ย้อนไปแก้ไขอดีตรักยุค70

ลั่วเหวินเหย่เดินไปหาหยินจินซีที่กำลังยืนถือโน๊ตเพลงอยู่

“จินซีเธอคงไม่โกรธใช่มั๊ยถ้าฉันจะขอร้องเพลงนี้แทนเธอ”

หยินจินซีแสยะยิ้มเบาๆอย่างไม่ค่อยพอใจแต่ก็ยื่นโน้ตนั่นให้กับเธอ

ลั่วเหวินเหย่หยิบโน้ตนั่นมาพร้อมกับยิ้มออกมาเบาๆอย่างใสซื่อ

“ขอบคุณนะจินซี”เธอพูดขึ้นเบาๆก่อนเดินไปยืนอยู่ข้างๆหวงเต๋อจง

“ฉันพร้อมแล้วค่ะ”

หวงเต๋อจงพยักหน้าก่อนจะเริ่มเล่นเปียโน

ครั้นเมื่อเสียงของลั่วเหวินเหย่ถูกเปล่งออกมาใบหน้าที่เคยดูผิดหวังของหวงเต๋อจงก็ค่อยๆเผยยิ้มกว้างออกมาอย่างถูกใจ ดวงตาทั้งสองคู่ต่างประสานกันหวานหยดราวกับเพลงรักนี้แต่งมาเพื่อเขาและเธอ

ความรู้สึกของลั่วเหวินเหย่ที่มีต่อหวงเต๋อจงถูกถ่ายทอดออกมาตามตัวโน๊ตได้อย่างลึกซึ้ง

เมื่อเธอร้องเพลงนั้นจนจบลงเสียงปรบมือของหวงเต๋อจงก็ดังขึ้นพร้อมกับใบหน้าที่มีความสุข

“เป็๲ยังไงบ้างค่ะฉันร้องแย่ไปหรือเปล่า”

“ไม่เลยครับ น้ำเสียงที่คุณร้องออกมาเข้าถึงตัวโน๊ตที่ผมเขียนได้ดีมากๆ”เขาพูดก่อนจะหันไปหาหยินจินซี

“จินซีเธอจะว่าอะไรมั๊ยถ้าฉันเอ่อ”

“คุณจะพูดอะไรก็พูดมาเถอะค่ะไม่ต้องอ้ำอึ้ง ฉันพร้อมจะฟัง”

“ฉัน ฉันจะขอยกเพลงนี้ให้คุณลั่วเหวินเหย่ร้องแทนเธอ เธอไม่โกรธใช่มั๊ย”

เธอยิ้มเบาๆอย่างน้อยใจ

“ฉันมีสิทธิ์ว่าอะไรด้วยงั้นเหรอคะในเมื่อเพลงนี้เป็๲เพลงของคุณ”

“จินซีเธอโกรธฉันเหรอ”

“ฉันจะโกรธคุณทำไมคะ ในเมื่อคุณได้คนที่เหมาะสมกับเพลงนี้แล้วฉันคงหมดความหมายงั้นฉันขอตัวก่อน”เธอพูดพร้อมกับเดินจากไป

“เดี๋ยว จินซี จินซี”เสียงของหวงเต๋อจงรีบเรียกตามเธออกไป

“จินซีคงโกรธฉันแน่เลยค่ะที่มาแย่งเพลงที่ควรเป็๲ของเธอ”ลั่วเหวินเหย่แสร้งตีหน้าเศร้าอย่างหน้าสงสาร

เขาหันไปมองหน้าเธอก่อนจะเผยยิ้มให้อย่างอ่อนโยน

“คุณไม่ได้ผิดอะไรซักหน่อย ในเมื่อเพลงนี้เหมาะกับคุณมากกว่าเธอมันก็สมควรเป็๲ของคุณไม่ใช่เหรอครับ”

เธอเผยยิ้มหวานให้กับเขาอย่างพอใจ

“แล้วคุณไม่รีบไปง้อจินซีเหรอคะ”

“ไม่ล่ะ ผมรู้จักเธอดีอีกเดี๋ยวเธอก็คงหายเอง เรามาสนใจเนื้อหากับทำนองเพลงกันดีกว่าครับ”

เธอแสยะยิ้มด้วยความสะใจ ก่อนจะหันมาฟังเขาอธิบายทำนองและตัวโน๊ตแต่ละตัวอย่างตั้งใจ

ใบหน้าหล่อจ้องมองหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าก่อนจะยิ้มให้เธอ

“คุณลั่วเหวินเหย่พอจะเข้าใจมั๊ยครับ

เธอยิ้มพร้อมกับพยักหน้าให้เขา

“ค่ะฉันพอเข้าใจ”

“งั้นดีเลยครับ โน้ตแผ่นนี้ผมยกให้คุณลั่วเหวินเหย่ไปฝึกร้องแต่ต้องฝึกร้องบ่อยๆนะครับถ้าเป็๞ไปได้ผมอยากให้คุณแวะไปหาผมที่บ้านผมจะได้ช่วยเกลาเนื้อเพลงและทำนองเพราะที่นั่นค่อนข้างจะมีอุปกรณ์ต่างๆรวมทั้งที่อัดเสียงเพลงด้วยเผื่อว่าคุณร้องดีเข้าถึงเนื้อเพลงได้อย่างครบถ้วนผมจะได้อัดเสียงคุณลงแผ่นไปด้วยเลยจะได้ไม่เสียเวลา”

“เอ่อจะดีเหรอคะ ฉันกลัวจินซีจะตำหนิ”เธอแสร้งทำเป็๲เกรงใจ

“เธอไม่มีสิทธิ์ตำหนิคุณในเมื่อผมเป็๞คนอนุญาต อีกอย่างผมกับเธอเป็๞เพียงคู่หมั้นยังไม่ใช่สามีภรรยาซักหน่อย”

“ได้ค่ะงั้นฉันจะเริ่มไปฝึกร้องเพลงที่บ้านของคุณพรุ่งนี้เลยนะคะ”

“ดีเลยครับ”

ทั้งสองต่างโปรยยิ้มหวานให้แก่กันอย่างลืมตัว

ด้านหยินจินซีที่รู้สึกน้อยใจเป็๞อย่างมากที่หวงเต๋อจงกล้านำโน้ตเพลงที่อุตส่าห์แต่งให้เธอยกให้คนอื่น แต่เธอจะทำอะไรได้กันถ้าเป็๞เธอในตอนนั้นคงจะร้องไห้ฟูมฟายขอเขาร้องเพลงนั้นครั้งแล้วครั้งเล่าจนเขาลำคาญไปแล้ว แต่เธอในตอนนี้๻้๪๫๷า๹ปล่อยวางและให้ทุกอย่างเป็๞ไปตามโชคชะตาเพราะเธอไม่ได้อยากกลับมาเพื่อรักกับหวงเต๋อจงแต่เธอเพียงอยากกลับมาเพื่อเป็๞ผู้หญิงของใครอีกคน เธอแค่อยากมีบั้นปรายชีวิตที่ไม่ต้องโดดเดี่ยวเพราะความตรอมใจแต่เพียงอยากปล่อยหัวใจไปตามความ๻้๪๫๷า๹ที่มันควรจะเป็๞ และอยากเห็นความรักที่เ๯็๢ป๭๨ของคนที่หักหลังเธอเพียงเท่านั้น”

ร่างเล็กค่อยๆเดินมานั่งที่ริมสระน้ำก่อนปรายสายตาจะเหลือบมองดอกบัวที่กำลังเบ่งบานอยู่ไม่ไกล

จ๋อม! เสียงก้อนหินก้อนเล็กที่ถูกโยนลงไปในน้ำ คลื่นวงกลมบนผิวน้ำค่อยๆเคลื่อนตัวเป็๞วงกว้างขึ้น ใบหน้าเล็กค่อยๆเอียงหน้าซบลงบนตักอย่างเบื่อหน่าย

“อยากให้ถึงวันนั้นเร็วๆจัง วันที่ฉันจะได้เห็นความเ๽็๤ป๥๪ของพวกเธอทั้งสองแต่มันก็คงจะอีกไม่นานเกินรอนักหรอก”เธอพูดขึ้นเบาๆด้วยความคับแค้นใจ

“นั่งทำอะไรอยู่คนเดียวงั้นเหรอครับ”เสียงทุ้มอันอบอุ่นที่คุ้นเคยดังขึ้นมาจากด้านหลังของเธอ เธอรีบหันควับไปมองคนที่เอ่ยถามเธอในทันที