ณ ห้องทำงาน
"เ้าจะไปตลาดหรอ"เทรย์เวอร์ที่นั่งจิบชาอยู่ถามขึ้น
เมื่อเพื่อนของเขากับร่างบางกลับมา เ้าเเมวน้อยก็ไม่มากวนเขาอีก ในปากของร่างบางกำลังเคี้ยวปลาชิทาเกะเเห้งเหมือนกำลังกินอมยิ้ม ท่าทางน่ารักเหมือนเด็กๆ ตอนนี้ร่างบางอยู่ในเสื้อสีดำเเละกางเกงขายาวสีเืหมูตัวใหญ่ ดูก็รู้ว่าไม่ใช่ชุดของเธอเเน่
"เออ จะเอายาไปส่งให้ลูกค้าเเล้วก็ซื้อเสื้อผ้าให้ยัยนี่"เมสว่าพลางสวมเสื้อสูทสีดำตัวยาวทับเสื้อเชิ้ตสีขาว ตรงคอผูกริบบิ้นสีน้ำเงินเเละสวมกางเเกงขายาวสีดำ
"เเล้วเเกจะไปไหนต่อ"เมสถามเทรย์เวอร์เพราะพวกเขาจะออกจากบ้านกันเเล้ว
เทรย์เวอร์ทำท่านึก เขามองร่างบางที่เคี้ยวปลาเเก้มตุ่ย เเล้วก็หันมายิ้มให้เ้าของบ้าน"ข้าไปด้วยสิ อยากเลือกเสื้อผ้าให้ฮินะบ้างน่ะ"เมสยิ้มตอบซึ่งดูเป็ยิ้มที่น่ากลัวยังไงชอบกล
"เเกไม่มีอะไรทำรึไง"
"อืม...ก็มีนั่นล่ะ เเต่มันอยู่ที่ตลาดพอดีเลย"เทรย์เวอร์ยิ้มกวน เรียกเสียงเส้นเืกระตุกจากใครบางคนได้อีกครั้งในรอบวัน
"อ้อหรอ งั้นก็ตามใจเเกเหอะ!"เมสคว้าร่างฮินะเเล้วเดินออกไป เขาปิดประตูดังปัง ปล่อยเทรย์เวอร์ให้นั่งขำเสียให้พอ
ณ ตลาดเฮ้าส์บราซ่าบนโลกมนุษย์
เทรย์เวอร์มองฝูงชนที่เดินผ่านกันไปมาอย่างพุกพร่าน รอบๆข้างมีของตั้งขายมากมายละลานตา ตั้งเเต่ของใช้จุกจิกไปจนถึงเครื่องจักรกลต่างๆ มีทั้งอาหารหลากหลายชนิดเเละเสื้อผ้าหลากสีสันหลากสไตล์ เทรย์เวอร์มองร้านค้าต่างๆอย่างตื่นเต้น เเม้เขาจะเคยมาตลาดหลายครั้งเเล้วเเต่ของที่นี่ก็ทำให้เขาดูได้ไม่รู้เบื่อ
อีกด้านหนึ่งเมสกำลังสงสัยว่าร่างบางเกิดเป็อะไรขึ้นมาอีกเเล้ว ตั้งเเต่มาถึงโลกมนุษย์ฮินะก็กอดเเขนเขาไม่ยอมปล่อย เอาเเต่เดินก้มหน้าตลอดเวลา เขาก็ไม่อยากว่าอะไรหลอกนะ ถ้าัันิ่มๆมันไม่มาโดนเเขนเขาตลอดเวลาแบบนี้น่ะ
เมสพยายามเเกะมือบางออก เเต่ยิ่งเเกะก็เหมือนมันยิ่งรัดเเน่นขึ้น เขาจึงใช้มาตราการขู่"ข้าเคยบอกว่ายังไง"เมสทำหน้าดุใส่ร่างบาง
ฮินะทำหน้าเศร้า"ห้ามเข้าใกล้เมส..."มือบางปล่อยออกจากเเขนเขาเเล้วกุมมือเข้าหากัน"เเต่เมสยังถูกตัวฮินะได้เลย ทำไมฮินะเข้าใกล้เมสไม่ได้ล่ะ"ฮินะถามขึ้นคิ้วเรียวขมวดมุ่นด้วยความสงสัย ทั้งที่ตอนอยู่ที่บ้านเมสยังอุ้มเธอ จูงมือเธออยู่เลย หรือมันทำข้างนอกไม่ได้หรอ?
เมสเถียงไม่ออกขึ้นมา ไม่นานเขาก็บอกว่า"นั่นเป็สิทธิ์ของข้าที่เป็เ้านาย ส่วนเ้าเป็สัตว์เลี้ยงเพราะฉะนั้นห้ามเข้าใกล้ข้า"เขาเถียงข้างๆคูๆรู้สึกเเสบสีข้างขึ้นมาเลยเเหะ
เมสมองร่างเล็กที่ทำหน้าหงอย ตอนนี้เธออยู่ในร่างมนุษย์ที่ไม่มีหูเเละหางงอกออกมาเพราะเขาให้เธอกินยาปลอมแปลงเข้าไป ยาชนิดนี้เป็ยาน้ำอ่อนๆ เหมาะสำหรับเด็กเเละไม่มีผลกระทบตามมา สรรพคุณของมันนอกจากทำให้หูเเละหางของฮินะหายไปชั่วคราวเเล้วยังช่วยกลบกลิ่นปีศาจเเละเปลี่ยนเป็กลิ่นมนุษย์ให้เธอด้วย ซึ่งมันอยู่ได้ห้าชั่วโมงเท่านั้น
"ไม่ยุติธรรมเลย"ฮินะไม่ได้อยากเป็สัตว์เลี้ยงสักหน่อย ร่างบางนึก ส่วนเมสนั้นเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ไม่ได้พูดอะไร เขาออกเดินไปโดยมีฮินะที่เดินตามหลังมา ระหว่างเดินไปร่างสูงก็เหลือบมองฮินะเป็พักๆ เขาสังเกตได้ว่าเวลาที่ฮินะเดินผ่านหรือถูกตัวมนุษย์ร่างบางจะสะดุ้งเฮือก บางทีก็ทำหน้าผวาเหมือนกลัวอะไรสักอย่าง ทำเอาชายหนุ่มรู้สึกอยู่เฉยๆไม่ได้
ปึก
"โอ๊ย"
"อะไรวะ! เดินไม่ดูทางเลยจะหาเื่รึไง!"เพราะฮินะเอาเเต่ก้มหน้าก้มตาทำให้เธอเผลอไปชนคนที่กำลังเดินผ่านไปมาเข้า ส่งผลให้ร่างเล็กล้มลง
ผู้ชายคนนั้นทำท่าจะเข้ามาหาเื่ฮินะ เเต่เมื่อร่างบางเงยหน้าขึ้น ชายหนุ่มก็เเทบจะกระโจนเข้าใส่ ใบหน้าหวานขาวซีดเเต่ก็ไม่ได้ทำให้ความงดงามของเธอลดลงเลย ดวงตาสีไพลินสั่นระริกมีน้ำตาคลอออกมาเล็กน้อย เธอกัดริมฝีปากล่างเหมือนที่ชอบทำเป็ประจำช่างเป็ภาพที่ยั่วยวนชายหนุ่มเหลือเกิน ชายหนุ่มทำหน้าตาลามกเดินเข้าไป ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเขามีเจตนาอย่างไร
เเต่ก่อนที่จะได้เเตะตัวร่างบาง เเขนขวาของชายคนนั้นก็ถูกกระชากไปด้านหลังอย่างเเรง"ใครวะ!"ชายคนนั้นหันไปมองอย่างเอาเื่ เเต่ก็ต้องซีดลงในเวลาต่อมาเมื่อเห็นสีหน้าของคนที่เข้ามาขวาง
"เเกอยากตายรึไง"เมสพูดเสียงเหี้ยม
858
