เมื่อสายลับหลายหน้าอย่างข้า ข้ามเวลามาเป็นชายาแพทย์ยืนหนึ่ง (นิยายแปล)

“อุ๊ย ท่านจะฟังเพลง หรือขึ้นห้องส่วนตัวดีเจ้าคะ” พอแม่เล้าเห็นแขกแปลกหน้าก็เดินนวยนาดเข้ามาหา จนกลิ่นหอมลอยแตะจมูก

เซียวซวี่ที่สีหน้าเคร่งขรึมปัดมือซึ่งเกือบจะวางบนอกเขาออกทันที

แม่เล้าสะดุ้งถอยไปครึ่งก้าว มองเขาตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า หน้าตาคมคาย อายุราวยี่สิบกว่า รูปร่างสูงสง่า แววตาเย็นเฉียบราวกับคมมีด…ดูแล้วไม่ใช่คนที่จะหาเรื่องได้ง่ายๆ

“พวกเรามาตามคน” จิ่งอวี้รีบก้าวมาขวางแล้วส่งเงินให้นางหนึ่งแท่ง ด้วยกลัวว่าเซียวซวี่จะโมโหจนพังหอนางโลมนี้ทิ้ง จึงรีบชี้ไปทางโต๊ะฉู่จวินหลัน “ผู้นั้นคือคุณชายรองของพวกเรา”

“อ๋อ อย่างนี้นี่เอง” แม่เล้าเข้าใจในทันที คงเป็นเรื่องน้องชายออกมาเที่ยวเล่นแล้วพี่ชายมาตามกลับ จึงสั่งให้เด็กรับใช้พาคนไปนั่ง จากนั้นก็เก็บเงินแล้วถอยไป

พอฉู่จวินหลันที่กำลังแหงนหน้าดื่มสุราอยู่กดหน้าลงมา ก็เห็นเซียวซวี่ในอาภรณ์สีครามหรูหราติดหนวดปลอมเดินเข้ามาพร้อมกลิ่นอายเย็นยะเยือกทั้งตัว

นางหลุดหัวเราะพรืด สำลักสุราจนไอค็อกแค็ก “พี่ใหญ่ตามข้ามาเช่นนี้ หรือว่าโกรธที่ข้ามาหอนางโลมแล้วไม่เรียกท่าน?”

“…ไม่ได้โกรธ” เซียวซวี่นั่งลงข้างนาง

จิ่งอวี้ควักเงินให้เด็กสาวรินสุราข้างกายแล้วไล่กลับไป

เซียวซวี่มองคนที่หัวเราะจนหน้าแดงพลางส่ายหน้าอย่างจนใจ “ที่นี่วุ่นวายเกินไป”

“ท่านกลัวข้าจะถูกใครลวนลามหรือ วางใจเถิด ข้ามาเพื่อลวนลามคนอื่นต่างหาก”

เซียวซวี่เม้มปากไม่พูดอะไรต่อ

ฉู่จวินหลันที่ดื่มสุราไปพอสมควรดวงตาชุ่มฉ่ำวาว ใบหน้าอ่อนโยนขี้เล่น ราวกับลูกแมวที่หนีออกจากจวนแล้วถูกจับได้ ชวนให้รู้สึกอยากดึงมากอดแน่นๆ ยิ่งนัก

เซียวซวี่ขยับปลายนิ้วอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “ดื่มสุราให้น้อยหน่อย”

“ไม่เป็นไรหรอก สำหรับข้าสุรานี้ไม่ต่างอะไรกับน้ำ” ฉู่จวินหลันยิ้มพลางเอาไหล่ชนเขาเบาๆ “ว่าแต่ท่านชอบแบบไหนเล่า ให้ข้าเรียกสาวๆ มานั่งคุยเป็นเพื่อนดีหรือไม่”

ไม่รู้เพราะเหตุใด ฉู่จวินหลันเหมือนจะได้ยินเสียงใครบางคนสูดหายใจเข้าลึก

เซียวซวี่ก้มหน้ากล่าว “หากข้าดื่มสุราในหอนางโลมบ้าง เจ้าก็ไม่ว่าอะไรหรือ”

“จะว่าไปทำไมกัน” ฉู่จวินหลันตบบ่าเขาเบาๆ “ท่านนี่ช่างคร่ำครึเสียจริง ข้าเองยังมาเที่ยวได้ ทำไมท่านจะมาไม่ได้เล่า ไม่ได้แค่ให้ดื่มสุราอย่างเดียว ฟังเพลงคุยเล่นบ้างก็ดี ท่านวางใจเถิด ข้าออกเงินเอง และจะไม่ไปรบกวนท่านแน่นอน”

เซียวซวี่เม้มปาก ก่อนจะยกจอกสุราแล้วกระดกลงไปทันที

ฉู่จวินหลันเตือน “ดื่มสุราให้น้อยหน่อยเถิด ท่านยังต้องกินยาอยู่นะ”

เซียวซวี่ “…”

จิ่งอวี้นั่งมองแล้วอดสงสารเจ้านายไม่ได้ ว่าที่ชายาซื่อจื่อเป็นเช่นนี้ อีกหน่อยเกรงว่าเจ้านายคงจะถูกนางกวนจนลมออกหู

“อะไร อย่าเอาแต่นั่งนิ่ง หากดื่มสุราไม่ได้ก็กินอย่างอื่นสิ” ฉู่จวินหลันยัดตะเกียบใส่มือเขา

เซียวซวี่กำตะเกียบเงียบๆ

“ทำไม ไม่มีของที่ท่านชอบหรือ ข้าให้เขาเอามาเพิ่มอีกก็ได้”

“…ไม่ต้อง รสจัดเกินไป” เซียวซวี่กล่าวก่อนวางตะเกียบลง

ฉู่จวินหลันลองหยิบถั่วลิสงใส่ปาก เคี้ยวพลางเอ่ย “ก็ใช้ได้นี่นา”

เซียวซวี่มองนางเงียบๆ

ฉู่จวินหลันเข้าใจความคิดเขา จึงเอ่ยพลางส่ายหน้า “ก็ของกินเหมือนกันทั้งนั้น แบ่งอะไรสูงต่ำ ท่านนี่ช่างพิถีพิถันจริงๆ”

เซียวซวี่ก้มมองกับข้าวสี่อย่างบนโต๊ะ ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหยิบตะเกียบขึ้นมาอีกครั้ง

ฉู่จวินหลันเท้าคาง มือขาวนวลลูบจอกสุราพลางเชิดคางไปข้างหน้า “ไม่กินก็ไม่เป็นไรหรอก ท่านมาถูกเวลาแล้ว วันนี้มีเรื่องให้ดูสนุกด้วยละ”

เซียวซวี่เพียงรับคำในลำคอ ก่อนจะวางตะเกียบลงอีกครั้ง

จิ่งอวี้ที่ยืนอยู่ด้านหลังพวกเขาได้แต่คิดในใจ…ซื่อจื่อช่างว่านอนสอนง่ายนัก!

ทางด้านเส่ว์อิ่งกำลังยกกาสุราสีขาวขึ้น ข้อมือขาวเนียนขยับพลิ้วพลางโน้มตัวลงรินสุราให้ฟู่จือเหิง

ฟู่จือเหิงยิ้มละมุน ดวงตาเรียวยกโค้งคล้ายดอกท้อ มือขวาจับจอกสุราไว้พลางยิ้มอ่อนโยน

เส่ว์อิ่งที่ใจลอยไปไกลมือสั่น ทำให้สุราหกรดลงบนนิ้วฟู่จือเหิง

“อ๊ะ! คุณชายฟู่!” เหล่าสตรีรอบข้างร้องอุทาน รีบคว้าผ้าเช็ดหน้าออกมาแย่งกันจะเช็ดมือให้เขา

เส่ว์อิ่งรู้สึกราวกับตนทำผิดร้ายแรง ถือกาสุราไว้อย่างทำอะไรไม่ถูก น้ำตาเริ่มเอ่อรื้น

“โฉมงามหลั่งน้ำตา ช่างน่าสงสารยิ่งนัก เฮ้อ ใจข้าอ่อนยวบไปหมดแล้ว” ฉู่จวินหลันที่นั่งอยู่ไม่ไกลเอ่ยแล้วแลบลิ้นเลียริมฝีปาก

เซียวซวี่กลับพูดเสียงเย็น “ไม่เท่าไหร่”

ฉู่จวินหลันอดที่จะหันกลับมามองเขาแวบหนึ่งไม่ได้

ฟู่จือเหิงคว้ามือเส่ว์อิ่งแล้วดึงนางให้มานั่งข้างกาย “วันนี้เป็นอะไรไป เหตุใดถึงเศร้าหมองนัก หรือว่าไม่สบาย?”

น้ำตาของเส่ว์อิ่งไหลตามแพขนตายาวลงมาเปื้อนอกเสื้อ ร้องไห้อย่างน่าสงสาร

“ขออภัยคุณชายเจ้าค่ะ เป็นความผิดของผู้น้อยเอง ไม่ควรนำเรื่องน่ารำคาญพวกนี้มาใส่ใจจนทำลายความสำราญของท่าน ผู้น้อยผิดไปแล้วเจ้าค่ะ”

ฟู่จือเหิงหยิบผ้าเช็ดหน้าจากในอกเสื้อส่งให้นาง ดวงตาเรียวยกยิ้มอ่อนโยนดังพระจันทร์เสี้ยว “พอแล้ว อย่าร้องเลย มีเรื่องใดก็บอกข้ามาเถิด”

เส่ว์อิ่งราวกับดอกไม้ที่แทบทนพายุไม่ไหว ร้องสะอื้นพลางพูดติดขัด “เกิดเรื่องใหญ่กับญาติห่างๆ ทางบ้านมารดาของผู้น้อย แม้จะไม่เกี่ยวข้องโดยตรง แต่พอผู้น้อยรู้ก็อดเสียใจไม่ได้เจ้าค่ะ”

“หืม” ฟู่จือเหิงเลิกคิ้วอย่างสงสัย

เส่ว์อิ่งเล่าต่อว่า “เดิมญาติผู้นั้นของข้าเป็นมือปราบของศาลซุ่นเทียน ภรรยาจากไปนานแล้ว เหลือเพียงบุตรสาวคนเดียว เขายุ่งกับงานราชการและกลัวว่าบุตรสาวจะถูกแม่เลี้ยงรังแกเลยไม่คิดจะแต่งใหม่ แต่ปีที่แล้ว บุตรสาวเขากลับถูกคุณชายหลิวเสเพลแต่มีอำนาจผู้นั้นฆ่าข่มขืน!”

เสียงสูดหายใจเข้าลึกรอบโต๊ะดังขึ้น ผู้ฟังล้วนตกใจจนหน้าเปลี่ยนสี

เส่ว์อิ่งเอ่ยต่อด้วยความโกรธ “คุณชายหลิวผู้นั้นทำความชั่วสารพัดมาแต่ไหนแต่ไร ไม่รู้ว่าชีวิตสตรีบริสุทธิ์ต้องพินาศเพราะเขากี่รายแล้ว แต่ทุกครั้งที่ขึ้นศาล ครอบครัวเขาก็หาทางช่วยให้รอดโทษได้เสมอ

“ญาติผู้นั้นของข้าทุ่มทรัพย์สินทั้งหมดเพื่อต่อสู้คดี หวังจะลากตัวคนผู้นั้นรับโทษตามกฎหมาย แต่สุดท้ายก็เหมือนเดิม คุณชายหลิวถูกคุมขังไม่กี่วันก็ถูกปล่อยออกมา มิหนำซ้ำยังตบหน้าญาติข้าฉาดใหญ่ แล้วประกาศกร้าวว่า ‘การที่ข้าข่มเหงลูกสาวเจ้านั้นเป็นเกียรติของนาง นางไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ตายไปก็สมควรแล้ว!’ ”

“ชั่วช้ายิ่งนัก!” ฟู่จือเหิงฟังแล้วสีหน้ามืดครึ้ม กัดฟันแน่น “เกิดเรื่องเช่นนี้ในราชวงศ์นี้ได้อย่างไร เหลือเชื่อเกินไปแล้ว น่าขยะแขยงยิ่งนัก!”

เส่ว์อิ่งสะอื้นพลางตอบ “ผู้น้อยไม่กล้าหลอกคุณชายเจ้าค่ะ เรื่องนี้เพิ่งเกิดขึ้นจริงๆ”

สตรีบางคนที่นั่งอยู่ด้านข้างเอ่ยว่า “คุณชายฟู่มักหมกมุ่นกับบทกวีและงานศิลป์ อีกทั้งช่วงก่อนก็ยุ่งนัก คงยังไม่เคยได้ยินเรื่องนี้ นางคงหมายถึงหัวหน้ามือปราบหยวนกระมัง”

“ใช่แล้ว หัวหน้าหยวนผู้นั้น” เส่ว์อิ่งพยักหน้า “ภายหลังเขากลัวว่าคุณชายหลิวจะกลับมาก่อกรรมซ้ำ ทำให้สตรีบริสุทธิ์ต้องพินาศอีกไม่รู้เท่าไหร่ ด้วยความโกรธแค้นจึงลงมือฆ่า ตอนนี้ถูกจับขังในคุกของกรมอาญา และถูกพิพากษาแล้วว่าจะถูกประหารหลังฤดูใบไม้ร่วงนี้!”

“วันใกล้เข้ามาทุกที แต่ผู้น้อยช่วยอะไรไม่ได้เลย เป็นเพียงสตรีต่ำต้อยไม่มีปัญญาช่วยเหลือแม้แต่น้อย พอคิดถึงลูกพี่ลูกน้องหญิงที่ถูกทำร้ายก็อนาถใจนัก บิดาของนางทำคุณเพื่อบ้านเมือง แต่กลับต้องรับโทษหนักเช่นนี้ ขุนนางเบื้องบนก็เอาแต่ปกป้องกันเอง ผู้น้อยเสียใจจนเผลอใจลอยไปครู่หนึ่งเจ้าค่ะ”

ฟู่จือเหิงโกรธจนเส้นเลือดปูด กระแทกโต๊ะลุกพรวด ยกจอกสุรากระดกจนหมด แล้วก้าวพรวดขึ้นชั้นบน “เจ้าตามข้ามา จัดเครื่องเขียนให้พร้อม!”

เส่ว์อิ่งรีบเช็ดน้ำตา ตอบรับแล้วเดินตามไปทันที

ผู้คนรอบข้างต่างถกเถียงกัน บางคนถอนหายใจ “ไม่รู้ว่าคราวนี้คุณชายฟู่จะเขียนบทความคมกริบดุจคมมีดเช่นไรออกมาอีก”

ฉู่จวินหลันรีบโบกมือเรียกเด็กรับใช้ “หาห้องที่ใกล้กับห้องคุณชายฟู่ให้ข้าที” ว่าแล้วก็โยนเงินไปหนึ่งแท่ง

“ได้ขอรับ!” เด็กรับใช้ตอบรับอย่างดีใจ และรีบเดินนำฉู่จวินหลันกับเซียวซวี่ขึ้นชั้นบนทันที