Last War of Mine

วันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ.2565วันนี้เป็นอีกวันที่สงครามยังดำเนินต่อไป...สงครามโลกครั้งที่ สาม เกิดขึ้นเพียงไม่กี่วันก่อนหน้านั้น...คนจำนวนล้านสิบล้านคน ยกพลขึ้นบกมาในชายฝั่งของเกาหลี และยึดเกาหลีทั้งสองประเทศไว้ได้ พร้อมทั้งนำมันเป็นที่มั่น กองทัพปฏิวัติ...เตรียมพร้อมแล้วที่จะดำเนินการสงครามนิวเคลียร์...และสิ่งที่พวกมันต้องการ...ก็คือสิ่งที่คนจากอีกฝ่าย ต้องการเช่นเดียวกัน...
ณ ภูเขา บางแห่ง ในประเทศเกาหลีเหนือ...ชายหญิงคู่หนึ่ง เปิดประตูออกมาจากบ้านไม้หลังเล็กๆ ที่อยู่บนภูเขา...
พวกเขาเดินเข้ามาหา ชายหญิงอีกคู่ ที่ทำหน้าที่เป็นยามเฝ้าอยู่ข้างนอกบ้าน...เมื่อเขาทั้งสองที่กำลังจัดเตรียมอุปกรณ์อยู่เห็นว่าสองคนนี้เดินมาหา จึงรายงานตัวตามหน้าที่..."ตอนนี้ HC พร้อมแล้วที่จะสนับสนุนคุณทั้งสอง ให้ปฏิบัติภารกิจชิงตัว ควีนทัตสึมากิ""อุปกรณ์รับพลังเวทย์จากดาวเทียม พร้อมแล้วค่ะ โฮปวัน"ทั้งสองจัดเตรียมอุปกรณ์พร้อมแล้ว..."พร้อมมั้ย...ที่รัก..."หญิงสาวผมสั้นคนนี้ กำลังหันมาถามคนรักที่กำลังใส่อุปกรณ์อยู่...หน้าตาของเธอสวยงามราวกับนางฟ้า...ถึงใบหน้าจะเต็มไปด้วยแผลเป็นมากมาย แต่มันก็สวยอยู่ดี..."อืม...พร้อม"ตอนนี้ ชายคนนั้นกำลังมองที่มือซ้ายอยู่...เขากำลังทำใจยอมรับ และกำลังที่จะก้าวเดินไปอีกครั้ง...
นี่คือ...สงครามครั้งสุดท้ายของฉัน

วันที่ 1 มกราคม พ.ศ.2562
วันปีใหม่...วันหยุดเทศกาลที่ ใครหลายคนตั้งตารอคอยให้มาถึง...การตั้งเป้าหมายใหม่ การดำเนินชีวิตในแบบใหม่ และสิ่งใหม่ที่จะเกิดขึ้น วันนี้ถือเป็นวันแห่งการเริ่มต้น และทำให้มันเป็นวันที่พิเศษที่สุดในโลกใบนี้
ทว่า...ถ้าประเทศนั้นสามารถใช้และปรับตัวให้เข้ากับ วัฒนธรรมที่เรียกว่า "ศึกแย่งชิง" ได้...
ศึกแย่งชิง เป็นศึกที่ดูเป็นวัฒนธรรมการละเล่นของชาวญี่ปุ่นที่ถูกจัดทุกๆปี โดยเป็นการรวมทีมของนักเรียนในทุกจังหวัด จังหวัดละหนึ่งทีม เข้ามาห่ำหั่นกันสร้างเทศกาลและเพิ่มกำลังการท่องเที่ยวในช่วงเดือน มกราคม ถึง กุมภาพันธ์...มันเป็นเทศกาลสุดวิเศษที่หลายๆประเทศนำมาปรับใช้เพื่อจุดประสงค์เดียวกัน และอีกจุดประสงค์คือ การค้นหาคนที่มีพรสวรรค์ ซึ่งแน่นอน ประเทศไทย ได้นำมาใช้ด้วย
แต่ด้วยการที่ระบบยังไม่ปรับตัวให้เข้าสมัย...มันกลับส่งผลเสียให้วันปีใหม่วันนี้เป็นจุดเริ่มต้นของความเครียดและความหวังที่ ตัวแทนนักเรียนหลายๆคนกำลังจะแบกรับ เพื่อเอาตัวรอดให้ได้...สิ่งนั้น คือฝันร้ายของเราทุกคน ในประเทศไทย...
หญิงสาวคนหนึ่งกำลังนั่งคิดถึงสิ่งนี้ที่กำลังจะเกิดขึ้นอีกครั้ง ผ่านหน้าต่างของบ้านที่ถูกเปิดออก กับพลุลูกใหญ่ที่ระเบิดสร้างแสงเปร่งประกายบนท้องฟ้าอันมืดมิด...สีของมันสวยงามและดูอลังการยิ่งใหญ่กว่าปีที่ผ่านมา สิ่งนี้มันบ่งบอกได้ถึงความใส่ใจของผู้ทำพลุที่อยากจะพัฒนาฝีมือ เพื่อให้วันนี้เป็นวันพิเศษที่น่าจดจำ...เธอกล่าวชมมันด้วยสีหน้าที่สุขปนทุกข์พร้อมทั้งสายตากำลังหลงใหลในแสงสีของมันจนเคลิ้มมองไปได้พักหนึ่ง แต่ไม่นานนักความคิดฝุ้งซ่านในหัวก็ได้ขัดขวางเธอให้รู้สึกตัวอีกครั้ง และทำให้เธอรู้สึกเครียดจนทำทีท่าว่าจะลุกขึ้นเพื่อไปนอนบนเตียงเสียดีกว่า...
หน้าตาที่สวยเรียวขาวและดูสวยเผ็ดแบบตัวละครผู้หญิงสายแข็งในอนิเมชั่นญี่ปุ่น ผิวเนียนขาวกำลังดี สายตาเฉียบคมอันเป็นอาวุธร้ายบนใบหน้าที่พิชิตใจคนหลายๆคนได้ ผมดำยาวที่ปล่อยเซอออกแต่ก็เรียบเนียนไม่รุงรังมากนัก ใฝ่เสน่ห์ตามจุดที่น่าหลงใหล(เช่นหลังหูขวา หรือคอเป็นต้น) น้ำเสียงที่ไม่ถึงกับหวานมากนัก แต่ก็ยังฟังได้แบบสบายหู ร่างกายที่สูงกำลังดี หุ่นเรียวสวยแบบพวกนางงามหรือนางแบบหุ่นแซ่บ ส่วนว้าวโค้งที่กำลังมีรูปร่าง มันทำให้เธอเป็นหญิงสมบูรณ์แบบสำหรับชายใดที่หลงใหลในความแข็งแกร่ง ความเป็นแม่หรืออาเจ๊ เรียกได้เลยว่านี่คือหญิงที่ตรงสเปคความต้องการของคุณ...
เธอคนนั้นคือ จ๋า นักเรียนชั้น มอห้าทับสาม จากพิชัยรัตนาคาร โรงเรียนชั้นนำจากจังหวัดระนอง เป็นหนึ่งในสองที่ที่เป็นแหล่งนักเรียนหัวกะทิของจังหวัด ซึ่งเป็นคู่แข่งกันอย่างช้านาน...เธอได้รับการยอมรับจากคนอื่นๆว่า เธอคือนักเรียนหญิงที่เก่งที่สุดในชั้น มอห้า ด้วยความสามารถโดยรวม ทั้งการเรียนและการต่อสู้ ที่ทำเกรดการประเมิน All S(Sทุกตัวในการประเมิน) นี่แหละเธอ จ๋า...

หญิงสาวกำลังทิ้งตัวลงนอนพร้อมกับรีบนำมือขวาไปคว้าสมาร์ตโฟนคู่ใจข้างๆหมอนมากดดูในสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้น...กลุ่มแชทของห้องมีดารส่งข้อความขึ้นรัวต่อเนื่องจากไม่กี่นาทีก่อนหน้าจน ทำให้เธอกดเข้าไปดูมันทันที สิ่งที่เธอเห็นคือ การอวยพรวันปีใหม่ของเหล่าเพื่อนๆภายในห้อง และการอวดรูปการไปเที่ยวในที่ต่างๆในวันปีใหม่ ทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิดจนพิมพ์ "..." เข้าไปกลุ่มแชท และวางสมาร์ตโฟนเครื่องนั้นลงบนเตียงอีกครั้ง
ไม่กี่วินาทีต่อมา แชทก็ดังขึ้นรัวอีกครั้ง...เหล่าเพื่อนตัวแสบของเธอทั้งหลาย ได้ส่งข้อความมาเย้ยตัวของเธอที่ไม่ได้ออกไปเที่ยวงานปีใหม่เนื่องจากผิดคำสัญญากับแม่เอาไว้... เธอที่อ่านข้อความ จึงส่งข้อความด่าพวกเขากลับไปด้วยความหงุดหงิด และพลางวางสมาร์ตโฟนเครื่องนั้นลง...แต่ไม่ทันได้วางสมาร์ตโฟนลงก็รีบนำมันมาพิมพ์ข้อความด่าเพื่อนในกลุ่มต่ออีกครั้งด้วยความสะใจ...หญิงสาวกำลังแสยะยิ้มได้ชั่วครู่ ก่อนที่จะเริ่มส่งสติ๊กเกอร์กวนบาทา ลงในกลุ่มแทนคำด่า...ซึ่งเพื่อนๆในกลุ่มต่างก็รู้ดีว่านั่นแค่การหยอกล้อกันตามประสาคนที่สนิทกันอยู่แล้ว จึงไม่ได้ถืออะไรมากนัก...บางคนถึงกับส่งสติ๊กเกอร์กวนๆ กลับมาหาเธอด้วยซะอย่างนั้น
ความสัมพันธ์ของห้องนี้เรียกว่าดีเลิศมากๆ เพราะคนทุกคนแทบจะเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย พวกเขาพร้อมจะคุยได้ทุกๆเรื่องโดยไม่อายปาก แม้ว่าจะเป็นการคุยเรื่องใต้สะดือกับเพศตรงข้ามก็ตาม(แต่บางคนก็อาจจะคุยไม่ได้นะ...) ซึ่งนั่นส่งผลให้แชทกลุ่มนี้แทบจะไม่เคยมีวันได้พักเลย เพราะมีเรื่องให้คุยกันได้ตลอดเวลา ซึ่งมันก็พิสูจน์ให้เห็นจากสิ่งเกิดขึ้นในตอนนี้...

ไม่นานนัก ที่กลุ่มได้มีการโทรกันเกิดขึ้น คนในห้องเกือบทั้งหมดพร้อมหน้าพร้อมตากันเข้าสายทันที บางคนก็ไม่แสดงหน้าผ่านกล้อง บางคนก็แสดงหน้าออกมา แต่ทั้งหมดต่างก็คุยกันอย่างสนุกสนาน...ถึงจะเป็นช่วงเวลาเพียงไม่กี่นาที ที่พวกเหล่านั้นมีเวลาคุยก่อนจะไปทำในสิ่งต่างๆจนไม่สามารถคุยได้ แต่มันก็พอ ที่จะเยียวยาจิตใจที่กำลังเครียดของจ๋าได้...ในขณะที่เหลือเพียงไม่กี่คนในสายนั้น(ประกอบด้วย จ๋า คิว หงส์ ติ ชัย และนอร์ท) แบงค์หนึ่งในเพื่อนร่วมห้องก็เข้ามาในสายพร้อมทักทายด้วยเสียงอันเป็นเอกลักษณ์ที่คุ้นเคยว่า...
"หน่านิ๊..."
ทุกคนรู้ดีว่ามันคือเขา นักเรียนชายที่เรียกว่ากวนบาทาและมีพฤติกรรมที่แปลกที่สุดประจำห้องเลยก็ว่าได้ เขาพึ่งจะเสร็จธุระบางอย่างจนพึ่งเข้าสายมา..."ทำอะไรมานั้น" นอร์ทเพื่อนสนิทของเขาถามทันทีหลังจากได้ยินเสียง..."อ๋อ...ล้างจานมา""ห๊ะ!? ล้างจานอีกแล้วเหรอ?""ก็ใช่อะดิ ล้างจานข้ามปี สองปีติดแล้วแหนะ โหดปะๆ""โหดกับผีแกดิ ไอแบงค์""นั่นสิ โหดตรงไหน?" หงส์ หญิงสาวที่เป็นเพื่อนรักของ จ๋าแทรกเข้ามาถามทันทีเมื่อได้ยินแบบน้น"โหดในแบบของมันก็งี้แหละ ชอบทำอะไรแปลกๆไปเรื่อย ล้างจานก็นั่นแหละชอบล้างตอนดึกๆประจำ" คิว ชายหล่อคนนี้ก็เข้ามาแทรกเช่นเดียวกัน"เผลอๆ กำลังดูรูปโป๊ในทวิต ด้วยซ้ำ"ติ พูดขึ้นมาเสริม"นั่นสิ" ทุกคนพูดพร้อมกันยกเว้น จ๋า เพียงคนเดียว..."อ๊ะ!? บางที ฉันกำลังปั่นรายงานอยู่ไหมล่ะฟะ?""โม้...เมื้อกี้มันยังส่งเว็บโป๊มาในกลุ่มเฟสเลย เดี๋ยวแคปให้ดูเอามะ?" ติตอกกลับทันทีเมื่อได้ยินดังนั้น"แอะ!!" แบงค์ยอมจำนน แต่โดยดี..."ส่งมาให้มั้งสิ ขอเรื่องเด็ดๆนะ" หงส์พูดขอทันใด.."งั้นเอา...""แค่พิมพ์ว่า พอนฮับ ก็เจอแล้วป๊ะ หงส์" จ๋าพูดแทรกพร้อมทำหน้าตาผ่อนคลายลงทันที...หลังจากที่ทนฟังมานาน..."อ้อนั่นสิ...งั้นเราไปหาแปปน๊า วางล่ะ บาย"หงส์ออกจากสายไปแล้ว...พร้อมกับเสียงเงียบไปครู่นึงก่อนที่ จ๋าจะเริ่มบทสนทนาอีกครั้ง
"มันไปหาแฟนมันแน่เลย...เชื่อปะทุกคน""นั่นสิน๊า~" ทุกคนตอบกลับพร้อมกัน"แล้วนี่เธออยู่กับชายฉกรรจ์ ไม่กังวลบ้างรึไง?" คิวกำลังถามเพื่อนรักของตนอยู่"ไม่อะ เฉยๆ มีเรื่องให้คุยเพิ่มปะ ตอนนี้กำลังเบื่อๆ""หึ เบื่อเพราะโดนแม่ห้ามออกจากบ้านอะสิ?""ใช่!!! โคตรเบื่อเลย""ฮ่าาา ตอนนี้ฉันทำงานให้พ่ออยู่ก็หนักพอกันล่ะหน่า""นั่นสินะ แต่ คิวก็มีอะไรทำนี่ ไม่ใช่นอนอืดอยู่บนเตียงแบบฉัน""ถ้าอยากหาอะไรดู แนะนำถามไอแบงค์มันเลย มันเซียน""แต่ แบงค์ไม่อยู่ไง...""อ้าว!?" ตอนนี้เหลืออยู่ในสายเพียง สองคนเท่านั้น..."อ๊ะ! โทษทีๆ พอดีแมวกดวางสายน่ะ ฮ่าา"แบงค์กลับเข้าสายก่อนที่จะขอโทษทันที..."เราว่าแบงค์ออกไปสายแปปนึงก็ได้นะ เรามีธุระคุยกับคิวน่ะ""อืม...ได้สิ / เดี๋ยวก่อนเลย ถ้าจะคุยเรื่องนั้นให้แบงค์ช่วยนี่แหละดีเลย" "คุยกันสองคนก็ได้นี่" จ๋าเสนอ...แก่เพื่อนรัก"ไม่ได้ๆๆ เรื่องนี่บอกเลยว่าไอแบงค์ช่วยได้แน่นอน เนอะ...แบงค์""หืมม...เรื่องไรอ่ะ??""เรื่องนี่ไง ที่ผู้ว่าจะมาหาพวกเราอ่ะ มึงสนิทกับรองพัชไม่ใช่เหรอ บอกแกให้เพลาๆลงหน่อยดิ""จริงดิ แบงค์สนิทกับรองพัชชา!??""เออดิ รองพัช แกสนิทกับผู้ว่าด้วย น่าจะพอไกล่เกลี่ยได้บ้าง จ๋าจะได้ไม่โดนเยอะไง""เอิ่ม น่าจะยากมั้ง"จ๋ากำลังเถียงกับคิวอยู่..."ไม่หรอก" ชายแปลกคนนี้พูดขึ้นมาทันทีด้งยน้ำเสียงกึ่งมั่นใจ"ไม่น่ายาก?""ใช่""ไอบ้าเอ้ย ทีกูชงให้ทำไมไม่เล่นฟะ!!!""อ้อ...ยากๆ""เพราะนี่ไงถึงแป๊กทุกรอบที่เล่นมุขน่ะ!!!""หน่านิ๊""หน่านิ๊ พ่อง!!""ไม่ขำ..." หญิงสาว เบรคทั้งสองหนุ่มด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง ก่อนที่จะทำให้ บรรยากาศเงียบสงัดลง...
หญิงสาวที่เห็นท่าไม่ดี จึงเริ่มการสนทนาขึ้นอีกครั้งด้วยการถาม แบงค์ ชายแปลกคนนี้ "แล้วแบงค์จะช่วยแนะนำอะไรได้บ้างอ่ะ?""ทำให้สบายๆ ชิลๆ ผู้ว่าแกไม่น่าใช่คนแบบนั้นหรอก""บ้าดิ ไม่ใช่เนี้ยนะ ข่าวหนาหูว่าแกโคตรเคร่งเลย แล้วฉันทำเรื่องนั้นไป...""แต่แกเรียนมาจากญี่ปุ่นเชียวหน่า แกอาจจะชอบก็ได้ วัฒนธรรมที่นู่นชื่นชมคนเก่งและกล้าน่ะ""แต่แกคนไทยไง วัฒนธรรมต้องเคารพคนแก่กว่ามันหนักมากๆนะ""เอาเถอะหน่า ถ้าแกเคร่งจริงอย่างว่า ป่านนี้เผลอๆมาบ้านเธอแล้ว""ก็รอประจานที่โรงเรียนไง""รองพัชแกจะยอมเหรอ เพื่อนสนิทแกเลยนะ คือถ้าแกมาเพื่อที่จะเล่น จ๋า เราก็แค่ไปนั่งจับเข่าคุยสักแปป เดี๋ยวแกก็ยอม เชื่อปะล่ะ""ไม่อะ ใช่ไหมคิว?""ห๊ะ! ไม่รู้เรื่อง โดนกันเองนู่นไม่เกี่ยวคร๊าบบ""เลวว ชะมัด""แต่บอกได้เลย รองพัช แกชอบไอแบงค์เพราะแบบนี้แหละ ถ้าผู้ว่าไม่ใช่คนเคร่งแบบในข่าว ยังไงเธอก็รอด""แต่ฉันกลัวนี่หน่า...""กลัว...ทำถึงขั้นนี้แล้ว ไม่ต้องกลัวอะไรแล้วมั้ง""อืมม นั่นสินะ...แหะๆ""ใช่ๆ ถ้าเกิดว่า-" แล้วแบงค์ก็ตัดสายทิ้งไป ตอนที่กำลังพูดอยู่..."แมวเล่นอีกแล้วเรอะ!!" คิวบ่นขึ้นทันที"ว่าไงคิว""ว่าไงหรอ ก็นั่นแหละ ตามที่แบงค์มันพูด ถ้าผู้ว่าแกจะเล่นเธอจริง พวกฉันก็พร้อมช่วยเธอ""อืม""วีรกรรมของเธอมันอาจจะเลว ในความคิดคนไทยไง แต่คนอื่นรอบโลกไม่ใช่แบบนั้นอ่ะ มอห้านะเว้ย กระทืบมอหกจมดินไปหลายคนด้วยตัวคนเดียว แม่งสุดจริง คือถ้าพวกเทพมันเห็นนะว่าเธอทำแบบนั้นได้ เผลอๆชวนเข้าทีมด้วยซ้ำ""อืม นั่นสิน๊าา""นอนๆ คิดมากไปเสียเวลา เธอเองก็ทำตามที่ไอแบงค์มันพูดเถอะ""อืม...จะลองดูก็แล้วกันนะ...บาย""บาย จ๋า...จำไว้ ว่าพวกเราพร้อมช่วยเสมอ"
คิวได้วางสายออกไป เพียงแต่ว่าในสายนั้นยังมี แบงค์ที่ยังคงอยู่...หญิงสาวที่เห็นจึงเริ่มอยากจะคุยกับเขาด้วยการเปิดใจคุยกัน..."ไง แมวเล่นหรอเมื่อกี้""ใช่ๆ แมวยุ่งน่ะ เข้ามาก็ตอนกลางๆเรื่องแล้วมั้งเมื่อกี้ เลยฟังไปก่อน""อืม แล้วแบงค์คิดว่าเราควรทำแบบไหนดี""ก็อย่างที่เคยบอกไป ทำตัวสบายๆและลองเจอหน้าแกดูสักครั้ง ถ้าผลไม่ดีพวกเราทั้งห้องก็พร้อมบวก คิดว่าคนอย่างแกถ้าฉลาดมากพอ ในสถานการณ์ที่พึ่งได้ตำแหน่งมา ไม่น่าทำอะไรแผลงๆแน่ แล้วยังมีรองพัช ที่แกก็เป็นคนออกตัวสนับสนุนการสู้ข้ามชั้นปีอีก...ไม่น่าโดนอะไรมากหรอก""อืม...""หายเครียดซะ ฉันว่าเธอเอาเวลาไปลงกับตัวเองให้ดีเถอะ เผื่อได้ไฟว้แย่งตำแหน่งใน ศึกแย่งชิง ไง""อืม ขอบคุณนะ""ด้วยความยินดี...ถ้ามีเรื่องอะไรอยากให้ช่วยก็ลองบอกๆกันบ้างแล้วกัน นี่พร้อมช่วยแบบเกินร้อยเปอร์เซนต์เลย...""ขอบคุณนะ...เราว่าเราคงไม่มีอะไรที่ต้องถามต่อแล้วล่ะ คงคุยได้แค่นี้ก่อน...ว่าจะนอนแล้ว...""อืม...เราก็ง่วงนิดๆแล้ว งั้นฝันดีนะ จ๋า...""ฝันดีนะ...แบงค์..."
คนสุดท้ายได้วางสายลง...ความเปล่าเปลี่ยวก็ได้กลับมาอีกครั้ง เธอทั้งสับสนและเต็มไปด้วยหลากหลายอารมณ์ที่อยู่ในแง่ลบและแง่บวก...ทั้งดีใจที่เพื่อนทุกคนพร้อมสนับสนุน ทั้งกังวลใจที่ต้องเจอกับผู้ว่าคนนั้น รวมไปถึงความสนใจเกี่ยวกับความสมพันธ์ของแบงค์และรองพัชชาที่พึ่งจะรับรู้มาอีก...เธอไม่เคยรู้เลย ว่าเขาจะสนิทกับรองพัชชา รองผู้อำนวยการคนใหม่ที่ขึ้นชื่อว่า เคร่งและเหี้ยมกว่าคนก่อนๆ ได้...แถมเรื่องที่ผู้ว่าคนใหม่คนนี้สนิทกับรองพัชชาอีก หญิงสาว จึงทำได้แต่ข่มตาหลับให้ความสับสนวุ่นวายนี้จางหายไป...
ผู้ว่าคนนี้ชื่อ เอก เป็นคนที่พึ่งจะรับตำแหน่งไม่นานนัก เขามีข่าวค่อนข้างหนาหูเรื่องความเคร่งในกฏระเบียบ และความป่าเถื่อนในการจัดการสิ่งต่างๆ ผู้คนกลัวแกเป็นอย่างมากจนไม่อยากแม้แต่จะสบตา...ซึ่ง เช่นเดียวกัน รองพัชชา รองผู้อำนวยการโรงเรียนพิชัยรัตนาคาร รองสาวสวยมาดเข้มคนนี้เองก็น่ากลัวไม่แพ้กัน ทั้งสองเป็นเพื่อนกันจากคำบอกเล่าของคิว ชายหนุ่มรูปหล่อมที่บ้านมีระดับและเส้นสายมากมาย...ตอนนี้ ทั้งสองกำลังรอคอยเพื่อที่จะพบเจอ เด็กผู้หญิงคนนี้...เด็กที่พึ่งจะต่อสู้และล้มรุ่นพี่ลงไปหลายคน...
จ๋า กำลังรู้สึกเครียด และทำให้...ไม่สามารถหลับได้ลงเป็นเวลานานพอสมควร...
เธอ ที่กำลังหลับใหลได้ทบทวนเรื่องต่างๆที่ผ่านมา... การแข็งกล้ากับรุ่นพี่ ท้าชนกับรุ่นพี่มันถูกแล้วรึเปล่า? ...สิ่งที่เธอกำลังจะทำนั้นมันถูกต้องแล้วรึเปล่า?...ที่กำลังจะเปลี่ยนแปลงความคิดของผู้คนให้เปลี่ยนไป...นั่น นั่น นั่น นั่น มันถูกแล้วใช่ไหม?
นั่น...อาจจะผิด...ก็ได้...
ตอนต่อไป...แนะนำตัวต่อผู้ว่า(ชาย)...
หญิงสาว กำลังถูกจ้องมองด้วยความสนใจ...จากคนๆนั้น....