โรงเตี๊ยมสนธยา สเน่หาชั่วข้ามคืนไม่ลืมเลือน

ราตรีกาลที่แสนรุ่มร้อนและบ้าคลั่งผ่านพ้นไปทิ้งไว้เพียงร่องรอยแห่งกามราคะที่พาดผ่านทั่วทุกตารางนิ้วของห้องพักรับรองพิเศษ แสงอรุณยามเช้าค่อยๆ ทอแสงสีทองอ่อนๆ ลอดผ่านรอยแยกของบานหน้าต่างไม้ เข้ามาอาบไล้ร่างเปลือยเปล่าของสามบุปผาตระกูลหวังที่นอนทอดกายระเนระนาดอยู่บนเตียงกว้างประดุจกองซากปรักหักพังของศีลธรรมที่พังทลาย

บรรยากาศในเช้านี้ช่างเงียบสงัดทว่ากลับเต็มไปด้วยความซ่านสยิวที่ยังหลงเหลืออยู่ในมโนสำนึก กลิ่นอายมารที่เข้มข้นผสมปนเปกับกลิ่นเหงื่อและหยาดน้ำรักที่เปียกชุ่มผ้าปูเตียงไหมเนื้อดี บ่งบอกถึงบทเพลงแห่งตัณหาที่บรรเลงติดต่อกันนับสิบชั่วยามจนกระทั่งรุ่งสาง

หวังฉี พี่ใหญ่ผู้สุขุมเป็นคนแรกที่เริ่มรู้สึกตัว ดวงตาของนางปรือขึ้นช้าๆ ทว่าสิ่งแรกที่นางสัมผัสได้คือความคับแน่นที่กึ่งกลางกาย ท่อนเนื้อที่ใหญ่โตและแข็งขืนของอาหลางยังคงฝังรากลึกอยู่ในร่องรักของนางประดุจสมอเรือที่ยึดเหนี่ยวนางไว้กับมหาสมุทรแห่งกามารมณ์ ความร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวตนของเขาทำให้พละกำลังของนางมลายหายไปสิ้น นางทำได้เพียงนอนหอบหายใจแผ่วเบา ยอมรับความจริงที่ว่าบัดนี้นางได้กลายเป็น "ที่พำนัก" ของพญามารไปเสียแล้ว

ความรู้สึกแปลกประหลาดที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนเริ่มคืบคลานขึ้นมาในจิตใจ นางรู้สึกถึงความอิ่มเอมที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ราวกับว่าร่างกายของนางได้รับการบำรุงด้วยสิ่งที่นางไม่เคยรู้ว่าตนเองต้องการ ความคิดที่ว่านางได้ "สมบูรณ์" ขึ้นในฐานะหญิงสาวทำให้ใบหน้าของนางแดงก่ำด้วยความอาย

ขณะเดียวกัน หวังลู่ พี่สาวคนรองผู้ดุดัน ก็นอนตะแคงกอดก่ายร่างกำยำของอาหลางไว้แนบแน่นประดุจทารกที่หวงแหนของเล่นชิ้นโปรด หน้าอกอวบอิ่มของนางบดเบียดกับแผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยรอยเล็บ ขาเรียวยาวของนางพาดทับลำตัวของเขาไว้ ราวกับจะประกาศว่าบุรุษผู้นี้คือสมบัติที่นางแย่งชิงมาได้ด้วยร่างกาย

แม้ในสภาพหลับใหล ใบหน้าของหวังลู่ก็ยังแสดงออกถึงความพึงพอใจอย่างลึกซึ้ง ริมฝีปากของนางโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยความหวาน ลมหายใจของนางที่พัดโชยมาถูกผิวหนังของอาหลางทำให้เขารู้สึกถึงความอบอุ่นที่แปลกประหลาด

ส่วนน้องเล็ก หวังซื่อ ผู้ใสซื่อ บัดนี้นอนอยู่ในท่วงท่าที่น่าอายที่สุด นางนอนคว่ำหน้าอยู่กึ่งกลางกายของพี่สาวทั้งสอง โดยที่ร่องรักอันบอบบางของนางเบียดชิดอยู่กับใบหน้าของอาหลาง กลิ่นอายบุรุษเพศที่อบอวลอยู่รอบกายทำให้นางละเมอครางออกมาเบาๆ พลางบดเบียดจุดอ่อนไหวเข้าหาเรียวปากของเขาด้วยสัญชาตญาณที่ถูกฝึกจนเชื่อง

เมื่อแสงสว่างสาดส่องชัดเจนขึ้น สติที่พร่าเลือนก็เริ่มกลับคืนมา สตรีทั้งสามลืมตาขึ้นสบตากันในระยะประชิด ความเงียบที่น่าอึดอัดใจที่สุดในชีวิตเข้าปกคลุมห้องพักทันที

หวังฉีเห็นน้องสาวคนรองกอดอาหลางอย่างเสน่หา หวังลู่เห็นพี่ใหญ่ยังมีส่วนนั้นของอาหลางคาร่องรักอยู่ และทั้งสองต่างเห็นน้องเล็กในท่าทางที่ชวนให้ใบหน้าเห่อร้อน พวกนางสะดุ้งตัวโหยงพร้อมกันประดุจถูกน้ำเย็นจัดสาดใส่

ความทรงจำของคืนที่ผ่านมาเริ่มหลั่งไหลกลับเข้ามาในจิตสำนึกอย่างชัดเจน ภาพของการที่พวกนางแข่งขันกันเพื่อความสนใจของอาหลาง การที่พวกนางทำในสิ่งที่ไม่เคยคิดว่าจะทำ และที่สำคัญที่สุด... การที่พวกนางได้เห็นและทำสิ่งที่น่าอายต่อหน้ากันและกัน

"อ๊ะ!..." เสียงอุทานสั้นๆ ดังขึ้นพร้อมกับความโกลาหลเล็กๆ บนเตียง

พวกนางต่างรีบผละออกจากร่างของอาหลางด้วยความตกใจและเขินอายอย่างรุนแรง หวังฉีรู้สึกถึงหยาดธารที่ไหลย้อนออกมาจากกายยามที่เขาถอนตัวออกอย่างไม่ได้ตั้งใจ นางรีบคว้าผ้าห่มมาปิดบังร่างกายที่เต็มไปด้วยรอยจูบและรอยกัด หวังลู่ใบหน้าแดงก่ำรีบหันหลังกลับไปคว้าชุดที่ขาดวิ่นของนาง ส่วนหวังซื่อถึงกับมุดหน้าลงกับหมอนด้วยความอับยศที่ตนเองนอนอยู่ในท่าน่าเกลียดเช่นนั้น

ความเงียบที่หนักอึ้งปกคลุมห้องพัก เสียงเดียวที่ดังขึ้นคือเสียงผ้าไหมเสียดสีกันขณะที่พวกนางพยายามปิดบังร่างกายที่เปลือยเปล่า แต่ละคนต่างรู้สึกถึงสายตาของคนอื่นที่แอบมองมา ทำให้ความอายเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ

หวังฉีพยายามรวบรวมสติและความเป็นพี่ใหญ่ขึ้นมา แต่เมื่อนางพยายามจะลุกขึ้นยืน ขาของนางกลับสั่นเทาและอ่อนแรงจนแทบจะล้มลง ความเจ็บปวดที่กึ่งกลางกายเตือนนางถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนอย่างชัดเจน

"พี่ใหญ่... พี่ไม่เป็นไรใช่มั้ย?" หวังซื่อถามด้วยเสียงเบาๆ ทว่าไม่กล้าหันมามอง

"ข้า... ข้าไม่เป็นไร" หวังฉีตอบด้วยเสียงที่สั่นเทา

ไม่มีใครกล้าสบตากัน ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากพูดถึง "การแข่งขัน" ที่ดุเดือดเมื่อคืน พวกนางต่างแยกย้ายกันไปแต่งตัวในมุมห้องของตนเองด้วยมือที่สั่นเทา ความสัมพันธ์พี่น้องที่เคยบริสุทธิ์ถูกแทนที่ด้วย "ความลับอันน่ารังเกียจ" ที่พวกนางมีร่วมกัน

ขณะที่แต่งตัว พวกนางต่างรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงในร่างกายของตนเอง ผิวพรรณดูเปล่งปลั่งขึ้นอย่างแปลกประหลาด ดวงตามีแววที่ไม่เคยมีมาก่อน และที่สำคัญที่สุด... ความรู้สึกว่างเปล่าที่กึ่งกลางกายที่ทำให้พวกนางอยากจะหันกลับไปหาอาหลางอีกครั้ง

หวังลู่ขณะที่สวมชุดจอมยุทธ ก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดเล็กๆ น้อยๆ ที่เตือนใจถึงความรุนแรงของเมื่อคืน แต่แปลกที่ความเจ็บปวดนั้นกลับทำให้นางรู้สึกถึงความพึงพอใจอย่างลึกซึ้ง ราวกับว่าเป็นเครื่องหมายแห่งการเป็นเจ้าของ

หวังซื่อที่เพิ่งสูญเสียความบริสุทธิ์ไป รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงมากที่สุด ร่างกายของนางราวกับถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากการหลับใหลที่ยาวนาน ความรู้สึกใหม่ๆ ที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนยังคงอวลอยู่ในจิตใจ ทำให้นางรู้สึกทั้งอับอายและคิดถึงสัมผัสของอาหลางอย่างปฏิเสธไม่ได้

ความเงียบที่หนักอึ้งนี้ถูกทำลายด้วยเสียงเคาะประตูเบาๆ

"แม่นางทั้งสาม... ข้าเตรียมน้ำอุ่นและผ้าสะอาดไว้ให้แล้วขอรับ" เสียงทุ้มต่ำของอาหลางดังขึ้นจากด้านนอก

สามพี่น้องสะดุ้งโหยงพร้อมกัน ความทรงจำของเสียงนั้นทำให้ร่างกายของพวกนางสั่นเทาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งความอาย ความกลัว และ... ความปรารถนาที่ยังคงแอบแฝงอยู่

หวังฉีเป็นคนแรกที่รวบรวมความกล้าได้ นางเดินไปเปิดประตูเพียงเล็กน้อย อาหลางยืนอยู่ข้างนอกในชุดเสี่ยวเอ้อที่เรียบร้อย ใบหน้าของเขาดูสดชื่นและมีรอยยิ้มอ่อนโยน ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อคืน

"ข้า... ขอบใจ" หวังฉีพึมพำเบาๆ โดยไม่กล้าสบตา

"ไม่เป็นไรขอรับ การดูแลแขกคือหน้าที่ของข้า" อาหลางตอบด้วยน้ำเสียงที่สุภาพ แต่มีแววตาที่เต็มไปด้วยความนัยซ่อนเร้น "ข้าจะรอพวกท่านที่โถงล่าง เมื่อพร้อมแล้วค่อยลงมาขอรับ"

เมื่ออาหลางเดินจากไป สามพี่น้องต่างรู้สึกถึงความว่างเปล่าแปลกๆ ราวกับมีสิ่งสำคัญถูกพรากไป

พวกนางใช้เวลานานในการชำระล้างร่างกาย น้ำอุ่นที่อาหลางเตรียมไว้ให้มีกลิ่นหอมของดอกมะลิ ช่วยผ่อนคลายความเจ็บปวดและความเมื่อยล้า แต่ไม่อาจชำระล้างความทรงจำของคืนที่ผ่านมาได้

หวังฉีขณะที่เช็ดตัว ก็มองเห็นรอยกัดและรอยจูบที่ปรากฏอยู่ทั่วร่างกาย รอยเหล่านี้เป็นหลักฐานที่ชัดเจนของสิ่งที่เกิดขึ้น นางพยายามปิดบังด้วยชุดจอมยุทธที่มีแขนยาว แต่รอยที่ลำคอยังคงมองเห็นได้

หวังลู่เมื่อมองเห็นตัวเองในกระจก ก็พบว่าใบหน้าของนางมีแววตาที่เปลี่ยนไป ความดุดันที่เคยมีลดลง แทนที่ด้วยความอ่อนหวานที่แปลกประหลาด ริมฝีปากของนางดูอิ่มเอมและมีสีชมพูธรรมชาติมากขึ้น

หวังซื่อเป็นคนที่เปลี่ยนแปลงมากที่สุด ความใสซื่อที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยแววตาของผู้หญิงที่รู้จักรสชาติของความรัก ท่าทางการเดินของนางดูมั่นใจขึ้น แม้จะยังคงอ่อนหวาน

ขณะที่แต่งตัว ความรู้สึกผิดเริ่มคืบคลานเข้ามาในจิตใจ พวกนางรู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนั้นผิดศีลธรรม ผิดต่อการเป็นพี่น้อง และผิดต่อความเป็นจอมยุทธหญิงผู้สูงศักดิ์

แต่... ความรู้สึกผิดนั้นกลับถูกบดบังด้วยความปรารถนาที่ยังคงแอบแฝงอยู่ พวกนางไม่อาจปฏิเสธได้ว่าเมื่อคืนเป็นคืนที่มีความสุขที่สุดในชีวิต ความรู้สึกที่ได้สัมผัสกับอาหลางทำให้พวกนางรู้ว่าตนเองขาดอะไรอยู่มาตลอด

หวังฉีขณะที่หวีผม ก็นึกถึงความรู้สึกที่ได้ถูกอาหลางครอบงำ ความแข็งแกร่งและความอ่อนโยนของเขาทำให้นางรู้สึกถึงความเป็นหญิงสาวอย่างแท้จริง

หวังลู่นึกถึงความรุนแรงที่เขาให้กับนาง การที่เขาตอบสนองต่อความต้องการที่ลึกซึ้งที่สุดของนาง ทำให้นางรู้สึกว่าตนเองได้พบกับคู่ครองที่แท้จริง

หวังซื่อนึกถึงความอ่อนโยนที่เขาใช้ในการเปิดบริสุทธิ์ของนาง การที่เขาทำให้นางรู้สึกปลอดภัยแม้ในช่วงเวลาที่เปราะบางที่สุด

ไม่นานนัก สามพี่น้องตระกูลหวังก็เดินออกมาจากห้องพักในชุดจอมยุทธที่พยายามจัดแต่งให้ดูเรียบร้อยที่สุด ทว่าสภาพของพวกนางกลับฟ้องความจริงอย่างชัดเจน ใบหน้าของพวกนางดูอิดโรย ขอบตาคล้ำจากการไม่ได้นอนทั้งคืน และฝีเท้าที่เคยดุดันกลับดูสั่นไหวและอ่อนแรงในทุกย่างก้าว

การเดินลงบันไดไม้เป็นการทดสอบความอดทนอย่างแท้จริง ขาของพวกนางยังคงสั่นเทาจากความเมื่อยล้า และความเจ็บปวดเล็กๆ น้อยๆ ที่เตือนใจถึงเหตุการณ์เมื่อคืนอย่างต่อเนื่อง

ทว่า... ภายใต้ความเหนื่อยล้านั้น ผิวพรรณของพวกนางกลับดูเปล่งปลั่งอย่างประหลาด ใบหน้าดูอิ่มเอมด้วยรสสวาทที่อัดแน่นมาตลอดคืน ดวงตาที่เคยคมกริบของหวังฉีบัดนี้ดูฉ่ำวาวและเลื่อนลอย ความดุดันของหวังลู่หายไปเหลือเพียงความโอนอ่อน และความใสซื่อของหวังซื่อถูกแทนที่ด้วยแววตาของสตรีที่บรรลุในตัณหา

พวกนางเดินลงมาที่โถงล่างเพื่อเตรียมตัวออกจากโรงเตี๊ยม อาหลางในชุดเสี่ยวเอ้อหน้าซื่อยืนยิ้มกริ่มรออยู่ที่หน้าประตู เขาจัดเตรียมม้าไว้ให้พร้อมสรรพ

บรรยากาศในโถงล่างเต็มไปด้วยความตึงเครียด ลูกค้าคนอื่นๆ ที่กำลังรับประทานอาหารเช้าต่างมองมาด้วยสายตาที่แปลกประหลาด พวกเขาสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงในสามพี่น้องตระกูลหวัง แม้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

"เดินทางปลอดภัยนะขอรับแม่นางทั้งสาม... หวังว่าบริการของโรงเตี๊ยมเราจะทำให้พวกท่าน 'จดจำ' ไปชั่วนิรันดร์" อาหลางเอ่ยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความนัย

คำว่า "จดจำ" นั้นทำให้สามพี่น้องสั่นเทาพร้อมกัน พวกนางรู้ดีว่าจะไม่มีวันลืมสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนได้

หวังฉีเป็นคนแรกที่เดินผ่านเขา นางก้มหน้าพยายามหลบสายตาน้องสาว ทว่าเมื่อเดินเฉียดกายอาหลาง นางกลับลอบมองเขาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสยบยอมและพันธะลับที่ไม่อาจตัดขาด รอยกัดที่ลำคอนางยังคงส่งความรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาประดุจตราประทับเจ้าชีวิต

ขณะที่เดินผ่าน อาหลางลอบกระซิบเบาๆ ที่หูของนาง "พี่ใหญ่... ท่านคือผู้หญิงที่สวยงามที่สุดที่ข้าเคยพบ"

คำพูดเหล่านั้นทำให้หวังฉีเดินสะดุดเล็กน้อย ใบหน้าของนางแดงก่ำขึ้นทันที

หวังลู่และหวังซื่อเดินตามมาด้วยท่าทางที่ไม่ต่างกัน พวกนางลอบส่งสายตาอาลัยอาวรณ์และยอมจำนนให้แก่เสี่ยวเอ้อหนุ่มผู้นี้ 

เมื่อหวังลู่เดินผ่าน อาหลางก็กระซิบ "พี่รอง... ความดุดันของท่านทำให้ข้าหลงใหล"

และเมื่อหวังซื่อเดินผ่าน เขากระซิบ "น้องเล็ก... ความบริสุทธิ์ของท่านคือของขวัญที่ล้ำค่าที่สุด"

ความรักพี่น้องที่เคยเป็นหนึ่งเดียว บัดนี้ร้าวรานและถูกแทนที่ด้วยความต้องการที่จะเป็น "ที่หนึ่ง" ในใจมาร

ขณะที่ขี่ม้าออกจากโรงเตี๊ยม สามพี่น้องต่างเงียบขรึม แต่ละคนต่างจมอยู่ในความคิดของตนเอง ความทรงจำของเมื่อคืนยังคงชัดเจนในจิตใจ และที่สำคัญที่สุด... ความปรารถนาที่จะกลับไปหาอาหลางอีกครั้ง

หวังฉีขณะที่ขี่ม้านำหน้า ก็คิดถึงความรู้สึกที่ได้ถูกครอบงำ นางรู้สึกว่าตนเองได้กลายเป็นผู้หญิงที่สมบูรณ์แล้ว แต่ก็รู้สึกว่างเปล่าเมื่อไม่ได้อยู่ใกล้เขา

หวังลู่คิดถึงความรุนแรงและความหลงใหลที่เขาให้ นางรู้สึกว่าไม่มีใครจะเข้าใจและตอบสนองความต้องการของนางได้เหมือนเขา

หวังซื่อคิดถึงความอ่อนโยนในการเปิดบริสุทธิ์ นางรู้สึกว่าตนเองได้มอบสิ่งที่ล้ำค่าที่สุดให้กับคนที่ควรค่า

เมื่อโรงเตี๊ยมหายไปจากสายตา สามพี่น้องต่างรู้ว่าชีวิตของพวกนางจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป พวกนางได้สูญเสียความบริสุทธิ์ไป แต่ได้รับความรู้จักในตัวเองที่ไม่เคยมีมาก่อน

ความลับที่พวกนางแบ่งปันกันจะเป็นพันธนาการที่ผูกมัดพวกนางไว้ด้วยกันชั่วนิรันดร์ แต่ในขณะเดียวกัน ก็เป็นความลับที่ทำให้พวกนางรู้สึกแยกห่างจากกันมากขึ้น

ทุกคนต่างมีความทรงจำส่วนตัวกับอาหลาง ทุกคนต่างรู้สึกว่าตนเองเป็นคนพิเศษในสายตาของเขา และทุกคนต่างปรารถนาที่จะกลับไปหาเขาอีกครั้ง

แสงแดดยามเช้าส่องลงมาบนใบหน้าของสามพี่น้อง แต่แสงแดดนั้นไม่อาจชำระล้างเงาความมืดที่อาหลางปลูกฝังไว้ในจิตใจของพวกนางได้ พวกนางได้กลายเป็น "ทาสแห่งความทรงจำ" ที่จะต้องแบกรับความลับนี้ไปตลอดชีวิต

และในใจลึกๆ ของแต่ละคน... พวกนางต่างหวังว่าสักวันหนึ่งจะได้พบกับอาหลางอีกครั้ง เพื่อสัมผัสกับความสุขที่ไม่มีวันลืมเลือนนั้นอีกครั้ง