ภายในก้นเหวอันมืดมิด ัั์สีดำสองตัวบินลงมาสู่ก้นเหว เมื่อถึงพื้นัได้ขย้อนร่างของลูคัสออกมากองที่พื้น ร่างของลูคัสเต็มไปด้วยเมือกใสเหนียวเหนอะหนะทั่วทั้งร่างกาย
มีลูกไฟที่เกิดจากเวทมนตร์ลอยอยู่เหนือหัวัจึงทำให้บริเวณนั้นสว่างไสว สามารถมองเห็นสิ่งต่างๆ ได้ชัดเจน
ลูคัสค่อยๆ ลืมตาขึ้น..เห็นชายสองคนยืนอยู่ตรงหน้า ชายคนแรกผิวขาวหน้าตาดีมีผมสีทองยาวถึงหลังดูมีอายุมากกว่าอีกคนซึ่งหน้าตาดีเช่นกันแต่ผมสั้นสีน้ำตาลทอง ยืนเท้าสะเอวมองมาที่เขา การแต่งกายมีเพียงผ้าสีขาวนุ่งห่มอยู่และมีเข็มขัดรัดเอว ถ้าสังเกตดีๆ จะมีแสงจางๆ ออกมาจากร่างของทั้งสองคนนั้น
“เทวดาเหรอครับ”
ลูคัสพูดด้วยเสียงอันอ่อนล้า
“ฮ่าๆๆ ….ใช่พวกข้าเป็เทวดา เอ...ไม่นะพวกข้าเป็เทพเ้ามากกว่านะ”
เทพเ้าผมสีทองยาว หลังจากได้ฟังลูคัสพูดก็ทำท่าทีลังเล เอามือลูบคางวนไปมา
“ผม...อยู่บน์เหรอครับ เทพเ้า”
เมื่อเทพเ้าได้ยินลูคัสพูดแบบนั้นออกมาก็ะเิเสียงหัวเราะดังลั่น
“ฮ่าๆๆๆ ไอ้หนู ...แกลองมองไปรอบๆ ดูสิ”
ลูคัสกวาดสายตามองไปรอบๆ เขาเห็นต้นไม้และลำธารน้ำ พอเขาได้หันมองไปด้านหลัง ลูกคัสใตาแทบถลนออกมา
“มะ...ไม่….กลัวแล้วๆ ”
เทพเ้าเห็นดังนั้นก็รู้สึกขำเป็อย่างมาก
“อ้าว...ไม่ใช่์ซะแล้วเหรอ ไอ้หนู ฮ่าๆๆ ”
ลูคัสเห็นัดำสองตัวนั่นจึงใกลัวจนฉี่ราดออกมาและร้องไห้ไม่หยุด เขาเริ่มะโหาแม่ด้วยความหวาดกลัวต่อัที่อยู่ตรงหน้า
“โอ๊ย….น่ารำคาญ คุยกับเด็กมันน่าเบื่อจริงๆ เอาล่ะๆ คืนความทรงจำให้มันดีกว่า”
เทพเ้าเดินเข้าไปหาลูคัส พร้อมกับเอามือจับหัวลูคัสไว้ ทันใดนั้นก็เกิดแสงสว่างออกมาจากมือเทพเ้า เมื่อแสงจางลงเทพเ้าจึงเอามือออก ลูคัสนิ่งเงียบแววตาเปลี่ยนไป
“นี่มันอะไรกัน”
เมื่อสิ้นคำพูด...ลูคัสก็ร้องขึ้นมาอย่างโหยหวน
“อ้าก………………………”
ลูคัสเอามือกุมหัวแล้วก้มหน้าลงไปที่พื้นดิน ความทรงจำต่างๆ หลั่งไหลพรั่งพรูเข้ามาสู่สมองของเขา
-------------------------
โลกมนุษย์
เนติ ชายกลางคนวัย 40 นั่งถอนหายใจอยู่ที่เก้าอี้สวนสาธารณะแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ ข้างๆ มีกระเป๋าวางอยู่หนึ่งใบ เขานั่งคิดทบทวนเื่ราวที่ผ่านมาในชีวิตถึงจะพยายามแค่ไหน ก็มีแต่เื่บัดซบเกิดขึ้นมากมายในชีวิต ล่าสุดแฟนสาวที่เขารักมาก ก็ได้หนีจากไปกับชายอื่นและทิ้งหนี้ไว้ให้เขาหลายล้านบาท
“ทนไม่ไหวแล้ว…”
เขาบ่นพึมพำกับตัวเองออกมา แต่ในใจหมดสิ้นความหวังที่จะใช้ชีวิตต่อแล้ว เขาเตรียมตัวมาพร้อม มีเชือกอยู่ในกระเป๋า เพียงแค่รอดวงอาทิตย์ตกดินเท่านั้น ญาติพี่น้องก็ไม่มีเพราะเขาเป็เด็กกำพร้าที่พ่อแม่เอาไปทิ้งไว้หน้าวัด จึงไม่มีอะไรต้องห่วงอีกต่อไปแล้ว
หัวค่ำวันนั้นิญญาของเขาก็ออกจากร่าง ขณะลอยไปอยู่ๆ ก็มีแสงสว่างวาบเกิดขึ้น
เนติ มารู้สึกตัวอีกทีก็เจอชายหน้าตาดีผมสีทองยาวสลวย ใส่ชุดขาว กำลังยืนเอามือไขว้หลัง
“สวัสดี ….จบไม่สวยเลยนะ..”
เสียงนั้นเอ่ยกับเขาอย่างเป็มิตร
“ท่านเป็เทวดาเหรอ...ผมจะได้ไป์ใช่ไหม? ”
“ข้าเป็เทพเ้า จะไปทำไม์ ไปใช้ชีวิตใหม่ไม่ดีกว่าเหรอ? ”
เนติ ได้ยินจึงทำหน้าครุ่นคิดเพราะเขาไม่อยากกลับไปใช้ชีวิตแบบนั้นอีก
“ไม่ต้องคิดมากข้าจะส่งเ้าไปเกิดที่โลกอื่น ที่นั่นมีเวทมนตร์และจะให้เ้ามีพลังอย่างที่้า สนใจไหม?? ”
เนติ ทำหน้าครุ่นคิดอีกครั้ง นี่เขาจะได้ไปต่างโลกอะไรนั่นนะเหรอ ที่เด็กวัยรุ่นชอบอ่านกันมันมีจริงด้วยเหรอเนี่ย
“มีจริงสิ ว่าไงสนใจไหม เอาพลังอะไรดี? ”
เนติ ถึงกับใเพราะว่าเขาแค่คิดในใจเท่านั้น เทพเ้าสามารถล่วงรู้จิตใจเขาได้ด้วยงั้นเหรอ
“อะ..เออ..ผมไม่อยากได้อะไร แต่ผมขอแค่มีครอบครัวที่อบอุ่น ได้ใช้ชีวิตอย่างปกติสุขแบบคนทั่วไป ได้ไหมครับ”
“เ้า้าแค่นี้เองงั้นเหรอ ไม่เอาพลังแน่รึ?? ”
เนติ ส่ายหัวเพราะเขาคิดว่า ขอแค่มีชีวิตสามัญชนคนธรรมดาไม่ต้องมีเื่ราวอะไรให้ปวดหัว ได้อยู่กับครอบครัวที่อบอุ่นแบบคนอื่นเขาบ้างก็เพียงพอแล้ว
“งั้นได้เลย...เ้าจะได้ใช้ชีวิตแบบที่้า ”
เนติ พอได้ยินดังนั้นจึงดีใจเป็อย่างมาก
“จริงๆ นะครับ ผมจะได้ชีวิตแบบนั้นจริงๆ นะครับ”
เขาถามย้ำอย่างดีใจ
“จริงสิ ฉันให้สัญญา….”
พระเ้ายิ้มให้พร้อมกับยกมือขึ้น ดวงิญญาของ เนติ จึงค่อยๆ ลอยหายเข้าไปในแสงด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม
----------------------------
“สัญญาแล้วไง...ทำไมทำแบบนี้”
ลูคัสกำหมัดแน่น พูดออกมาด้วยน้ำเสียงอันคับแค้นใจ
“ฮ่าๆๆ ….ข้าก็ทำตามสัญญาแล้วไง มีครอบครัวที่อบอุ่น ได้ใช้ชีวิตแบบปกติทั่วไป ตามคำขอเป๊ะๆ เลย ได้ใช้ชีวิตแบบนั้นตั้ง 5 ปี เลยนะ ฮ่าๆๆ ”
เทพเ้ายืนเอามือกุมท้องเพราะหัวเราะมากไป
“แกวางแผนไว้ทั้งหมดและควบคุมจิตใจให้พ่อกับแม่ทำกับฉันแบบนั้นใช่ไหม? ”
ลูคัสถึงจะได้ความทรงจำคืนมาจากโลกเก่า แต่ความทรงจำในโลกนี้มันก็เป็ของจริงเช่นกัน เพราะเขาเกิดมาจากทั้งสองคนนั้น มีความทรงจำดีๆ มีความรักความผูกพัน มันจึงเป็การยากที่จะให้เขาคิดว่าพ่อกับแม่ทำกับเขาแบบนั้น
เมื่อพระเ้าได้ยินก็หยุดหัวเราะและหันมาทางลูคัส
“หึหึ... นี่แกคิดว่าฉันควบคุมจิตใจพวกมันงั้นรึ..ฉันจะบอกอะไรให้นะ... แผนการทุกอย่างนะฉันเป็คนคิดเอง แต่ไอ้เื่ควบคุมจิตใจฉันไม่คิดจะทำหรอก ถ้าทำแบบนั้นมันจะไปสนุกได้อย่างไร”
“ในตอนนั้นที่ฉันให้ข้อเสนอกับครอบครัวของพวกแก ฉันพนันกับตัวเองไว้ว่า... ถ้ามีคนใดคนหนึ่งเสียสละตนเองโดยไม่บังคับคนอื่น ฉันจะปล่อยพวกแกทั้งหมดไป แต่….ฮ่าๆๆๆ ...มันก็อย่างที่แกเห็น อำนาจลาภยศความร่ำรวยมันหอมหวน ใครจะไปยอมทิ้งชีวิตตัวเองจริงไหม? ฮ่าๆๆๆ ”
“แล้วพวกแก้าอะไร ถึงต้องทำแบบนี้”
“โอ๊ะๆๆ พูดจาไม่สุภาพกับเทพเ้าเลย ต้องเรียกท่านสิ!! เรียก ท่าน ฮ่าๆๆๆๆ ”
เทพเ้าหัวเราะจนใบหน้าบูดเบี้ยว เพราะชอบใจในสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า แต่ทันใดนั้นสีหน้าเทพเ้าก็เปลี่ยนไป เหมือนฆาตกรที่ชอบทรมานเหยื่อก่อนฆ่า เขาแสยะยิ้มให้กับลูคัส
“ข้ามีภารกิจที่ต้องมาดูแลผู้กล้าและฝึกสอนเทพเ้าฝึกหัด ที่ยืนดูอยู่ตรงนั้น”
พระเ้าชี้ไปที่ชายหนุ่มผมสั้นสีน้ำตาลทอง ที่ยืนมองอยู่เงียบๆ
“และข้าต้องมาทนอยู่ในโลกเส็งเคร็งใบนี้ถึง 15 ปี เพื่อรออวยพรให้กับผู้กล้า ตอนอายุครบ 15 นี่ก็ผ่านมา 5 ปีแล้ว เ้าคิดว่าไง...ข้าเบื่อมาก ต้องมาใช้ชีวิตเหม็นเน่ากลับพวกมนุษย์อย่างแก”
เทพเ้าพูดและเดินวนไปวนมา
“เ้าคิดว่าอีก 10 ปีที่เหลือจะให้ข้าทำอะไร? ..ข้าอยู่เฉยๆ มา 5 ปีแล้ว มันเบื่อแค่ไหนเ้ารู้ไหม? ในความเป็จริงิญญาของเ้าน่ะ มันไม่มีโอกาสได้เกิดใหม่หรอก คนที่ฆ่าตัวตายอย่างน่าสมเพชแบบนั้น มันไม่ควรได้เกิดใหม่ แต่ที่ข้าให้โอกาสเ้าเกิดใหม่เพราะอะไรเ้ารู้ไหม? ข้าเอาเ้ามาไว้แก้เบื่อไงล่ะ”
ลูคัสได้ยินก็ยังไม่เข้าใจที่เทพเ้ามันพูด
“แก้เบื่อ? ...งั้นรึ ฉันจะไปสร้างความบันเทิงให้แกได้ยังไง? ”
เทพเ้าได้ยินดังนั้นก็ะเิเสียงหัวเราะดังลั่น
“ได้สิ ฉันมีอะไรสนุกๆ รอเ้าอยู่ นี่ฉันนั่งคิดมาตลอด 5 ปีที่ผ่านมาเลยนะ”
เทพเ้าโยนมีดสั้นอันจิ๋วเหมือนมีดปอกผลไม้ลงพื้น
“นี่ไงรับของขวัญจากข้าไปและขอบคุณด้วยนะ อืม….แต่แค่นี้มันคงยังไม่พอ เอาแบบนี้ฉันจะเพิ่มให้อีกอย่างละกันเพราะเห็นใจแกที่อยู่ในร่างเด็ก 5 ขวบ ฉันจะติดตั้ง ‘สกิลกลืนกิน’ให้ด้วยละกัน ส่วนใช้ยังไงไปหาทางเอาเอง ฮ่าๆๆ …”
หลังจากที่เทพเ้าพูดจบก็ะโขึ้นหลังัแล้วบินจากไปทิ้งลูคัสอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง
เบื้องล่างของก้นเหวมีต้นไม้ขึ้นอยู่ประปราย มีลำธารน้ำไหลเป็แนวยาว ลูคัสพยุงตัวไปนั่งพิงโขดหิน เขาคิดว่าค่ำคืนนี้มันช่างแสนยาวนานจริงๆ นี่ตะวันก็ยังไม่ขึ้นเลยเวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว
ตัวเขานั่งขบคิดถึงสิ่งที่เพิ่งเจอมา ั้แ่เื่ที่พ่อแม่ทิ้งเขาให้ักิน แล้วมาเจอเทพเ้า มารู้ตัวอีกทีว่าเป็คนจากโลกอื่นมาเกิดใหม่ ความคิดเก่ากับความคิดใหม่ผสมปนเปจนหัวแถบะเิ ไม่ว่าจะคิดไปทางไหนก็มีแต่เื่แย่ๆ แล้วนี่เทพเ้ามัน้าใช้เขาแก้เบื่องั้นรึ มันจะแก้เบื่อได้อย่างไรถ้าเขาจบชีวิตตัวเองไปซะ
คิดได้ดังนั้นลูคัสจึงหยิบมีดที่เทพเ้าทิ้งไว้ขึ้นมาจากพื้นแล้วกรีดลงบนข้อมือ เขานั่งดูเืที่ค่อยๆ ผุดออกมาจากข้อมือ ไหลลงไปในลำธารน้ำนั้นแล้วสติการรับรู้ของเขาก็ค่อยๆ จางหายไป……
-------------------------
เช้าวันต่อมาลูคัสสะดุ้งตื่นขึ้นมา เขาทำหน้างงๆ แล้วมองดูที่ข้อมือตัวเอง
“อ้าว...แผลหายไปไหนแล้ว”
ลูคัสมองดูข้อมือทั้งสองข้างที่ไร้รอยมีด นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ในขณะที่ลูคัสกำลังดูข้อมือตัวเองอยู่นั้น ก็มีเสียงขู่ดังมาจากข้างหลัง
กรรรรร……….
ลูคัสหันไปมองตามเสียงนั้นก็พบหมาป่าสีดำยืนขู่อยู่บนโขดหิน ลูคัสใมากทำอะไรไม่ถูกจึงรีบวิ่งหนีออกไปจากตรงนั้น เมื่อหมาป่าเห็นมันจึงะโเข้าขย้ำลงไปที่ไหล่ของลูคัส ฟันอันแหลมคมทิ่มแทงลงไปที่ไหล่ ลูคัสรู้สึกเจ็บจนจะขาดใจ
หมาป่าเมื่อมันงับเหยื่อได้แล้วมันก็จะสะบัดหัว จนเนื้อของลูคัสขาดติดปากหมาป่าไป ส่วนตัวของลูคัสกลิ้งกระเด็นไปอีกทาง มีแผลที่ไหล่เหวอะหวะ ลูคัสเ็ปเป็อย่างมาก นี่คือชะตากรรมของเด็ก 5 ขวบต้องเจออย่างนั้นเหรอ
ในขณะที่ลูคัสเผลอหมาป่าตัวนั้นก็ะโเข้ามาหมายกัดที่คอ แต่ลูคัสเอาแขนมาบังไว้ทัน มันจึงกัดเข้าที่แขนของเขา...ลูคัสะโร้องด้วยความเ็ป ฟันของหมาป่ากดลงไปที่กระดูกอย่างแรง จนลูคัสได้ยินเสียงดัง
กร๊อบ….!!
หมาป่าสะบัดหัวจนแขนเล็กๆ ขาดและหลุดติดปากมันไป ลูคัสเห็นมันคาบอยู่อย่างนั้นแล้วจ้องมองมาทีลูคัส ซึ่งตัวเขาเองตอนนี้ไม่ไหวแล้วความเ็ปมันเข้ามาถาโถมอย่างมากมาย สติค่อยๆ เลือนหายไป จนในที่สุดลูคัสก็ขาดใจตายไปในสภาพที่น่าเวทนา
---------------------------
เช้าวันต่อมาลูคัสสะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เขารีบหันมองที่แขนและที่ไหล่ นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทุกอย่างกับมาปกติเหมือนเดิม แต่ลูคัสยังจำความรู้สึกเ็ปนั้นได้อย่างดีและเมื่อหันไปดูตรงโขดหินที่เขาโดนกัดก็ยังมีรอยเือยู่บนพื้นดิน ในขณะที่เขากำลังใช้สมองคิดอย่างหนัก
กรรรร……..
ลูคัสหันไปทางเสียงก็เจอเ้าหมาป่าตัวเดิม มันตั้งท่าโจมตีเขาอีกแล้ว แต่รอบนี้เขาไม่วิ่งหนีมันจึงลังเล ลูคัสนึกถึงมีดขึ้นมาได้จึงหันไปมองหาที่พื้น เห็นมันตกอยู่ใกล้ๆ โขดหินที่เขาเคยนั่งพิง เขาค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบมันมาถือไว้ ถึงมีดจะมีขนาดเล็กแต่ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรเลย
หมาป่าตั้งท่าโจมตีเขาอีกครั้ง มันค่อยๆ เดินไปด้านข้างอย่างช้าๆ เมื่อได้จังหวะจึงะโเข้าโจมตีลูคัสทันที เขายกเอาแขนขึ้นมาบังเหมือนเดิม หมาป่ากัดเข้าที่แขนของเขา ความเ็ปแล่นเข้าสู่หัวใจอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มืออีกข้างของเขาที่ถือมีดไว้ ได้จ้วงแทงเข้าไปที่คอหมาป่าอย่างไม่หยุด
เขาไม่รู้ว่าแทงไปแล้วกี่ครั้ง ส่วนหมาป่าก็กัดแขนเขาอยู่อย่างนั้นแต่สะบัดหัวไม่ได้เนื่องจากโดนแทงเข้าที่ส่วนลำคอ จนมันค่อยๆ คายแขนของลูคัสออกมาแล้วถอยหลังไป เืไหลออกจากาแที่โดนแทงไปนับสิบแผล มันค่อยๆ โซเซ แล้วฟุบลงไป
ส่วนลูคัสตอนนี้แขนของเขาเกือบขาดห้อยร่องแร่งอยู่แบบนั้น เขาค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่ง เืที่ไหลออกจากาแค่อยๆ เจิงนองพื้น จนตัวเขาล้มลงไปในกองเืของตัวเองแล้วขาดใจตายไปอีกครั้ง
-------------------------------------------
บนยอดเขาภายในถ้ำขนาดใหญ่ ตกแต่งภายในด้วยเฟอร์นิเจอร์อันหรูหรา เทพเ้าผมสีทองยาวสลวย นั่งถือแก้วไวน์อยู่บนโซฟานุ่ม แล้วมองดูแผ่นผลึกขนาดใหญ่ที่ติดตั้งไว้เบื้องหน้าบนผนังถ้ำ เหมือนกับทีวี LED จอใหญ่ั์ ฉายภาพของลูคัสนอนจมกองเือยู่
“ฮ่าๆ ..ไบรตัน เ้าเสียพนันให้ข้าแล้วนะ เ้าเด็กนั่นแค่ 2 วันมันก็ฆ่าหมาป่าได้แล้ววะ”
ไบรตันหรือเทพฝึกหัดผมสั้นสีน้ำตาลทองนั่งอ่านหนังสืออยู่บนเก้าอี้เอนหลัง ยิ้มที่มุมปาก
“เ้านั่นมันเก่งดีนี่ ถ้างั้นท่านเอสก็ส่งสัตว์โหดๆ ไปใหม่สิครับ”
“ฮ่าๆ มันแน่อยู่แล้ว คราวนี้เอาให้โหดกว่าเดิมเลย ฮ่าๆๆ ”
เทพเ้าเอส หัวเราะชอบใจในสิ่งที่ฉายอยู่บนแผ่นผลึกนั่นอย่างมีความสุข หลังจากจิบไวน์แล้วเขาก็ยกมือขึ้นแล้วดีดนิ้วหลังจากนั้น ในมุมมืดของหุบเหวก็ค่อยๆ ปรากฏร่างของสัตว์ดำถมึนขึ้นมา ตาของมันสะท้อนแสงแวววาวอยู่ภายในความมืดนั้น….
----------------------------
3K
