ทะลุมิติไปเป็นชายาฮ่องเต้ทรราช ขนสมบัติชาติหนีไปสร้างแคว้นใหม่ [จบ]

        หลังจากทั้งสามคนกลับมาถึงค่ายพักแรมของครอบครัวตนเองหลินเฉิงจางก็รีบถอดเสื้อคลุมแล้วนำไปห่มให้หลินเสวี่ยจู๋

        “ลูกสาว รีบมาผิงไฟเร็วผมเจ้ายังเปียกอยู่เลย ระวังจะเป็นหวัดเอา”

        หลินเฉิงเหยารีบหาสมุนไพรลดไข้เฟิงหาน[1]ก่อนจะใส่ลงไปต้มในหม้อระหว่างต้มสมุนไพร ครอบครัวสกุลหลินสายรองสิบกว่าคนก็นั่งพูดคุยกันอยู่ข้างกองไฟ ทว่าไม่มีผู้ใดพูดถึงฮูหยินผู้เฒ่าหลินเฉิงคุน และกัวซื่อเลย

        เจี่ยงฉีซวงเอ่ยกับหลินเสวี่ยจู๋“หลานสาว ข้าเห็นเจ้าค่อนข้างชอบแม่หนูรองของสกุลหลัก เมื่อก่อนพวกเจ้าเคยมีความสัมพันธ์อันดีกันหรือ?”

        หลินเสวี่ยจู๋ที่กำลังจะเอาเส้นผมไปอังกับความร้อนของกองไฟรีบตอบ“ข้าไม่สนิทกับนางเจ้าค่ะ”

        นี่คือความจริง เพราะจวนสกุลหลินแบ่งแยกสายหลักกับสายรองอย่างชัดเจนภายใต้การควบคุมของฮูหยินผู้เฒ่าคนสกุลหลักที่เป็นผู้ใหญ่แล้วมักดูแคลนที่จะคบค้าสมาคมกับคนสกุลรอง ส่วนคนสกุลหลักที่ยังเยาว์วัยจะถูกสั่งห้ามไม่ให้สุงสิงกับคนสกุลรองดังนั้นนางกับหลินเสวี่ยอีจึงเคยพบกันเพียงไม่กี่ครั้ง

        เจี่ยงฉีซวงประหลาดใจ“แต่เมื่อครู่ข้าเห็นเจ้าดูแลนาง”

        หลินเฉิงเหยาสามารถตอบคำถามนี้แทนหลินเสวี่ยจู๋ได้“เด็กคนนั้นมีจิตใจบริสุทธิ์ ไม่เหมือนคนอื่น”

        เจี่ยงฉีซวงเข้าใจแจ่มแจ้งในทันทีพลางคิดในใจว่าหลานสาวคนโตช่างเป็นคนที่แบ่งแยกรักและเกลียดออกจากกันอย่างชัดเจน

        จิตใจดีแต่กลับไม่โง่เขลาช่างชวนให้ผู้คนชื่นชอบเสียจริงๆ

        หลังจากต้มยาเสร็จแล้วทุกคนในครอบครัวก็ดื่มไปคนละชาม แล้วแยกย้ายกันเข้านอน

        ผู้ใดจะคาดคิดว่าเพิ่งนอนได้ไม่นานก็ได้ยินเสียงเอะอะดังขึ้น

        “ท่านผู้คุม ท่านผู้คุมช่วยด้วย”

        “ท่านผู้คุม มีคนถูกพิษ”

        “แหวะ...”

        เสียงตะโกนกับเสียงอาเจียนดังขึ้นเป็นระลอก

        หลิวขุยจำต้องกระโดดลงจากรถม้าอีกคราเมื่อพิจารณาให้ดีก็พบว่าคนที่ถูกพิษมีเกือบครึ่ง

        “สกุลหลินมีหมอ”หลิวขุยตอบสนองรวดเร็วยิ่ง เขาวิ่งมาทางพวกหลินเสวี่ยจู๋

        “หมอหลินรบกวนเจ้าช่วยตรวจดูหน่อย ดูเหมือนคนเหล่านี้จะกินเห็ดพิษเข้าไป” หลิวขุยตะโกน

        หลินเฉิงเหยาขมวดคิ้วมุ่นเขาเห็นอาการของทุกคนแล้ว รู้สึกว่ายากที่จะรับมือ

        สมุนไพรที่เขามีอยู่ไม่มากได้นำไปมอบให้คนสกุลหลินสายหลักไปหมดแล้วเมื่อครู่ตอนนี้ถึงคิดที่จะช่วยคนก็ไม่มีสมุนไพร

        เขามองไปทางหลินเสวี่ยจู๋โดยไม่รู้ตัวไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจิตสำนึกของเขาถึงบอกว่าหลานสาวคนโตน่าจะมีวิธีแก้ปัญหา

        หลินเสวี่ยจู๋ลุกขึ้นอย่างรวดเร็วพลางเอ่ยกับหลิวขุย “ท่านผู้คุม รบกวนท่านแบ่งพวกเขาออกเป็นกลุ่ม แล้วแบกคนที่ถูกพิษไปที่ลำธารแล้วกรอกน้ำลงท้องพวกเขาโดยเร็วที่สุดตอนนี้พิษน่าจะยังไม่ออกฤทธิ์อย่างสมบูรณ์ หากอาเจียนออกมาทันเวลาก็จะเลี่ยงไม่ให้พิษส่งผลรุนแรงยิ่งกว่าเดิมแต่ต้องระวังไม่ให้พวกเขาอาเจียนลงไปในลำธาร เพื่อไม่ให้ปนเปื้อนแหล่งน้ำ”

        “ตกลง” หลิวขุยรับปากแล้วสั่งให้ลูกน้องไปจัดการทันที

        หลินเสวี่ยจู๋หันไปมองคนในครอบครัวตนเอง“พี่น้องสกุลหูกับเหยียนต้า พวกท่านสี่คนช่วยกันต้มน้ำให้เดือด ลู่โม่อยู่ดูแลสามีของข้า ส่วนคนอื่นๆติดตามท่านอากับอาสะใภ้ไปหาสมุนไพรบริเวณใกล้เคียง เร็ว!”

        “ข้าจะไปด้วย”เว่ยหงเอ๋อร์ลุกขึ้นยืน

        เมื่อหลินเสวี่ยจู๋เห็นหลินเซิ่งจิ่งมีท่าทีไม่ต้องการจะไปก็พยักหน้าให้เว่ยหงเอ๋อร์ “มาเถิด”

        หลินเฉิงเหยารีบแบกตะกร้าสมุนไพรใบเล็กของเขาแล้วนำทุกคนออกเดินทางทันที

        หลินเสวี่ยจู๋เดินตามหลังเขาอย่างใกล้ชิด

        ทุกครั้งที่หลินเฉิงเหยาเก็บสมุนไพรนางจะแอบจดชนิดของสมุนไพรนั้นเอาไว้ แล้วเข้าไปหาในตู้ยาของมิติ

        โชคดีที่มิติของนางมีสมุนไพรครบครันแม้ว่าจะเปลืองแรงไปหน่อย แต่นางก็หามาได้สองสามชนิด จากนั้นนางก็ลอบเดินออกจากขบวนอย่างเงียบงันแล้วพุ่งไปอีกทางที่ไม่มีคน

        นางแสร้งเดินอ้อมกลับไปที่ค่ายพร้อมหอบสมุนไพรที่หยิบมาจากในมิติไว้ในอ้อมแขน

        หลิวขุยสั่งให้คนออกไปรวบรวมหม้อมาหลินเฉิงจาง เหวินซิ่วชิง และลู่ซื่อรับผิดชอบตักน้ำส่วนหลินเจียย่วนกับลู่โม่รับผิดชอบต้มน้ำ ตอนนี้ทั้งคู่กำลังยุ่งอย่างถึงที่สุด

        หลินเสวี่ยจู๋เทสมุนไพรลงในหม้อก่อนจะคนด้วยแท่งไม้ไผ่ แล้วเดินหายเข้าไปในป่าอีกครา

        หยวนซิวนั่งอยู่ใต้ต้นไม้เขาสังเกตเห็นความแตกต่างของสมุนไพรในมือนางได้ในปราดเดียว

        สมุนไพรเหล่านั้นผ่านการแปรรูปให้แห้งมาแล้วไม่ใช่แบบที่เพิ่งเก็บมาสดๆ

        นางหาสมุนไพรที่ผ่านการแปรรูปมามากมายถึงเพียงนี้ในระยะเวลาสั้นๆได้อย่างไร?

        บนตัวของสตรีผู้นี้มีความลับอย่างที่คิด

        หยวนซิวหรี่ตาลง คว้าก้อนหินสองสามก้อนโยนลงไปในหม้อ

        สมุนไพรจมลงสู่ก้นหม้ออย่างรวดเร็วด้วยแรงกดทับของหิน

        ไม่นานยาในหม้อก็เปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลอ่อน

        ในเวลานี้หลินเสวี่ยจู๋กำลังเดินเตร็ดเตร่อยู่ในป่าในใจขบคิดว่าจะช่วยผู้คนอย่างไรดี

        นางไม่สามารถนำสมุนไพรออกมาได้อีกมิฉะนั้นจะต้องถูกเปิดโปงอย่างแน่นอน

        แต่คนถูกพิษมีมากมายเกินไปจริงๆสมุนไพรเพียงเท่านี้ไม่เพียงพอเลยด้วยซ้ำ

        คิดไปคิดมานางก็นึกได้ว่ามีโอสถถอนพิษอยู่ในตู้ยาของสิ่งนี้จะต้องมีฤทธิ์รุนแรงมากเป็นแน่ หากนำมาบดแล้วผสมลงในหม้อยา...

        หลินเสวี่ยจู๋ไม่ได้คิดมากส่งจิตสำนึกเข้าสู่มิติ แล้วหยิบโอสถถอนพิษออกมาสองเม็ด จากนั้นก็ออกจากมิติแล้วนั่งลงบนพื้นบิยาที่มีขนาดเท่าเล็บมือออกเป็นชิ้นเล็กๆ เหมือนเศษหมั่นโถว นางซ่อนเศษยาไว้ในมือแล้วรีบกลับไปที่ค่ายพักแรม

        “ผู้ใดโยนก้อนหินลงมาในหม้อ?” นางเห็นสภาพของหม้อต้มยาก็รู้สึกปวดศีรษะเล็กน้อยทันที

        ลู่โม่ได้ยินเช่นนั้นก็ใช้แท่งไม้ไผ่สองอันตักก้อนหินออกมา

        หลินเสวี่ยจู๋ฉวยโอกาสตอนที่ตนเองกำลังคนยาโยนเศษยาลงไปในหม้อแล้วยังใส่น้ำพุจิตวิญญาณลงไปอีกเล็กน้อย เมื่อเสร็จเรียบร้อยแล้วนางก็รีบเดินไปที่ริมลำธาร

        “ข้าดื่มไม่ลง ท้องข้าจะแตกอยู่แล้ว”

        ชายหนุ่มผู้หนึ่งเอามือกุมท้องพลางผลักภรรยาที่กำลังโน้มน้าวให้เขาดื่มน้ำจนนางล้มลงกับพื้น

        แม้ว่าภรรยาเขาจะถูกพิษแต่เนื่องจากกินเห็ดไปไม่เยอะ อาการจึงไม่หนัก นางคอยดูแลชายหนุ่มอยู่ตลอดเวลา

        หลินเสวี่ยจู๋จำสองคนนี้ได้เพราะนางสังเกตเห็นว่าทุกครั้งที่ผู้คุมแจกจ่ายขนมปัง ชายหนุ่มจะกินไปหนึ่งชิ้นครึ่งและให้ภรรยากินเพียงครึ่งชิ้นเท่านั้น นับว่าเป็นชายหนุ่มที่เห็นแก่ตัวและไม่สนใจความเป็นความตายของผู้อื่นอย่างแท้จริง

        ไม่ต้องพูดว่าเขาต้องกินเห็ดไปเยอะมากแน่ๆถึงได้มีอาการรุนแรงถึงเพียงนี้

        หลินเสวี่ยจู๋ยิ้มหยัน นางเดินไปข้างๆภรรยาของเขาก่อนจะเอ่ย “พี่สะใภ้ ข้าเห็นท่านถูกพิษเพียงเล็กน้อย เช่นนั้นท่านต้องดื่มน้ำให้มากหน่อยแล้วค่อยกินยาถอนพิษเท่านี้ก็หายดีแล้ว ส่วนสามีท่าน ในเมื่อเขาไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อเหตุใดท่านต้องไปบังคับเขาด้วยเล่า?”

        “เจ้าว่าอันใดนะ!” สีหน้าของชายหนุ่มแปรเปลี่ยนเป็นดุร้ายหากไม่ใช่เพราะร่างกายกำลังเจ็บปวดทรมาน เขาย่อมปรารถนาที่จะลุกขึ้นมาแล้วตบหน้าหลินเสวี่ยจู๋สักสองที

        หลินเสวี่ยจู๋ไม่สนใจเขา นางเอ่ยกับหลิวขุยที่ยืนสั่งการอยู่ด้านข้าง“ท่านผู้คุม ท่านคิดว่าพวกเราควรกำหนดเกณฑ์ในการช่วยเหลือหรือไม่? ตัวอย่างเช่น รักษาผู้ถูกพิษระดับเบาและพยายามรักษาผู้ถูกพิษระดับปานกลาง ส่วนผู้ถูกพิษระดับร้ายแรง ช่วยได้ก็ช่วยช่วยไม่ได้ก็ทำได้เพียงปล่อยไป เช่นนี้ถึงจะเป็นการใช้ทรัพยากรที่มีอย่างจำกัดเพื่อรักษาชีวิตผู้คนจำนวนมากเอาไว้”

        หลิวขุยครุ่นคิดก็เห็นว่าคำพูดของหลินเสวี่ยจู๋ดูเหมือนจะมีเหตุผลจึงพยักหน้าตกลง ให้ลูกน้องป่าวประการเกณฑ์ในการช่วยเหลือนี้ออกไป

        หลินเสวี่ยจู๋มองชายหนุ่มอย่างคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มแล้วเอ่ยลอยๆ “พี่ใหญ่ ชีวิตของท่านก็แล้วแต่ท่านจะดื่มน้ำหรือไม่ท่านก็ตัดสินใจเองเถิด”

        ชายหนุ่มมีโทสะอยู่ในใจแต่กลัวตายยิ่งกว่าเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็โน้มตัวไปที่ริมลำธารแล้วดื่มน้ำอย่างสุดกำลัง

        “อย่ามัวแต่ดื่ม ท่านต้องอาเจียนออกมาด้วยนะ”หลินเสวี่ยจู๋เอ่ยเตือน

        ชายหนุ่มมีสีหน้าขมขื่น“ข้า ข้าอาเจียนไม่ออก”

        หลินเสวี่ยจู๋ไม่เปลี่ยนสีหน้านางยื่นสองนิ้วออกมาแล้วทำท่าสาธิต “ใช้นิ้วล้วงเข้าไปจนถึงโคนลิ้น แรงๆ นะ”

        เมื่อเห็นชายหนุ่มมีสีหน้าทุกข์ทรมานขณะทำตามนางนางก็คลี่ยิ้มพลางยักไหล่

        บุรุษสุนัขนิสัยเห็นแก่ตัวที่พอมีเรื่องก็ระบายโทสะกับภรรยาพรรค์นี้ต้องให้เขาทนทุกข์ทรมานมากหน่อย

        .............................

        [1] เฟิงหานหมายถึง อาการไข้ที่เกิดจากลมเย็น