บทที่ 4
เวลา
20.00น.
ผับxxx
ท่ามกลางเสียงเพลงที่ดังทั่วผับและแสงไฟสลัวที่ค่อนไปทางมืด ชายหนุ่มร่างบางก็ยังคงนั่งอยู่ที่บาร์เพื่อรอคนที่นัดมาในวันนี้สถานที่ที่พวกเขานัดคือผับกลางๆ ที่พวกมีเงินมากันน้อยและไอศูรย์ก็คือพวกที่มาน้อย ที่นี่จึงเหมาะเป็ที่นัดที่สุดเพื่อที่ความลับของเขายังคงเป็ความลับต่อไป
เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ ท่ามกลางเสียงเพลงที่พวกขาแด๊นซ์ทั้งหลายก็ยังคงดิ้นกระจายกันอยู่กลางฟลอร์สุดท้ายการรอคอยก็สิ้นสุดลง
"นัดผมมาแต่คุณกลับสายเองเนี่ยนะครับ"
"หึ ฉันพึ่งประชุมเสร็จน่ะว่าแต่เธอหละกินอะไรมารึยัง"ชายวัย30ปลายๆเอ่ยบอกเหตุผลกับเด็กหนุ่มแล้วเข้าไปจูบเด็กหนุ่มเพื่อเป็การขอโทษที่ตนมาช้า
"ผมทานมาแล้วครับและของที่คุณ้าผมก็หามาให้แล้วด้วย กว่าจะได้มาก็ยากมากยังไงผมขอค่าตอบแทนสูงหน่อยนะครับคราวนี้"เด็กหนุ่มพูดไปมือก็ควานหาแผ่นกระดาษที่ตนไปหยิบมาจากห้องของคนรัก เมื่อเจอสิ่งที่้าแล้วเด็กหนุ่มก็ยื่นให้กับคู่สนทนาทันทีพร้อมขอค่าตอบแทนของตนที่นอกเหนือจากข้อตกลง
"มันไม่รู้เหรอว่าเธอหยิบงานออกแบบของมันมาน่ะ"ชายหนุ่มหยิบผลงานไปดูก็ยิ้มมุมปากออกมาอย่างถูกใจก่อนจะถามเด็กหนุ่มขึ้น
"ไม่รู้หรอกครับ มันโง่จะตายรับลองว่ามันไม่มีทางรู้แน่"
"น่ารักจริงๆ เด็กน้อยของฉัน คืนนี้ฉันจะมอบคืนอันแสนร้อนแรงให้เธอเอง"
"ครับคุณโชค ผมทนรอไม่ไหวเลยครับ"
"บอกพ่อเธอด้วยว่าหนี้ระหว่างเราหมดกันแล้วนะเด็กน้อย"
"ขอบคุณครับ แล้วผมจะมาหาคุณได้อีกไหม"
"แน่นอนเพราะเธอคือคนโปรดของฉันนี่...พีม"
เมื่อการแลกเปลี่ยนจบลงโชคก็เดินโอบเอวของพีมขึ้นไปยัง้าสุดของผับที่เปิดเป็ห้องพักสำหรับคนที่กลับบ้านตัวเองไม่ไหว
(ห้องพัก609)
"อยากได้รางวัลแบบไหนจัดการเองเลยนะเด็กน้อย"โชคกระซิบข้างหูของพีมแล้วล้มตัวลงนอนบนที่นอนรอคอยอีกคนจัดการ
"งั้นผมไม่เกรงใจแล้วนะครับ"ร่างเปลือยเปล่าของพีมคร่อมตัวของโชคแล้วกดแก่นกายของโชคเข้ากับช่องทางของตัวเอง แล้วภายในห้องก็มีเพียงเสียงครวญครางของทั้งสองที่ยังคงดังตลอดทั้งคืน
คอนโดของั์
ว๊ากกก!! นอนไม่หลับโว้ย! ผมอยากจะบ้าตายนี่มันตีสองแล้วนะผมยังนอนไม่หลับเลยเป็เพราะไอ้พี่ั์นั่นแหละที่ทำผมนอนไม่หลับอ่ะ ฮือ
"นอนซะโฟร์แกต้องนอน จงหลับซะโฟร์ได้เวลาที่คนหล่ออย่างแกควรนอนได้แล้ว อ๊ากกก นอนไม่หลับ"
ผมสะกดจิตตัวเองแล้วยังไม่ได้ผลเลยออกไปจากหัวผมนะอีพี่บ้าผมะโระบายออกมาแต่สงสัยจะดังไปหน่อยไอ้คนที่อยู่ห้องข้างๆมันถึงมาเคาะห้องผมเนี่ย
ก๊อก ก๊อก
ปัง ปัง
จากเสียงเคาะธรรมดากลายเป็เสียงทุบประตูแล้วอ่ะเสียงพี่แกดูร้อนรนมาก คงคิดว่าเกิดเื่อะไรร้ายแรงกับผมอยู่แแน่เลยผมเลยวิ่งไปเปิดประตูให้พี่ั์ก่อนที่พี่มันจะบ้าพลังถีบประตูห้องผมพังซะก่อน
"ไอ้เฉิ่มมึงเป็เหี้ยอะไรเปิดประตูดิ”
แอ๊ด
"อะ...เออพี่ั์ผมขอโทษที่เสียงดังรบกวนครับ"
"เออก็รู้ตัวนี่มึง แล้วเป็ห่าอะไรดึกป่านนี้ยังไม่นอนอีก ทำเสียงดังกูก็นึกว่ามีคนบุกห้อง"
ผมจะบอกพี่มันได้ไงว่าผมนอนไม่หลับเพราะคิดถึงเื่เมื่อ่บ่ายที่พี่ั์มันช่วยผมรูดหนอนน้อยผมเล่า ถ้าให้ผมพูด โยนผมลงจากตึกเถอะแค่ผมนึกถึงหน้าผมแม่งก็ร้อนแล้วเหอะ
"มึงไม่สบายหรอโฟร์หน้าแดงๆ ไหนกูดูดิตัวร้อนไหม ก็ไม่ร้อนนี่มึงแล้วนี่มึงใส่ชุดเหี้ยอะไรเนี่ยบางชิบหายแล้วดูดิตัวใหญ่จนแทบหลุดจากตัวมึงแล้วเนี่ย"
ผมโคตรใเลยครับพี่ั์มันเอาแก้มมาเเนบกับหน้าผากผมเพื่อวัดไข้ อยากบอกพี่มันจริงๆ ว่าเอามือมาวัดให้ก็ได้เดี๋ยวหัวใจผมหยุดเต้นขึ้นมาพี่จะทำใช้แม่พี่ไม่ไหวนะ ให้ตายแล้วอะไรคือการมาถกเสื้อผมวะเนี่ยแค่นี้หัวใจผมมันยังทำงานหนักไม่พอใช่ไหมพี่ตอบผมที ผมรีบเอามือจับหัวใจตัวเองทันที ถ้าขืนยังอยู่ใกล้พี่มันแบบนี้หัวใจผมอาจจะทะลุออกมาดิ้นได้แน่ๆ
"คือ คือผมไม่เป็ไรครับพี่ พี่ั์กลับไปนอนเถอะครับ"
"หึ" ผมเกลียดเสียงสั้นๆ แบบนี้ของพี่วะมันทำให้ผมรู้สึกเหมือนเด็กตอนจับได้ว่าโกหกอ่ะ
"ผมง่วงแล้วผมไปนอนก่อนนะครับฝันดีพี่"
"เดี๋ยว!!!"
ผมที่กำลังจะปิดประตูก็ต้องชะงักค้างเพราะพี่มันเรียกผมซะดังเลย
"อ อะไรครับพี่ั์"
"กูนอนด้วย"
"ห๊ะ!!"
ว้อท? คืออะไรครับพี่ พูดง่ายแบบนี้เลยแล้วผมจะทำไรได้อ่ะก็ต้องยอมน่ะสิ
"ไม่ต้องทำหน้าควายงง คืนนี้กูจะนอนกับมึงจบนะ แล้วห้องทำไมแม่งร้อนขนาดนี้เนี่ย ไอ้เฉิ่มมึงไม่ได้เปิดแอร์หรอวะ"
เมื่อไรพี่มันจะเรียกชื่อผมวะเอาแต่เรียกเฉิ่มๆ อยู่นั่นแหละแล้วอีกอย่างที่ผมไม่เปิดแอร์เพราะผมเปิดไม่เป็ไงถ้าบอกพี่มันว่าเปิดไม่เป็พี่มันจะด่าผมว่าโง่อีกไหมวะเนี่ย
"ไงที่เงียบอยู่คือไรวะมึงตอบกูดิ"
"ผมเปิดไม่เป็ครับกลัวถ้ากดไปมั่วๆ แล้วมันพังขึ้นมาผมไม่มีปัญญาหามาใช้พี่"
ในที่สุดผมก็พูดออกไปจนได้พี่มันแม่งทำหน้าเหวอไปแล้วอ่ะ แล้วพี่มันก็ขำผมด้วย
"หึ มึงเหมาะกับคำว่าเฉิ่มมากรู้ไหมไอ้โฟร์แสดงว่าเมื่อคืนมึงก็นอนร้อนๆ อย่างนี้ใช่ไหม"
ผมพยักหน้าแทนคำตอบคือตอนนี้อยากหายตัวได้มากเลยอายจนไม่รู้จะอายยังไงแล้วเหอะ
"เฮ้อ กูจะทำไงกับมึงดีเนี่ยไอ้เฉิ่มเอ้ย มานี่กูจะสอนให้ วันหลังอะไรที่เปิดไม่เป็ก็บอกกูหน่อยแล้วกัน มึงนี่มันจริงๆเลย"
แล้วพี่ั์ก็สอนผมเปิดแอร์ พอแอร์มันทำงานจนห้องเย็นช่ำผมก็เริ่มหนาวแล้วดิ ผมที่กำลังจะเดินไปเปลี่ยนเสื้อจากเสื้อบางๆ เป็หนาๆ แต่พี่ั์ก็ดันมากระชากแขนผมเหวี่ยงลงเตียงแล้วขึ้นมานอนกอดผมไว้ ผมดิ้นเท่าไรก็ไม่ขยับเลยเหอะ แรงคนหรือแรงควายครับเนี่ย
ั์ พาร์ท
"พี่ั์ปล่อยผมก่อน ผมหนาวผมจะไปเปลี่ยนเสื้อ เสื้อผมมันบาง"
"ไม่ต้องหรอกนอนเลยเดี๋ยวกูกอดก็หายหนาวแล้ว"
ผมนอนรัดน้องเฉิ่มเอาไว้ในอ้อมกอดของผม แค่เห็นชุดที่มันใส่ปีศาจในตัวผมมันก็คลุ้มคลั่งแล้วจะยั่วกันไปถึงไหนนะเสื้อมันก็ทั้งบางทั้งย้วยจนมองเห็นไปถึงไหนต่อไหน จะไม่ให้ผมรู้สึกผมก็คงตายด้านอ่ะ
ตัวน้องมันเล็กนะผมเลยกอดไม่แน่นมาก ก็นะผมกลัวว่าถ้าผมกอดรัดมันแน่นกว่านี้กระดูกมันอาจจะหักได้ แล้วตัวมันก็หอมมาก กลิ่นแป้งเด็กทั่วไปแต่เวลาอยู่บนตัวมันแล้วหอมมากเลย ผมเลยเนียนเอาหน้าซุกที่คอของมัน แต่ใครจะคิดว่านั่นเป็จุดอ่อนของเด็กเฉิ่มล่ะครับ เสียงนี่กระเซ่าเลย
"อึก อ๊ะอื้อ พะ...พี่ั์ผมขนลุกอื้ออะไรทิ่มหลังผมอะพี่!!"
"มึงนอนนิ่งๆ เดี๋ยวมันก็สงบเอง มึงอ่ะหลับซะ"
ซวยจริงๆ ลูกชายผมดันมาตื่นอะไรตอนนี้วะตอนนอนกับพีมผมยังไม่เป็ขนาดนี้เลย พอผ่านไปซักพักน้องเฉิ่มมันก็หลับสนิทไปแล้วแต่ไอ้ลูกชายผมมันยังไม่ยอมหลับ ผมเลยต้องไปเอาออกในห้องน้ำ
ตอนทำผมก็พยายามนึกถึงหน้าพีมแต่หน้าน้องเฉิ่มดันโผล่มาในความคิดของผมแทนหน้าของพีมซะงั้น ให้ตายผมนี่เป็เอามากแล้วนะเนี่ย พอเสร็จผมก็ออกมานอนกอดไอ้เฉิ่มของผมต่อ ตัวมันทั้งนิ่มทั้งหอมจนผมอดใจที่จะฟัดมันไม่ได้จริงๆ นะผมเลยฟัดมันจนพอใจทั้งไซร้ทั้งแอบหอมมันทั้งตัวจนเสื้อผ้ามันหลุดออกจากตัวมันก็ยังไม่ตื่นเลยครับผมเลยลองจูบปากมันปากแม่งโคตรนุ่มอ่ะผมค่อยๆ สอดลิ้นเข้าไปมันสนองตอบกลับมาเล็กน้อยจนผมพอใจผมก็กอดมันเอาไว้ในอ้อมกอดของผมและหลับไปตามมันไป
เช้าวันต่อมา
กรี๊ดดด!!!!
เหี้ยใครมากรี๊ดอะไรแต่เช้าวะเนี่ยคนยิ่งง่วงนอนอยู่ ผมนอนกอดหมอนข้างที่แข็งแต่อบอุ่นแถมหอมมากด้วยหมอนข้างของผมมันยังกอดผมตอบด้วยแหละเฮ้ย!!ไม่ใช่แหละ ผมลืมตาขึ้นทันทีและสายตาผมก็ปะทะเข้ากับหน้าอกที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเเน่นที่ครั้งหนึ่งผมเคยเห็นมาแล้วห่างๆ แต่ครั้งนี้ผมได้ััมันเต็มๆ เลยครับโอ๊ยฟิน ง่ะไม่ใช่แล้ว ผมพยายามขยับตัวให้หลุดจากวงแขนของไอ้พี่ั์แต่หูผมก็ยังได้ยินเสียงคนคุยกันเสียงเด็กด้วย?
"อ๊ายย! คุณดูสิคะน่ารักมากเลยกอดกันกลมเชียวใช่ไหมคะน้องซิกพ่อของเรากับลุงั์น่ารักเนอะ"
"แอ๊ะๆ ๆ ๆ "
"หึหึ พึ่งผ่านไปได้แค่สองวันเองนะก็มานอนด้วยกันซะแล้ว"
"คิดไม่ผิดจริงๆ ที่ให้หนูโฟร์มาอยู่ที่นี่ ดีกว่าเด็กพีมลูกเพื่อนคุณตั้งเยอะ"
"โธ่คุณหญิง ยังไงลูกเราก็เลือกแล้ว"
"ก็เลือกใหม่ได้คะ ที่ฉันไม่พูดก็เพราะเห็นว่าเป็ลูกของเพื่อนคุณแต่ยังไงฉันก็ไม่ปลื้มดูแล้วเหมือนโดนบังคับมาให้คบกับลูกเราเลย"
ชัดเต็มสองหูยิ่งกว่าระบบHDอีก เฮือกพ่อแม่พี่มันมานี่หว่า แต่ผมขยับไม่ได้ง่ะทำไงดีงั้นคงต้องปลุกพี่มันนั่นแหละนะ
"พี่ั์ลุกดิ!! พ่อแม่พี่มา! พี่ั์ผมบอกว่าให้ตื่น!!"
"อืม ไอ้เฉิ่มมึงจะดิ้นหาพ่อมึงรึไงนอนนิ่งๆ ดิ"
หึ้ย ปลุกยากจังวะแล้วดูคุณท่านกับคุณหญิงก็ขำกันใหญ่เลย อายโว้ยเฮ้ยแล้วเสื้อผมกับเสื้อพี่มันหายไปไหนวะเนี่ยตายๆ โดนเข้าใจผิดแน่เลย
"พี่ั์ลุก พ่อแม่พี่มา"
"อืม ห่าว สวัสดีครับพ่อแม่ทำไมมากันแต่เช้าเลยครับนี้เพิ่งแปดโมงเองนะครับ"
พอพี่มันตื่นก็ดูเหมือนจะไม่ใหรืออะไรเลยที่เห็นคุณท่านกับคุณหญิงมายืนมองแบบนี้หน้าด้านวะพี่
"ฉันมารับน้องโฟร์ไปโรงพยาบาลด้วยกัน"
"มันเป็อะไรถึงต้องไปโรงพยาบาล"
พี่แกถามเสียงโหดเลยครับแล้วหันมามองผมด้วยสายตางงๆแต่ก็โอบเอวผมไว้ไม่ยอมปล่อนจนคุณหญิงท่านพูดขึ้น
"แม่จะพาน้องซิกไปฉีดวัคซีนเพราะั้แ่น้องออกจากโรงพยาบาลมาดูเหมือนแม่น้องจะไม่ได้พาน้องไปรับวัคซีนอะไรเลยจนตอนนี้ก็แปดเดือนจะเก้าเดือนอยู่แล้วด้วยและแม่เองก็นัดกับน้องโฟร์ไว้ว่าเราจะไปด้วยกัน"
"ครับผมเข้าใจแล้วครับแม่ งั้นรอก่อนครับผมกับน้องจะอาบน้ำก่อน"พี่มันฟังจบก็พูดกับคุณหญิงส่วนผมนั่งเอ๋อจนคุณหญิงตอบกลับมา
"งั้นแม่กับพ่อไปรอข้างนอกนะจ๊ะอาบกันเร็วๆล่ะเดี๋ยวจะเลยเวลานัดนะคะ"
"ครับแม่"
พี่ั์สะกิดผมให้ลุกไปอาบน้ำผมก็ทำตามและเข้าห้องน้ำอย่างไวและเมื่อผมมองเข้าไปในกระจกก็ต้องใเมื่อคอผมแม่งมีรอยแดงตั้งสองรอยใต้เสื้ออีกเป็สิบ เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ยหรือในห้องจะมียุงแต่มันก็ไม่คันแหะสงสัยยุงสายพันธ์ุใหม่
ผมเลิกสนใจแล้วรีบอาบน้ำเพื่อลงไปข้างล่างแต่พอผมออกจากห้องน้ำก็เจอพี่ั์นั่งอยู่ปลายเตียงด้วยเสื้อผ้าชุดใหม่ผมอาบน้ำแค่สิบห้านาทีแล้วพี่มันวิ่งผ่านน้ำหรอวะเนี่ยแล้วดูดิจ้องผมอยู่นั่นแหละ
"มีไรครับพี่จ้องผมแล้วอมยิ้มว่าแต่พี่ไม่โดนยุงกัดบ้างหรอเนี่ยดูดิยุงแม่งกัดผมเต็มตัวเลย"
"ยุงบ้านมึงตัวใหญ่เนอะหึหึ เอานี้ไปเลือกใส่มาซักชุดหนึ่งดิ กูเห็นมึงใส่แต่เสื้อตัวใหญ่ๆ เห็นแล้วขัดตาเมื่อวานกูเลยไปซื้อเสื้อผ้าพวกนี้มาให้"
"เฮ้ยไม่เป็ไรพี่ผมเกรงใจ"
"จะใส่ดีๆ หรือต้องให้กูจับใส่ให้วะ"
"เออๆ ผมใส่แล้วแม่งโหดตลอด"
"ให้ไวเลยมึงเสร็จแล้วลงไปทำข้าวเช้าด้วยกูหิว"
"คร๊าบท่าน"
แม่งสั่งจังนะมึงไอ้พี่ั์อย่าให้ถึงตากูบ้างเถอะพี่ ผมหยิบชุดของพี่ั์มาทั้งหอบเลยแล้วเลือกเสื้อกับกางมาใส่ บอกเลยว่าเป๊ะเว่อร์ พี่มันรู้ไซส์ผมได้ไงก็ไม่รู้แหะ
ด้างล่างห้องนั่งเล่น
"ไงหละไอ้เสือไปนอนห้องของโฟร์เขาได้ไง"
ผู้เป็พ่อถามลูกชายขึ้นเมื่อั์ลงมานั่งที่โซฟาข้างๆ และกำลังแหย่น้องซิกที่เล่นของเล่นอยู่
"ก็เดินเข้าไปไงตาแก่"
"หึแกมันวอนโดนตรีนแต่เช้าเลยนะไอ้ลูกเวร ฉันจะหาแฟนให้น้องเล็กเอาที่หล่อกว่าแกสิบเท่าเลยคอยดู"ชายวัยกลางคนเมื่อเอาชนะลูกชายไม่ได้ก็ขู่ลูกชายตัวเองออกแต่กลับถูกเมินใส่
"กลัวที่ไหนหละ ว่าแต่คุณแม่ทานข้าวมารึยังครับเดี๋ยวโฟร์มันจะทำข้าวเช้า"
"เรียบร้อยแล้วจ๊ะว่าจะมารับโฟร์แล้วไปเลย"
"งั้นผมขอไปด้วยครับ คงไม่มีใครขาดใจตายไปก่อนนะครับถ้าผมจะนั่งกอดแม่ไปตลอดทาง คิดถึงจังเลยครับ"
ว่าแล้วั์ก็กอดแม่ตัวเองโชว์พ่อ ส่วนคนพ่อที่หวงเมียก็รีบเดินเข้ามาแย่งเมียตัวเองไปกอดแทน
"ไอ้ั์นั่นเมียพ่อเว้ยอย่ากอดพ่อกอดได้คนเดียวสำหรับแกมันหมดโปรไปแล้ว"
"ยังไงผมก็ลูกแม่หึหึ"
ั์แหย่พ่อตัวเองจนพอใจก็หันมาเล่นกับซิกที่กำลังนั่งบีบเป็ดน้อยอย่างเมามันส์และมองคนพ่อของน้องซิกไปด้วยเพราะวันนี้พ่อของน้องซิกมัดจุกด้วยยางรัดผมที่คนตัวใหญ่ซื้อให้
"พี่ั์มากินข้าวเร็วพี่ไข่เจียวหมูสับร้อนๆ กับแกงส้มผักบุ้งใส่ปลานิลแล้วก็ผัดบล๊อคโคลี่ใส่กุ้งเสร็จแล้วพี่"
คนตัวเล็กเรียกคนตัวใหญ่ที่นั่งเล่นกับลูกชายตัวเองมากินข้าวแต่ก็ได้รับรอยยิ้มกรุ่มกริ่มจากคุณหญิงสินีพร้อมกับคำพูดที่ฟังแล้วคนตัวเล็กอยากจะมุดปูนหนี
"แหมคุณคะว่าไหมเหมือนภรรยาที่เรียกสามีทานข้าวเลยนะคะ เหมือนสมัยที่เราแต่งงานกันใหม่ๆ แล้วไปฮันนีมูนกันที่เกาะไงคะ"
"หึหึ เหมือนจริงๆ ด้วยสิ"
ทั้งสองเมื่อแซวลูกชายของตัวเองกับลูกบุญธรรมเสร็จก็พากันหัวเราะชอบใจและเด็กอย่างซิกที่ไม่รู้ว่าคุณปู่คุณย่าหัวเราะอะไรก็ได้แต่หัวเราะตามทำให้เรียกรอยยิ้มจากทุกคนได้เป็อย่างดี
"พี่นนท์ไปกินข้าวด้วยกันสิพี่จะยืนแอบมุมไปถึงไหน"
ั์เอ่ยชวนพี่เลี้ยงเด็กที่พ่วงตำแหน่งบอดี้การ์ดของนายใหญ่ของบ้านมากินข้าวด้วยกัน โฟร์ที่เพิ่งเห็นอีกคนก็ลุกไปตักข้าวทันที
"มาครับรีบทานจะได้รีบไปโรงพยาบาลกันครับ"
"ไม่ต้องรีบโรงพยาบาลที่เราจะไปเป็ของลุงกูพ่อกูคงนัดไว้แล้วใช่ไหมตาแก่"
โฟร์ที่ได้ยินั์เรียกพ่อตัวเองแบบนั้นก็ฟาดแขนของั์อย่างแรงจนลืมกลัวไปเลย
เพี๊ยะ!!
"โอ๊ย! ไอ้เฉิ่มมึงตีกูทำไม"ั์โวยใส่โฟร์ทันทีแต่โฟรเองก็สวนกลับทันทีเช่นกัน
"พูดกับคุณพ่อดีๆ สิครับพี่ั์ ไม่น่ารักเลยนะครับ"
"หึหึ/หึหึ"
เสียงหัวเราะอันเป็เอกลักษณ์ของคนบ้านแสงเกียรติก็ดังขึ้นจากประมุขของบ้านและบอดี้การ์ดที่นั่งมองเหตุการณ์มาั้แ่ต้น
"มึงกล้าตีกูหรอไอ้เด็กเฉิ่ม กูจะเก็บไว้คิดบัญชีกับมึงคืนนี้ หึหึ แล้วอีกอย่างกูพูดแบบนี้กับพ่อกูมานานแล้วจะเปลี่ยนคงไม่ทันอีกอย่างไม่ต้องรีบกินเดี๋ยวข้าวไม่ย่อยโรงพยาบาลไม่หนีมึงไปไหนหรอก"ยักษขู่โฟร์แล้วลูบแขนที่โดนตีไปด้วย
"ใช่แล้วหละหนูโฟร์ค่อยๆ ทานเถอะนะไม่ต้องรีบหรอกจ๊ะคิกคิก"
คุณหญิงสินีได้แต่หัวเราะเบาๆ กับความน่ารักของลูกชายตัวเองและลูกชายของเพื่อนสนิทที่อีกไม่นานก็จะมาถึงไทยแล้ว
433
