ร่างสูงโปร่งเดินเข้าไปหาผู้กำกับที่กำลังนั่งยองๆ พูดคุยกับเด็กตัวเล็กที่กำลังทำหน้าบูดบึ้งอยู่ จ้าวเจียงได้กะแอมไอขัดจังหวะคนทั้งคู่
“อ่าว มาแล้วเหรอจ้าวเจียง มานี้สิ มาทำความรู้จักกันเข้าไว้”
ผู้กำกับดันไหล่จ้าวเจียงให้ขึ้นไปรับหน้าเด็กน้อยที่ยืนกอดอกหน้าบูดบึ้ง แก้มยุ้ยๆ พองออกมาจนจ้าวเจียงอดที่จะมันเขี้ยวไม่ได้
“สวัสดีครับ พี่ชื่อจ้าวเจียงนะ หนูล่ะชื่ออะไร”
ประสบการณ์คุณตาวัย80ปี ต้องเคยผ่านการแสดงกับเด็กอยู่แล้ว ในชีวิตก่อน จ้าวเจียงยอมรับว่าตัวเองเป็เกย์ และเขาก็ไม่เคยที่จะคิดมีลูกเลยสักนิด แต่ถ้าถามว่าชอบเด็กไหม ก็คงต้องบอกว่าชอบ ก็นะ ถึงเขาจะไม่มีลูก แต่น้องสาวเขาก็มี แถมยังชอบนำบรรดาหลานๆ มาฝากให้เขาเลี้ยงเลยด้วยซ้ำ เพราะฉะนั้น การรับมือกับเด็กก็ไม่ได้ยากนัก แต่อาจจะยกเว้นเด็กน้อยตรงหน้า
“ฮึ! ใครอยากรู้จักกันเล่า”
น้ำเสียงเจื้อยแจ้วพูดขึ้นด้วยท่าทางก้าวร้าว จนพี่เลี้ยงที่ยืนอยู่ด้านข้างอดที่จะเอ็ดไม่ได้
“คุณหนู อย่าพูดแบบนั้นสิ”
“อย่ามายุ่งกับเรานะ! เราจะพูดอะไรก็ได้”
“ไม่เป็ไรครับ”
จ้าวเจียงรีบขัดบทสนทนาของพี่เลี้ยงและคุณหนูเมื่อเห็นใบหน้าน้อยๆ บูดบึ้งและปากเริ่มเบะ ร่างสูงโปร่งของจ้าวเจียงนั่งยองๆ มองใบหน้าน่ารักของเด็กน้อยก่อนจะแย้มยิ้มให้อีกฝ่าย
“เอ๊ะ แต่พี่อยากรู้จังแฮะว่าสุดหล่อตรงหน้าของพี่ชื่ออะไรกันนะ พี่มีขนมด้วย อยากกินไหมครับ”
เด็กน้อยตาลุกวาวทันทีที่ได้ยินคำว่าขนม ปากเล็กๆ จึงรีบเจื้อยแจ้วออกมาทันที
“เราชื่ออ้ายชิง!”
“ยินดีที่ได้รู้จักครับเสี่ยวอ้าย”
“ไหนขนมเราล่ะ!!”
เด็กน้อยแบมือขอทันทีทำให้จ้าวเจียงกวักมือเรียกพี่สาวหลี่ที่ยืนดูอยู่ให้เข้ามา
“มีอะไรอาเจียง เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า”
หญิงสาวรีบเดินมาหาเด็กในสังกัดตัวเองทันทีที่เห็นเ้าตัวกวักมือเรียก
“ไม่ได้เกิดอะไรขึ้นหรอกครับ พอดีผมจะขอขนมมาให้น้องน่ะครับ”
“อ้อ ได้สิ ฉันซื้อมาเยอะเลย”
“ขอบคุณครับพี่”
จ้าวเจียงรับกระเป๋ามาถือไว้ก่อนจะเดินไปนั่งยองๆ ด้านหน้าเด็กน้อยพร้อมเปิดกระเป๋าให้อีกฝ่ายได้เลือก
ข้างในอัดกระเป๋าถืออัดแน่นไปด้วยขนมจนเด็กตัวน้อยเลือกไม่ได้ มือเล็กจึงคว้าหูกระเป๋าไว้แน่น
“เราเอาหมดนี่เลย!”
“เอ๊ะ ไม่ได้นะคะคุณหนู ดิฉันต้องขอโทษแทนคุณหนูจริงๆ นะคะ”
พี่เลี้ยงอ้ายชิงรีบกล่าวขอโทษจ้าวเจียงทันที เด็กน้อยเบะปากเมื่อคิดว่าตัวเองจะไม่ได้สิ่งที่ต้องการ
“อย่าร้องเลยเด็กดี ขนมพวกนี้พี่ยกให้อ้ายชิงหมดเลย แต่ว่าก่อนจะได้ขนมไป เราต้องทำงานแลกเปลี่ยนกันนะครับ”
“งาน?”
อ้ายชิงเอียงคอด้วยความไม่เข้าใจ
“ใช่ครับ เป็การแลกเปลี่ยนกันไง”
เด็กน้อยนิ่งคิดเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้ายอม
“เราจะทำงานตามที่พี่ชายบอก!”
จ้าวเจียงแย้มยิ้มออกมาก่อนจะหันไปมองทางผู้กำกับ
“แบบนี้ โอเคไหมครับ”
++++
ฉากที่จ้าวเจียงกับอ้ายชิงต้องแสดง เป็ฉากย้อนความของพระเอกเมื่อตอนยังเด็กที่เจอกันครั้งแรก เด็กน้อยอ้ายชิงต้องแสดงเป็เด็กขี้กลัว กำลังจะถูกพ่อค้าทาสจับขาย ต้องร้องไห้กระจองอแง ซึ่งพอตอนซ้อมจริงๆ จ้าวเจียงไม่คิดว่าเด็กคนนี้จะแสดงได้สมจริงมาก ทักษะการแสดงดีมากจนเขาอดกล่าวชมเด็กน้อยคนนี้ไม่ได้
“เสี่ยวอ้ายเก่งที่สุดเลย”
“อืม! เราเก่ง คุณอาบอกว่าเรามีพร์ด้วยแหละ”
เด็กน้อยมีสีหน้าที่ดูภูมิอกภูมิใจที่ถูกกล่าวชม
“ฮ่าๆ คุณอาของเสี่ยวอ้ายต้องภูมิใจมากแน่ๆ เลยนะ”
“อืม! เราอยากทำให้คุณอาภูมิใจที่สุด”
แม้ใบหน้าของอ้ายชิงจะมีรอยยิ้ม ทว่าดวงตากลมโตกลับแผ่ความเศร้าออกมา ทำให้จ้าวเจียงต้องรีบคิดเปลี่ยนเื่ทันที
“งั้นเรามาซ้อมบทอีกรอบดีกว่าเนอะ พี่ยังจำไม่ได้หลายฉากเลย ต้องรบกวนเสี่ยวอ้ายแล้วสิ”
“ได้เลย เราจะช่วยเอง!”
ถึงคิวที่ต้องเริ่มถ่ายทำจริงๆ ทั้งอ้ายชิงและเขาต้องเข้าไปในฉากที่จัดเตรียมไว้ให้
“พร้อมไหม แสงพร้อม กล้องพร้อม แอคชั่น”
‘ท่ามกลางผู้คนในเมืองหลวงที่แสนคึกคัก ร่างสูงโปร่งในชุดสีขาวสะอาด สวมหมวกฟางคลุมหน้าคลุมตาดูโดดเด่นและสูงส่ง นามของคนผู้นี้ ไม่มีใครไม่รู้จัก …. อวี้จื้อแห่งสำนักคุณธรรม
“ท่านอาจารย์จะเข้าตรอกมืดจริงๆ หรือขอรับ” ลูกศิษย์ผู้ติดตามที่เดินมาข้างกายอวี้จื้อถามขึ้น ด้วยความที่ไม่อยากให้อาจารย์ของตนแปดเปื้อนกินไอสกปรกในตรอกมืด ที่ซึ่งใครๆ ก็รู้ว่าเป็ตรอกค่ามนุษย์และสัตว์อสูร
“ไม่เห็นเป็อะไรเลย เ้าอย่าคิดมากสิ ข้าก็แค่ปุถุชนผู้หนึ่ง ไม่ใช่เซียนบน์เสียหน่อย” แม้จะพูดแบบนั้น แต่ใครๆ ก็นับถืออวี้จื้อดุจดั่งเซียน ด้วยหน้าตาอ่อนโยนและสูงส่งจนผู้คนไม่กล้าแตะต้อง แถมพลังปราณก็อยู่ระดับาาหากจำศีลนานกว่านี้เสียหน่อยคงปลงสังขารละทางโลกเข้าสู่แดนเซียนเป็แน่
“โธ่ …ท่านอาจารย์” ศิษย์หนุ่มได้แต่บึนปากแต่ก็ยังตามอาจารย์ต้อยๆ เพื่อป้องกันไม่ให้ใครมาทำร้ายอาจารย์ของตน
“อ๊ะ …. น่าจะทางนั้น” นิ้วเรียวชี้ไปยังสถานที่หนึ่งที่เป็ที่ค้าทาส
“เราไปกันเถอะ” อวี้จื้อลากลูกศิษย์หนุ่มไปทันที เขารู้โดยสัญชาตญาณว่า สถานที่แห่งนั้น มีสิ่งที่เขา้าอยู่
“ปล่อยนะ ปล่อยข้านะ” เสียงเด็กน้อยดิ้นรนจากมือหนาที่พยายามจะมาจับตัว ทว่าร่างกายเล็กเกินไปและไม่มีกำลังมากนัก ทำให้สุดท้ายก็โดนจับ
“หุบปากเ้าเสีย ไม่งั้นข้าจะเฆี่ยนให้หลังเ้าลายแน่!” เสียงกระโชกโฮกฮากดูน่ากลัว ทำให้กายเล็กสั่นสะท้าน ก่อนที่จะโดนแรงเหวี่ยงออกไป ทว่าในตอนแรก เด็กน้อยรับรู้แล้วว่าต้องเจ็บตัวแน่ๆ แต่ตอนนี้ เด็กน้อยรู้สึกถึงความอบอุ่นที่มาโอบรอบตัว
“รับได้แล้วล่ะ!”
นั่นคือเื่ราวครั้งแรกที่เขาได้พบกับอาจารย์ที่เขารักที่สุด’
“คัท! ดีมาก พักได้เลย”
ฉากเดียวจบ ไม่ต้องเทครอบสอง นั่นแสดงถึงความสามารถของนักแสดงทั้งสองที่โดดเด่น จ้าวเจียงอดนับถือเด็กน้อยไม่ได้ที่แสดงออกมาสมจริง
“เสี่ยวอ้ายเก่งจังเลยครับ”
“หึ! อยู่แล้ว เราเก่งที่สุด คุณอาก็ชมเราบ่อย บอกว่าเรามีพร์ด้วย”
จ้าวเจียงสังเกต เวลาเด็กหนุ่มพูดถึงคุณอาทีไร ใบหน้าจะเต็มไปด้วยความสุข ดูท่าเด็กคนนี้ คงจะรักคุณอามากทีเดียว
“ฮ่าๆ เสี่ยวอ้ายเก่ง คุณอาต้องภูมิใจมากๆ เลยครับ”
“เย้ เราเก่งที่สุด!”
เด็กน้อยที่แสนเอาแต่ใจ หากจับอารมณ์ถูกจุด ก็สามารถทำตัวน่ารักได้ เขาเชื่อแบบนั้น เพราะเคยเลี้ยงหลานมาก่อน
++++
“งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ”
จ้าวเจียงกับพี่สาวหลี่ตัดสินใจเดินทางกลับก่อน เพราะคิวถ่ายละครของวันนี้หมดแล้ว จึงไม่คิดที่จะอยู่รบกวนคนในกองถ่ายอีก
“อืม พรุ่งนี้เวลาเดิม ทวนบทดีๆล่ะ”
“รับทราบครับผู้กำกับ”
“อืม ไปเถอะ”
หลังจากลาทีมงานในกองถ่ายเสร็จ พวกเขาทั้งสองก็เดินออกมาเพื่อที่จะเรียกรถประจำทางกัน ทว่าเสียงเรียกของเด็กน้อยดังขึ้นทางด้านหลัง ทำให้จ้าวเจียงหยุดชะงักพร้อมหันกลับไปมอง
“เสี่ยวอ้ายยังไม่กลับอีกเหรอครับ”
“จะกลับแล้ว รอคุณอามารับ วันนี้คุณอาสัญญากับเราว่าจะพาไปกินข้าวด้วย!”
“จริงเหรอครับ งั้นพี่ขอให้ทานข้าวกับคุณอาให้อร่อยนะ”
จ้าวเจียงลูบศีรษะเด็กน้อยเบาๆ ด้วยความเอ็นดู
“ไปด้วยกันสิ”
“หืม … ไม่ดีหรอกครับ เสี่ยวอ้ายไปกินกับคุณอาสองคนดีกว่านะ พี่ไปจะรบกวนเปล่าๆ”
เด็กน้อยที่เห็นคนพี่ปฏิเสธได้แต่ทำหน้าบูดหน้าบึ้งก่อนจะขยับเข้ามาจับชายเสื้อเขาอย่างแ่า
“ไปด้วยกันนะฮะ”
อ่า …. จ้าวเจียงรู้ว่าตัวเองมักจะใจอ่อนกับเด็กน้อยเวลาที่โดนอ้อน หรือน้ำตาคลอเบ้าแบบนี้
“คือ….”
ร่างสูงโปร่งหันไปทางด้านหลังเพื่อขอความช่วยเหลือจากพี่สาวหลี่ ทว่าก่อนที่พี่สาวหลี่จะทันได้พูดอะไร พี่เลี้ยงของอ้ายชิงก็พูดขึ้นมา
“ท่านประธานเชิญคุณจ้าวไปด้วยค่ะ ส่วนผู้จัดการส่วนตัวทางเราจะส่งคนไปส่งให้ถึงบ้านเอง”
อ่า … จ้าวเจียงคิดว่า หากคนใหญ่คนโตเชิญไปด้วย เขาก็สมควรที่จะต้องไปล่ะนะ
+++++++++++++++
ขอโทษค่ะที่มาช้า แต่มาแล้วนะ เย้ ขอคอมเม้นให้กำลังใจด้วยนะ ฝากติดตามผลงานด้วยค่ะ
1K
