หทัยสีเทา

        “ขอโทษค่ะ ขอโทษ” พิมพ์พาเงยหน้ามองชายหนุ่ม ทำทีว่าไม่ตั้งใจ ก่อนเธอเก็บกิริยาและสีหน้าของคนรักทุกระเบียดนิ้ว

        “พิมพ์ คุณ...คุณ” ธาวินอ้ำอึ้ง ดวงตากลมค้างมองหญิงสาวอย่างไม่ทันตั้งตัว

        “มาที่นี่ได้ไง”

        “พิมพ์มาเยี่ยมเพื่อนของพายุค่ะ แล้วคุณวินมาทำอะไรที่นี่หรือคะ” หญิงสาวปั้นหน้ายิ้มแล้วถามคนรัก เสมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

        “เอ่อ...ผม ก็มาเยี่ยมเพื่อนเหมือนกัน กำลังจะกลับพอดีเลย” ธาวินหน้าเสียเล็กน้อย เพราะคาดไม่ถึงว่าจะเจอแฟนสาวที่นี่ ภายใต้รอยยิ้มหวานของหญิงสาว เธอรู้สึกเจ็บปวดเหมือนมีอะไรมาถ่วงหัวใจ เขากำลังปิดบังความจริงที่ว่ามาเฝ้ายัยเด็กน่าจืดนั่น

        “พิมพ์ก็กำลังจะกลับพอดีค่ะ กลับพร้อมกันเลยไหมคะ”

        “วันนี้คงไม่ได้ พอดีผมต้องแวะไปประชุมที่โรงงานอีก ขอตัวก่อนนะ แล้วเดี๋ยวผมโทรหา” ธาวินพูดจบจึงรีบเบี่ยงตัวเดินออกจากโรงพยาบาลไป พิมพ์พามองตามหลังแฟนหนุ่มของตัวเอง เจ็บใจที่เขาทำเหมือนเธอเป็นคนอื่นไปทุกทีเมื่อตั้งหลักได้หญิงสาวร่างสูงหันตรงกลับไปยังห้องพักฟื้นของพิชญาทันทีไม่รอช้า

        เสียงรองเท้าส้นสูงเดินเสมอกันตรงมายังเตียงนอนของพิชญา พิมพ์พาไล่มองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ไม่เข้าใจเหตุใดธาวินจึงได้ให้ความสำคัญกับพิชญามากขนาดนี้เธอเป็นเพียงหญิงสาวที่ไม่ได้เลิศหรูหรือเป็นที่สะดุดตา ขนาดที่ธาวินจะเปลี่ยนใจได้รวดเร็วฉับพลันถึงเพียงนี้

        “ฉันจะไม่ยอมเสียคุณวินไป เธออย่าฝันว่าจะเอาเขาไปจากฉันได้ ไม่มีวัน” พิมพ์พาพูดพร้อมกับใช้มือลูบไร้ไปที่แขนของคนป่วยไม่ได้สติ น้ำตาของพิมพ์พารินไหลออกมาอย่างไม่ต้องบังคับ รู้สึกเจ็บปวดและเสียความมั่นใจในเวลาเดียวกัน

        พิมพ์พายกมือถือโทรหาเพื่อนสนิท เธอจะทำทุกวิถีทางเพื่อดึงธาวินกลับมา

        “พายุ ฉันมีเรื่องให้คุณต้องช่วย” หญิงสาวร่างสูงพูดพร้อมกับมองหน้าพิชญาที่หลับไม่ได้สติ ในแววตานั้นมุ่งมั่นแน่วแน่อย่างถึงที่สุด

        หลังจากธาวินเดินเลือกซื้อผลไม้ในซุปเปอร์มาเก็ต เขารีบมุ่งตรงกลับเข้ามาหาพิชญาทันทีไม่รอช้า เสียงเปิดประตูห้องทำให้หญิงสาวที่พึ่งฟื้นคืนสติหันมองดูอย่างแปลกใจ

        “คุณสามีมาแล้ว งั้นพยาบาลขอตัวก่อนนะคะ” พยาบาลหญิงหันไปยิ้มหวานให้กับพิชญาหนึ่งครั้งก่อนจะเบี่ยงตัวเดินออก ธาวินเดินตรงไปหาหญิงสาว พลางวางถุงกระดาษที่เต็มไปด้วยผลไม้ลงข้างๆ

        “ดีขึ้นไหม”

        “ทำไมคุณพยาบาลถึงรู้ว่าพี่วินเป็น...” พิชญาอ้ำอึ้งก่อน ที่มือหนาของธาวินจะเอื้อมมาจับคลึงบริเวณศีรษะเพื่อทดสอบอุณหภูมิให้แน่ใจว่าหญิงสาวไม่มีไข้แล้ว ใบหน้าคมยื่นเข้ามาใกล้ในระยะประชิดแล้วส่งยิ้มหวานให้เธอหนึ่งครั้ง

        “พี่เป็นคนบอก ว่าพิชญ์เป็นภรรยาของพี่” พิชญาหูร้อนผ่าว จ้องมองเขาพลางนึกถึงตราประทับอันไม่เต็มใจ หากแต่คำพูดของธาวินทำให้พิชญาเลื่อนสายตาไปทางอื่น