ในเวลานี้ เสี่ยวหลันได้แต่กลิ้งอยู่บนพื้นด้วยความเ็ปร่างกายของนางเต็มไปด้วยเื นางส่งเสียงคร่ำครวญอยู่ในลำคอ เป็ภาพที่ทำให้ทุกคนที่ได้เห็นรู้สึกหวาดผวา
สาวใช้หลายคนที่ยืนอยู่รอบนอกต่างก็ใกลัวพวกนางมองเสี่ยวหลันที่นอนอยู่บนพื้นอย่างเหม่อลอยเพราะไม่เคยเห็นเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน
ผู้คนจากด้านนอกห้องซักผ้าได้ยินเสียงร้องคร่ำครวญของเสี่ยวหลันทำให้มีคนรับใช้ไม่น้อยมารวมตัวกันที่ด้านนอกห้องซักผ้า เมื่อคนรับใช้เ่าั้ชะโงกหัวไปสังเกตสถานการณ์ด้านในต่างก็ต้องตื่นใ
“เ้าหนู เ้ายังคิดที่จะจากไปอีกอย่างนั้นหรือไปเอาความกล้ามาจากที่ใดกัน เ้ากำลังแส่หาความตายอยู่หรือ”ผู้ดูแลห้องซักผ้าแซ่จ้าวกลับมามีสติอีกครั้ง เขาจ้องมองเสี่ยวหลันที่นอนอยู่บนพื้นจากนั้นก็เหลือบมองมาที่หลู่เส่าโหย่วด้วยสายตาที่ดุร้าย ก่อนจะเดินมาหยุดอยู่ด้านหน้าของหลู่เส่าโหย่ว
“เ้าสุนัขรับใช้หากเ้ายังไม่หลีกทางให้ข้า เ้าจะได้รู้ว่าใครกันแน่ที่จะได้ตาย”หลู่เส่าโหย่วจ้องมองจ้าวซานอย่างเ็า ในเมื่อมาถึงขั้นนี้ หลู่เส่าโหย่วก็ไม่อยากจะคำนึงถึงเื่อะไรแล้วเขาไม่สามารถปล่อยให้ท่านแม่ต้องมาทนลำบากได้อีก
“เ้าหนู น้ำเสียงของเ้านี่ช่างอวดดีนักเ้ามันก็แค่คนไร้ค่า...” จ้าวซานกล่าวอย่างเย้ยหยัน จากนั้นก็ปล่อยหมัดที่ทำให้เกิดกระแสลมรุนแรงออกไป
“เดิมทีข้าก็คิดว่าค่อยไปคิดบัญชีกับสุนัขรับใช้เช่นเ้าในภายหลังแต่ตอนนี้ เป็เ้าที่เรียกหาความตายเอง” หลู่เส่าโหย่วกล่าวอย่างเ็าเมื่อจ้าวซานลงมือ หลู่เส่าโหย่วก็มองออกในทันทีว่าจ้าวซานผู้นี้มีระดับบ่มเพาะระดับสาวกขั้นสองเท่านั้นเขาต้องชำระความแค้นในคราเดียว ทันใดนั้นเอง ดวงตาของหลู่เส่าโหย่วก็ได้ปลดปล่อยประกายแสงอันหนาวเหน็บ
“เ้าสุนัขรับใช้”ในตอนที่หมัดของจ้าวซานกำลังจะถึงตัวเขา หลู่เส่าโหย่วก็เอนตัวหลบในทันทีและในเวลาเดียวกัน เขาก็ปล่อยฝ่ามือสวนกลับไปราวกับสายฟ้า
“ปัง!”
ในตอนที่จ้าวซานกำลังใเพราะหมัดของตนชกโดนอากาศทันใดนั้นก็ได้มีฝ่ามือหนึ่งกระแทกลงบนหน้าอกของเขา หนึ่งฝ่ามือนี้เป็สิ่งที่อยู่เหนือความคาดหมายของจ้าวซานพลังมหาศาลได้ไหลเข้าไปในร่างกายของเขาในทันที จ้าวซานรู้เพียงว่าอวัยวะภายในทั้งหมดของตนกำลังแหลกละเอียด
“เ้าสุนัขรับใช้ตายซะเถอะ” หลู่เส่าโหย่วลดฝ่ามือลงก่อนจะกล่าวอย่างเ็า
สายตาของจ้าวซานได้เผยความตื่นตระหนกจากนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็ความว่างเปล่าเขาไม่เคยคาดคิดว่าคนไร้ค่าที่ตัวเองไม่เคยเก็บไว้ในสายตาในตอนนี้กลับกลายเป็ผู้ฝึกยุทธ์แล้ว และยังมีระดับบ่มเพาะที่สูงกว่าตัวเองไม่น้อยแต่นั่นก็สายไปเสียแล้ว ฝ่ายตรงข้ามไม่ได้ให้โอกาสเขาได้รอดชีวิต
“เ้าเป็ผู้ฝึก...”จ้าวซานยังไม่ทันกล่าวจบก็ล้มลงไปนอนอยู่บนพื้น ก่อนที่เขาจะตาย ในที่สุดจ้าวซานก็ได้รู้ว่าเ้าหนูตรงหน้าที่พวกเขารังแกมาั้แ่เด็กจนโตได้กลับกลายเป็ผู้ฝึกยุทธ์แล้วอีกทั้งความแข็งแกร่งยังอยู่เหนือกว่าตนมาก
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้ทำให้คนรับใช้ทั้งหมดได้แต่ยืนเหม่อลอยราวกับคนโง่งมจ้าวซานผู้นี้เป็ถึงผู้ฝึกยุทธ์ แต่กลับถูกฆ่าตายภายในกระบวนท่าเดียว
“เป็คนรับใช้ของตระกูลหลู่ก็ต้องทำหน้าที่ของคนรับใช้ให้ดี หากฐานะต่ำต้อยแต่ยังริอ่านมายั่วยุบุคคลชั้นสูงจุดจบของเ้าจะมีเพียงความตายเท่านั้น” หลู่เส่าโหย่วมองดูเหล่าคนรับใช้ที่รายล้อมอยู่อย่างเ็าจากนั้นก็หันหลังกลับมากล่าวกับลั่วหลานซือที่กำลังตื่นตระหนก “ท่านแม่พวกเรากลับไปกันก่อนเถอะ ในภายภาคหน้า พวกเราก็ไม่ต้องมาที่ห้องซักผ้าแห่งนี้อีกแล้ว”
ลั่วหลานซือไม่ได้กล่าวสิ่งใดคงเป็เพราะนางกำลังตื่นใจนพูดอะไรไม่ออก สุดท้ายก็ได้เดินออกไปจากห้องซักผ้าภายใต้การดูแลของหลู่เส่าโหย่ว
“มีคนตายรีบไปแจ้งผู้ดูแลใหญ่เร็ว...”หลังจากคนรับใช้ที่เหลืออยู่ในห้องซักผ้าได้สติขึ้นมาต่างก็เริ่มสับสนวุ่นวายพวกนางไม่อยากสร้างปัญหา จึงรีบออกไปจากห้องซักผ้าให้เร็วที่สุด
ภายในลานบ้านหลู่เส่าโหย่วได้ประคองลั่วหลานซือให้นั่งลง ระหว่างทางนั้นหลู่เส่าโหย่วขมวดคิ้วตลอดทางดูเหมือนว่าเขาจะต้องคิดหาทางหนีทีไล่ให้ดี คาดว่าอีกไม่นานตระกูลหลู่คงจะวุ่นวายเป็อย่างมากแต่ว่าตัวเขาก็ได้เปิดเผยสถานะผู้ฝึกยุทธ์ไปแล้ว ดังนั้นต้องมาดูกันว่าตระกูลหลู่จะทำอย่างไรอย่างแย่ที่สุดเขาก็แค่ต้องออกจากตระกูลหลู่ ถึงอย่างนั้นความสามารถของเขาในตอนนี้ก็ยังพอจะสามารถเลี้ยงดูแม่ของเขาได้
“เส่าโหย่ว” ในตอนนี้ ลั่วหลานซือก็พึ่งจะกลับมาได้สติเล็กน้อย
“ท่านแม่ ไม่เป็ไรท่านวางใจเถอะ” หลู่เส่าโหย่วรู้ว่าแม่ของเขากังวลเื่อะไร จึงกล่าวปลอบนางในทันที
แน่นอนว่าลั่วหลานซือยังไม่คลายกังวลนางกล่าวอย่างรีบร้อน “เส่าโหย่ว เ้ารีบหนีไปเถอะ ไม่อย่างนั้นแล้วพวกมันไม่ปล่อยเ้าไปแน่ ที่นี่มีแม่อยู่ เ้ารีบไปเถอะ”
“ท่านแม่ หากข้าหนีไปท่านจะทำอย่างไร ท่านวางใจเถอะ พวกเขาทำอะไรข้าไม่ได้”หลู่เส่าโหย่วกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“เป็เพราะแม่ไม่ดีเป็แม่ที่ใช้ไม่ได้ เส่าโหย่ว...” ลั่วหลานซือสะอื้นหากเื้ัของนางมีตระกูลที่แข็งแกร่งสนับสนุนนางบ้างเื่ทั้งหมดคงไม่ลงเอยแบบนี้
“ท่านแม่เื่นี้ไม่เกี่ยวกับท่าน ท่านวางใจเถอะลูกของท่านในตอนนี้ได้กลายเป็ผู้ฝึกยุทธ์แล้ว พวกเขาไม่สามารถทำอะไรข้าได้”หลู่เส่าโหย่วกล่าวด้วยรอยยิ้ม เื่ทั้งหมดนี้ จะโทษก็ต้องโทษที่ตระกูลหลู่ตัวตนของเขาอย่างไรก็คือผู้ที่มีสายเืของตระกูล แต่ตระกูลหลู่กลับทำเพียงมองดูเขามีชีวิตเช่นนี้ช่างโหดร้ายนัก
“ผู้ฝึกยุทธ์เส่าโหย่ว ไม่ใช่ว่าเ้าไม่สามารถเป็ผู้ฝึกยุทธ์ได้หรือ? ทำไมเ้าถึง...” ลั่วหลานซือเงยหน้าขึ้นมาและมองหลู่เส่าโหย่วอย่างประหลาดใจ นางประหลาดใจั้แ่เมื่อครู่ที่หลู่เส่าโหย่วฆ่าจ้าวซานในห้องซักผ้าแล้วจ้าวซานเป็ถึงผู้ฝึกยุทธ์ ถึงแม้ลั่วหลานซือจะไม่ได้เป็ผู้ฝึกยุทธ์ แต่นางที่อยู่ในตระกูลฝึกตนอย่างตระกูลหลู่นั้นก็พอจะเข้าใจเกี่ยวกับการฝึกตนอยู่บ้าง
“เื่นี้เอาไว้ข้าจะบอกท่านในภายหลังอย่างไรก็ตาม ตอนนี้ข้าได้กลายเป็ผู้ฝึกยุทธ์แล้ว ข้าจะไม่เป็ไร” หลู่เส่าโหย่วกล่าว
“อย่างนั้นยิ่งไม่ได้เส่าโหย่ว เ้าต้องไปจากที่นี่ นางไม่ปล่อยเ้าไปแน่”ลั่วหลานซือยิ่งกังวลมากขึ้นกว่าเดิม
แน่นอนว่าหลู่เส่าโหย่วรู้ว่าแม่ของเขากำลังพูดถึงใครดูแล้วท่านแม่ก็คงเข้าใจดีว่าภรรยาเดิมของท่านพ่อคงไม่ปล่อยเขาไปแน่
“เส่าโหย่ว...”
เสียงที่ไพเราะดังขึ้น จากนั้นร่างของหลู่หวู๋ซวงก็มาปรากฏภายในลานบ้าน
“พี่หวู๋ซวงท่านมาที่นี่ทำไม?” หลู่เส่าโหย่วเอ่ยถาม
“ข้าพึ่งได้ยินมาว่าเ้าฆ่าจ้าวซานผู้นั้นและทุบตีเสี่ยวหลัน นี่ใช่เื่จริงหรือไม่?” หลู่หวู๋ซวงมองไปยังหลู่เส่าโหย่วแล้วเอ่ยถาม
“อืมพวกมันรังแกแม่ของข้า ข้าถึงลงมือ” หลู่เส่าโหย่วกล่าวกับหลู่หวู๋ซวงอย่างเปิดเผย
“เส่าโหย่วคราวนี้เ้ามีปัญหาแล้ว จ้าวซานผู้นั้นเป็คนของตระกูลจ้าวหากเ้าฆ่าคนรับใช้คนอื่นก็คงไม่ใช่เื่ใหญ่อะไร” หลู่หวู๋ซวงกล่าวด้วยความกังวล
“หวู๋ซวง เ้าต้องช่วยน้องชายของเ้าเ้ามีความสัมพันธ์ที่ดีกับคุณปู่ เ้าไปขอร้องคุณปู่หน่อยขอร้องให้ช่วยเส่าโหย่วของเ้า” ลั่วหลานซือลุกขึ้นมากล่าวกับหลู่หวู๋ซวง
“ป้าสาม ไม่เป็ไรหรอกท่านไม่ต้องกังวล มีข้าอยู่ ข้าไม่ปล่อยให้เส่าโหย่วเกิดเื่อย่างแน่นอน”หลู่หวู๋ซวงประคองลั่วหลานซือและกล่าวตอบ
ลั่วหลานซือพยักหน้าเบาๆด้วยฐานะของหลู่หวู๋ซวงที่อยู่ในตระกูลหลู่หากสามารถช่วยหลู่เส่าโหย่วได้ก็คงไม่มีเื่ใหญ่เกิดขึ้นแล้ว นางจึงรู้สึกโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อย
“เส่าโหย่วเ้าวางแผนจะทำอะไรต่อไป” หลู่หวู๋ซวงกล่าวถามหลู่เส่าโหย่วส่วนเื่ที่หลู่เส่าโหย่วฆ่าจ้าวซานผู้นั้น หลู่หวู๋ซวงก็ไม่ได้ถามอะไรต่อให้มากความเพราะนางรู้มาตั้งนานแล้วมาตัวเขาเป็ผู้ฝึกิญญาไม่ใช่ลูกพี่ลูกน้องคนเดิมที่ทำอะไรไม่ได้อีกต่อไป
“ไม่มีแผนอะไรแย่ที่สุดก็แค่ต้องออกจากตระกูลหลู่” หลู่เส่าโหย่วกล่าวเบาๆ
“ออกจากตระกูลหลู่”หลู่หวู๋ซวงตกตะลึง “ไม่ได้เด็ดขาด เ้าต้องไม่ไปจากตระกูล”
1K
![[MHA] ก็แค่คนไร้ค่า (Omegaveres)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1641032252_94992900.webp)
