แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าของวันที่สองหลังการเดินทางไปสิงคโปร์ของภพสาดส่องผ่านแนวหน้าต่างกระจกบานใหญ่เข้ามาภายในโถงทางเดินของคฤหาสน์หรู แพรพิมพ์เดินก้าวลงบันไดมาในชุดเดรสยาวผ้าฝ้ายเนื้อนุ่มบางเบาสีฟ้าพาสเทลแขนตุ๊กตาพริ้วไหว สวมหมวกสานปีกกว้างใบสวยเพื่อป้องกันแสงแดด ใบหน้าหวานของเธอแต่งแต้มเครื่องสำอางบางเบาดูสดใส อ่อนโยน และอ่อนเยาว์กว่าปกติจนเหมือนเด็กสาวแรกแย้มที่กำลังเตรียมตัวออกเดต
วันนี้ภัทร์วางแผนเซอร์ไพรส์ชวนเธอเดินทางออกไปท่องเที่ยวพักผ่อนธรรมชาติและรับประทานอาหารกลางวันนอกบ้านในจุดที่ห่างไกลและปราศจากคนรู้จักมักคุ้น
“พิมพ์ครับ พร้อมหรือยัง?” เสียงทุ้มของภัทร์ดังมาจากหน้าประตูบ้าน ชายหนุ่มอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตผ้าลินินสีครีมสวมกางเกงขาสั้นสีน้ำตาลอ่อนดูหล่อเหลาสบายๆ และเข้ากับชุดของพิมพ์เป็อย่างดี
“พร้อมแล้วค่ะภัทร์... แต่ว่าพิมพ์ยังรู้สึกกังวลอยู่เลยนะคะ ถ้ามีคนรู้จักของภพมาเห็นพวกเราเดินเดตกันข้างนอกล่ะก็... ทุกอย่างที่อุตส่าห์ปิดบังไว้จะพังพินาศหมดนะคะ” พิมพ์เอ่ยน้ำเสียงสั่นสะท้อนความประหม่ากังวลใจ นิ้วเรียวบีบกระเป๋าถือแน่นด้วยความไม่มั่นใจ
ภัทร์ก้าวเข้ามาหา สองมือหนาประคองจับไหล่บางของเธอไว้และส่งสายตาอบอุ่นอ่อนโยนอย่างแสนรักเพื่อขับไล่ความตื่นกลัว “ไม่ต้องกังวลนะพิมพ์ ผมเลือกสถานที่ที่เป็ร้านอาหารกึ่งคาเฟ่ลับๆ ริมแม่น้ำท่าจีนในเขตจังหวัดนครปฐม ที่นั่นห่างไกลจากกรุงเทพฯ มาก เป็ส่วนตัว และไม่มีคนรู้จักของพวกเราแน่นอน สี่วันนี้นับจากที่พี่ภพไม่อยู่ เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอครับว่าจะใช้ชีวิตเหมือนคู่รักหนุ่มสาวธรรมดาๆ... ไปเที่ยวเดตด้วยกันให้มีความสุขเถอะนะพิมพ์”
คำรับรองอันอบอุ่นและสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นคงของน้องสามีหนุ่มทำลายความกลัวของพิมพ์ลงอย่างรวดเร็ว หญิงสาวขยับรอยยิ้มหวานตอบรับ พยักหน้าน้อยๆ อย่างเต็มใจ “ค่ะ... พิมพ์จะวางความกังวลใจลงชั่วคราวนะคะ”
*********
รถยนต์คันหรูของภัทร์แล่นไปตามถนนเส้นทางชนบทเลียบแนวคลองชลประทานและทุ่งนาสีเขียวขจีกว้างใหญ่ บรรยากาศภายในรถอบอวลไปด้วยความสุขและความผ่อนคลาย ภัทร์ทำหน้าที่เป็คนขับรถที่น่ารักและใส่ใจ เขาเปิดเพลงรักสากลจังหวะคลาสสิกเบาๆ ที่พิมพ์โปรดปราน คอยหันมาส่งยิ้มบางๆ ให้เธอเป็ระยะๆ และที่สำคัญที่สุด... มือซ้ายของภัทร์ขยับเอื้อมมาประสานกุมมือขวาของพิมพ์ไว้แน่นตลอดการเดินทาง นิ้วมือหนาอุ่นร้อนขยับสอดประสานกับนิ้วเรียวบางของเธอ ลูบไล้หลังมือเธอแ่เบาราวกับจะย้ำเตือนถึงความรักและตัวตนของเขาที่คอยประคับประคองเธออยู่ และกระซิบแหย่ถามถึงความสุขของเธอตลอดเส้นทาง
พิมพ์มองมือที่สอดประสานกันนั้นด้วยหัวใจที่เต้นรัวเบิกบาน เธอซบศีรษะมนลงพิงเบาะนั่ง ปล่อยให้สายตาเหม่อมองวิวทิวทัศน์ริมทางที่พัดผ่านอย่างเลื่อนลอย ความรู้สึกอุ่นซ่านแล่นริ้วจากฝ่ามือตรงเข้าสู่ใจกลางหน้าอก ขับไล่ความเจ็บช้ำและความเปลี่ยวเหงาจากการละเลยละทิ้งของภพออกไปจนไม่เหลือชิ้นดี
เพียงไม่ถึงชั่วโมง รถก็เลี้ยวเข้าสู่ร้านอาหารกึ่งคาเฟ่ลับริมแม่น้ำท่าจีน บรรยากาศรอบข้างงดงามและเงียบสงบ ต้นก้ามปูขนาดใหญ่และต้นไทรโบราณอายุนับร้อยปีแผ่กิ่งก้านสาขาปกคลุมสร้างร่มเงาเย็นสบายเหนือสนามหญ้าสีเขียวสด ลมแม่น้ำพัดเอื่อยๆ หอบเอาความเย็นชื้นและกลิ่นดินกลิ่นน้ำธรรมชาติโชยปะทะใบหน้า โต๊ะอาหารไม้สักส่วนตัวตั้งเด่นอยู่บนท่าน้ำริมฝั่งน้ำที่เงียบสงัด ห่างไกลจากโต๊ะอื่นๆ จนเกือบจะเป็ส่วนตัวอย่างสมบูรณ์แบบเพื่อเอื้อต่อความรักลึกซึ้ง
ภัทร์จูงมือพาพิมพ์ก้าวเดินมายังโต๊ะอาหารริมน้ำ ชายหนุ่มรักษามารยาทกุลีจอเลื่อนเก้าอี้ไม้ตัวสวยให้เธอนั่งลงอย่างใส่ใจและอ่อนโยน ก่อนจะนั่งลงฝั่งตรงข้ามเพื่อทอดสายตามองความงดงามของเธอ
“ชอบไหมครับพิมพ์?” ภัทร์เอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มละไม
“ชอบมากค่ะภัทร์ สวยและร่มรื่นเงียบสงบมากเลยค่ะ ลมพัดเย็นสบายจนพิมพ์รู้สึกผ่อนคลายจริงๆ” พิมพ์เอ่ยตอบแววตาคู่สวยเป็ประกายความสุขที่แท้จริง
อาหารท้องถิ่นรสเลิศหลากหลายอย่างถูกจัดเสิร์ฟอย่างหรูหราและประณีต ตลอดมื้ออาหารกลางวัน ภัทร์ทำหน้าที่คนรักแสนดีปรนนิบัติพิมพ์อย่างแสนรักและใส่ใจในทุกรายละเอียดหยุมหยิม ชายหนุ่มคอยเลื่อนตักอาหารป้อนอาหารแกะกุ้งแม่น้ำเผาตัวโตเนื้อเด้งเหยาะน้ำจิ้มซีฟู้ดส่งป้อนให้ถึงปากพิมพ์แ่เบา คอยซับมุมปากที่มีรอยเปื้อนคราบอาหารจางๆ ของเธออย่างใส่ใจ
“ลองทานนี่สิครับพิมพ์ ตัวโตเนื้อเด้งหวานมากนะ” ภัทร์ส่งช้อนป้อนให้เธออย่างน่ารัก
พิมพ์หน้าแดงซ่านด้วยความเอียงอายแต่ก็ยอมอ้าปากรับชิ้นกุ้งอุ่นจากช้อนของเขา เคี้ยวกลืนด้วยความสุขสมร่อยล้นอก “อร่อยมากค่ะภัทร์ เชฟคนนี้เอาใจเก่งจังเลยนะคะ”
“ก็ผมอยากดูแลพิมพ์ให้ดีที่สุดนี่ครับ ชดเชยเวลาที่พี่ภพ...” ภัทร์ชะงักกึกไปชั่วครู่ แววตาคมมีรอยหมองจางๆ เมื่อเอ่ยถึงพี่ชาย ก่อนจะหันมาคลี่ยิ้มกว้างกุมมือบางของเธอไว้บนโต๊ะอาหาร “ผมอยากให้พิมพ์รู้ว่า พิมพ์มีค่าสำหรับผมมากแค่ไหน... ผมไม่อยากเห็นพิมพ์ต้องอดทนหรือเหงาอีกแล้วครับ”
ััที่แฝงความรักความอ่อนโยนลึกซึ้งและการได้รับการปรนนิบัติเอาใจใส่แบบผู้หญิงคนหนึ่งอย่างเต็มที่จากภัทร์สั่นะเือารมณ์ของแพรพิมพ์อย่างรุนแรง เธอตื้นตันใจและรู้สึกมีความสุขล้นอกจนเกือบจะหลั่งน้ำตาออกมา เพราะในชีวิตสมรสแรมปีของเธอกับภพ ภพไม่เคยใส่ใจและปรนนิบัติเธอเช่นนี้เลย ภพมักจะวุ่นวายอยู่กับสายโทรศัพท์ของลูกค้า ตักอาหารใส่จานให้เธออย่างส่งๆ ตามมารยาทผู้ดี และรีบกินรีบอิ่มเพื่อคุยงานต่อเสมอ ไม่เคยมาแกะกุ้งป้อนคำหวานหรือซับมุมปากให้เธออย่างอ่อนโยนทะนุถนอมราวกับเธอเป็สมบัติล้ำค่าล้ำลึกดั่งที่ภัทร์กำลังกระทำให้เธออยู่ในวินาทีนี้
*********
หลังเสร็จสิ้นมื้ออาหารกลางวัน ภัทร์โอบไหล่บางและจูงมือประคองพิมพ์ก้าวเดินเล่นไปตามแนวทางเดินใต้ร่มไม้ใหญ่เลียบฝั่งแม่น้ำท่าจีนที่ไหลเอื่อยๆ แสงแดดยามบ่ายสาดส่องสะท้อนผิวน้ำระยิบระยับเป็เกล็ดเงิน ลมพัดแรงจนชายกระโปรงเดรสสีฟ้าพาสเทลบางเบาพริ้วไหวไปตามแนวลม หมวกสานปีกกว้างขยับพลิ้วจนเธอต้องเอามือจับไว้เบาๆ
ทั้งสองคนปรับทุกข์และพูดคุยแบ่งปันความรู้สึกในใจกันอย่างลึกซึ้งและจริงใจ พิมพ์พูดคุยเล่าถึงความหวังในอดีตและชีวิตแต่งงานที่เคยวาดฝันไว้ว่าจะมีครอบครัวที่อบอุ่นและมีสามีที่คอยอยู่เคียงข้างรับฟัง ทว่าความจริงกลับเต็มไปด้วยความเหน็บหนาวและโดดเดี่ยวไร้ค่า โดนมองข้ามความใส่ใจประหนึ่งเป็รูปปั้นประดับตระกูล
ภัทร์รับฟังเธอทุกถ้อยคำด้วยความใส่ใจ แววตาคมเข้มของเขาไม่มีแววเบื่อหน่าย มีเพียงความรัก ความเข้าใจ และรอยร้าวในใจเมื่อรู้ว่าผู้หญิงที่เขารักต้องเผชิญหน้ากับความปวดร้าว ชายหนุ่มโอบกระชับกอดไหล่เธอแน่นขึ้น กระซิบคำปลอบโยนที่เปรียบเหมือนน้ำทิพย์ชโลมหัวใจที่แห้งผาก
“ผมอยู่ตรงนี้แล้วนะพิมพ์... ต่อไปนี้ผมจะเป็คนรับฟังทุกเื่ของพิมพ์เอง และผมจะไม่มีวันทอดทิ้งพี่ให้เหงาคนเดียวเด็ดขาดครับ”
คำสัญญาหนักแน่นปนรักใคร่ลึกซึ้งของชู้รักหนุ่มรุ่นน้องทำเอาแพรพิมพ์สะท้านใจวาบ ความอบอุ่นและอบอวลจากความรักที่เธอโหยหามานานแสนนานได้รับการเติมเต็มอย่างสมบูรณ์แบบในบ่ายวันนี้จนหัวใจเธอเต้นรัวเปี่ยมสุข พิมพ์รู้สึกราวกับว่าตัวเธอกลับไปเป็เด็กสาววัยรุ่นที่เพิ่งพบรักครั้งแรกอันแสนหวานฉ่ำ สมบูรณ์ และสะอาดสะอ้าน เธอมีความสุขล้นอกจนลืมสิ้นความผิดชอบชั่วดี ลืมเลือนความผิดบาปที่กำลังก่อตัวลับหลัง และลืมชื่อสามีของตัวเองไปชั่วขณะดุจคนตกอยู่ในฝันดีที่ไม่อยากตื่น
ทั้งสองคนหยุดยืนใต้ร่มไทรโบราณต้นใหญ่ริมท่าน้ำสลัว ปราศจากผู้คนในบริเวณนั้น ภัทร์ดึงตัวพิมพ์หันกลับมาประจันหน้ากัน ชายหนุ่มประคองใบหน้าหวานขึ้นช้าๆ สบตาคู่สวยสั่นไหวระริก ก่อนจะโน้มใบหน้าบดจูบเรียวปากอิ่มของพี่สะใภ้อย่างแสนรักและทะนุถนอม
รสจูบริมแม่น้ำยามบ่ายในครั้งนี้ไม่มีรสชาติของความใคร่ดิบเถื่อนทว่ากลับเต็มไปด้วยพันธสัญญาใจ ความรักลึกซึ้ง และการปลอบประโลมเยียวยาิญญาอย่างประณีตศิลป์ พิมพ์จูบตอบรับเขาอย่างอ่อนหวาน อ่อนโยน โอบกอดร่างสูงใหญ่ของภัทร์ไว้แน่น น้ำตาใสๆ ไหลอาบแก้มด้วยความตื้นตันระคนสุขสมที่แท้จริง
ก่อนจะกลับกรุงเทพฯ ภัทร์ยังพัดพาเธอแวะคาเฟ่เล็กๆ อีกแห่งหนึ่งในจุดชมวิวยามพระอาทิตย์อัสดง นั่งคุยและแลกเปลี่ยนความฝันร่วมกันจนดวงตะวันตกลงสู่ทิวไม้ ทั้งสองคนร่วมทางขากลับด้วยหัวใจที่เชื่อมโยงถึงกันอย่างหนาแน่นและพึงพอใจอย่างที่สุด
เมื่อเดินทางกลับมาถึงคฤหาสน์หรูในยามค่ำคืน หัวใจของแพรพิมพ์พองโตและเบิกบานอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน ความรักและการเอาใจใส่ของภัทร์ใน่สองวันที่ผ่านมาทำให้เธอย่ามใจและชะล่าใจในความสัมพันธ์ต้องห้ามนี้อย่างสิ้นเชิง ความหวาดกลัวความลับแตกกระจายหรือความกังวลศีลธรรมในวันแรกๆ มลายหายไปเกือบหมดสิ้น เธอเริ่มมองว่าความรักลอบเร้นลับหลังสามีนี้สามารถเป็ส่วนหนึ่งของชีวิตและนำรอยยิ้มมาให้เธอได้โดยไม่มีอันตรายใดๆ และเริ่มคิดว่าพายุใหญ่ที่เธอกลัวในตอนแรกอาจจะไม่มีทางพัดมาถึงเธอ
ทว่าความชะล่าใจและย่ามใจในกรงขังพิศวาทนี้... กำลังจะกลายเป็หลุมพรางอันแสนร้ายกาจที่ผลักเธอเข้าสู่สถานการณ์เสี่ยงอันตรายแสนร้ายแรงยิ่งกว่าเดิมในอีกไม่ช้า ยามที่ภพเดินทางกลับมาจากสิงคโปร์...
และรอยยิ้มใต้แสงแดดยามบ่ายนี้ ก็อาจจะถูกแทนที่ด้วยน้ำตาแห่งความพินาศลงมาในไม่ช้า...
10K
