ร่างหนาใหญ่ที่นอนมาหลายวัน กลับฝื้นขยับตัวเป็ไปได้ยากนักและเพราะด้วยตนก็หิวน้ำ แต่ต้องแปลกใจที่ตนตื่นขึ้นมาไม่ใช่สถานที่คุ้นเคย ทั้งตนยังอยู่ในห้องคนเดียว "ซิปป...อ้าา" ร่างหนุ่มถึงกับซีสปากเพราะแผลตามร่างกายยังปวดอยู่ลอมล่อไม่หายที่พยายามพะยุงดันตัวเองนั่ง พิงหัวเตียง ก่อนจะมองไปทางประตูเพราะเหมือนมีคนมาเยือน
.
.
.
ร่างบางเตรียมที่จะมาเฝ้าคนป่วยห้องของตน หลังเลิกงานเหมือนเคยทุกครั้ง เมื่อเปิดประตูจะเข้าไปในห้องถึงกับชะงัก เพราะร่างหนุ่มที่นอนมานานหลายวัน บัดนี้ขยับตัวไปนั่งพิกหัวเตียงพร้อมสายตาดุดัน "เอิบ...คุณเป็ยังไงบ้างคะ" ร่างหนุ่มไม่ตอบทั้งยังมองหน้าเธอไม่เลิก "ขอฉันเปลี่ยนน้ำเกลือให้คุณก่อนนะคะ" "อ้ะ......"
"ฉันหิวน้ำ" ร่างหนุ่มคว้าจับแขนร่างบางจนสะดุ้งและจะบอกที่ตนสั่งร่างบางไป ก่อนร่างบางจะพยักหน้าเป็การบ่งบอกว่าตนรับรู้แล้ว จึงไปเตรียมน้ำมาให้ร่างหนุ่ม “นี่ น...น้ำค่ะ” ร่างบางยืนแก้วน้ำให้ แต่ดูเหมือนคนนอนบนเตียงท่าทางเฉยใส่ “ป้อน.....” ร่างบางไม่ได้มีปัญหาอะรไ จึงป้อนตามที่ร่างหมุ่นบอก “งั้นเดี๋ยวฉันจะไปทำข้าวต้มมาให้ค่ะ” ร่างหนุ่มพยักหน้าตอบกลับก่อนร่างบางจะออกไป คนบนเตียงเริ่มสังเกตว่าตนไม่ได้อยู่โรงพยาบาลแน่เพราะจากการสำรวจห้องแตกต่างจากห้องโรงพยาบาลอย่างสิ้นเชิง
.
.
.
ไม่นานนัก ร่างบางถือถาดข้าวต้มกับถุงยา แต่ถะว่าตอนนี้คนบนเตียงฉิ้งหลับไปเสียก่อนแล้ว ร่างบางจึงวางไว้ข้างหัวเตียง ก่อนจะสะกิดให้คนบนเตียงตื่นมากินข้าวกินยาตามเวลา แต่ถูกร่างหนุ่มคว้าให้นอนราบบนเตียงทันที
“เอ๊ะ....”
“เธอจะทำอะไร!?”
“คือว่า...ฉันจะปลุกคุณมาทานข้าวน่ะคะ”
พอพูดจบร่างหนุ่มปล่อยให้ร่างบางเป็อิสระ
“เอ๊ะ!!....เืคุณออกที่แขนนิ เดี๋ยวฉันทำแผลให้ค่ะ”
ร่างบางไม่รอช้ารีบจัดเตรียมอุปกรณ์ทำแผลที่ดูเหมือนจะตื่นตะหนกต่างกับคนบนเตียงที่นั่งทำหน้าตาเฉยๆอย่างเ็าซะงั้น ร่างหนุ่มมองมองหน้าสังเกตหน้าร่างบางอย่างชัดๆขณะที่เธอนั่งก้มหน้าทำแผลให้เขาอยู่ เหมาะเจาะพอดีกับ่ที่เธอเหงยหน้าขึ้นมามองเขา ท้งสองยังคงมองหน้ากันสักพักหนึ่ง จนร่างบางเป็ฝ่ายหลบตาไปเสียเอง
“เอ่ออ...งั้นคุณรีบกินข้าวก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันไปเตรียมยาให้”
ร่างบางยืนถ้วยข้าวให้ แต่กับถูกร่างหนาเ็าใส่อย่างนิ่งๆ
“ไม่ถูกคุณหรือเปล่าคะ ....งั้นเดี๋ยวฉันไปทำให้คุณใหม่ก็ได้ค่ะ” ร่างบางกลังจะเก็บถ้วยข้าวต้มที่คนบนเตียงไม่ทาน เพื่อไปทำให้ใหม่นั้น “เดี๋ยว!!....ป้อนหน่อย” ร่างบางถึงกับซักสีหน้าไม่ถูกกับอาการของคนบนเตียง
“อะไรของเขาเนี้ย” ดังนั้นร่างบางได้แต่สะบดอยู่ในใจ แต่ก็ยอมทำตามเพื่อตนเองจะได้ประหยัดเวลาไปด้วย หลังร่างหนุ่มทานยาข้าวเสร็จ ร่างบางก็เตรียมที่จะออกจากห้องเพื่อที่จะให้คนบนเตียงได้พักผ่อน ทะว่าถูกคนบนเตียงดึงแขนไว้ พร้อมทั้งถามชื่อเพื่อให้ความมั่นใจว่าตนคลับคลายคลับคลาเหมือนเคยเจอมาก่อน
“เธอชื่ออะไร”
“คุณปล่อยแขนฉันก่อนเถอะค่ะ” คนบนเตียงทำตามอย่างที่ว่าง่าย
“ฉันชื่อเอลลี่ค่ะ” ร่างหนุ่มยังทำหน้านิ่ง ก่อนจะถามอีกครั้งเพราะเห็นร่างบางกำลังจะลุกออกไป
“เดี๋ยวสิ....เล่าทุกอย่างให้ฉันฟังหน่อย” ร่างบางเล่าทุกอย่างให้คนบนเตียงฟัง จนคนบนเตียงเริ่มขมวดคิ้ว
“ทำไมยังช่วยฉันไว้ล่ะ”
“ก็ฉันเห็นคุณาเ็อยู่”
ใจในร่างบางคิดเสมอว่าเป็การตอบแทนที่เขาปล่อยเธอและช่วยเธอไปวันนั้น ได้แต่คิดที่พูดออกมาไม่ได้ เพราะกลัวเค้าจะว่าเธอ เห็นแก่ตัวที่ไม่เต็มใจช่วย จึงไม่เปิดเผยให้คนบนเตียงรู้
.
ขอบคุณสำหรับที่มาอ่านกันนะคะ
โปรดติดตามตอนต่อไปนะคร่าา ^_^
206
