ฮวาเสี่่ยวซี จอมป่วน (จบ)

        ภาพเบื้องหน้าบุรุษทั้งสามฉายภาพความโดดเดี่ยวที่ซ่อนอยู่ท่ามกลางความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ฮวาเสี่ยวซี นั่งอยู่บนระเบียงคอนโดหรูหราของเธอท่ามกลางทิวทัศน์ยามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยแสงไฟระยิบระยับของมหานครในมือเธอกำแก้วไวน์ที่สะท้อนแสงวิบวับ หากแต่ใบหน้าของเธอกลับไม่ได้ฉายแววความสุขมีเพียงความเหงาและความเดียวดายอย่างเห็นได้ชัด

        "จะมีใครรักเราหรือเปล่านะ..."เสียงแผ่วเบาและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดเล็ดลอดออกมาให้พวกเขาได้ยิน"ชายสักคนที่รักฉันอย่างแท้จริง... ไม่ว่าฉันจะเป็นอย่างไรก็ยังรัก"เธอกล่าวจบก็ยกแก้วไวน์ขึ้นดื่มรวดเดียวหมด

        ไม่นานนัก เสียงผู้จัดการส่วนตัวของเธอก็ดังขึ้น"พี่เสี่ยวซี พรุ่งนี้พี่ต้องขึ้นลวดสลิงนะคะ อย่าดื่มอีกเลยค่ะพักผ่อนดีกว่า เดี๋ยวอาหนิงจะพาพี่ไปนอน"ฮวาเสี่ยวซีพยักหน้าอย่างเบื่อหน่ายและเซ็งๆเธอเดินกลับเข้าไปในห้องนอนพร้อมกับผู้จัดการ ห้องนอนของเธอตกแต่งด้วย โทนสีฟ้าอ่อนให้ความรู้สึกสบายตาและผ่อนคลาย ผู้จัดการห่มผ้าให้และปิดไฟดวงใหญ่เหลือเพียงไฟหัวเตียงดวงเล็กๆ ที่ให้แสงสลัวๆ

        ฮวาเสี่ยวซีมองสำรวจไปรอบๆ ห้องนอนที่เธอรักเธอค่อยๆ ลุกขึ้นใช้มือลูบไล้ไปตามผนังและเฟอร์นิเจอร์ทุกตารางนิ้วอย่างทะนุถนอม"นี่เป็นห้องที่ดีที่สุดในชีวิตฉันเลยนะ...ฉันฝันมานานแล้วว่าสักวันจะมีห้องเช่นนี้"เสียงของเธอนั้นแผ่วเบาและเต็มไปด้วยความปิติแต่แล้วน้ำเสียงก็เปลี่ยนไปเป็นความเศร้าสร้อย "แต่ว่า...ถึงจะมีห้องสวยงามแค่ไหน... แต่ขาดชายที่รัก... ชีวิตฉันก็ไม่สมบูรณ์อยู่ดี...ฮวาเสี่ยวซี เธออาภัพนัก... ชายสักคนเธอก็ยังไม่มีปัญญาจะมีเลย"เธอนอนลงบนเตียง ก่อนจะเอื้อมมือไปปิดไฟหัวเตียง และจมดิ่งลงสู่ห้วงนิทราในความมืดมิด

        ภาพนั้นเลือนหายไปทิ้งความรู้สึกหนักอึ้งไว้ในใจของบุรุษทั้งสามความเข้าใจในตัวฮวาเสี่ยวซีของพวกเขาเพิ่มขึ้นอย่างลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม อี้เฟยหลงรู้สึกเจ็บปวดอย่างที่สุด เขานึกถึงคำพูดของเธอที่ว่า"ชายสักคนที่รักฉันอย่างแท้จริง"เขาอยากจะบอกเธอเหลือเกินว่าเธอไม่ได้อาภัพ และเขารักเธอมากเพียงใด"นางปรารถนาเพียงความรัก... แค่นี้เองหรือ..."

        อี้หานเฟิง ถอนหายใจยาวเขาสงสารเธอที่ต้องแบกรับความโดดเดี่ยวขนาดนี้ชีวิตที่ดูเหมือนจะสมบูรณ์พร้อมในสายตาผู้อื่น กลับซ่อนความว่างเปล่าไว้ภายใน"นางไม่ได้ต้องการทรัพย์สินหรือชื่อเสียง... สิ่งที่นางต้องการคือหัวใจ"

        ฮ่องเต้อี้จงเหวิน ทรงหลับพระเนตรลงช้าๆพระพักตร์ฉายแววเสียพระทัยอย่างยิ่งพระองค์ทรงเข้าใจแล้วว่าเหตุใดเธอถึงได้มอบหัวใจให้พวกเขาอย่างหมดสิ้นเพราะเธอโหยหาความรักที่แท้จริงมาโดยตลอด และเมื่อได้พบความรักจากพวกเขาเธอจึงไม่ต้องการจะปล่อยไป "นางไม่ใช่อาภัพ...นางแค่ยังไม่พบคนที่ใช่ในโลกนั้น"

        ภาพสุดท้ายนี้ได้ไขปริศนาหลายอย่างในตัวฮวาเสี่ยวซีพวกเขาตระหนักว่า แม้ชีวิตของเธอในโลกนั้นจะเต็มไปด้วยความสำเร็จ ชื่อเสียงและสิ่งของมีค่า แต่สิ่งที่เธอโหยหาที่สุดคือ ความรักที่แท้จริงและชีวิตที่สมบูรณ์แบบซึ่งเธอไม่เคยได้รับเลย จนกระทั่งได้มาพบกับพวกเขา

        ภาพเบื้องหน้าบุรุษทั้งสามเปลี่ยนไปอีกครั้งคราวนี้เป็นความมืดมิดของยามค่ำคืนก่อนที่แสงไฟจะสว่างขึ้นเผยให้เห็นฮวาเสี่ยวซีที่นอนขดตัวอยู่บนเตียงด้วยความเหนื่อยล้าสุดขีดนาฬิกาดิจิทัลข้างเตียงสว่างวาบ บอกเวลา ตีสอง

        "พี่เสี่ยวซี... เร็วเข้าค่ะรถรออยู่นะคะ" เสียงของอาหนิงดังขึ้นอย่างกระตือรือร้นเธอต้องดึงแขนฮวาเสี่ยวซีให้ลุกขึ้นจากที่นอนด้วยความยากลำบาก "อืม...อาหนิง... ขออีกนิดนะ... ฉันเหนื่อยจริงๆ... ไม่ได้หยุดมาหลายเดือนแล้ว"เสียงของฮวาเสี่ยวซีแหบพร่าด้วยความอ่อนล้าน้ำเสียงบ่งบอกถึงความต้องการที่จะพักผ่อนอย่างยิ่งยวด

        "พี่เสี่ยวซี...แสดงอีกไม่กี่ตอนก็ปิดกล้องแล้วค่ะ ฉากนี้สำคัญนะคะ ไปเถอะ พี่ต้องขึ้นสลิงนะคะนางเอกต้องเหาะไปช่วยพระเอก... เร็วค่ะ ไปนอนในรถยังต้องเดินทางอีกไกลมีเวลาอีกนิดหน่อยก่อนจะแต่งตัว"อาหนิงพยายามเร่งเร้าพร้อมอธิบายถึงความสำคัญของงาน

        ฮวาเสี่ยวซีไม่มีทางเลือก เธอจำต้องแบกสังขารที่เหน็ดเหนื่อยมาหลายเดือน ลุกขึ้นจากเตียงอย่างเชื่องช้าดวงตาหรี่ปรือเพราะยังง่วงงุน เธอเดินไปล้างหน้าบ้วนปากดื่มนมรองท้องเพียงเล็กน้อย เพื่อพอมีแรงประทังชีวิต ดวงตาของเธอหนักอึ้งแทบจะปิดลงตลอดเวลา ร่างกายที่อ่อนล้าต้องพยุงตนเองโดยมีอาหนิงช่วยประคองเดินไปยังลิฟต์เพื่อลงสู่ชั้นล่างและเริ่มต้นการเดินทางอันยาวนานอีกครั้ง

        ภาพนั้นเลือนหายไปทิ้งความรู้สึกหนักอึ้งไว้ในใจของบุรุษทั้งสามอีกครั้ง อี้เฟยหลงกำหมัดแน่นด้วยความเจ็บปวด เขานึกถึงภาพที่ฮวาเสี่ยวซีร้องไห้บอกว่า"เหนื่อยมาก" และไม่เคยได้พักผ่อนความสำเร็จที่เห็นนั้นแลกมาด้วยการทำงานหนักอย่างแสนสาหัส "นางต้องทนทรมานถึงเพียงนี้เพื่อสิ่งใดกัน..."

        อี้หานเฟิง ถอนหายใจอย่างอ่อนล้าตามไปด้วยเขาสงสารฮวาเสี่ยวซีจับใจ ที่ต้องใช้ชีวิตราวกับเครื่องจักร ไม่ได้พักผ่อนไม่ได้เป็นตัวของตัวเอง "นางไม่สมควรจะต้องเจออะไรเช่นนี้เลย"

        ฮ่องเต้อี้จงเหวิน ทรงหลับพระเนตรลงช้าๆพระพักตร์เคร่งเครียดอย่างที่สุด พระองค์ทรงเข้าใจแล้วว่าการเป็นนักแสดงที่โด่งดังในโลกนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย มันต้องแลกมาด้วยความอดทนการเสียสละ และความเหนื่อยล้าที่บั่นทอนทั้งร่างกายและจิตใจ"ชีวิตที่ศิวิไลซ์ของนาง ช่างโหดร้ายยิ่งนัก"

        ภาพเบื้องหน้าบุรุษทั้งสามเปลี่ยนไปสู่ฉากสุดท้ายของชีวิตฮวาเสี่ยวซีในโลกเดิมเป็นฉากที่เต็มไปด้วยความงาม ความคาดหวัง และโศกนาฏกรรมที่ไม่คาดฝันพวกเขาเห็นฮวาเสี่ยวซีที่เหน็ดเหนื่อยจนหลับไปในรถยนต์คันหรู เมื่อรถจอดสนิทเธอถูกปลุกให้ตื่นและตรงไปยังห้องแต่งตัว ภายในห้องนั้นเธอถูกแต่งองค์ทรงเครื่องอย่างพิถีพิถัน เสื้อผ้าที่เธอสวมใส่คือชุดจีนโบราณที่บางเบาและงดงามจับตา สีสันอ่อนหวานพลิ้วไหวราวกับปุยเมฆศีรษะของเธอประดับประดาด้วย เครื่องประดับที่วิจิตรงดงามรายละเอียดของชุดและเครื่องประดับบ่งบอกว่าเธอกำลังรับบทเป็นตัวละครสำคัญ

        "ฉากวันนี้เป็นการเหาะไปช่วยพระเอก"เสียงของผู้กำกับดังขึ้นแว่วๆทำให้พวกเขารู้ว่าเธอกำลังเตรียมตัวสำหรับฉากสำคัญที่สุดเมื่อฮวาเสี่ยวซีก้าวออกจากห้องแต่งตัว ภาพก็เผยให้เห็น แฟนคลับจำนวนมากที่มารออยู่ เธอในชุดเทพเซียนที่งดงามราวภาพวาด เผยรอยยิ้มที่สดใสและงดงามที่สุดเท่าที่พวกเขาเคยเห็นเธอ โบกมือให้กับแฟนๆ ด้วยท่าทางอ่อนโยนและเป็นมิตรแสดงให้เห็นถึงความเป็นมืออาชีพที่แยกเรื่องส่วนตัวออกจากเรื่องงานได้

        แต่ทันทีที่เธอพ้นสายตาแฟนๆ ไปภาพก็เผยให้เห็นความจริงเบื้องหลัง ใบหน้าของเธอพลันนิ่งสนิทแววตาที่เคยฉายความสุขหายไป เหลือเพียงความเหนื่อยล้าและความว่างเปล่าราวกับว่ารอยยิ้มเมื่อครู่เป็นเพียงหน้ากากที่สร้างขึ้นมาเพื่อคนอื่นเท่านั้น

        ฮวาเสี่ยวซีเดินตรงไปยังโรงถ่ายที่ดูใหญ่โตโอ่อ่าฉากที่ถูกจัดวางไว้สำหรับฉากเหาะดูสมจริงและอลังการผู้กำกับและทีมงานยืนรออยู่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เมื่อมาถึง เธอต้องเตรียมตัวติดลวดสลิงบนตัว เจ้าหน้าที่หลายคนกำลังช่วยกันตรวจสอบอุปกรณ์ต่างๆเพื่อความปลอดภัย แต่แล้ว... ภาพก็ฉายให้เห็นถึงความผิดพลาดที่ไม่คาดคิดลวดสลิงเส้นหนึ่งที่ยึดติดกับตัวเธอ "ไม่สนิท"ไม่ได้ล็อกเข้าที่อย่างสมบูรณ์แบบ แต่ไม่มีใครรู้!ไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดพลาดเพียงเล็กน้อยนี้เลย

        ฮวาเสี่ยวซีขึ้นไปยืนบนจุดที่สูงเตรียมพร้อมสำหรับฉากเหาะไปช่วยพระเอก เสียงผู้กำกับตะโกน "แอคชั่น!"เธอทอดกายลอยขึ้นสู่เบื้องบนอย่างงดงาม ราวกับเทพเซียนกำลังเหาะเหินในอากาศจริงๆเพียงไม่นาน... ลวดสลิงที่ไม่สนิทก็หลุดออก!

        ภาพสุดท้ายที่บุรุษทั้งสามเห็นคือร่างของฮวาเสี่ยวซีกำลังร่วงหล่นลงสู่เบื้องล่างอย่างรวดเร็วเสียงกรีดร้องของทีมงานและแฟนคลับดังระงมไปทั่ว ภาพนั้นดำมืดลงไปในที่สุดทิ้งไว้เพียงเสียงอุทานด้วยความตกใจและหัวใจที่บีบรัดของบุรุษทั้งสาม