ทันทีที่ทอมพูดจบ หลี่เหวยเต๋อก็รู้สึกว่าพื้นใต้เท้าของเขากำลังยุบตัว...
เห็นได้ชัดว่าพื้นกำลังจะถล่ม!
ในชั่วพริบตาที่พื้นทรุดตัวลง มือทั้งสองข้างของหลี่เหวยเต๋อก็ร่ายสัญลักษณ์ง่ายๆ อย่างรวดเร็ว พร้อมกับท่องคาถาในใจ
"อาเรสโต โมเมนตัม (Aresto Momentum)!"
ครืน!
พื้นของห้องนั่งเล่นทั้งห้องราวกับแผ่นช็อกโกแลตที่ถูกหักด้วยความรุนแรง ถล่มลงมาเป็สองซีกในทันที!
ทอมและหลี่เหวยเต๋อร่วงลงไปในรอยแยกนั้นทันที!
แต่โชคดีที่คาถาลดแรงกระแทกของหลี่เหวยเต๋อนั้นรวดเร็วและทันท่วงที ทำให้ทั้งสองคนไม่ถึงกับขาหัก
"อ๊า! เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย! เหม็นชะมัด!" ทอมคำรามอย่างเกรี้ยวกราด
จากนั้นทอมก็พูดไม่ออก เพราะกลิ่นเหม็นที่โชยมาปะทะหน้านั้นรุนแรงจนทำให้เขาหายใจลำบาก ไม่ต้องพูดถึงการสบถด่าเลย
หลี่เหวยเต๋อยกมือขึ้นปิดจมูก กวาดตามองไปรอบๆ ในตอนนี้ ฝุ่นที่เกิดจากพื้นถล่มเริ่มจางลง
แสงสลัวๆ ที่ส่องลงมาจากเบื้องบนช่วยให้มองเห็นรอบข้างได้เล็กน้อย แต่ไกลออกไปก็ยังคงมืดสนิท
แต่นี่ก็เพียงพอที่จะทำให้หลี่เหวยเต๋อรู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน พวกเขาร่วงลงมาในท่อระบายน้ำ!
"คาถาฟองอากาศครอบศีรษะ (Bubble-Head Charm)!"
หลี่เหวยเต๋อท่องคาถาในใจ ร่ายเวทมนตร์ให้ทั้งตัวเองและทอม ฟองอากาศโปร่งใสสองฟองปรากฏขึ้นครอบศีรษะของทั้งคู่ไว้ได้สำเร็จ ช่วยป้องกันกลิ่นเหม็นในท่อระบายน้ำออกไปได้
ทอมใช้มือลูบฟองอากาศโปร่งใสบนหัวของตัวเองอย่างประหลาดใจ ก่อนจะเหลือบมองหลี่เหวยเต๋อด้วยสายตาซับซ้อน
"นี่ก็เป็เวทมนตร์ที่แกเดามั่วขึ้นมาอีกแล้วเหรอ?" เสียงของทอมที่ดังออกมาจากฟองอากาศนั้นฟังดูอู้อี้
"ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาพูดเื่นี้ ทอม..." หลี่เหวยเต๋อกล่าวพลางมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง
ทอมหุบปากลง ไม่ได้พูดอะไรอีก
ส่วนหนึ่งเป็เพราะความสามารถของหลี่เหวยเต๋อที่สามารถคิดค้นเวทมนตร์ขึ้นมาเองได้นี้ทำให้เขารู้สึกพ่ายแพ้จนไม่อยากจะพูดอะไรอีก
และอีกส่วนหนึ่งก็คือ ตอนนี้พวกเขาทั้งคู่กำลังตกอยู่ในอันตราย...
สิ่งที่สามารถทำให้พื้นถล่มลงมาได้อย่างง่ายดาย ไม่ว่าจะเป็คนหรืออะไรก็ตาม ต้องไม่ใช่สิ่งที่รับมือได้ง่ายๆ แน่นอน!
"ซ่า... ซ่า... ซ่า..."
ท่ามกลางฝุ่นควันที่ยังไม่จางหายดี ทันใดนั้นก็มีเสียงประหลาดดังขึ้น
ด้วยความรู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง ทอมก็อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมา "บางทีตอนนี้เราน่าจะรีบหนีไปก่อน..."
แต่ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ ในเงาที่มืดมิดเบื้องหน้าก็มีหัวงูขนาดมหึมาพุ่งออกมา!
หัวงูที่น่าเกลียดน่ากลัวอ้าปากกว้าง เขี้ยวแหลมคมของมันเห็นได้อย่างชัดเจน มันพุ่งเข้ามาจะงับหัวของทอม!
เมื่อเจอเหตุการณ์ไม่คาดฝัน ทอมก็ใจนตัวแข็งทื่อ ขาทั้งสองข้างของเขาราวกับถูกหลอมด้วยเหล็ก ตรึงแน่นอยู่กับที่ ขยับไม่ได้แม้แต่น้อย
ทำได้เพียงมองดูหัวงูนั้นงับเข้ามาที่ศีรษะของตัวเอง
"อิมเปดิเมนต้า (Impedimenta)!"
ปัง!
หัวงูที่น่าเกลียดน่ากลัวถูกคาถาของหลี่เหวยเต๋อซัดจนกระเด็นถอยหลังไปครึ่งเมตร!
"ทอม! อย่ามัวแต่ยืนบื้ออยู่สิ! รีบพูดอะไรสักอย่าง!" หลี่เหวยเต๋อะโลั่น
"หา? พูด... พูดอะไร?"
เพิ่งจะถูกงูั์โจมตีจนเกือบตาย ทอมในตอนนี้สูญเสียความสามารถในการคิดไปชั่วขณะ
ดังนั้น เขาจึงไม่เข้าใจคำพูดของหลี่เหวยเต๋อเลย...
ในตอนนี้ เ้างูั์สะบัดหัวของมัน แล้วพุ่งเข้ามาอีกครั้ง
ปัง!
คาถาอิมเปดิเมนต้าอีกบทหนึ่งกระแทกเข้าที่หัวของมัน ซัดมันให้ถอยกลับไปอีกครั้ง
"ทอม! พูดกับมัน!"
หลี่เหวยเต๋อะโไปพลางร่ายคาถาสาปให้เป็หิน
แต่คาถาสาปให้เป็หินที่เคยได้ผลมาตลอด เมื่อกระทบเข้ากับร่างของงูั์กลับถูกเกล็ดสีเขียวเข้มของมันสะท้อนออก...
แต่่เวลาสั้นๆ นี้ก็เพียงพอที่จะทำให้ทอมได้สติกลับคืนมา
"ฟ่อ... ฟ่อ... ฟ่อ..." ทักษะภาษาพาร์เซลของทอมถูกใช้งานอีกครั้ง
ภาษาพาร์เซลมีผลในการควบคุมงู และครั้งนี้มันก็ได้ผลจริงๆ
หลังจากที่งูั์ได้ยินทอมพูด มันก็หยุดโจมตี
แต่ถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้โจมตีต่อ มันก็ยังคงเอียงคอมองเด็กมนุษย์สองคนตรงหน้าอยู่ตลอดเวลา
"มันพูดว่าอะไร?" หลี่เหวยเต๋อหันมาถามพลางจ้องงูั์อย่างระแวดระวัง
"มัน..." ทอมขมวดคิ้ว "มันไม่ได้พูดอะไรเลย!"
"แล้วเธอพูดว่าอะไร?"
"ฉัน... ฉันสั่งให้มันไปให้พ้น!"
ในตอนนี้ งูั์ตัวนั้นกำลังแลบลิ้นขนาดใหญ่ออกมา จ้องมองพวกเขาอย่างเงียบๆ
"ฉันว่า... เราไปก่อนดีกว่า..." หลี่เหวยเต๋อเป็ฝ่ายพูดขึ้นก่อน
"ฉันเห็นด้วย" นี่เป็ครั้งแรกที่ทอมเห็นด้วยกับข้อเสนอของหลี่เหวยเต๋ออย่างเต็มใจ "แต่... ทำไมมันถึงไม่ฟังคำสั่ง?"
"อาจจะเป็เพราะตอนนี้เธอยังอ่อนแอเกินไป เธอจะฟังคำสั่งของคนที่อ่อนแอกว่าเธอไหมล่ะ?"
แม้คำพูดของหลี่เหวยเต๋อจะตรงไปตรงมาจนทำร้ายจิตใจดวงน้อยๆ ของทอม แต่ตอนนี้เขาก็ไม่มีอารมณ์จะมาใส่ใจเื่นั้นแล้ว
ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังคิดว่าจะออกจากที่นี่ได้อย่างไร
ฟ่อ!
งูั์กลับพุ่งเข้าโจมตีอีกครั้ง!
หลี่เหวยเต๋อซัดคาถาอิมเปดิเมนต้าเข้าที่หัวของมันอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ผลลัพธ์กลับด้อยกว่าครั้งก่อนมาก
มันทำได้เพียงแค่ทำให้หัวของมันเบี่ยงไปเล็กน้อย เขี้ยวแหลมคมของมันเฉียดไหล่ของหลี่เหวยเต๋อไปแล้วงับลงบนพื้น!
ทอมหน้าซีดเผือด ใช้ภาษาพาร์เซลสั่งงูั์อีกครั้ง "ฟ่อ... ฟ่อ... ฟ่อ! (ข้าสั่งให้เ้าถอยไป!)"
ในดวงตาของงูั์ฉายแววเย้ยหยัน มันยกหัวขึ้น ดูเหมือนเตรียมจะโจมตีเป็ครั้งที่สอง
หัวใจของหลี่เหวยเต๋อหล่นวูบ ในที่แคบๆ อย่างท่อระบายน้ำนี้ ไม่มีทางหนีจากงูั์แบบนี้ได้เลย
ดูเหมือนจะมีแต่ทางสู้ตายเท่านั้น...
แต่ความต้านทานเวทมนตร์ของงูั์ตัวนี้ดูจะสูงอย่างไม่น่าเชื่อ!
หลี่เหวยเต๋อเตรียมพร้อมที่จะสู้ตายแล้ว
ช่วยไม่ได้ เขาเพิ่งจะเรียนเวทมนตร์มาได้ไม่นาน ถ้าให้เวลาเขาเรียนอีกสักสัปดาห์เดียว ก็คงไม่ถูกบีบให้มาถึงขั้นนี้!
ในขณะนั้นเอง การเคลื่อนไหวของงูั์ก็หยุดชะงักลงทันที จากนั้นร่างทั้งร่างของมันก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง!
"ฟ่อ..."
ทอมมองดูงูั์ตรงหน้าที่จู่ๆ ก็เหมือนผีเข้า กรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง แล้วหันไปมองหลี่เหวยเต๋อด้วยความงุนงง
"นี่ก็ฝีมือแกอีกแล้วเหรอ?"
"ถ้าฉันมีความสามารถขนาดนั้นแล้วจะหนีทำไมล่ะ! เลิกพูดได้แล้ว! ฉวยโอกาสตอนนี้ รีบไปกันเถอะ ขอแค่ขึ้นไปบนพื้นดินได้ เราก็ปลอดภัยแล้ว!"
"เดี๋ยวก่อน!" ทันใดนั้น ทอมก็ดึงหลี่เหวยเต๋อไว้ แล้วหันไปมองงูั์ด้วยสีหน้าตกตะลึง
"มีอะไร?"
"มัน... มันพูดแล้ว!"
"มันพูดว่าอะไร?"
หลี่เหวยเต๋อขมวดคิ้ว งูตัวนั้นต้องพูดอะไรที่ทำให้ทอมใมากแน่ๆ ไม่อย่างนั้นคนที่หวงชีวิตอย่างทอมไม่มีทางหยุดอยู่กับที่แน่นอน
"มันบอกว่า... ให้เรารีบหนีไป! ตอนนี้มันควบคุมตัวเองได้ชั่วคราวแล้ว..." ทอมมองหลี่เหวยเต๋ออย่างสงสัย
หลี่เหวยเต๋อหันไปมองงูั์ตัวนั้น และก็เป็จริงดังคาด ร่างที่สั่นเทาของมันเริ่มคงที่แล้ว แต่ดวงตาของมันกลับดูใสขึ้นมาก ไม่มีความดุร้ายเหมือนเมื่อครู่อีกต่อไป...
"ทอม... ถามชื่อมันสิ" หลี่เหวยเต๋อมองงูั์พลางพูดขึ้นอย่างครุ่นคิด
ทอมมองหลี่เหวยเต๋ออย่างแปลกใจ แต่ก็ยอมทำตาม
ครู่ต่อมา ทอมก็พูดขึ้น "มันบอกว่ามันชื่อ นากินี..."
(จบตอน)
#ถ้าชอบกดหัวใจ ถ้าถูกใจกดติดตาม
#ขอบคุณทุกการสนับสนุนและการแชร์
89
