“ปล่อยฉันนะ กรี๊ดดด!...ปล่อย!”
หญิงสาวรู้สึกไม่ต่างจากถูกท่อนซุงขนาดใหญ่กดทับ ยิ่งดิ้นก็ยิ่งเจ็บ ยิ่งพยายามหลีกหนี เขาก็ยิ่งกดร่างกายแแ่ มีเพียงกำปั้นที่เป็อิสระมากพอที่จะผลักดันใบหน้าเขาไม่ให้เข้าใกล้
“ไม่ต้องร้องเรียกราคาให้มากหรอก เพราะเธอต้องใช้หนี้ให้ฉันจนกว่าจะหมด...ลมหายใจ”
อารัญยังคงสาดเสียงเหี้ยมใส่ทั้งที่เรือนร่างนุ่มนิ่มใต้ร่างกำลังทำให้สมาธิของเขาแตกซ่าน เพราะยิ่งเธอดิ้น เขาก็ยิ่งตื่นและเต้นไปทั้งร่าง ไม่เว้นแม้กระทั่งส่วนนั้น จนเขาอยากจะเก็บหนี้จากเธอซะตอนนี้
“หนี้บ้าอะไรของคุณ คุณมันบ้าไปแล้ว ปล่อยฉันนะ อย่านะ... อย่า!”
“อย่าช้าก็ไม่บอก”
“บ้า! ปล่อยฉันนะ ปล่อย!”
พรบุหลันหวีดร้องอีกครั้งเมื่ออารัญคว้าหมับที่ข้อมือทั้งสองข้างของเธอ ก่อนจะชูขึ้นเหนือศีรษะและกดทาบไว้ด้วยฝ่ามือเพียงข้างเดียวของเขา ส่วนมืออีกข้างของเขาน่ะเหรอ ก็ตรงมาบีบกระชับที่ปลายคางของเธออย่างแรง จนเธอรับรู้ได้ถึงความเจ็บ แต่นั่นไม่เท่ากับคำพูดเชือดเฉือนหยาบคายที่เธอไม่เคยได้ยินจากใครมาก่อน
“ปล่อยตรงไหนล่ะ ข้างนอกหรือว่าข้างใน”
คำหยาบคายมาพร้อมกับเสียงสั่นพร่าตามแรงอารมณ์ จนพรบุหลันอ้าปากค้าง สะอื้นในหัวอก คิดไม่ออกว่าอะไรทำให้เขาคิดว่าเธอตั้งใจมาทำงานแบบนี้ แต่พรบุหลันก็ต้องหยุดคิด เพราะไม่เพียงร่างกายของเขาเท่านั้นที่กดทับเธอทั้งตัว ไม่ใช่เพียงใบหน้าที่ใกล้กันแค่คืบ ทว่าอะไรบางอย่างที่ตื่นอยู่กึ่งกลางกายของเขาทำให้พรบุหลันตกตะลึงจนร้องไม่ออก ก่อนจะกรีดร้องออกมาสุดเสียงเพราะสิ่งน่าสะพรึงนั้นขยับได้
“ไม่... ไม่นะ... ไม่... กรี๊ดดด!... อื๊อ...”
เสียงกรีดร้องชะงักเพราะััร้อนรุ่มกดทับลงมา ร้อนรุ่ม รุนแรง และเจ็บจนชา เพราะเ้าของริมฝีปากจาบจ้วงนั้นไม่ได้ปรานีปากน้อยๆ แสนจะบอบบางของเธอเลยสักนิด เขาทำราวกับว่ากำลังเด็ดดอกไม้กลีบบอบบางออกจากต้น ก่อนจะขยี้ทิ้งอย่างแรง และกลีบปากของเธอกำลังจะแหลกคาปากของเขาอยู่แล้ว แรงบดเบียดระบายอารมณ์ที่คุกรุ่นลงมานี้ไม่ต่างจากการฆ่าให้ตาย ไม่ใช่จากความพิศวาส แต่เป็ความแค้นที่เธอไม่รู้เลยว่าเขาแค้นอะไร
“อื๊อ...อื๊อ...”
พรบุหลันพยายามจะหันหนี เธอจะไม่ยอมรับความป่าเถื่อนนี้จากเขา และไม่มีทางที่เธอจะยอม ทว่ายิ่งเธอดิ้นรน ยิ่งเธอหันหน้าหนี ฝ่ามือที่แข็งปานคีมเหล็กก็ยิ่งเพิ่มแรงบีบเค้นที่ปลายคาง พร้อมๆ กับที่เขาบดเบียดริมฝีปากลงมารุนแรงมากขึ้นอีก
‘เจ็บ’
ความเจ็บปนร้อนวูบวาบมาเยี่ยมเยือนโดยไม่ได้รับเชิญพร้อมกับกลิ่นคาวคลุ้งที่รับรู้ได้ หยาดน้ำตาไหลรินออกมาไม่ขาดสาย ทั้งเจ็บ ทั้งงุนงง สับสน ทั้งโทษตัวเองว่าไม่ควรเลย จนอกอวบสะท้านขึ้นลงจากแรงสะอื้นเพราะเจ็บริมฝีปากจนชา เจ็บจนไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรอีก ร่างกายที่ดิ้นรนอยู่นี้กำลังไร้แรงขัดขืน ได้แต่ยินยอมให้เขากระทำกับเธออย่างรุนแรงต่อไป ทั้งๆ ที่ใจเธอไม่้า
“หึ! เจ็บจนร้องไห้ หรือว่าเสียวจนกลั้นไม่อยู่”
นั่นคือคำแรกที่หลุดออกมาจากปากของอารัญทันทีที่เขาปล่อยให้ริมฝีปากบวมเจ่อของเธอเป็อิสระ ทำให้พรบุหลันต้องช้อนดวงตาที่มีน้ำตากบขึ้นมองเขา เธอไม่หลงเหลือความหวาดหวั่นเ้าของร่างสูงใหญ่นี้อีกแล้ว เพราะแม้จะอ้อนวอนร้องขอ เขาก็คงไม่ฟังเธออยู่ดี มีทางเดียวที่จะไปให้พ้นจากที่แห่งนี้ นั่นคือเธอต้อง ‘สู้’ แม้ไม่รู้ว่าจะสู้ได้หรือเปล่า แต่นั่นก็คือโอกาสเดียวของเธอ
ทว่าอาการวูบวาบที่ริมฝีปากกับกลิ่นคาวที่ยังคงอยู่ทำให้พรบุหลันรับรู้ได้ว่า เืสดๆ กำลังซึมออกมาจากาแที่เกิดจากแรงบดขยี้ จนริมฝีปากบอบบางเป็รอยแตก แต่เขาหลุบตามองริมฝีปากของเธอแล้วทำสีหน้ายิ้มเยาะราวกับว่าเป็สิ่งที่น่าขบขัน แล้วจะให้เธอเข้าใจว่าอะไรได้ ผู้ชายคนนี้ ผู้ชายที่แม่บอกว่าเขาดีมากมาย เขากำลังคิดอะไรกับเธออยู่ เขาคิดว่าเธอเป็ผู้หญิงแบบไหน
“ฉันจะกลับบ้าน”
“ออกไปได้หรือเปล่าล่ะ”
สีหน้ายิ้มเยาะนั่นอีกแล้วที่เสียดเข้าไปถึงหัวใจ ผู้ชายคนนี้ห่างไกลจากที่แม่บอกเล่าชนิดฟ้ากับเหว เธอไม่ควรเลยที่หลงใหลไปกับภาพลักษณ์เทพบุตรของเขา ทั้งๆ ที่นี่คืออีกภาคของมารร้าย ไม่ควรเลย
“ออกได้แค่...บนเตียง”
“คุณอารัญ! คุณบ้าไปแล้วหรือไง ฉันไปทำอะไรให้คุณ ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ได้มาทำงานแบบนี้ ทำไมคุณไม่เข้าใจฉันบ้าง ฉันจะกลับบ้าน ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ ปล่อย!”
พรบุหลันพยายามดิ้นรนเท่าที่แรงมี เธอต้องไปให้พ้นจากที่นี่ เพราะถ้าเธอยังอยู่ต่อ ครั้งต่อไปเธอจะเจอกับอะไร จะแค่จูบรุนแรงแบบนี้ หรือว่าร่างกายของเธอจะถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี เมื่อคำพูดของเขาส่อไปทางนั้นทางเดียว
“จะกลับได้ยังไง ยังไม่ได้เริ่มงานเลย เริ่มงานก่อนสิ ที่ทำงาน...ก็พร้อมแล้ว พนักงานพร้อม นายจ้างก็พร้อม สนุกกันสักเกมสองเกม ถ้าทำให้ฉันพอใจได้ หนี้สินฉันยกให้ทั้งหมด แถมฉันจะจ่ายค่าตัว อ้อ...ไม่สิ จะจ่ายค่าแรงให้อย่างงาม ดีดดิ้นเ้าน้ำตาแบบเนียะ เดี๋ยวจะมีโบนัสให้นะ พิสูจน์สิว่า ‘ลีลา’ แม่กับลูก ใครจะดีกว่ากัน”
พรบุหลันหยุดดิ้นรนทันที มองลึกเข้าไปในดวงตาคู่คม สีหน้ายิ้มเยาะกับแววตาสาแก่ใจนั้นทำให้เธอเข้าใจได้อย่างหมดจด เขาตั้งใจให้เป็แบบนี้ เขาตั้งใจั้แ่แรก เขาหวังดีเพื่อหลอกให้เธอตายใจ หลอกให้เธอมาติดเบ็ดที่เขาวางเหยื่อไว้ล่อ แต่เหตุผลล่ะคืออะไร
“คุณตั้งใจให้เป็แบบนี้ คุณตั้งใจหลอกฉันมาที่นี่”
เขาไม่ตอบ แต่ยิ้มเยาะมากขึ้น โดยเฉพาะดวงตานั้นมีทั้งความสาใจและตลกขบขันกับสิ่งที่เธอกำลังเป็
“ฉันไม่เข้าใจ คุณทำแบบนี้ทำไม ฉันกับแม่ไปทำอะไรให้คุณ”
“บอกตอนนี้ก็ไม่มันน่ะสิ ทำไปบอกไปดีกว่ามั้ง เธอจะได้เข้าใจแบบทะลุทะลวง”
“คุณ! อย่านะ อย่า!”
“ดีดดิ้น ร่าน ร้อนดีจริงๆ”
พรบุหลันอยากจะกรีดร้องให้สิ้นสติเพราะไม่อยากฟังสิ่งที่เขาพูด แต่สมองของเธอไม่ฟังคำสั่ง มันกลับจดจำสิ่งที่เขาพูดทั้งหมด จดจำลงไปตอกย้ำในหัวใจ ว่าผู้ชายคนนี้เห็นเธอเป็สิ่งไร้ค่ามากมายแค่ไหน
“หึๆ...ลีลาดีเหมือนแม่ไม่มีผิด ยิ่งท่าทีใสซื่อนี่ด้วย ตีบทแตกกระจุยเลยนะ ดูนางให้ดูที่แม่จริงๆ อย่ามาทำเ้ามารยา ฉันรู้ว่าคนอย่างพวกเธอทำทุกอย่างได้เพื่อเงิน อยากจับฉันจนตัวสั่นน่ะสิ แม่เธอนี่เด็ดจริงๆ ถึงตัวตายก็ยังอุตส่าห์มีทายาทอสูร คงสั่งสอนกันมาสินะ เธอถึงได้พยายามติดต่อให้ฉันไปหา อยากจะมาสนตะพายฉันแทนแม่ของเธอ หรือว่าอยากให้ฉันกระแทกจนตัวสั่น คันน่ะสิ”
“คุณมันบ้า! พูดเื่บ้าๆ ไม่มีใครคิดแบบนั้น แม่ไม่ได้สอนฉันให้ทำแบบนี้ แม่ไม่เคยบอกให้ฉันติดต่อหาคุณด้วยซ้ำ แต่เป็ฉันเองที่อยากให้แม่ได้เจอคุณเป็ครั้งสุดท้าย”
“โถๆๆ ลูกกตัญญูแห่งปี อย่างนั้นทำหน้าที่แทนแม่ของเธอให้เสร็จสิ อะไรที่แม่เธอทำค้างเอาไว้ เธอก็ต้องทำมันให้สำเร็จ จะได้ใช้ยีนเด่นในร่างของเธอให้เกิดประโยชน์ยังไงล่ะ ถึงขนาดอ่อยฉันบนเมรุ เธอก็ทำมาแล้ว อยู่บนเตียงก็ไม่ต้องแอ๊บหรอก ฉันพร้อมแล้ว แต่ฉันจะจ่ายตามความพอใจนะ ลีลาจัดจ้านให้สองเท่า หรือถ้าเธอขึ้นคร่อมฉันได้ ให้สามเท่าเลยละ”
“ไม่นะ อย่าทำฉัน...อย่า...”
พรบุหลันหันหนีััเร่าร้อนรุนแรงของเขาที่กระหน่ำกดลงมาที่ซอกคอ เพราะผิวเนื้อบอบบางที่ถูกเคราสากครูดขึ้นลงกำลังส่งความแสบให้เธอรับรู้
“คุณกำลังเข้าใจแม่ฉันผิด คุณอารัญ ปล่อยฉัน... คุณอารัญ...ฮือ...ปล่อยฉันนะ”
อารัญชะงักค้าง แต่ไม่ใช่เพราะคำร้องขอของพรบุหลัน แต่เป็เพราะเรือนร่างหอมกรุ่นของเธอกำลังทำให้เขาขาดสติยับยั้งต่างหาก เขากำลังจะอ่อนโยนกับเรือนร่างนี้ ทั้งที่ควรจะขยี้ให้แหลกคามือ
กรามแกร่งขบกันแน่นจนเป็สัน เพราะการระงับอารมณ์อยากทำยากกว่าการจุดอารมณ์ให้โลดแล่นมากนัก ทั้งความหอมกรุ่น เมื่อรวมกับเสียงสะอื้นฮึกฮัก และทรวงอกที่สะท้อนขึ้นลง ก็ไม่ต่างจากร่างกายนี้กำลังร่ายเวทมนตร์ให้เขาลุ่มหลง แล้วอย่างนี้จะไม่ผิดได้ยังไง ผิดทั้งเธอที่ยังมีเืเนื้อ และผิดทั้งรัชนีกรที่ไร้ตัวตน
ดวงตาคมเข้มจ้องมองใบหน้าฉ่ำน้ำตาของพรบุหลันเขม็ง เธอยังกล้าพูดว่ารัชนีกรไม่ผิด ถ้าไม่ผิดแล้วพรบุหลันเกิดขึ้นมาได้ยังไง รัชนีกรตั้งใจมาหลอกลวงเขา นั่นสิคือความจริงที่สุด ผู้หญิงที่ใช้ความอ่อนต่อโลกของเขาสร้างความรักให้เกิดขึ้นมา และความรักของเขาก็กลายเป็สิ่งต่อรองให้เธอได้เงินจากแม่ ท้ายที่สุดเธอก็เลือกไปแต่งงานกับผู้ชายที่ให้ความสุขเธอได้ ทิ้งเด็กที่ลุ่มหลงเธอให้ตายทั้งเป็
“เข้าใจผิดเหรอ ถ้าฉันเข้าใจผิด แล้วร่างที่มีเืเนื้อของเธอมันเกิดขึ้นมาได้ยังไง ฮะ! บอกมาสิว่าเธอเกิดขึ้นมาได้ยังไง! ถ้าไม่ใช่เพราะแม่เธอมันใจแตกั้แ่ตีนเท่าฝาหอย”
เผียะ!
เสียงฝ่ามือกระทบเนื้อดังตามน้ำหนักมือที่ตวัดลงไป เพราะเขาปล่อยให้มันเป็อิสระ มันจึงตอบโต้คำพูดเผ็ดร้อนนั้นด้วยความจัดจ้านไม่ต่างกัน ทว่าเมื่อใบหน้าที่หันไปตามแรงตบเหลียวกลับมา พรบุหลันก็ต้องสะท้านไปทั้งร่าง เพราะเธอคงหมดโอกาสแล้วที่จะมีลมหายใจ
ขนทั้งร่างลุกพรึ่บอย่างพร้อมใจ เจ็บจนน้ำตาเล็ดเมื่อฝ่ามือใหญ่บีบกระชับที่ต้นแขนทั้งสองข้าง ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาของจอมมารจะกดลงมา และนั่นก็ทำให้พรบุหลันกรีดร้องสุดเสียง
“กรี๊ดดด!
เสียงกรีดร้องนั้นเกิดจากความหวาดกลัวที่สุด ก่อนที่ทุกสิ่งทุกอย่างรอบด้านจะมืดดับลง ทั้งที่หยาดน้ำตายังไหลอาบไม่ขาดสาย
“ฮึ! แอกติงขั้นเทพ”
อารัญแค่นยิ้ม ก้มหน้าลงซุกไซ้หาความหอมหวานจากเรือนร่างของพรบุหลันต่อ และจากอ่อนโยนก็ทวีความรุนแรงมากขึ้นเมื่อรู้ตัวว่าเขากำลังหลงใหลเรือนร่างนี้เข้าแล้ว ทว่าเธอไม่โต้ตอบดั่งเคย ทำให้คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่น ก่อนเสียงสบถด้วยความขัดใจจะดังขึ้น แต่ยังไงวันนี้เธอก็จะไม่พ้นเงื้อมมือเขาแน่
ดวงตาคมเข้มกรุ่นไปด้วยอารมณ์ร้อนจ้องมองเรือนร่างคนที่สลบไสลไปด้วยความใ แม้หยาดน้ำตาจะชื้นไปทั้งใบหน้า แต่เขาก็จะไม่ใจอ่อนเด็ดขาด หนี้แค้นไม่อาจลบเลือนได้ด้วยน้ำตาแค่ไม่กี่หยด คิดดังนั้นมือแกร่งก็ลูบลงไปถึงบั้นเอวหญิงสาว ก่อนจะรั้งชายเสื้อยืดราคาถูกของเธอขึ้นมา เพียงอึดใจเดียวเท่านั้นทั้งเสื้อทั้งกระโปรงก็ถูกเหวี่ยงไปกองอยู่ที่พื้น
สิ่งที่มองเห็นอยู่ตรงหน้าทำให้อารัญต้องกัดฟันกรอดข่มใจสุดฤทธิ์ มือกำเข้าหากันแน่น เพราะเขาจะไม่มีวันหลงใหลไปกับความสวยงามที่เย้ายั่วหัวใจชายไม่ต่างจากนางมารร้ายนี้อีก บอกตัวเองว่าผู้หญิงสวยกว่านี้เขาก็เคยควงมาแล้ว ดารา นางแบบ หรือนักร้อง ไม่เคยมีคนไหนที่เขาปรายตาแล้วจะไม่ได้ลิ้มลอง
ดังนั้นพรบุหลันก็แค่สิ่งฉาบฉวยที่เขาจะผ่านมาและผ่านไปเท่านั้น และที่สำคัญเธอเป็ลูกหนี้ที่เขาจะต้องเก็บทั้งต้นทั้งดอกให้สาสม เมื่อคิดดังนั้นก็ไม่มีอะไรจะรั้งเขาไว้ได้อีก
มือแกร่งตรงไปยังดอกบัวคู่งามที่ชูช่อรอคอยให้มีคนมาเด็ดดม และเพียงเขาใช้หลังนิ้วมือสะกิดเบาๆ บัวคู่งามก็โผล่พ้นน้ำขึ้นมาโลดแล่นล่อแมลงในทันที จมูกโด่งที่อยู่ใกล้ดอกบัวสีชมพูบอบบางเผลอสูดดมความหอมจนชุ่มปอด ก่อนจะรู้ตัวว่าเรือนร่างนี้ไม่ได้มีเพียงดอกไม้แค่คู่เดียว ทว่ายังมีอีกดอกที่เขาจะต้องไปพิสูจน์
อารัญละสายตาจากบัวคู่งามอย่างแสนเสียดาย ทว่าดอกไม้ที่ลอยเด่นอยู่เหนือเนินนั้นก็เร้าหัวใจให้เขาต้องไปให้ถึง และเพียงลูกไม้ตัวจิ๋วถูกกระชากออกติดมือ ความสวยงามอย่างที่สุดก็ปรากฏต่อสายตา
เลวให้ถึงที่สุดเลยนะลูกเพ่
เพื่อรอวันทรมานใจ
480
