ร่างสถิตราชันมังกร : God Spirit

        ผมได้ลืมตาขึ้นในตอนที่เสียงของฮูจินเอ่ยเรียกชื่อของผม

        ทันทีที่ลืมตา.. แสงแดดตอนสายส่องลงมาแบบไม่มีความเกรงใจอะไรทั้งสิ้น

        มันไม่ได้อบอุ่นเลยสักนิด

        ตรงกันข้าม..

        มันทำให้ทุกอย่างชัดเจนเกินไปจนผมอยากหลับตาแทนจะเดินต่อ

        ผมเห็นแม้กระทั่งฝุ่นในอากาศที่ลอยไปมาราวกับมีชีวิต

        และแน่นอน..

        ผมก็รู้สึกได้ถึงสายตานับหมื่นคู่ที่กำลังจับจ้องอยู่ที่ผม

        ทางเดินนักสู้ที่ทอดยาวตรงนี้ ไม่มีใครนอกจากผมเดินอยู่..

        นี่มันเหมือนฉากเปิดตัวพระเอกในหนังที่ผมไม่อยากเล่นเลยสักนิด

        เสียงโห่ร้องรอบสนามเริ่มปะปนกันมั่ว

        บางคนเชียร์ บางคนโห่ บางคนเงียบสนิทจนผมนึกว่าเขาหลับไปแล้ว

        เสียงเชียร์คงมาจากคนที่เคยเห็นผมสู้ก่อนหน้า..

        ส่วนเสียงโห่..

        ไม่ต้องเดาเลย..

        ก็อาจเป็นพวกที่ลงพนันฝั่งตงเสวี่ยซาน

        ส่วนคนที่เงียบ?

        พวกนั้นคงอยากเห็นผมถูกไอ้เสวี่ยซานอัดร่วงในไม่กี่หมัด..

        ซึ่งยากหน่อย..

        ผมก้าวต่อไปเรื่อย ๆ อย่างไม่รีบ

        แต่ข้างในใจดันเล่นภาพซ้ำซากไม่หยุด

        แผ่นหลังของโหวหวัง ตอนถูกหามลงจากเวที..

        ยังติดตาผมอยู่เหมือนเงาตามตัว

        รอยแผลตรงอกของมัน..

        สีซีด ๆ ที่เย็นเฉียบแบบนั้นมันไม่ใช่รอยธรรมดา เสียงหอบหายใจของมันก็ยังดังก้องอยู่ในหูผม

        ทุกอย่างที่มันทำ..

        น่ายกย่อง..

        ก่อนเท้าจะเหยียบลงบนพื้นหินของเวที ผมหยุดยืนตั้งสติ สูดลมหายใจลึก ๆ เข้าเต็มปอดและพ่นออกมาในคราวเดียว

        ผมยิ้มมุมปากเบา ๆ แล้วเสือกตัวขึ้นเวทีแบบไม่รีบไม่ร้อน

        ผมอดใจไม่ไหวแล้ว.. แค่คิดยังตื่นเต้นขนาดนี้..

        ถ้าตงเสวี่ยซานมันได้ของขวัญผูกโบจากผม..

        มันจะมีสีหน้ายังไง..

        กลางเวที ตงเสวี่ยซานยืนรออยู่ก่อนแล้ว

        ชุดผ้าไหมสีเงินวับ ๆ นั่นสะท้อนแดดจนแสบตา แถมยังปล่อยไอเย็นบาง ๆ ออกมาราวกับจะบอกว่า 'แค่นี้.. ข้าก็เหนือกว่าเจ้าแล้ว'

        ก็เดาจากหน้าตาของมันที่ดูเชิด ๆ เล็กน้อย ตอนที่มองมาทางผม

        สายตาที่มองมานั้น..

        โอเค..

        ยอมรับเลย..

        มันดูถูกกันชัด ๆ แบบที่ไม่ต้องพูดอะไรให้เปลืองน้ำลาย

        ผมเดินเข้าไปหยุดตรงหน้าของหมอนั่น ระยะห่างกำลังพอดีสำหรับการต่อย

        หรือกระซิบประชดใส่กันสักประโยค..

        อุณหภูมิรอบตัวเหมือนจะลดฮวบลงทันที

        ไม่ใช่เพราะพลังของมันหรอกนะ

        แต่เพราะความกดดันระหว่างเราสองคนที่สาดใส่กันอยู่

        อ้อใช่..

        วันนี้ผมจงใจใส่ชุดบอลตัวใหม่มาเลยนะเนี่ย..

        วันดี ๆ แบบนี้..

        ก็ต้องอยากแต่งตัวให้ดูดีต่างจากเดิมหน่อย

        จริงไหม..

        มีแวบหนึ่งผมเหลือบมองขึ้นอัฒจันทร์ กวาดตามองดูว่ามีใครอยู่บนนั้นบ้าง..

        ท่านเจ้าเมืองนั้นไม่อยู่ ดูท่าจะไปเฝ้าดูอาการของโหวหวัง แต่ท่านผู้เฒ่าวานรมองมาที่ผม

        แววตานั้นผสมทั้งความคาดหวังกับความกังวลแบบครึ่ง ๆ กลาง ๆ

        ถัดไปอีกไกลหน่อยก็เห็นอุสางิซากิก็อยู่ตรงอัฒจันทร์ฝั่งของเธอ

        ใบหน้าไม่ได้สื่ออารมณ์อะไรทั้งนั้น..

        แต่จะว่ายังไงดี..

        ผมไม่รู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อวานนี้

        แต่วันนี้ดูเหมือนยัยซากิจะมีใบหน้าที่ดีขึ้นเล็กน้อย

        แตกต่างจากตอนที่แพ้ตงเสวี่ยซานลิบลับ

        แล้วเหมือนเธอก็มองมาที่ผม ราวกับกำลังท้าทายผม ว่าให้ผมทำเหมือนที่หยามหมิ่นเธอในวันสอบเข้าสำนักให้ดูหน่อย

        “เห็นสภาพเพื่อนรักของเจ้าแล้วรึยังล่ะ..

        เจ้าแซ่หลิว..”

        ตงเสวี่ยซานเปิดฉากก่อนเลย

        น้ำเสียงของหมอนี่มันมั่นหน้ายิ่งกว่าพรีเซ็นเตอร์ครีมหน้าขาว แถมยังเย่อหยิ่งขนาดที่ผมแอบกลัวว่ามันจะหลุดลอยขึ้นฟ้าไปได้ทุกเมื่อ

        “นั่นแหละคือชะตากรรมของพวกมดปลวกที่คิดจะปีนขึ้นที่สูง

        ถ้าเจ้าคุกเข่าขอขมาเราตอนนี้..

        เราอาจจะปรานี.. ทำให้เจ้าแพ้แบบไม่เจ็บตัวมาก

        จักได้เก็บเจ้าไว้เล่นได้อีกนาน..”

        มันพูดแบบนั้นต่อหน้าคนเป็นหมื่นไม่พอ ยังดูเหมือนว่ามันจงใจพูดเสียงดัง ๆ ด้วย

        บางคนที่ได้ยินก็พยักหน้าเห็นด้วยก็มี..

        ก็แน่นอนแหละ..

        ชื่อเสียงของตระกูลตงมันค้ำคออยู่จริง ๆ

        แต่ผมก็เห็นเหมือนกันนะ ว่าหลายคนเริ่มขมวดคิ้วเหมือนกลั้นใจฟัง..

        พวกเขาคงคิดเหมือนผม ว่า 'อยากทำให้หมอนี้ใส่ฟันปลอมจังเลย' อะไรประมาณนั้นแน่..

        เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้นเบา ๆ เหมือนพายุที่กำลังก่อตัว..

        และผมเองก็เริ่มยิ้มมุมปากอย่างห้ามไม่อยู่แล้ว

        ผมไม่ได้แสดงอาการโกรธเลยสักนิด

        กลับกัน..

        ผมยิ้มมุมปากแบบที่ตัวเองยังแอบหมั่นไส้ตัวเองนิด ๆ ด้วยซ้ำ

        “อ้อ..

        ที่แท้ก็ท่านพี่ตงที่เอง ผู้น้อยแซ่หลิวแทบจำท่านไม่ได้เลยนะขอรับ”

        ผมจงใจลากเสียงยาว ใส่ความสุภาพแบบประดิดประดอยจนออกนอกหน้า แล้วตามด้วยรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะจริงใจเกินเหตุ

        “ช่างเป็นบุญวาสนาโดยแท้ ที่พี่ตงผู้สูงส่งยังอุตส่าห์มาเหลือบตาแลเห็น 'มดปลวก' อย่างข้าน้อย

        ข้าน้อยซาบซึ้งนัก.. ไม่รู้จะกล่าวคำใดแทนคุณงามความกรุณานี้ได้นอกจากคำว่าขอบคุณ”

        ผมเงยหน้าขึ้น เอียงคอมองอีกฝ่ายเล็กน้อย ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้

        “อ้อ.. ว่าแต่..

        ท่านพี่ยังจำได้อยู่หรือไม่ ว่าเราเคยสนทนาเรื่อง 'ของเล่นคม ๆ' กันไว้หนหนึ่ง”

        ผมหยุดหายใจนิดเดียวก่อนยิ้มบาง ๆ แล้วพูดเสียงนุ่มเจือกลิ่นแดกดัน

        “กระบี่น่ะขอรับ.. กระบี่เล่นข้าน้อย..

        หากเล่นไม่ระวัง อาจมิได้บาดศัตรู แต่อาจบั่นมือของท่านได้โดยมิรู้ตัว”

        ใช่ครับ.. มุกเดิมเลยเป๊ะ

        แต่คนในสนามนี้มีหลายคนที่ไม่เคยได้ฟัง

        ยกมาใช้ใหม่..

        ก็ยังขำได้ใหม่เหมือนเดิม

        ตงเสวี่ยซานเค้นยิ้มตอบกลับมาแบบฝืน ๆ

        รอยยิ้มนั่นไม่ต่างจากดาบสองคมที่พยายามตัดความหงุดหงิดของตัวเองทิ้ง

        “ปากดีไปเถอะเจ้าแซ่หลิว..

        เดี๋ยวพอเริ่มประลอง..

        เราจะดูซิว่าเจ้าจะยังยิ้มออกอีกหรือไม่”

        ผมก็ยักไหล่ ยิ้มบาง ๆ พลางเอียงหน้าพูดออกไปเสียงดังระดับหนึ่งให้คนทั้งสนามได้ยิน

        “พี่ตงว่ามาเช่นนี้.. ข้าก็คงต้องยิ้มให้มากหน่อย

        จะว่าไป..

        หากท่านพี่ตงจะใช้ถ้อยคำข่มขู่เยี่ยงนี้ทุกครั้งก่อนประลอง..

        ข้าก็เข้าใจแล้วว่าทำไมท่านถึงต้องมาหาข้าถึงเมืองนพบุรีเมื่อหลายเดือนก่อนด้วยตนเอง”

        แววตาของตงเสวี่ยซานกระตุกวูบอย่างชัดเจน เขาเริ่มหายใจแรงขึ้น รอยยิ้มเริ่มหายไปจากใบหน้า

        ผมยิ้มกว้างขึ้นอีกนิด พร้อมพูดอย่างสุภาพจนน่าหมั่นไส้

        “การที่ท่านพี่ถึงขั้นหอบสังขารไปหาข้าน้อยถึงที่..

        ข้าน้อยจะไม่รู้สึกเป็นเกียรติก็เห็นจะไม่ได้..

        ที่พี่ตงชมชอบผู้แซ่หลิวคนนี้ถึงขนาดนั้น..”

        ตงเสวี่ยซานหุบยิ้มกะทันหัน สีหน้ากลับมานิ่งเฉียบ สายตาแข็งกร้าวจ้องเขม็งมาโดยไม่พูดไม่จา ราวกับจะใช้แววตานั้นสังหารผมให้ได้

        แต่นั่นแหละ..

        ยิ่งมันเงียบ..

        ผมยิ่งรู้สึกสนุก

        ผมหันมองซ้ายมองขวา ทำสีหน้าแปลกใจเล็กน้อย ก่อนจะพูดขึ้นเสียงดังขึ้นอีกนิด

        “อ้าว.. เงียบไปเลยหรือขอรับท่านพี่?

        หรือว่าเรื่อง 'นั้น' ข้าน้อยไม่ควรพูดกัน?”

        ไม่มีคำตอบใดจากอีกฝ่าย มีเพียงแววตาที่เริ่มแข็งยิ่งกว่าเดิม

        ผมเลยพูดต่อแบบเนิบ ๆ

        “แต่ก็นะท่าน..

        การที่ท่านอุตส่าห์รอข้าตั้งหนึ่งอาทิตย์เนี่ย..

        นับเป็นอะไรที่ประทับใจผู้แซ่หลิวมาก”

        ผมยิ้มบาง ๆ ก่อนคืนรูปหน้าให้ตั้งตรงแล้วพูดเบา ๆ ว่า

        “เพราะแบบนั้นข้าถึงได้ยอมพบท่านอย่างไรเล่า..

        พี่ตง..”

        และนั่นแหละ..

        คือฟางเส้นสุดท้าย

        ใบหน้าของตงเสวี่ยซานขึ้นสีจัดทันที ราวกับโดนเอาไฟลนหน้า

        ปราณสีครามขุ่นที่เย็นเฉียบปะทุออกจากตัวเขาโดยไม่ทันตั้งตัว

        พื้นเวทีถึงกับสั่นสะเทือนเบา ๆ อย่างห้ามไม่อยู่

        ตงเสวี่ยซานกำมือแน่นจนข้อขาวซีด ร่างกายสั่นเล็กน้อยด้วยความโกรธเกรี้ยว

        ก่อนจะยกเท้าก้าวเข้ามาข้างหน้าอย่างลืมตัว ดวงตาเบิกกว้างด้วยความคั่งแค้น

        “หุบปาก!!!”

        มันตวาดเสียงดังลั่น เส้นเลือดที่ขมับปูดขึ้นชัดเจน ไหล่กระตุกและลมหายใจถี่รัวราวกับพร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ

        ผมแกล้งทำเป็นหาวหวอดหนึ่งอย่างเอือมระอา ยกมือขึ้นปิดปากแล้วตบเบา ๆ เหมือนง่วงนอนจริงจัง

        ก่อนจะหันซ้ายหันขวาช้า ๆ ราวกับกำลังมองหาอะไรที่น่าสนใจมากกว่า

        “เฮ้อ..

        นี่มันเวทีประลองจริง ๆ ใช่ไหมเนี่ย

        หรือเวทีประกวดวาทศิลป์ของตระกูลตงกันแน่?”

        ผมหันไปพูดกับอากาศด้วยเสียงดังแบบเดิม

        “ข้าน้อยเริ่มไม่แน่ใจแล้วนะขอรับ..

        ว่าควรเตรียมกระบี่หรือพจนานุกรมขึ้นเวทีดี

        ก็ท่านเล่นเชิญข้าพูดเสียนานขนาดนี้..

        คงต้องหาน้ำมากระดกดื่มเสียแล้ว..”

        ผมยืดเส้นยืดสายเบา ๆ แล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เจือความเบื่อหน่ายเต็มขั้น

        และใช่ครับ..

        มันได้ผล..

        สีหน้าของตงเสวี่ยซานเหยเกเหมือนคนกลืนพริกทั้งสวนลงไปในคำเดียว

        ร้อนถึงฮูจินที่คงจะรับกลิ่นความเดือดปะทุทะลุเวทีไม่ไหว ก็เลยรีบก้าวออกมาตรงกลาง และสั่งแยกทันที

        ไอ้หน้ายาวนั่นจ้องหน้าผมนิ่ง ดวงตาเย็นชาคู่นั้นเปลี่ยนเป็นคุกรุ่นด้วยเพลิงโทสะที่กำลังลุกไหม้

        มันไม่พูดอะไรอีกแม้แต่คำเดียว..

        แต่ในความเงียบนั้นกลับน่ากลัวยิ่งกว่าตอนที่มันตะโกนด่าซะอีก

        แววคู่นั้นของตงเสวี่ยซานเต็มไปด้วยคำพูดนับพันที่อยากพ่นออกมา

        ใบหน้าขึงขังจนเส้นเลือดตรงขมับเต้นตุ้บ ๆ ริมฝีปากเม้มแน่นเหมือนพยายามกลืนไฟลงคอ

        ก่อนที่มันจะยกมือขึ้นช้า ๆ สูดลมหายใจเข้าลึกจนอกพอง ก่อนจะวาดท่าร่างด้วยความแม่นยำทุกกระเบียดนิ้ว

        เสียงรอบสนามเงียบกริบทันทีเมื่อเห็นท่าทางนั้น..

        เพราะทุกคนรู้ดีว่านั่นคือท่าร่างเตรียมเข้าสู้ของตระกูลตง

        น้ำเสียงและวาทะสิ้นสุดลงแล้วในตอนนี้..

        ตงเสวี่ยซานไม่ต้องการพูดอะไรอีก

        มันคงอยากตบปากผมด้วยกำปั้นมากกว่าคำพูด

        ฮูจินมองซ้ายขวารอบหนึ่ง เมื่อเห็นระนะห่างของผมกับมันกำลังดีและพากันตั้งท่ารอรับศึกแล้ว

        “เริ่มการประลองได้!”

        ฮูจินประกาศด้วยน้ำเสียงหนักแน่นทันทีที่เห็นตงเสวี่ยซานวาดท่าขึ้นอย่างจริงจัง ดวงตาของท่านจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวราวกับผู้เฒ่าผู้รู้ที่ไม่อาจปล่อยให้ศึกนี้ลุกลามเกินควบคุม

        เสียงของฮูจินดังสะท้อนไปทั่วทั้งสนาม พร้อมกับกลืนเสียงซุบซิบทุกอย่างให้เงียบงันลงในทันที

        เหมือนทุกชีวิตในสนามหยุดหายใจเพราะรู้ว่ายามนี้..

        ไม่ใช่สงครามน้ำลายอีกต่อไป

        แต่มันคือสงครามของกำปั้นและความแค้น

        และแล้วความเงียบที่กดทับเวทีก็ถูกฉีกออกด้วยเสียงคำรามต่ำลึกของตงเสวี่ยซาน

        มันไม่ใช่แค่เสียงของความโกรธ แต่มันคือเสียงของสัตว์ร้ายที่หลุดรอดออกจากกรง

        ศักดิ์ศรีที่ถูกเหยียบย่ำหลอมรวมเป็นพายุปราณสีครามขุ่นที่ระเบิดออกมารอบตัวของมันอย่างรุนแรง ราวกับพลังของภูเขาไฟที่เก็บกลั้นมานาน

        พื้นหินใต้เท้าเริ่มสั่นสะเทือน เสียงแตกปริของอากาศดังก้องในหูผู้ชม พลังของตงเสวี่ยซานระอุขึ้นจนแม้แต่เงาของมันก็ดูสั่นไหวด้วยอำนาจที่แทบปิดกั้นลมหายใจของผู้ชมทั้งสนาม

        ร่างของเขาก็พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วเหนือสายตาจากท่าร่างประจำตระกูล ราวกับสายฟ้าที่ผ่ากลางเวหามาแบบไร้คำเตือน

        ปราณสีครามที่ห่อหุ้มหมัดนั้นเปล่งประกายวาบ วูบเดียวแต่แสบลึกถึงจิตวิญญาณ

        หากเป็นใครคนอื่น คงกรีดร้องหรือหลบหนีไปนานแล้ว!

        แต่ผมยังยืนอยู่ตรงนั้น!

        ราวกับนักแสดงบนเวทีที่รอคิวจบฉาก

        เสียงรอบสนามเงียบกริบจนแม้แต่เสียงหายใจก็กลืนหายไปกับลม

        ทุกคนรอเพียงเสี้ยววินาทีที่การปะทะจะเปลี่ยนตำนานให้เป็นความจริง

        ฝ่ามือของตงเสวี่ยซานพุ่งมาเบื้องหน้า รวดเร็วจนแม้แต่กำแพงหินก็คงถูกทะลุทะลวงได้อย่างง่ายดาย

        แต่ในจังหวะที่อีกไม่กี่ลมหายใจ!

        ก่อนที่อุ้งมือนั่นจะถึงใบหน้าของผม!

        ผมก็ยกมือขึ้น!

        แล้วผมก็พูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่ทั้งสนามได้ยินชัดเจน

        “ข้าขอยอมแพ้”

        ใช่แล้วครับพวกนาย ไม่ใช่ 'ข้าจะสู้ให้ถึงที่สุด' ไม่ใช่ 'ข้าจะเล่นงานให้หมอบ'

        แต่ผมประกาศยอมแพ้ออกไปแบบนิ่ง ๆ หน้าตาย เหมือนคนกำลังสั่งข้าวในร้านอาหาร

        ทำเอาทุกอย่างชะงักงัน!

        ทั้งสนามนิ่งเงียบเหมือนเวลาหยุดเดินไปชั่วขณะ ไม่มีแม้แต่เสียงหายใจหรือเสียงกระซิบ

        เสี้ยววินาทีนั้นมันเหมือนกับว่าโลกทั้งใบกำลังรอฟังประโยคถัดไปจากปากผม ว่าจะเฉลยความหมายของการกระทำเมื่อครู่

        ยกเว้นเพียงตงเสวี่ยซานที่มันไม่หยุด!

        เพียงเสี้ยวลมหายใจเดียวที่ตงเสวี่ยซานพุ่งเข้าใส่ผมด้วยหมัดเต็มแรง

        เงาร่างของฮูจินก็พุ่งแทรกเข้ามาอย่างกับฟ้าแลบ!

        ฝ่ามือเหี่ยวย่นของเขากางออกอย่างสงบก่อนจะกระแทกเข้ากับหมัดของเสวี่ยซานแบบจัง ๆ

        ปัง!

        เสียงกระแทกที่ดังลั่นสะเทือนสนามทั้งเวทีไม่ใช่เสียงของแค่หมัดกระทบฝ่ามือ แต่มันคือเสียงของอำนาจสองสายที่ปะทะกันตรง ๆ จนคลื่นกระแทกกระจายไปทั่วทั้งเวที

        ลมปราณกระจายเป็นวงคลื่นครามผลักฝุ่นให้ลอยขึ้นพร้อมกันจนคนดูบนอัฒจันทร์ต้องยกแขนขึ้นบังหน้า

        เสียงอื้ออึงกลายเป็นความเงียบที่บีบรัดหัวใจแทบหยุดเต้น

        ร่างของตงเสวี่ยซานเซถอยหลังไปสองก้าว แขนสั่นอย่างไม่อาจควบคุม

        มันเบิกตาโพลงอย่างตกตะลึง ไม่ใช่แค่เพราะหมัดของมันถูกหยุด

        แต่เพราะมันถูกหยุดโดยคนแก่ที่ควรจะนิ่งเงียบอยู่ข้างสนาม

        ดวงตาของตงเสวี่ยซานวาววับด้วยไฟโทสะ ตวัดสายตามองไปยังฮูจินอย่างเดือดดาล ราวกับไม่อยากเชื่อว่ากรรมการจะกล้าขวางทางเขาในวินาทีเช่นนี้

        “เหตุใดท่านถึงเข้ามาหยุดข้า!?”

        มันตะคอกออกมาเสียงดังด้วยความเคืองขุ่น

        แต่ฮูจินกลับยืนนิ่งราวภูผา มองเขาด้วยสายตาเรียบสงบแล้วตอบกลับอย่างเรียบง่ายในตอนที่ลดฝ่ามือลง

        “เจ้าไม่ได้ยินหรือ..

        ว่ามันเอ่ยยอมแพ้แล้ว”

        คำตอบนั้นทำให้ตงเสวี่ยซานชะงักกึก

        ดวงตากระตุกเล็กน้อยก่อนจะเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อ

        สมองของมันคงหมุนคว้างประมวลผลอยู่ ราวกับพยายามจะปะติดปะต่อสิ่งที่เกิดขึ้นให้ทันเหตุการณ์

        และเมื่อจิตกลับคืนสู่ร่าง ความโกรธก็ยิ่งทะลักมากกว่าเดิม

        สายตาที่เคยใช้มองฮูจินหันขวับกลับมาทางผม

        ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยเพลิงแค้น ก่อนจะตะโกนลั่นกลางเวที

        “นี่เจ้าทำอะไรของเจัา!!!”

        แต่ผมไม่สนใจเสียงตะโกนนั้นแม้แต่น้อย..

        ก็เหมือนเสียงของเด็กแพ้เกมที่ยังไม่รู้ว่าโดนตัดแต้มตั้งแต่ตาแรกแล้ว

        สิ่งที่ผมทำต่อจากนั้นเหรอ..

        ก็แค่..

        โค้งคำนับให้ตงเสวี่ยซานแบบเนียบกริบ จนถ้ามีครูสอนมารยาทผ่านมาทางนี้ คงยกนิ้วโป้งให้พร้อมน้ำตาซึมด้วยความภูมิใจ

        ผมโค้งอย่างนอบน้อมที่สุด เท่าที่คนกำลังกลั้นขำจะทำได้

        “ฝีมือของท่านพี่ตงสูงส่งไร้เทียมทาน..

        ผู้แซ่หลิวมิอาจเทียบได้แม้แต่ปลายเล็บ”

        ผมหยุดหายใจนิดหนึ่งก่อนเติมยิ้มสุภาพจนน่าหมั่นไส้ลงไปอีกนิด

        “เพียงแค่สัมผัสถึงแรงกดดันอันสูงส่งของท่าน..

        ข้าก็รู้แล้วว่าหากดื้อดึงสู้กันต่อไป

        คงมีแต่ตายสถานเดียว”

        แล้วก็ย้ำปิดท้ายเบา ๆ แต่ชัดพอให้คนฟังคิดกันไปไกลเอง

        “ผู้น้อยขอยอมรับความพ่ายแพ้..

        แต่โดยดีนะขอรับ”

        ผมยืดตัวขึ้นช้า ๆ หลังพูดประโยคสุดท้ายจบ แล้วก้าวเดินตรงเข้าไปหาตงเสวี่ยซานที่ยังยืนนิ่งควันออกหู แต่ก็อึ้งจนพูดอะไรไม่ออก

        เมื่อระยะใกล้พอ..

        ผมก็โน้มตัวลงเล็กน้อย เอียงหน้ากระซิบชิดใบหูอีกฝ่ายด้วยเสียงที่มีแค่เราสองคนเท่านั้นที่ได้ยิน

        “เจ้าก็เคยทำกับข้าเช่นนี้มิใช่รึ..

        มันถึงเวลาที่ข้าต้องคืนสนองให้เจ้าด้วยเช่นเดียวกัน

        ไอ้แซ่ตง..”

        ว่าจบ..

        ผมตบบ่าตงเสวี่ยซานเบา ๆ แบบอ่อนโยนแต่เจือแววเยาะ จากนั้นก็หมุนตัวเดินลงจากเวทีประลองทันทีอย่างไม่หันกลับไปมอง

        ทิ้งให้ตงเสวี่ยซานยืนนิ่งอยู่กลางเวที กับเงาแห่งความอัปยศที่ยิ่งยาวขึ้นทุกวินาทีที่ผ่านไป

        คำพูดที่ดูเหมือนจะยกย่องสรรเสริญของผม..

        การแสดงและท่าทางสุภาพของผมก่อนหน้านี้..

        แต่ผมก็ไม่ได้จบเพียงเท่านั้น..

        ผมหันตัวไปทางอัฒจันทร์ตระกูลปีกมังกร..

        โน้มตัวให้คนตระกูลนั้นหนึ่งทีแบบไม่หวงศักดิ์ศรี..

        สำหรับผม..

        ศักดิ์ศรีไม่ได้สำคัญกว่าการแก้แค้น..

        โดยเฉพาะถ้าศักดิ์ศรีที่ว่า..

        มันทำให้ตระกูลยิ่งใหญ่ตระกูลนึงคลอนด้วยการกระทำเพียงครั้งเดียว

        แล้วด้วยท่าทางและคำพูดของผมทั้งหมด

        กลับกลายเป็นเชื้อไฟชั้นดีที่ทำให้เสียงซุบซิบของฝูงชนดังกระหึ่มขึ้นไปอีก

        ในตอนที่ผมโน้มตัวกลับมาตั้งตรง..

        ปฏิกิริยาของคนทั้งหมดก็เริ่มพลิกผัน

        จากความสงสัยเบา ๆ ที่ผุดขึ้นตามซอกมุมของอัฒจันทร์

        “หืม..? ยอมแพ้ง่ายไปไหมวะ? ยังไม่ทันสู้เลย.. มันไม่ปกตินะแบบนี้!!”

        แล้วเสียงกระซิบเหล่านั้นก็เริ่มมีคนพยักหน้าคล้อยตาม จนคำถามที่หนักข้อกว่าก็ถูกพ่นออกมาอย่างอดไม่อยู่

        “นี่มันตกลงกันไว้ก่อนหรือเปล่า? หรือว่าตระกูลตงจ้างให้ล้มมวย?”

        และบางคนก็เริ่มพึมพำว่า

        “แบบนี้ยังเรียกว่าชัยชนะได้อยู่เหรอ!! ศักดิ์ศรีตระกูลตง!! ศักดิ์ศรีของตระกูลห้าเสาหลักไปอยู่ที่ไหนหมด!!”

        ผมยิ้มมุมปากเล็กน้อย ไม่หันกลับไปมองผลลัพธ์ด้วยซ้ำ

        ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรอีกแล้วในตอนนี้..

        เพราะสิ่งที่ผมทิ้งไว้บนเวที..

        มันไม่ใช่รอยแผล..

        แต่คือ 'ตราบาป' ที่ผมเคยถูกกระทำเช่นนี้มาก่อน..

        นี่แหละของขวัญที่ผมผูกโบแล้วยื่นให้มันเองกลับมือ..