หลังจากผ่านพ้นเหตุการณ์วุ่นวายเมื่อซักครู่มาไม่นานนัก โนอาห์และอารันเลือกที่จะเดินตรวจตราบริเวณโดยรอบให้ทั่วเสียก่อน โดยมีจุดประสงค์สำคัญนั้นก็คือการผ่องถ่ายของที่อยู่ในตัวอารันออก ถึงแม้ว่าพ่อค้าเร่หน้าสวยผู้นี้จะมีเงินติดตัวอยู่ในระดับหนึ่ง แต่เพื่อเอาชัวร์ไว้ก่อนพวกเขาจึง้าที่จะหาเงินให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
และนั้นเองจึงถือได้ว่าเป็การเปิดหูเปิดตาโนอาห์หรือชิวหลงในเวลาเดียวกัน
แม้ว่าเขาจะมาเหยียบอยู่ในโลกแห่งนี้ไม่ถึงเจ็ดวัน แต่ของดีมีราคาหรือของด้อยค่าโนอาห์ย่อมมองออก ต้องยอมรับจากใจจริงว่าวาทศิลป์ของอารันไม่ใช่เื่ที่โนอาห์ดูแคลนได้ ทุกคำพูดและสีหน้าล้วนเต็มไปด้วยกลเม็ดเจ็ดแพรวพราวที่พร้อมจะฮุบเหยื่อทุกคนที่ชายผู้นั้นอยากจะกลืนกินลงไป
จะมีคนที่ไหนเอาดาบเหล็กระดับกลางไปต่อรองราคากับเงินไม่ต่ำกว่าเลขสามหลักได้ ทั้งที่มันไม่น่าจะขายได้ด้วยซ้ำ แต่โนอาห์เห็นชัดเต็มสองตาว่าอารันนั้นทำได้
“โลกนี้ยังมีอะไรให้นายค้นหาอีกเยอะ” อารันพูด หลังจากสังเกตเห็นว่าเพื่อนของตนจ้องมองมาที่เขาได้ระยะเวลาหนึ่งแล้ว และมันก็ไม่ได้เป็เื่ลำบากอะไรที่จะเดาว่าโนอาห์กำลังคิดอะไรอยู่
“แวดวงการค้าทำให้ตายยังไงฉันก็ไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วยหรอกนะ เชิญทำสิ่งที่นายถนัดต่อไปเถอะ” โนอาห์โบกมือปัดๆ แม้ว่าความจริงในความนัยของประโยคจะไม่เป็ดังว่าก็ตามที อารันได้ยินดังนั้นก็ได้แต่ยิ้มก่อนจะเดินต่อไปไม่ได้พูดอะไรอีก
เพราะเขารู้ดีว่าคนอย่างโนอาห์มีคุณสมบัติสำหรับคนทำมาค้าขายอยู่ครบถ้วน ติดที่ว่าเ้าตัวไม่ได้สนใจหรืออยากเดินทางสายนี้
ซึ่งมันก็เป็จริงตามนั้น ในอดีตโนอาห์หรือชิวหลงได้ออกเดินทางตัวคนเดียวอยู่สม่ำเสมอ และการเดินทางที่ว่าจะเกิดขึ้นไม่ได้หากเขาไม่มีทุนรอนคอยสนับสนุน เื่ที่จะให้ไปดักปล้นชิงคนอื่นย่อมถูกตัดทิ้งได้ในทันที ดังนั้นสิ่งที่โนอาห์พอจะทำได้คือหาของป่าหรืออะไรก็ตามที่เจอระหว่างทางไปขายในตัวเมืองหรือพ่อค้าประจำที่โนอาห์มักแวะไปหาอยู่บ่อยๆ
ที่ว่ามาคือหนึ่งในกิจวัตรประจำวันของเ้าตัว
ด้วยเหตุนี้เขาจึงโดนชาวยุทธดูแคลนอยู่บ่อยครั้งว่าเป็คนไม่มั่นคง ทำอะไรไม่อยู่ในร่องในรอย แต่ทว่าก็น่าแปลก เพราะไม่เคยมีใครกล้าหาเื่โนอาห์ตรงๆเลยซักคนเดียว ยกเว้นเสียแต่จะโดนหาเื่หรือเหตุบังเอิญก็เท่านั้น เพราะทุกคนในยุทธจักรต่างทราบดีว่าเด็กหนุ่มคนนี้ชอบทำตัวเป็คมในฝัก ถ้าไม่จำเป็มักจะติดเล่นเป็นิสัยอยู่ประจำ แต่นั้นก็ทำให้ใครต่อใครไม่สามารถประเมินฝีมือที่แท้จริงของโนอาห์ได้เลย
ซึ่งโนอาห์ก็หวังให้เป็แบบนั้นมาั้แ่แรก
“เอานี่ไป” อารันหันกลับมาเรียกเพื่อนของตนอีกครั้ง ก่อนจะวางถุงบรรจุเงินยัดใส่มือชายต่างโลกทันทีทันใด แน่นอนว่าโนอาห์ต้องเลิกคิ้วประหลาดใจว่ามันเกิดเื่อะไรขึ้น
“นายอย่าบอกนะว่า...” โนอาห์ยิ้มเจื่อนๆ นึกไม่ถึงว่าฝ่ายตรงข้ามจะมาไม้นี้ อันที่จริงเขาก็ได้คิดเอาไว้ั้แ่แรก แต่ที่ผิดคาดก็คือไม่นึกว่ามันจะมาเร็วถึงเพียงนี้
“ถูกต้องตามนั้น พวกเราจะแยกทางกันไปซื้อของ ไม่งั้นแบบนี้เสียเวลาตายชัก นายยังไม่มีอุปกรณ์เวทมนตร์ เพราะงั้นก็ไปซื้อซะ เงินในถุงนั้นคงเพียงพอ....อ้อ! อย่าเผลอไปก่อเื่อะไรเข้าล่ะ เสร็จแล้วไปเจอกันที่ร้านตรงหัวมุมโน่นนะ” อารันแจกแจงอย่างเชื่องช้า ในขณะที่โนอาห์กลับคิดว่ามันช่างรวดเร็วเสียเหลือเกิน ไม่ต้องรีรอให้เขาเอ่ยปากทัดทาน พ่อค้าตัวดีก็ออกตัวเดินเสียแล้ว พร้อมกับทิ้งท้ายออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดูยังไงก็น่าเตะเป็อย่างยิ่ง
อย่าหลงล่ะ มันว่าแบบนี้
แต่ขอโทษที...สำหรับที่เดินทางมาอัลเทร่าเป็ครั้งแรก จะไม่ให้หลงได้ยังไงไหว
เมื่อคนเราไม่มีทางเลือกอื่นใด เป็ธรรมดาที่ต้องบุกเบิกเส้นทางขึ้นมาเอง โนอาห์อาศัยทักษะการเข้าหาคนที่เ้าตัวภาคภูมิใจถามปะฉะดะคนต่อคนจนในที่สุดก็มาถึงย่านที่ขายอุปกรณ์เวทมนตร์ในเมืองอัลเทร่าเสียที และดูเหมือนจำนวนผู้คนจะมีกันบางตามากกว่าโซนอื่นๆ อาจเป็เพราะว่าไม่ใช่ทุกคนที่สามารถร่ายเวทได้ ดังนั้นร้านค้าพวกนี้จึงค่อนข้างพยุงตัวอยู่ยากในระดับหนึ่ง
“สนุกล่ะงานนี้” เขาพูดอย่างนึกสนุก หลายครั้งที่เขาได้ออกมาเดินตัวคนเดียวในตลาด แต่ว่าการเดินตลาดในอีกโลกนั้นเป็ััที่แตกต่างกันออกไป ไม่แปลกที่คนอย่างเขาจะรู้สึกตื่นเต้น
เป้าหมายก็คืออุปกรณ์เวทมนตร์
อุปกรณ์เวทมนตร์ในโลกอิซซูมีลมีอยู่หลายแบบหลายลักษณะ เอาเข้าจริงต่อให้เป็เศษไม้ธรรมดา ถ้าผ่านการลงอาคมและทำพิธีกรรมโดยจอมเวทผู้ทรงภูมิแล้วล่ะก็ ย่อมสามารถนำมาใช้งานได้ปกติอย่างไม่ต้องสงสัย แต่กระนั้นขั้นตอนมันก็ยากลำบากเกินไป อีกทั้งถ้าหาซื้อได้ก็ควรที่จะหาซื้อ เพราะยังไงอุปกรณ์เวทมนตร์ก็ใช่ว่าจะแตกต่างกันมากนัก
ที่สำคัญระดับของอุปกรณ์เวทมนตร์ยังแตกต่างกัน โดยจำแนกแจกแจงได้หลายลักษณะทั้งจากวัตถุดิบในการทำ หรือคนที่สร้างมันขึ้นมา แต่กระนั้นการที่จะให้อุปกรณ์เวทมนตร์ชิ้นใดๆเปล่งประสิทธิภาพออกมาอย่างถึงขีดสุดนั้น ย่อมต้องพึ่งพาพลังเวทหรือมานาของผู้ใช้เป็สำคัญ
“เลือกยากจริง…รู้งี้ถามข้อมูลมาให้ดีมากกว่าก็ดี” โนอาห์ปรายตามองไม้เท้าตลอดจนอุปกรณ์เวทหลากหลายแขนงที่วางตั้งโชว์อยู่หน้าร้าน โดยเขาเพ่งเล็งไปที่ไม้เท้าหรือคทามากกว่าแบบอื่นๆ เนื่องจากมันจับได้ถนัดมือและสามารถปรับเปลี่ยนการใช้งานได้หลากหลายกว่ามาก
“ฮืม...” เขามองซ้ายมองขวา ก่อนจะเขยิบเข้าไปดูไม้เท้าด้ามหนึ่งที่อยู่ใกล้ที่สุด ทั้งนี้เพราะเขาไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหน ดังนั้นจึงเลือกใช้กลยุทธ์ที่เข้าใจง่ายและสิ้นคิดมากที่สุด
ดูๆไปก่อน เดี๋ยวก็มีคนมาอธิบายสรรพคุณเอง
“นั้นเป็ไม้เท้าไวท์เฮาท์ ด้ามจัมทำจากต้นสนหิมะที่สิบปีจะมีซักต้น พู่ตรงปลายทำจากขนของสิงโตหิมะ และตัวไม้เท้าลงอาคมโดยแม่มดจากโยฮัน แต่มันไม่เหมาะกับนายหรอกนะ เอาไปใช้ก็คงไม่เกิดประโยชน์” เป็อย่างที่โนอาห์คิดเอาไว้ทุกประการ เสียงบรรยายสรรพคุณเสร็จสรรพดังแว่วมาตามลม ทว่าเมื่อฟังจากน้ำเสียงก็ต้องรู้ขัดๆเพราะเสียงหวานใสเกินกว่าจะเป็แม่ค้าที่มีอิมเมทประมาณรุ่นป้า และประโยคท้ายๆที่ถึงกับทำให้โนอาห์คิ้วกระตุกโดยไม่ได้ตั้งใจ
มาขอให้คนอย่างฉันไม่มีเื่คงจะยากหน่อย
ก็ในเมื่อเื่ดันวิ่งมาฉันแทบทุกวันเลยนี่สิ
โนอาห์หันขวับไปทางต้นเสียงในทันที ก่อนจะต้องเลิกคิ้วชึ้นเล็กน้อยด้วยความสนใจ คนที่ยืนอยู่ข้างๆพูดกรอกหูเขาเมื่อซักครู่นั้นเป็ผู้หญิงอายุรุ่นราวคราวกับเขาและอารัน ผมบลอนด์สีทองมัดไว้เป็หางม้าทิ้งไว้ข้างหลัง ใบหน้าผิวพรรณไร้ที่ติคงเป็เพราะมาจากครอบครัวที่มีฐานะดี เมื่อประกอบกับเสื้อผ้าที่ดูมีความแพงอยู่ในตัวก็ยิ่งยืนยันได้ในทันที ดวงตาสีฟ้ากำลังมองมาที่เขาอย่างไม่วางตา
“ไม่นึกเลยว่าแม่ค้าสมัยนี้จะมีคนรุ่นราวคราวเดียวกันด้วย ไม่เลวๆ...” โนอาห์พยักหน้าหงึกๆหลังจากนิ่งเงียบอยู่นาน และผลตอบแทนของการเปิดประเด็นกับสาวน้อยด้วยคำพูดแบบนี้ ผลจะเป็เช่นไรย่อมๆรู้กันดีอยู่แก่ใจ
“ปากเสีย! ฉันก็แค่เดินผ่านมาเท่านั้นแหละ แล้วนี่อะไร ขอบคุณซักคำก็ไม่มี แย่จริงๆ...” สาวน้อยคนดังกล่าวส่ายหัวไปมา โนอาห์ที่ยืนรอจังหวะสวนกลับอยู่จึงเป็ฝ่ายแย้งขึ้นมาบ้าง
“ขอบคุณเื่อะไรกันล่ะฮื้ม เื่ที่เธอบอกว่าฉันไม่คู่ควรกับเ้านี่น่ะนะ” โนอาห์ตอบกลับทันควัน
“ก็ใช่น่ะ อ๊ะ!...อย่าบอกนะว่านายไม่รู้เื่นี้ ต้องใช่แน่ๆ!” หญิงสาวผมทองพยักหน้าเออออไปเองเสร็จสรรพ ในขณะที่โนอาห์เริ่มเปลี่ยนจากอารมณ์คุกรุ่นเป็ความไม่เข้าใจเข้าแล้ว
“ไอ้พวกไม้เท้าหรืออุปกรณ์เวทมนตร์เนี้ย ใช่ว่าจะสุ่มหยิบมาใช้ได้ตามใจชอบหรอกนะ มันต้องดูด้วยว่าของพวกนั้นมันเลือกนายหรือเปล่า และไม้เท้าไวท์เฮาท์ด้ามนี้ จอมเวทที่จะใช้งานมันได้ต้องมาจากแดนเหนือเท่านั้น และหน้าตาแบบนาย...ดูยังไงก็ไม่ใช่ เพราะงั้นตัดออกไปได้เลย!” สาวน้อยคนดังกล่าว ทำตัวประดุจอาจารย์ผู้บังเกิดเกล้า แต่โนอาห์เองก็รับฟังความรู้ใหม่โดยที่ไม่แม้แต่จะมีคำโต้แย้ง เพียงแค่คิดในใจว่าค่อยกลับไปคิดบัญชีกับอารันทีหลัง
“ถ้างั้นหน้าอย่างฉัน สมควรจะใช้อุปกรณ์เวทชิ้นไหนล่ะ” โนอาห์เลิกคิ้วถามด้วยความสนใจ มีคนคอยแนะนำแบบนี้ก็ดีไม่น้อย
“ไม่รู้หรอก” เธอตอบเสียงซื่อ
“ฮะ!!” โนอาห์เผลอร้องเสียงหลง เนื่องจากไม่ได้เตรียมใจเอาไว้ก่อนว่าคำตอบจะเป็ในลักษณะนี้
“ก็คนที่จะใช้มันนายไม่ใช่เหรอ แล้วฉันจะไปรู้ได้ไงล่ะยะ” เธอตอบ ซึ่งก็ดูสมเหตุสมผลดี โนอาห์นิ่งเงียบไปชั่วครู่
“ถ้างั้น...ช่วยมาเดินเลือกเป็เพื่อนกันหน่อยได้หรือเปล่า ก็เห็นอยู่ใช่ไหมล่ะว่าฉันมันหลังเขาขนาดไหน ขืนเดินเองคนเดียวรับรองเป็ลมตายกลางถนน” โนอาห์ว่าไปนู่น ยกเหตุผลไปเรื่อย หญิงสาวผมทองได้แต่หรี่ตามองโนอาห์อย่างใช้ความคิด ซึ่งเ้าตัวก็ตอบกลับด้วยการกระพริบตาปริบๆ และในที่สุดดูเหมือนความพยายามของโนอาห์จะประสบความสำเร็จ
“ก็ได้ แต่อย่านานนักล่ะ ฉันก็ต้องมีธุระที่ต้องไปต่อเหมือนกัน และอย่าเห็นว่าทำตัวน่าสงสัยเชียวนะ! ไม่งั้นแม่แทงไส้ปลิ้นนะบอกไว้ก่อน” สาวน้อยผ่อนลมหายใจลงเล็กน้อย เป็จังหวะเดียวกับที่โนอาห์ยิ้มร่าด้วยความยินดี
“เพราะงั้นเพื่อความง่ายในการเรียก ฉันชื่อโนอาห์ ยินดีที่ได้รู้จัก” โนอาห์แนะนำตัวเองเสร็จสรรพ พลางยิ้มน้อยๆ
“เซเรน่า...เซเรน่า สวานีเซียร์ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน” เธอชักสีหน้าแปลกๆซักพัก ก่อนจะบอกชื่อของตนให้ชายหนุ่มรับรู้
หลังจากนั้นเขาและเธอก็ได้ออกเดินทางตามหาไม้เท้าที่คู่ควรกับโนอาห์ ซึ่งระหว่างทางคนทั้งสองได้ผ่านตาไม้เท้ามามากต่อมาก แต่นั้นก็ไม่ทำให้โนอาห์แสดงความพึงพอใจออกมาได้แต่อย่างใด จนกระทั่งโนอาห์และเซเรน่าได้เดินจนมาถึงร้านค้าแห่งหนึ่ง ซึ่งแปะสลักป้ายเด่นหราว่าร้านเวทมนตร์ราเวนทอส
“นายนี่มันเื่มากจริงๆให้ตายสิ แล้วหยุดทำไมล่ะนั้น” เซเรน่าเบรกแทบไม่ทันเมื่อพบว่าโนอาห์ที่เดินนำหน้าเธอกลับหยุดนิ่งค้างไปซะอย่างนั้น
เพราะโนอาห์เองกำลังจ้องมองอะไรบางสิ่งอยู่
ไม้เท้าลวดลายสลักไปสัญลักษณ์แปลกประหลาด ส่วนหัวไม่ใช้ลูกแก้วแต่เป็รูปปั้นสลักหัวัหลอมรวมเป็หนึ่งเดียวกับไม้เท้า ด้ามทั้งด้ามเป็สีทอง ไม่มีพู่ตรงส่วนปลาย ความยาวพอเหมาะพอดีไม่แตกต่างไปจากไม้เท้าหรือคทาเวทมนตร์ด้ามอื่น แต่โนอาห์กลับจำมันได้แม่นว่าสิ่งที่เขากำลังมองมีชื่อว่าอะไร
ไม้เท้าสยบั อาวุธวิเศษอันดับต้นๆในยุทธภพ
โนอาห์เคยได้ยินเื่เล่าในสังคมชาวยุทธมามากมาย หนึ่งในนั้นก็คือเื่ราวของผู้ใช้ไม้เท้าสลักเป็รูปหัวั ชายผู้นั้นมากด้วยฝีมือจนเป็เอกในด้านวิชาไม้เท้า ทั้งแผ่นดินยากจะหาคนต่อกรด้วยได้ จนกระทั่งอยู่มาวันหนึ่งเ้าของไม้สยบัก็ได้หายตัวไปจากยุทธภพโดยไม่ทราบสาเหตุ จนบัดนี้ก็กินเวลาไปกว่ายี่สิบปีแล้ว
แต่เขาก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมถึงได้มาเจอไม้เท้าสยบัอีกในที่แบบนี้
“นายสนใจไม้เท้านั่นเหรอ...” เซเรน่าถามหวาดๆ สลับไปที่ไม้เท้าสยบัและโนอาห์ไปมา
“มันก็ประมาณนั้นน่ะแหละ เอาเป็ว่าฉันเลือกได้แล้ว...นั้นคือไม้เท้าที่ฉัน้าล่ะนะ” โนอาห์หันไปตอบเซเรน่าด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเดินไปต่อรองราคาค่างวดกลับเ้าของร้านอย่างผาสุก
“เดี๋ยวสิยะ! จะไม่ลองเช็คดูหน่อยเหรอ อีกอย่างไม้เท้านั่นมัน...” เซเรน่าขมวดคิ้วเรียวยาวจนแทบแนบชิดติดกัน เธอไม่เคยเห็นและไม่รู้จักอุปกรณ์เวทมนตร์ในลักษณะนั้นมาก่อน ดังนั้นหญิงสาวจึงไม่อาจประเมินได้ว่าโนอาห์มีความเหมาะสมกับไม้เท้าสยบัด้ามนั้นหรือไม่
ว่ากันตามตรงโนอาห์ก็ไม่รู้ เพียงแต่คิดว่าขอเพียงได้ลองจับมันซักครั้งก็เป็บุญในชีวิตแล้ว
“ไม้เท้านั้น...เคยมีลูกค้าท่านหนึ่งนำมาในร้านและบอกผมว่าฝากวางขายให้ที แต่เขากลับพูดจาแปลกๆนี่สิ” คนที่เป็เ้าของร้านซึ่งแปะป้ายชื่อว่าราเวนเกาหัวแกรกๆ และนั้นเองยิ่งทำให้โนอาห์และเซเรน่างงงวยไปกันใหญ่
“แต่เขาก็ไม่ได้ตั้งราคาเอาไว้ แล้วไม้เท้านั้นมันก็อยู่มานานั้แ่พ่อของผมแล้ว อืม...ซักยี่สิบปีที่แล้วได้มั้ง เอาเป็ว่าผมคิดแค่ครึ่งราคาแล้วกัน ไม่ทราบว่ามีสินค้าที่้าอีกไหมครับ” ราเวนเอ่ยถาม โนอาห์ชะงักนิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงแ่เบา
“ไม่...” คำพูดสุดท้ายของโนอาห์ในร้านราเวนทอสก็ได้จบลงเพียงแค่นั้น
“แล้วนี่เธอจะไปไหนต่อหรือเปล่า” โนอาห์เอ่ยทักหลังจากเดินออกมาจากร้าน ถึงจะลดราคาลงครึ่งหนึ่งก็ยังต้องจ่ายหนักอยู่ดี แต่ยังดีที่เงินก้อนนี้ไม่ใช่ของเขามาั้แ่ต้น
“ถามเหมือนจะตามฉันไปตลอดทั้งวันงั้นแหละ เสร็จนี่คงไปทำธุระของฉันต่อ แต่เราคงได้เจอกันอีกล่ะมั้ง...ถ้านายไม่ใช่คนหลงทางเดินดุ่มๆมาเมืองนี้ล่ะก็นะ” หญิงสาวเอ่ยเสียงใส ก่อนจะสาวเท้าจากไปด้วยความเร่งรีบ
“ไว้เจอกันที่อวาลอน” เธอกลับหลังหันมาบอกโนอาห์ที่กำลังเกาหัวแกรกๆ ก่อนจะเบิกตาโพลงนึกขึ้นได้ว่าอวาลอนที่เซเรน่าหมายถึงนั้นคือสิ่งใด ดูท่าการมาของเขาครั้งนี้จะคุ้มทุนเสียยิ่งกว่าคุ้ม
หวังว่าจะได้เจอกันจริงๆ
“ไปนานน่าดูเลยนี่” อารันเอ่ยทักทายโนอาห์ทันทีหลังจากเห็นร่างของชายผมดำที่คุ้นตาเป็อย่างดี ซึ่งบัดนี้ไม่ได้เดินมาตัวเปล่าแต่อย่างใด ข้างหลังสะพายห่อกระดาษบางสิ่ง ซึ่งดูก็รู้ว่านั้นคือไม้เท้าเวทมนตร์ที่เ้าตัวอุตส่าห์ถ่อเวลาไปถึงครึ่งวันเพื่อหาซื้อมันมา
“พอดีว่าหลงทางนิดหน่อย” โนอาห์ไหวไหล่วืด เดินมาสบทบกับอารัน เหลือบมองสิ่งที่ชายหัวเขียวกำลังถือ พู่กันและกระดาษปึกหนา หวังว่ามันจะไม่มีอาชีพเสริมเป็คนส่งสารก็แล้วกัน
“หน้านายเหมือนไม่ได้หลงทาง” อารันหัวเราะเบาๆ
“ทำเป็รู้ดี รีบๆไปโรงแรมกันได้แล้ว เดินจนขาลากหมดแล้ว...เมืองนี้มันก็ใหญ่จริงๆให้ตายเถอะ” ชายผมดำส่ายหัวไปมา เอ่ยประโยคคล้ายกับว่ากำลังตัดพ้อ แต่สีหน้าและท่าทางไม่นำพาไปด้วยแม้แต่นิด จนอารันได้แต่มองตามหลังโนอาห์ที่ดูจะกระตือรือร้นผิดปกติอย่างเหนื่อยใจ ก่อนจะรีบเดินตามไปเพราะกลัวว่าจะคลาดสายตากันซะก่อน
การมาเยือนมหานครแห่งมนตราครั้งนี้ของพวกเขาทั้งสองคน
ถือว่าคุ้มค่าแล้วจริงๆ
7K
