ปฐมกาลบุษบาทมิฬ
ตอนที่ 4 ดอกบัวเหล็ก
ณ บ้านหรูชานเมืองหลังหนึ่ง
หญิงสาวคนหนึ่งผูกเนคไทให้สามี “มื้อเช้าฉันทำเตรียมไว้ให้คุณเสร็จแล้ว ฉันใส่กล่องไว้ให้คุณกินมื้อเที่ยงด้วย หมอทอดกระเทียมไข่ดาวของโปรดคุณ วันนี้ก็สู้ ๆ นะคะ”
ชายหนุ่มใส่แว่น “ผมว่าอีกไม่นานผมต้องได้เลื่อนขั้นแน่ ผมกำลังทำงานวิจัยเื่มนุษย์ดัดแปลงอยู่นะ คุณโปรต้องชอบแน่ ๆ”
หญิงสาว “อย่าฝืนมากไปนะฉันเป็ห่วง”
ชายหนุ่ม “ใบบัว ผมต้องฝืนสิ การทำงานในบริษัทเทคโนโลยีที่กำลังก้าวไปสู่ระดับโลกอย่าง Kittitech ไม่ใช่ว่าใคร ๆ จะเข้ามาทำก็ได้ แต่ต้องเป็อัจฉริยะที่พร้อมทุ่มสุดตัวเท่านั้น กล้าคิด กล้าทำ ไปสู่อนาคต”
ทั้งคู่นั่งรับประทานอาหารเช้าด้วยกัน
ใบบัว “วันนี้วันครบรอบตั้งงานของเราคุณจำได้ใช่มั้ย”
ชายหนุ่ม “ได้สิ”
ใบบัว “คือว่า ฉันอยากมีลูกแล้วนะ เพราะฉันรักคุณมากเลยอยากมีลูกด้วยกันมาเป็พยานรัก”
ชายหนุ่ม “ใบบุญ เื่นี้เราคุยกันหลายรอบแล้วนะ ไม่ใช่ว่าผมไม่รักคุณนะ แต่ถ้ามีลูกผมอาจไม่มีเวลาทุ่มให้งานวิจัยเต็มที่”
ใบบัว “คะ ไม่เป็ไรคะฉันเข้าใจ”
ชายหนุ่ม “คุณคงไม่ได้คิดจะหย้ากับผมเพราะเื่นี้ใช่ไหม”
ใบบัว “ไม่คะ ไม่มีทาง ฉันรักคุณที่สุดเลย ไว้รอตอนคุณพร้อมก็ได้”
ชายหนุ่มลุกขึ้นใส่สุท “ผมไปทำงานก่อนนะ”
ใบบัว “เดินทางปลอดภัยนะคะที่รัก ขอให้คุณโปรชอบงานวิจัยคุณนะ”
ชายหนุ่ม “ผมหรือแค่ต้องลงมือทำจริงให้เขาเห็น เย็นนี้ผมมีเซอร์ไพรส์ด้วย”
ใบบัว “จริงเหรอ ตั้งตารอเลยคะ จะทำเมนูโปรดรอคุณนะ”
หลังสามีเขารถออกไป ใบบัวทำงานบ้านซักผ้าให้สามี ทำความสะอาดบ้าน เช็ดรูปแต่งงานของทั้งคู่
ใบบัวมองรูปแต่งงาน “รักเขาจัง จะมีเซอร์ไพรส์อะไรนะ หรือว่าเขาจะยอมมีลูกกับฉันแล้ว”
หลายชั่วโมงต่อมา แสงแดดอ่อน ๆ สีส้มเกือบลับขอบฟ้า
ชายหนุ่มขับรถมาจอดเข้าโรงรถ
ใบบัวเดินไปต้อนรับสามี “วันนี้เป็ไงบ้าง เหนื่อยไหม”
ชายหนุ่ม “เยี่ยมเลย คุณโปรชอมไอเดียมนุษย์ดัดแปลงผมมาก เขาอยากให้ผมสร้างตัวเบต้าให้เขาดูนะ ผมต้องได้เลื่อนขั้นหน้า”
ใบบัว “ฉันทำมื้อเย็นเสร็จแล้ว เราไปฉลองกันเถอะคะ”
ใบบัวถอดเนคไทและเสื้อสูทให้สามี
ชายหนุ่ม “กลิ่นหมอจัง คุณจุดเทียนหอมเหรอ”
ใบบัว “ใช่คะ ฉันอยากสร้างบรรยากาศให้มันโรแมนติกหน่อยนะ เหมือนตอนเราคบกันใหม่ ๆ ไง”
ชายหนุ่มนั่งรับประทานอาหารกับภรรยา ทั้งคู่ผลัดกันป้อนและเล่าเื่หัวเราะด้วยกัน
ใบบัวจิบไวน์ “คือว่า วันนี้คุณบอกว่าจะมีเซอร์ไพรส์นิ ฉันตื่นเต้นจัง”
ชายหนุ่ม “รออีกเดี๋ยวนะ ผมขอกินอาหารริมรสชาติฝีมือแสนอร่อยของภรรยาคนนี้ก่อน อร่อยที่สุดในโลกเลย”
ใบบัว “คุณก็พูดเกินไป ปกติก็กินทุกวันอยู่แล้วนิ แต่ดีใจจังที่ได้ยินแบบนี้”
ทันใดนั้น จู่ ๆ สายตาใบบัวเริ่มเบลอ อ่อนแรง
ใบบัว “เวียนหัวจัง”
ชายหนุ่ม “คุณแค่กำลังเมานะ”
ใบบัว “พึ่งจิบไปนิดเดียวเองนะ”
ชายหนุ่มกินต่ออย่างเรียบนิ่ง
ใบบัว “เวียนหัวมากเลย คุณคะ ฉันปวดหัวมาก”
ชายหนุ่ม “เซอร์ไพรส์ไง ยาสลบนะ”
ใบบัว “เอ๋ ทำไมละ”
ชายหนุ่ม “ใบบัว เธอมันก็แค่ผู้หญิงที่จะรั้งให้ก้าวหน้าได้ช้า มีลูกเหรอ เสียเวลา โรแมนติกเหรอ น้ำเน่า ที่ผมแต่งงานกับคุณก็แค่อยากได้เงินจากตละกูลคุณมาทำงานวิจัยแค่นั้น ผมไม่ได้สนใจคุณเลย มันโคตรน่ารำคาญเลยที่ต้องแกล้งทำเป็รักคุณทุกวัน”
ใบบัวร้องไห้น้ำตาไหลอาบแก้ม “ไม่จริงฉันไหม คุณพูดเล่นใช่ไหม ไม่เอาสิ ฉันรักคุณนะ”
ใบบัวสลบหน้าซุบลงใบโต๊ะไป
ชายหนุ่มลุกขึ้นเข้าห้องน้ำไปล้างมือและล้างหน้า เขามองดูใบหน้าตัวเองในกระจก “รักเหรอ ปัญญาอ่อน มันก็แค่ปฏิกิริยาเคมีในสมองเท่านั้น คนที่ถูกมันวงการชีวิตก็ไม่ต่างจากพวกสัตว์ชั้นต่ำหรอก”
ชายหนุ่มอุ้มร่างใบบัวเข้าไปในห้องทำงานของเขา ห้องทดลองที่เต็มไปด้วยเทคโนโลยี เขาวางเธอลงบนเตียงก่อนจะใส่เสื้อกาว ถอดเสื้อผ้าเธอออกทั้งหมด
ชายหนุ่ม “อย่างน้อยเธอก็มีค่าพอให้ฉันเอามาทดลองสร้างงานวิจัย”
ชายหนุ่มสวมถุงมือ นำสายสแกนชีวภาพแนบลงบนข้อมือของใบบัว หน้าจอแสดงผลชีพจรแบบเรียลไทม์
ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเอง “สรีระสมบูรณ์ ไม่มีโรคแฝง ระบบไหลเวียนดี เหมาะมาก”
แขนกลจากเพดานค่อย ๆ เคลื่อนลงมา แสงสีฟ้าสาดผ่านร่างใบบัว กระดูกทุกชิ้นถูกสแกนเช็คขนาด
ก่อนที่เขาจะผ่าร่างนางนำกระดูกทุกชิ้นออกมา แล้วแทนที่ด้วยกระดูกโลหะชนิดพิเศษ
ชายหนุ่ม “กระดูกของเธอจะแข็งแรงขึ้นหลายเท่า”
ชายหนุ่มจดบันทึก “โครงสร้างเสถียร ไม่มีการต่อต้านจากร่างกาย”
จากนั้นเขาถอดปอดนางออกแล้วแทนที่ด้วยปอดชีวสังเคราะห์
ชายหนุ่ม “ปอดใหม่นี้สามารถกรองสารพิษ ดูดซับออกซิเจนได้สูงกว่ามนุษย์ทั่วไปหลายเท่า”
จากนั้นชายผ่าตัดนำหัวใจของนางออกแล้วแทนที่ด้วยโครงสร้างโลหะชีวภาพ
ิัของนางถูกถลกออกทั้งหมัดจนเห็นลายกล้ามเนื้อ แล้วถูกเคลือบด้วยนาโนเทคโนโลยี
ชายหนุ่ม “นาโนพวกนี้แพงเอาเื่ แต่ก็เงินของเธอทั้งนั้นแหละ ตอนนี้เธอยืดหยุ่น แข็งแรง และสามารถซ่อมแซมตัวเองได้”
ชายหนุ่มเริ่มผ่าสมองเธอต่อ ใส่ชิปเล็ก ๆ แทรกข้าง ๆ ชิปถูกฝังเข้าสู่ฐานกะโหลก เส้นประสาททั่วร่างถูกเชื่อมต่อเป็เครือข่ายเดียวกัน
นิ้วของใบบัวกระตุกเล็กน้อย ก่อนที่ทั้งร่างจะนิ่งไปอีกครั้ง
ชายหนุ่ม “อย่าดิ้นสิ”
ชายหนุ่มมองร่างที่นอนอยู่ตรงหน้า และมีรอยยิ้ม
ชายหนุ่มกดสวิตซ์บางอย่าง “สุดท้ายใส่พลังงานมหาศาลเข้าไป”
เขายืนมากกระแสไฟฟ้ามหาศาลกำลังไหลเข้าไปในตัวนาง ก่อนที่ตู้ม หม้อไฟในหมู่บ้านะเิไฟดับทั่วทั้งเมือง
ชีพจรของใบบัวดับลงนิ่ง
ชายหนุ่ม “โถ้เว้ย ไม่นะ ไม่ งานทดลองของฉัน แม่งโอ้ย เธอมันคืองานที่ล้มเหลว”
ชายหนุ่มหัวเสียก่อนที่จะออกนอกห้องทดลองไปแล้ว
ทิ้งล่างที่ไร้ชีวิตของภรรยาให้นอนอยู่ตรงนั้น
เขาหยิบขวดไวน์ขึ้นมาดื่มจนเมา “แม่งเอ้ย เสียเวลาชิป”
เช้าวันต่อมา
ชายหนุ่มตื่นจากอาหารเมาพบว่าตัวเองนอนอยู่ในห้องน้ำ “มาหลับบ้าอะไรตรงนี้วะ เออจริงสิ เอาศพนางนั้นไปทิ้งก่อนดีกว่า เดี๋ยวเหม็นเน่าขึ้นมาจะน่ารำคาญเอา”
เมื่อเขาเข้าไปในห้องทดลองร่างของใบบัวก็หายไปแล้ว “ไม่อยู่เหรอ หรือฉันเอาไปทิ้งแล้วนะ เมื่อคืนเมาจัดเลย ชั่งแม่งเถอะ”
ณ ห้องทดลองใต้ดินแห่งหนึ่ง
หญิงสาวคนหนึ่งกำลังผ่าตัดร่างใบบัว
เคนเนดี้ “เป็ไงบ้างด็อกเตอร์พลอย”
พลอย “ฝีมือผู้ชายคนนั้นปูโครงสร้างพื้นฐานไว้ดีมาก แต่บางสิ่งเขาคิดผิดไปหน่อย ฉันกำลังไล่ปรับแก้สิ่งที่เขาทำผิดพลาดอยู่คะ ท่านอยากให้ฉันเก็บสมองนางไว้ไหมคะ”
เคนเนดี้ “มันจะมีผลยังไงบ้างเหรอ”
พลอย “ฉันคิดว่าจะอัปโหลดโมเดล Ai ที่ฉันสร้างขึ้นมาลงไปในชิป แต่ฉันสามารถเชื่อมต่อชิปกับสมองของนางได้ ระบบจะเทรนโมเดลต่อให้เอง เอาง่าย ๆ นางจะกลายเป็ Ai ที่มีความคิด ความทรงจำ นิสัยทุกอย่างเหมือนเ้าของสมองเลยคะ”
เคนเนดี้ “เป็หุ่นยนต์ ฉันนึกว่าเธอกำลังสร้างมนุษย์ดัดแปลงซะอีก”
พลอย “ถ้าเอาจริง ๆ เ้าของร่างนะตายไปแล้ว แต่ตอนนี้ข้อมูลในสมองยังพอใช้ได้คะ”
เคนเนดี้ “หุ่นยนต์ที่มีความเป็มนุษย์เหรอ เก็บสมองนางไว้ ไม่ต้องถอดออก และช่วยอัพเกรดด้วยเทคโนโลยีของเราด้วย ฉันให้งบไม่จำกัด ฉันอยากได้นางเข้าทีมบุษบาทมิฬ”
พลอย “รับทราบคะ”
องค์กรลับอิลลูมินาติได้ขโมยซากของใบบัวมา และทำการทดลองจนสำเร็จ พวกเขาสร้างสิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์ออกมา ซึ่งมีร่างกายเป็เครื่องจักรที่ถูกควบคุมด้วยสมองและความทรงจำของใบบัว ใบบัวนั้นตายไปแล้วในร่างนั้นคือดอกบัวเหล็กที่มีความทรงจำของใบบัวอยู่เท่านั้น
หลายเดือนต่อมา
พลอยหลังชาร์จไฟเสร็จสิ้น นางกดสวิตช์เปิดระบบ “เอาละ ดอกบัวเหล็ก ตื่นขึ้นได้”
ดอกบัวเหล็กลืมตาตื่น นางดูมือของตัวเองที่เป็โลหะ “นี้ฉันอยู่ที่ไหน เกิดอะไรขึ้นกับฉัน”
พลอย “ใจเย็นก่อน นั้นไม่ใช่ความทรงจำเธอหรอกดอกบัวเหล็ก”
ดอกบัวเหล็ก “ดอกบัวเหล็กเหรอ ฉันชื่อใบบัวต่างหาก”
พลอย “ใบบัวนะตายไปแล้ว ตอนนี้เธอเป็หุ่นยนต์ที่มีสมองเธออยู่ ถึงขนาดที่ระบบคิดว่าตัวเองคือใบบัวเลยเหรอ ดูท่าฉันจะสร้าง Ai ที่มีความเป็มนุษย์สุด ๆ มาซะแล้ว”
ดอกบัวเหล็ก “เธอพูดเื่อะไร ฉันไม่เข้าใจเลย สามีฉันละ”
พลอย “คนที่ฆ่าเธอนะเหรอ”
ดอกบัวเหล็กนึกถึงความทรงจำนั้นได้ คำพูดที่บับหัวใจ “ไม่จริงใช่ไหม”
น้ำตาดอกบัวเหล็กไหลออกมา
พลอย “ระบบน้ำตาใช้ได้ เผื่อทีเธอสงสัยนะ ฉันอัพเกรดเธอถึงขนาดที่ทำทุกอย่างได้แบบมนุษย์เลย และอีกหลายเื่ที่เหนือกว่ามนุษย์อีก”
ดอกบัวเหล็กร้องไห้ไม่หยุดกับการทรยศของสามี
พลอย “ให้ตายสิ นี้ฉันต้องมาปรอบใจหุ่นยนต์ใช่ไหม”
ด็อกเตอร์พลอยใช้เวลาหลายชั่วโมง ปรอบจำนาง เล่าทุกอย่างให้นางฟัง บอกนางให้เข้าใจทุกอย่าง
หลายชั่วโมงต่อมา
ดอกบัวเหล็ก “ตอนนี้ฉันคือดอกบัวเหล็ก ส่วนใบบัวนั้นเสียชีวิตไปแล้วสินะ แต่ฉันรู้สึกเหมือนฉันคือนางมากจริง ๆ”
พลอย “ก็นั้นแหละ เพราะมีสมองของนางอยู่ในตัวเธอนะ”
ดอกบัวเหล็ก “มีอะไรอีกไหมที่ฉันสืบทอดต่อมาจากใบบัว”
พลอย “ไม่กี่อย่างหรอก คือท่านเคนเนดี้บอกให้ฉันสร้างเธอให้ทำอะไรได้แบบมนุษย์ทุกอย่างไง ฉันเลยสร้างระบบกินอาหาร ระบบขับถ่ายให้เธอด้วย แน่นอนเธอมีช่องคลอดและมดลูกของใบบัวด้วย ไม่ใช่ว่าจะบอกว่าเธอต้องใช้นะ แค่สร้างให้เธอมีทุกอย่างใกล้เคียงมนุษย์จริง ๆ”
ดอกบัวเหล็กลุกขึ้นไป
พลอย “จะไปไหนนะ”
ดอกบัวเหล็ก “ฉันจะไปจัดการไอเลวที่มันฆ่าใบบัว”
พลอย “ฉันไม่ให้ไป”
ดอกบัวเหล็ก “ทำไมละ คุณรู้ไหมว่าใบบัวนางเจ็บหัวใจขนาดไหน นางเสียใจขนาดไหน ที่โดนไอชั่วนั้นหลอกมาตลอด”
พลอย “มันไม่ได้เกี่ยวกับฉันหรือเธอสักหน่อย ”
ดอกบัวเหล็ก “เกี่ยวสิ มันเกี่ยวกับฉัน ตอนนี้ฉันยังคิดว่าฉันกับนางคือสิ่งเดียวกันด้วยซ้ำ ไม่ว่าจะห้ามฉันยังไงฉันก็จะไป”
พลอย “ให้ตายสิดัดสร้างมาเหมือนมนุษย์จริง ๆ เกินไปซะได้ เอาแต่ใจชะมัด”
ดอกบัวเหล็กตั้งใจแก้แค้นให้ใบบัว นางปรับร่างกายด้วยนาโนเทคโนโลยีให้ดูเหมือนใบบัวทุกประการ
เมื่อเดินทางไปถึงบ้านหลังนั้น ดอกบัวเหล็กเคาะประตูให้ชายหนุ่มเดินมาที่ประตู
นางใช้ใช้เทคโนโลยีในการตรวจจับอุณหภูมิของร่างกายเพื่อดูว่าชายหนุ่มใกล้เดินมาถึงยัง
เมื่อชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้ประตู เธอถีบประตูให้กระเด็นออกไป ก่อนที่จะก้าวเข้าไปเผชิญหน้ากับเขา
ชายหนุ่ม “แม่งเอ้ยเหี้ยไรวะ เดี๋ยวก่อนนะ เธอน่าจะตายไปแล้วนิ”
ดอกบัวเหล็ก “ใช่ใบบัวตายไปแล้ว ตายเพราะไอชั่วที่หลอกนางมาตลอด ทั้งที่ฉันรักแกสุดหัวใจยอมมอบให้หมดทุกอย่างแท้ ๆ”
เธอหักแขนทั้งสองของเขาที่เคยใช้ฆ่าใบบัว “แขนนี้ที่แกใช้ทรยศนาง”
ชายหนุ่มร้องด้วยความเ็ปสุดขีด “อ้า”
จากนั้น ดอกบัวเหล็กจูบปากเขา และปล่อยกระแสไฟฟ้าจำนวนมหาศาลไปยังปากของเขา นางเขาเริ่มชักเกร็งอย่างทรมาน “ปากที่เคยโกหกและหลอกลวงใบบัว”
เธอยืนมองเขาที่ยังคงทุรนทุรายจากความทรมาน ก่อนที่จะจับร่างเขายัดท้ายรถเขาเอง
ในคืนนั้น ดอกบัวเหล็กขับรถเขาไปจอดหน้าตึกสูงแห่งหนึ่ง
ก่อนที่นางจะลากเขาไปยังยอดตึกสูง นางจับขาเขาห้อยไว้อย่างหวาดเสียว
ชายหนุ่มพูดอย่างไร้เรี้ยวแรง “อย่างทำแบบนี้เลย”
ดอกบัวเหล็ก “ตอนแกฆ่าใบบัวแกให้โอกาสนางได้ขอร้องแบบนี้ไหม เป็ไงละ ฉันนี้ไง ผลงานที่แกเคยพยายามสร้างขึ้นมา โดยที่แกไม่สนใจหัวใจของใบบัวเลย นางทรมานยิ่งกว่าแกอีก เพราะไอชั่วอย่างแก”
ชายหนุ่ม “ฉันขอโทษ”
ดอกบัวเหล็ก “คนที่แกควรขอโทษไม่ใช่ฉัน”
นางปล่อยให้เขาตกลงมาอย่างไร้ทางรอด ร่างเขาเลาะอย่างสยองจากความสูง
ดอกบัวเหล็กเงยหน้ามองฟ้า "ฉันฆ่าไอเลวนั้นให้เธอแล้วนะ ขอให้เธอไปสู่สุคตินะ ใบบัว"
เคนเนดี้เดินโผล่มาด้านหลังพร้อมมะลิราตรี
เคนเนดี้ “เธอดูมีหัวใจ มีความรู้สึก มีความแค้น มีความเป็มนุษย์ยิ่งกว่ามนุษย์บางคนอีก”
ดอกบัวเหล็ก “คุณคือท่านเคนเนดี้ที่ด็อกเตอร์พลอยเล่าให้ฟังสินะ รองหัวหน้าอิลลูมินาติ ส่วนข้าง ๆ คือ มะลิราตรีแห่งบุษบาทมิฬ ฉันมีข้อมูลของนางจากชิปในตัวฉัน”
เคนเนดี้ “มะลิ นี้เพื่อนใหม่ของเธอนะ พาไปทำความรู้จักบุษบาทมิฬคนอื่นด้วยนะ”
มะลิราตรี “สวัสดี”
ดอกบัวเหล็ก “สวัสดี ฉันดอกบัวเหล็ก จากข้อมูลเธอเป็คนเงียบ ๆ สินะ”
มะลิราตรี “อืม”
เคนเนดี้ “ยินดีต้อนรับสู่บุษบาทมิฬ”
1K
