หลี่ชิงหมิน : โปรดคืนบทพระรองให้ข้า

บทที่ 100 ระวังคุณหนูจาง

“ข้าถูกเชิญเข้าร่วมฝั่งตระกูลกุยเนื่องจากตำแหน่งของตระกูลเหยาไม่สูงนัก การที่ได้เข้าร่วมยังถือว่าดีแล้ว อย่างไรก็งานแต่งคนสกุลใหญ่โตทั้งคู่ ข้ายังสามารถมาตรวจสอบเป้าหมายของตนเองเพื่อเลือกครั้งสุดท้าย” เหยาหยวนหยางแค่นยิ้มออกมา

นางมีรายชื่อบุรุษที่เหมาะสมอยู่ในใจแล้ว 2-3 คน แม้ว่าคนที่นางคิดว่าดีที่สุดจะเป็นแม่ทัพใหญ่แล้วต้องตัดออกไปอย่างน่าเสียดาย แต่ก็ยังมีเส้นทางชีวิตอื่นๆอีกมากให้ได้เลือก การเข้าร่วมงานเลี้ยงตระกูลใหญ่ๆเช่นนี้จะเปิดโอกาสให้นางสามารถเจอกับบุคคลระดับสูงมากขึ้น

เหยาหยวนหยางพยายามที่จะคว้าเทียบเชิญเหล่านี้มาเป็นของตนเอง เหลือเวลาอีกเพียงไม่กี่ปีเท่านั้นที่ไม่ว่าอย่างไรนางก็ต้องแต่งออกไป ไม่อาจจะอยู่เป็นสาวทื้อในตระกูลได้ เพราะไม่อย่างนั้น...ด้วยอายุของนาง จะยิ่งทำให้การหาบุรุษมาแต่งงานด้วยเป็นสิ่งที่ยากมากขึ้น

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่นางไม่คิดว่าจะได้เจอในงานเลี้ยงนี้ก็คือ “คุณหนูจางผู้สูงส่ง” ด้วยฐานะสกุลของนางแล้ว นางควรจะได้อยู่ในงานเลี้ยงของฝั่งตระกูลอันมากกว่า ถึงแม้ว่านางจะได้รับเทียบเชิญจากทั้งสองตระกูล ทว่าการให้เกียรติตระกูลอันที่มีตำแหน่งขุนนางระดับสูงกว่ายังเป็นสิ่งที่เหมาะสม

หากนางมีความสัมพันธ์ที่ดีกับฝั่งตระกูลกุยก็ว่าไปอย่าง ทว่า...สิ่งนี้ต่างออกไป

 เมื่อครั้งที่นางตั้งโรงทานในช่วงสงครามเริ่มต้นระยะแรกๆ ผู้คนมากมายต่างก็ได้รับความเดือดร้อนไปพร้อมๆกับนางด้วย ชื่อเสียงที่ดีงามลดหายไปมากกว่าครึ่ง แต่สุดท้าย...สตรีผู้นี้ก็ยังกลับมายืนในตำแหน่งเดิมของนางได้ ใครจะไปคิดว่าจู่ๆคุณหนูจางหลิวอี้ก็ได้กลายเป็น “วีรสตรี” ของอาณาจักรเซินไปเสียอย่างนั้น

ในวันหนึ่ง นางกระโดดออกไปเพื่อรับธนูแทนนายทหารที่กำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่จนเกิดเลือดตกยางออก เป็นการกระทำที่ไม่มีใครคาดคิดว่านางจะทำเช่นนั้นได้ บาดแผลทำให้นางนอนซมไปเป็นเดือนๆ แต่กลับได้ใจของชาวบ้านและประชาชนเป็นจำนวนมาก พวกลูกหลานขุนนางที่เคยตำหนินางก็เปลี่ยนเป็นสงสารแทน

พวกเขาพากันคิดว่าคุณหนูจางมีจิตใจบริสุทธิ์เหลือเกิน ต้องการช่วยเหลือประชาชน ต้องการปกป้องอาณาจักรถึงเพียงนั้น แต่เหยาหยวนหยางกลับไม่คิดว่าจะมีความโชคดีเช่นนี้อยู่ได้จริงๆ

นางได้รับบาดเจ็บมาก แต่ในวันนั้นก็ยังตะโกนเสียงดังเพื่อให้ปกป้องชาวบ้านอยู่เลย ภาพที่เหยาหยวนหยางเห็น...มันทับซ้อนกับภาพที่นางพยายามจะเป็นให้ได้แบบนั้นอยู่ เสียที่อำนาจของนางไม่มากพอ และนางก็ไม่มีความกล้าที่จะแบกรับความเสี่ยงเหล่านั้นเหมือนกับที่จางหลิวอี้ทำ

เดิมที ทุกคนคิดว่านางควรจะเคียงคู่กับองค์รัชทายาท แต่เมื่อแม่ทัพใหญ่กลับมา ก็เริ่มมีข่าวลือเกี่ยวกับความเหมาะสมของคุณหนูจางกับแม่ทัพใหญ่แทน

มันแปลก...

ดูเหมือนโอกาสทองคำนี้จะไม่ได้มีแค่นางเท่านั้นที่มองเห็น แม้แต่คุณหนูจางหลิวอี้ก็ยังรู้ด้วยว่าตำแหน่งฮูหยินรองแม่ทัพใหญ่ แท้จริงแล้วไม่ใช่ตำแหน่งธรรมดาๆ ขอเพียงนางให้กำเนิดบุตรแก่เขาได้ เช่นนั้น...บุตรชายของนางก็จะกลายเป็นผู้นำตระกูลหลิวคนต่อไป

ของรางวัลชั้นดีเช่นนี้ทำไมจะไม่อยากคว้าเอาไว้

ดีกว่าที่จะต้องไปตบตีกับเหล่าพระชายาและคนสูงศักดิ์ในวัง ดีกว่าที่จะต้องไปลุ้นว่าบุตรชายของนางจะรอดชีวิตจากการแข่งขันเพื่อแย่งอำนาจหรือไม่...นอกจากนี้ เหยาหยวนหยางเชื่อว่าข่าวลือที่คุณหนูจางพยายามสร้าง “วีรบุรุษคู่กับวีรสตรี” คงจะเข้าหูของพระชายาแล้ว

พระนางสามารถจัดการโอกาสที่คุณหนูจางจะได้เข้าวัง ไปพร้อมๆกับจัดการคุณชายหลี่ด้วยในคราวเดียว ครั้นยังสามารถคว้าโอกาสที่จะครอบครองอำนาจของแม่ทัพใหญ่เอาไว้ ผ่านการสร้างบุญคุณต่อจางหลิวอี้ด้วยเช่นกัน หากพระนางยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ ทำให้จางหลิวอี้ได้รับโอกาสดีๆกับแม่ทัพใหญ่....แผนการทั้งหมดก็จบแล้ว

งานแต่งสกุลกุยและอันนี้ คุณหนูจางไม่อยู่สกุลอัน แต่อยู่กับสกุลกุยอย่างน่าประหลาด เดิมทีเหยาหยวนหยางไม่เข้าใจ กระทั่งนางได้เห็นแม่ทัพใหญ่เดินเข้ามา

คุณหนูจางที่สูงส่งเป็นคนแรกที่ทักทายเขาอย่างใจกว้าง ภาพลักษณ์ที่ดูดีและเหมาะสมกันราวกิ่งทองใบหยกยิ่งทำให้ชื่อเสียง “วีรบุรุษและวีรสตรี” เพิ่มขึ้นอีกเป็นเท่าตัว 

แม้ว่าแม่ทัพใหญ่จะไม่สนใจที่จะตอบรับไมตรีนี้ แต่มันก็เป็นเรื่องปกติของเขาอยู่แล้ว ขอเพียงมีข่าวลือเป็นวงกว้างออกไป แรงสนับสนุนนี้ก็เพียงพอที่จะทำให้สองตระกูลเริ่มมองโอกาสที่จะผลักดันให้เกิดการแต่งงานระหว่างคุณหนูจางและแม่ทัพใหญ่ขึ้นแน่ ซึ่งเหยาหยวนหยางมองว่ามีโอกาสที่พระชายาจะยื่นมือเข้ามาช่วยอีกแรง

แน่นอนว่านางไม่ได้รู้ปัญหาที่จะเกิดขึ้นกับพระชายา ทั้งยังไม่ได้เห็นการแสดงออกที่แม่ทัพใหญ่ไปสร้างไว้ในตระกูลอัน การแสดงออกของเขาคือการ “ตบหน้า” ของคุณหนูจางอย่างแรง เดิมทีหลี่ชิงหมินที่ไม่เข้าใจก็ยังคิดว่าตนเองถูกกลั่นแกล้ง แต่เมื่อรวมสถานการณ์ทั้งหมดเข้ากันแล้ว หวงซีเฉิงแท้จริงแล้วมีเจตนาที่จะทำเช่นนี้อยู่

บอกว่าเขาเหมาะที่จะเป็นคู่รักกับวีรสตรีหรือ? นางนับเป็นวีรสตรีอันใด? แค่กระโดดไปเหมือนคนโง่เพื่อให้ตนเองบาดเจ็บ ในขณะที่หลี่ชิงหมินมีส่วนช่วยในสงครามกระทั่งเอาชนะมาได้ ความแตกต่างนี้ไม่เท่าฟ้ากับเหวหรือ?

อีกอย่าง คิดจะจับคู่ให้เขา ถามตัวเขาหรือยังว่าต้องการหรือไม่? สายตาของเขามีไว้เพื่อมองเจ้าเด็กตัวแสบเพียงคนเดียวเท่านั้น ถ้ายังไม่รู้....อย่างนั้นเขาก็จะแสดงให้ได้เห็นเอง!!

คนที่ติดตามจากสกุลกุยไปล้วนรู้ดีเกี่ยวกับเรื่องนี้ ไม่อย่างนั้นการแสดงออกของพวกเขาจะประหลาดใจได้อย่างไร ก่อนหน้านี้คิดว่าแม่ทัพใหญ่เป็นพวกไร้อารมณ์ ไม่ต้องการแสดงออก ทว่าทันทีที่ได้เจอว่าที่ฮูหยินของเขา เขาก็เกี้ยวพาราสีอย่างไม่เกรงใจคน นี่เรียกว่าเป็นคนไร้อารมณ์หรือ?

เหอ เหอ เหอ พูดได้คำเดียวว่าเขาแค่ไม่สนใจคุณหนูจางผู้นั้นต่างหาก!!

แน่นอนว่ามีเพียงคนส่วนน้อยในตอนนี้ที่ได้รับรู้ รวมถึงเหยาหยวนหยางก็ไม่ได้เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นเช่นกัน ไม่แปลกเลยที่นางจะกังวลแทนหลี่ชิงหมินเช่นนี้

“ท่านต้องระวังคุณหนูจางเอาไว้” เหยาหยวนหยางพยายามบอกใบ้ให้คนตรงหน้า นี่คือสิ่งที่นางทำได้ทั้งหมดแล้ว ตัวนางเองก็มีเรื่องที่จะต้องรีบไปดำเนินการเหมือนกัน ไม่สามารถอยู่กับเขาเพื่อช่วยแก้ปัญหาได้ทั้งหมด

ยังดีที่แม่ทัพใหญ่จากไปก่อนแล้ว หากเขายังอยู่ที่นี่...คงจะกลายเป็นเป้าให้เปรียบเทียบ และนั่นคงจะทำให้คุณชายหลี่รู้สึกแย่แน่นอน

แม้แต่นางก็ยังคิด หากเทียบกับคุณชายหลี่แล้ว คุณหนูจางหลิวอี้ผู้นั้นเหมาะสมจริงๆ ถึงแม้ว่าความงดงามของทั้งสองจะเทียบกันไม่ได้ เนื่องจากทั้งสองมีความงามที่ต่างกันออกไป แต่...ออร่าของคุณหนูจางที่ต้องการการยอมรับและความยกย่องนั้นสูงกว่าชิงหมินมากๆ บุรุษตรงหน้าของนางยังเอื่อยเฉื่อยเกินไป

เหยาหยวนหยางพูดกับเขาแค่นั้นก่อนจะแยกตัวออกไป ทิ้งให้หลี่ชิงหมินเดินเล่นอยู่ในงานตามลำพัง พวกคนโตที่รู้ธรรมเนียมต่างก็ยุ่งอยู่กับกิจกรรมของพวกเขา แลกเปลี่ยนคำหมั้นคำอวยพร ยกจอกดื่มชาร่วมกัน เป็นภาพความรักที่หวานซึ้ง พวกเด็กหนุ่มเด็กสาวหลายคนชะเง้อคอมองอย่างตื่นเต้นไปกับงานแต่งเหล่านั้น วาดฝันว่าสักวันตนเองจะได้แต่งงานอย่างดีบ้าง

หลี่ชิงหมินไม่ได้สนใจพิธีการเหล่านั้น เขาเพียงหามุมหนึ่งนั่งอยู่เงียบๆคนเดียว บนโต๊ะมีขนมหวานรับรองอยู่ แค่นี้ก็เพียงพอที่จะทำให้เขามีความสุขได้แล้ว ถึงแม้ว่าน้ำชาที่นี่จะไม่ค่อยดีเท่าที่เขานำมา แต่มันก็ยังให้ความเพลิดเพลินได้อยู่ดี

ออร่ารอบๆตัวของเขาแสดงออกให้คนหนุ่มสาวรู้สึกว่าไม่กล้าเข้าใกล้ สายตาที่เต็มไปด้วยกำแพงหนาและไม่ต้องการจะเสวนากับเขา อีกอย่าง...ตำแหน่งว่าที่ฮูหยินใหญ่ท่านแม่ทัพนั้นสูงเกินไปจริงๆ หลี่ชิงหมินจะกลายเป็นฮูหยินขั้น 1 เท่ากับองค์หญิงผู้หนึ่ง ทุกคนไม่รู้จริงๆว่าจะต้องแสดงตัวต่อเขาอย่างไร

หลี่ชิงหมินชอบบรรยากาศเช่นนี้ แต่กลับมีใครบางคนไม่ต้องการให้เขาได้อยู่อย่างสงบเกินไป 

“คุณชายหลี่?” น้ำเสียงใสกระจ่างของสตรีดังขึ้นด้านหลังของเขา

หลี่ชิงหมินหันไปมอง พบว่าเป็นเจ้าของใบหน้างดงามและดูสูงส่งกำลังทักทายเขาอยู่ วันนี้นางสวมชุดสีขาวผุดผ่องราวกับว่าตนเองเป็นเทพเซียน ใบหน้าแต่งแต้มเรียบเนียนอย่างดี มีเลือดฝาดที่แก้มให้เห็นเล็กน้อย ถือเป็นความงามที่ปั้นแต่งให้ดูงามสง่ามากกว่าน่าหลงใหล

“คุณหนูจาง” หลี่ชิงหมินพยักหน้าทักทายอีกฝ่าย เมื่อคนเดินเข้ามาใกล้ เขาก็ต้องลุกขึ้นเพื่อแสดงมารยาทต่ออีกฝ่ายด้วย

“ไม่คิดเลยว่าคุณชายจะมาร่วมงานด้วย ว่าแต่....ท่านไม่ได้เข้าร่วมงานพร้อมกับท่านแม่ทัพใหญ่หรือ?” 

คุณหนูจางยังใช้คำพูดกับเขาเหมือนที่เคยทำ หากไม่ใช่เพราะเหยาหยวนหยางเอ่ยเตือนก่อนหน้านี้ รวมถึงคุณหนูจางที่น่าจะเกี่ยวข้องกับพระชายา หลี่ชิงหมินคงจะคุยกับนางอย่างสบายๆไปแล้ว

ก่อนหน้านี้ คุณหนูจางผู้โง่เขลาเพียงแค่ต้องการเอาหน้าและสร้างชื่อเสียงกับผู้คน นางอยากจะปีนป่ายขึ้นไปตำแหน่งไหนก็ล้วนเป็นเรื่องของนาง ชิงหมินเพียงแค่ระมัดระวังไม่เอาตัวลงไปเล่นกับหลุมพรางนั้นก็เท่านั้น ทว่าตอนนี้ต่างออกไปเล็กน้อย

ดูเหมือนตำแหน่งฮูหยินใหญ่ท่านแม่ทัพจะหนักเหลือเกิน ชิงหมินไม่รู้ว่านางเองของเรื่องอย่างซือซือผ่านมันไปได้อย่างไร แถมเส้นเรื่องเดิมก็เปลี่ยนไปหมดแล้ว เขาจะวิ่งไล่ตามอนาคตที่รู้ก็ไม่ได้อีก ตอนนี้เขาจึงไม่สามารถนั่งอย่างสบายๆได้

“หืม? ข้าและท่านแม่ทัพใหญ่ยังไม่ได้แต่งงานกัน มาด้วยกันนับว่าไม่เหมาะสมนัก”

“โอ้ เป็นเช่นนั้นจริงๆ ท่านแม่ทัพใหญ่ยังไม่พาผู้ใหญ่ไปสู่ขอท่านอย่างเป็นทางการใช่หรือไม่? คงต้องใช้เวลานานหน่อยในการตรวจสอบวันเดือนปีสินะ”

คุณหนูจางพูดเหมือนไม่ได้คิดอะไร แต่ถ้าคิดให้ลึกซึ้งหน่อย นางแค่ต้องการบอกเขาว่า...การแต่งงานที่ท่านแม่ทัพใหญ่ไม่ได้ใส่ใจเช่นนี้ ทั้งๆที่มีพระราชโองการจากองค์จักรพรรดิ แต่ยังปล่อยให้ต้องรออีกนาน นับว่าเป็นการแต่งงานที่ดีหรือ?

ชิงหมินได้ยินคำพูดนี้ก็หัวเราะออกมา เขาไม่ได้อยากรีบแต่งเข้าจวนสกุลหวงเสียหน่อย อยู่สกุลหลี่นับว่าสุขสบายแล้ว หากว่าการสมรสนี้ถูกเลื่อนออกไปอย่างไม่มีกำหนดก็อาจจะดีกว่าก็ได้ เขากลัวสกุลหวงจริงๆ อำนาจยิ่งมากยิ่งมีปัญหามาก ดูจากที่นางเอกเคยถูกกระทำแล้ว ขนาดพ่อบ้านและข้ารับใช้ยังรังแกนาง นับประสาอะไรกับเขา...

“คงเป็นเช่นนั้น” 

เขาไม่ตอบโต้ และไม่ได้ต่อประโยคอะไรกลับไป ไม่กระทั่งถามสารทุกข์สุขดิบหลังจากที่เจอกันครั้งแรกในรอบหลายเดือนด้วยซ้ำ ความเงียบจึงเข้ามาปกคลุมพวกเขาทั้งสองคนอยู่พักใหญ่ หากไม่ใช่เพราะคุณหนูจางเริ่มต้นบทสนทนาใหม่พร้อมกับนั่งตรงกันข้ามกับเขา หลี่ชิงหมินจะหันกลับไปกินขนมหวานต่อแล้ว

“ได้ยินว่าคุณชายหลี่ไปอยู่ในกองทัพกับท่านแม่ทัพหรือ? ที่นั่นคงจะลำบากมาก เพราะมีแต่บุรุษในกองทัพ คงจะไม่ละเอียดอ่อนนัก” จางหลิวอี้เอ่ยถามขึ้นมา

เสียงของนางไม่ดังและไม่เบา การที่ทั้งสองคนมานั่งคุยกันเช่นนี้ย่อมทำให้รุ่นเยาว์มากมายสนใจอยู่แล้ว ถึงแม้ว่าจะไม่ได้นั่งร่วมโต๊ะกับพวกเขา แต่โต๊ะกลมรอบๆก็ถูกจับจองทั้งหมดอย่างรวดเร็ว

“ใช่ แต่ว่าข้าอยู่กับโรงหมอ ดังนั้นจึงได้เรียนรู้อะไรมากมาย แล้วก็...ในกองทัพไม่ได้มีเพียงบุรุษเท่านั้น มีสตรีที่เป็นคนของกองทัพมากมาย พวกนางได้รับหน้าที่ต่างกันออกไป บางคนก็ทำหน้าที่เป็นสายสืบ บางคนก็ช่วยทำในโรงหมอ ทำหน้าที่โรงครัวและอื่นๆ” ถึงแม้ว่าบทบาทของสตรีในยุคสมัยนี้จะไม่ได้สูงมากนัก ทว่าในกองทัพอิสระไม่ได้แบ่งแยกชัดเจนเกินไป

สตรีที่ทำงานหนักในกองทัพจะได้รับความเคารพมาก หลี่ชิงหมินเคยได้ยินว่าแม่ครัวก่นด่าทหารที่กินอย่างไม่เรียบร้อยได้ด้วย สร้างเสียงหัวเราะให้กับทหารรอบๆได้เป็นอย่างดี

“โอ้ มีสตรีในนั้นด้วยงั้นหรือ?”

“ใช่ กองทัพของแม่ทัพใหญ่ไม่มีแบ่งแยก ถ้าอยากร่วมต่อสู้ก็สมัครเข้ามาได้” หลี่ชิงหมินไม่ได้คิดอะไร เขาจะรู้เจตนาของคุณหนูจางได้อย่างไร อีกทั้งเขาไม่ได้ติดตามข่าวสารเรื่อง “วีรสตรี” ในเมืองหลวงมาก่อน เช่นนั้นย่อมไม่รู้ว่าคุณหนูจางผู้นี้เพียงแค่ต้องการพูดเพื่อเปรียบเทียบตนเองกับสตรีคนอื่นๆเท่านั้น

นางภาคภูมิใจกับการ “เสียสละ” ของตนเองในครั้งนั้นมาก และเชื่อว่าไม่มีสตรีที่ไหนทำได้ คิดไม่ถึงเลยว่าทันทีที่พูดออกไป คุณชายตรงหน้าจะตอบกลับนางทันควันว่าในกองทัพของพวกเขาไม่ได้มีแค่บุรุษ แต่มีสตรีจำนวนมากอยู่ด้วย นี่มัน...ค่อนข้างต่างจากที่นางจินตนาการเอาไว้จริงๆ

เทียบกันแล้ว สตรีที่อยู่ในกองทัพ กับนาง...ใครกันแน่ที่เหมาะสมจะเป็นวีรสตรี...

“แท้จริงแล้วมีสตรีที่เข้าร่วมต่อสู้จำนวนมากหรือ?”

“พวกผู้หญิงจิตใจเข้มแข็งเหล่านั้นน่ายกย่องจริงๆ”

“เดิมทีข้าคิดว่ามีเพียงคุณหนูจางเท่านั้นเสียอีก”

“แต่สิ่งนี้เทียบกันไม่ได้ คุณหนูจางเป็นสตรีในห้องหอ การที่นางเสียสละตนเองเพื่อทหารยังถือว่าเหมาะสมกับการชื่นชม”

“นั่นก็จริง แต่ถ้าเทียบกับคุณชายหลี่...”

“จุ๊ จุ๊ เทียบกันไม่ได้อยู่แล้ว แต่คุณชายหลี่เป็นบุรุษ...” เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นรอบๆ จางหลิวอี้รู้ว่าถ้าปล่อยไปเช่นนี้ สถานการณ์ของนางจะกลับตาลปัตร ดังนั้นนางจึงเริ่มใช้พลังของตนเองขึ้นง

……………………………………………