เนตรดาวกับภารดาผู้เป็พ่อตัดสินใจขนของทั้งหมดเก็บเข้าไว้ในกำไลสรรพสิ่ง ข้างในนั้นมีจูจูกับจูจินช่วยกันจัดระเบียบสิ่งของลงบนพื้นที่กว้างในมิติ เมื่อมีของหรือเสื้อผ้าของจูจู จูจินก็จะเสกขึ้นมาเป็ของตนเองอีกชุดหนึ่ง เด็กน้อยสองคนชวนกันแต่งชุดต่าง ๆ อย่างสนุกสนาน เนตรดาวเข้ามารับจูจูยามดึกเพื่อมารับกลับออกไปนอนด้วยก็เจอกับกัปตันอเมริกาตัวน้อยสองคนในชุดเต็มยศที่ถือโล่ลอยอยู่บนฟ้าต่อสู้กันสนุกสนานกันใหญ่
“จูจู จูจิน สนุกกันใหญ่เลยนะ ดูสิใส่ชุดเหมือนกันซะด้วย”
“พี่สาวจ๋า พวกเราแต่งตัวแบบนี้น่ารักคูณสองเลยใช่หรือเปล่าจ้ะ ฮิ ฮิ จูจินก็ดูชื่นชอบชุดของหนูมาก ตอนนี้ในห้องของจูจินก็มีเสื้อผ้าเหมือนหนูทุกแบบทุกชุดเลยจ้ะ วันพรุ่งนี้เรายังนัดกันใส่ชุดสไปเดอร์แมนแล้วจะไปเล่นกันที่ป่าอีกฝั่งของมิติจ้ะ”
“จูจิน ในนี้มีป่าอีกเหรอ ไม่ใช่ว่ามีเท่าที่พี่เห็นรอบ ๆ นี้ไม่ใช่เหรอ”
“ยังมีอีกจ้ะพี่สาวข้าจะพาท่านไปดูก็ได้นะจ้ะ ในมิติแห่งนี้มีูเา แม่น้ำ มหาสมุทร แล้วก็ป่าสรรพสิ่งจ้ะ แต่ตอนนี้พวกเราสามารถเข้าไปเล่นได้แค่ในป่าสรรพสิ่งจ้ะ ส่วนสถานที่อื่น ๆ พวกเรายังไม่สามารถเปิดผนึกได้ จึงยังไม่สามารถเข้าไปเล่นได้จ้ะ”
“ใช่แล้วหล่ะพี่สาวจ๋า หนูนะเห็นทะเลคลื่นนี้นะสีสวยมากเลย เหมาะกับการเล่นบานาน่าโบ๊ทมาก หนูว่าจะขอท่านพ่อซื้อเรือเจ็ทสกีกับบานานาโบ๊ทมาเก็บเอาไว้ก่อน แล้วพอสามารถเปิดผนึกทะเลได้พวกเราก็จะได้เล่นกันทันทีเลย ดีไหมจ้ะพี่สาว”
“จ้า ถ้าจูจูอยากได้ก็พาคุณพ่อไปซื้อสลากเหมือนเดิม 80% เอาไปทำบุญ อีก 20 % ก็เอาไว้ซื้อของที่จูจูอยากได้ก็แล้วกัน แต่เจ็ทสกีกับบานานาโบ๊ทราคาก็แพงอยู่นา”
“เอาเป็ของจำลองก็ได้จ้ะพี่สาว เดี๋ยวหนูกับจูจินจะเสกมันให้ขยายและเคลื่อนที่เองจ้ะ รับรองว่าถ้าจูจินได้เล่นต้องติดใจแน่นอนจ้ะ”
“อื้ม ได้สิ อ้อ! จูจินพี่มีคำถาม พี่อยากรู้ว่าจูจินออกจากมิติในกำไลนี้ได้หรือเปล่า”
“ตอนนี้ข้ายังออกจากกำไลสรรพสิ่งยังไม่ได้ต้องรอเวลาที่พี่สาวจะสามารถปลดผนึกข้าออกจากมิติแห่งนี้ก่อน แต่ท่านปู่ฝากบอกจูจูมาแล้วว่าข้ารออีกไม่นานข้าก็สามารถออกไปท่องเทียวเหมือนกับจูจูได้แล้วขอรับ”
“จูจูก็รู้อย่างนั้นหรือ แล้วเมื่อไหร่หล่ะพี่ถึงสามารถปลดผนึกจูจินและสิ่งต่าง ๆ ในมิติแห่งนี้ได้”
“งื้อ! หนูบอกไม่ได้จ้ะท่านปู่บอกว่าเป็ความลับของ์ห้ามแพร่งพราย ไม่อย่างนั้นหนูกับจูจินจะถูก์ลงทัณฑ์จ้ะ”
“โอเค ไม่บอกก็ไม่บอกในเมื่อเป็ความลับของ์พี่ก็ไม่ก้าวก่ายแล้วจ้ะ ป่ะนี่ก็ดึกแล้วเราออกไปนอนกันดีกว่าจูจู ส่วนจูจินราตรีสวัสดิ์นะจ้ะ”
“ราตรีสวัสดิ์ขอรับพี่สาว”
“จูจิน ข้าออกไปก่อนนะพรุ่งนี้ข้าต้องออกเดินทางไปกับพี่สาวแล้วตอนเย็นข้าจะเข้ามาหาเ้าใหม่ แล้วข้าจะเอาไก่บอนชอนมาฝากเ้าด้วย”
“อื้อ ได้เลย เดี๋ยวข้าจะไปจัดห้องรอเ้านะ แล้วเ้าอย่าลืมเอาอาหารอร่อย ๆ มาให้ข้าหล่ะ”
“อื้อ ! ”
เมื่อออกมาจากมิติของกำไล จูจูจึงเปลี่ยนชุดเป็ชุดนอนคุณม้าลายมุดเข้ามาในผ้าห่ม เนตรดาวที่กำลังปิดไฟก็ต้องอมยิ้ม สงสัยจะเสียพลังในการเล่นกับจูจิน พอถึงเวลาหลับก็ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น
เนตรดาวล้มตัวนอนห่มผ้าพร้อมกับความคิดที่ล่องลอย เธอจำได้ว่าก่อนที่คุณยายที่ศาลเ้าจะให้กำไลสรรพสิ่งกับเธอนั้น คุณยายเคยบอกว่าให้เราหมั่นสะสมความดีให้มากที่สุด พร้อมทั้งกักตุนสิ่งของเพื่อนำไปช่วยเหลือผู้คนในดินแดนอันไกลโพ้น เธอติดใจสงสัยในคำว่าดินแดนอันไกลโพ้นนี่แหละ มันหมายความว่าอย่างไรเธอไม่เข้าใจจริง ๆ พอจะถามเ้าตัวยุ่งก็ลืมถามเพราะความช่างฉอเลาะของจูจูที่ทำให้เธอไขว้เขวจนลืมถามไปทุกที เดี๋ยวหลังจากไปถึงเชียงใหม่ในแล้วจัดข้าวของเสร็จก่อนเธอค่อยถามเ้าตัวยุ่งก็แล้วกัน
ภารดากับเนตรดาวรวมทั้งจูจูเข้ามากราบลาท่านเ้าที่เพื่อที่จะย้ายไปอยู่ที่เชียงใหม่ ท่านเ้าที่ก็แอบใจหายเพราะรู้สึกผูกพันกับครอบครัวของภารดาเป็อย่างมาก แต่ทุกอย่างย่อมเป็ไปตามครรลองที่์ได้กำหนด ในตอนนี้ภารดาและเนตรดาวก็มีรัศมีที่สว่างไสวกระจายอยู่รอบตัว ส่วนเซียนน้อยจูจูสหายคลายเหงาต่างวัยของท่านเ้าที่ยิ่งมีรัศมีไอเซียนเข้มข้นกว่าแต่ก่อนอยู่มาก
“ท่านเ้าที่ขอรับ กระผมกับครอบครัวจะย้ายไปอยู่ที่จังหวัดเชียงใหม่ ในวันนี้กระผมจึงพาลูก ๆ ทั้งสองมากราบลาท่าน ส่วนที่บ้านหลังนี้กระผมจะปล่อยเช่าแต่ท่านไม่ต้องเป็กังวลนะขอรับ กระผมได้คัดเลือกคนดีที่ไว้ใจได้ให้มาเช่าอยู่ที่นี่ต่อและกระผมได้แจ้งพวกเขาไว้ล่วงหน้าแล้วว่าให้ถวายอาหารและดูแลศาลพระภูมิของท่านขอรับ”
“อืม..เรารับทราบ เซียนน้อย ถ้าว่างเมื่อไหร่ก็มาเยี่ยมเยียนเราด้วยหล่ะ”
“จ้ะท่านตาเทพ ถ้าหนูว่าง ๆ หนูจะมาเยี่ยมเยียนท่านตาจ้ะ อ้อ! อีกอย่างถ้าท่านตาเทพเหงา ท่านตาก็ติดต่อหาหนูผ่านแอปเทพ์ได้ทุกเมื่อเลยจ้ะ อ้อ ! ท่านตาเทพเห็นรูปน้องชายของหนูที่ส่งให้แล้วหรือยังจ้ะ จูจินน้องชายของหนูน่ารักมากแต่น้อยกว่าหนูนิดหน่อยใช่หรือเปล่าจ้ะ”
“ฮ่า ฮ่า น่ารักทั้งพี่ทั้งน้องเลยหล่ะ แต่เราก็ชื่นชอบท่านเซียนน้อยจูจูมากกว่าเพราะเรากับท่านนั้นย่อมคุ้นเคยกันดี อ้อ! เราฝากบอกท่านเ้าของบ้านด้วยว่าเราก็ใกล้จะเลื่อนตำแหน่งจากเทพอารักษ์ขึ้นไปรับตำแหน่งใหม่บน์เช่นกัน อีกไม่นานก็คงจะมีเทพองค์ใหม่ลงมาประจำการแทนเราแล้วหล่ะ”
"โอ้โห ! ท่านตาเทพก็ได้เลื่อนขั้นด้วย หนูยินดีกับท่านตาเทพด้วยนะจ้ะ แล้วหนูจะบอกกับท่านพ่อและพี่สาวให้นะจ้ะ"
“อืม เราขอให้ท่านเซียนน้อยกับครอบครัวนั้นโชคดี จากนี้เราคงจะไม่ได้เจอกันอีกเพราะเมื่อถึงเวลาที่์กำหนดท่านต้องเดินทางไปยังที่ไกลโพ้นเราจะระลึกถึงท่านเสมอ”
“ขอบคุณจ้ะท่านตาเทพ, ท่านพ่อจ๋า ท่านตาเทพฝากบอกว่าขอให้เราทุกคนโชคดีจ้ะ แล้วท่านตาเทพบอกว่าอีกไม่นานท่านตาเทพจะไปรับตำแน่งใหม่บน์จ้ะ แล้วจะมีเทพองค์ใหม่ลงมาทำหน้าที่แทนจ้ะ"
“โอ้ ! กระผมกับลูก ๆ ขอแสดงความยินดีกับท่านเ้าที่ด้วยนะขอรับ ตอนนี้ก็ถึงเวลาแล้วกระผมขอกราบลาท่านนะขอรับ”
ภารดาจุดธูปเทียนบูชาพร้อมเครื่องคาวหวานชุดใหญ่ถวายให้กับท่านเ้าที่ก่อนที่จะพาลูก ๆ ทั้งสองตรวจสอบปิดบ้านให้เรียบร้อยก่อนที่จะขึ้นรถยนต์ส่วนตัวเพื่อมุ่งหน้าไปยังจังหวัดเชียงใหม่
“หนูไปก่อนนะจ้ะท่านตาเทพ”
“อืม..เราขอให้พวกท่านโชคดี”
***********************
ภารดาใช้เวลาในการเดินทางมาเชียงใหม่เป็ระยะเวลาสองวันเนื่องจากแวะพักผ่อนและท่องเที่ยวตามรายทาง ในที่สุดครอบครัวพิพัฒน์พงษ์ก็เดินทางมาถึงจังหวัดเชียงใหม่ จูจูที่นั่งจ้อมาตลอดทางกับเนตรดาวเมื่อเห็นป้ายเข้าเมืองเชียงใหม่ก็รีบตั้งจิตเปลี่ยนชุดเป็เด็กชาวเขาตัวน้อยน่ารักที่ภารดาได้ซื้อไว้ให้ล่วงหน้า พร้อมกับทำหน้าแป้นแล้นทำท่าทางน่ารักพร้อมกับคำพูดที่น่าหยิกก็ทำเอาทุกคนในรถต่างหัวเราะออกมากบความช่างฉอเลาะนี้
“ถึงเจียงใหม่แล้ว ป้อแม่ปี้น้องหมู่เฮา จูจูมาแล้วเน้อค้าบ”
“ฮ่า ฮ่า ไม่เสียแรงที่ซุ่มฝึกซ้อมภาษาเหนือเลยนะจูจู”
“งื้อ ! ก็หนูต้องทำความคุ้นเคยกับที่อยู่ใหม่นี่จ้ะ มาอยู่เชียงใหม่ทั้งที หนูก็จะอู้กำเมือง เผื่อได้ไปพูดคุยกับท่านเ้าที่ที่บ้านของเราไงจ้ะพี่สาว ท่านพ่อจ๋าหนูพูดถูกหรือเปล่าจ้ะ”
“อืม จูจูว่าถูกพ่อก็ว่าถูกจ้ะลูก”
“ค๊าา คุณพ่อก็เห็นด้วยกับจูจูตลอดนั่นแหละหนูไม่เถียงด้วยแล้วค่ะ”
เมื่อทุกคนเข้ามาถึงบ้านของพวกเขาที่อยู่ในเขตตำบลห้วยแก้ว บ้านหลังนี้ตั้งอยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยมากนัก พื้นที่บ้านอันร่มรื่นบรรยากาศเย็นสบายไม่ร้อนอบอ้าวเหมือนกับกรุงเทพฯ เมื่อเข้ามาในเขตบ้านจูจูกับเนตรดาวก็ตื่นเต้นยินดีเพราะพวกเขามาเที่ยวที่เชียงใหม่นาน ๆ ทีเท่านั้น แต่นับจากนี้ไปอีกหลายปีที่พวกเขาจะได้อยู่ที่บ้านหลังนี้ ใน่ปีหนึ่งเนตรดาวได้รับคัดเลือกให้อยู่ในหอพักของมหาวิทยาลัยแต่ทว่าด้วยความที่บ้านอยู่ใกล้มหาวิทยาลัย เนตรดาวจึงทำเื่สละสิทธิ์เพื่อให้เพื่อนที่มาจากต่างจังหวัดได้มีโอกาสเข้ามาอยู่หอพักแทน
ภารดาพาลูก ๆ ทั้งสองเข้ามากราบเ้าที่ของบ้าน ซึ่งจูจูน้อยนั้นคุ้ยเคยกับท่านเ้าที่เป็อย่างดี เพราะมาที่นี่หลายครั้งและติดต่อกันผ่านแอปเทพ์เป็ระยะ ก่อนมาเชียงใหม่จูจูก็ได้ไลน์บอกท่านเ้าที่ที่เชียงใหม่มาก่อนแล้ว
“สวัสดีจ้ะท่านน้าเทพ หนูกับท่านพ่อและพี่สาวมาแล้วจ้ะ”
“อืม สวัสดีจูจู คราวนี้มาอยู่ที่นี่หลายปี เราจะได้พูดคุยกันให้ชุ่มปอดหน่อย ท่านเ้าที่ในละแวกนี้ก็คิดถึงจูจูใหญ่เลย เราก็บอกไปว่าท่านจะย้ายมาอยู่ที่นี่ถาวร เทพเ่าั้ก็ต่างยิ้มแย้มดีใจกันเลยทีเดียว”
“โอ้โห! ท่านเ้าที่ทุกคนก็คิดถึงหนูเหมือนกันเหรอจ้ะ อย่างนี้หนูต้องไปทักทายแล้วหล่ะจ้ะ”
ภารดากับเนตรดาวเห็นจูจูตั้งหลักคุยกับท่านเ้าที่เป็เื่เป็ราว จึงเลี่ยงเข้าบ้านเพื่อปัดกวาดเช็ดถูและเก็บผ้าที่คลุมเฟอร์นิเจอร์ในบ้าน เสียงพูดจ้อของจูจูก็ลอยมาตามสายลม ส่วนพ่อลูกก็ช่วยกันทำความสะอาดบ้านไป เดี๋ยวเมื่อยปากเมื่อไหร่จูจูก็จะเข้าบ้านมาเอง เมื่อทุกที่สะอาดแล้วเนตรดาวจึงกำหนดจิตนำสิ่งของที่เก็บไว้ในมิติทยอยนำออกมาจัดวาง เนตรดาวชอบแบบนี้มากเพราะไม่จำเป็ต้องขนย้ายแค่กำหนดจิตเหมือนกับที่จูจินได้บอกไว้ ของในมิติก็จะปรากฏออกมาจัดวางตามตำแหน่งที่้า ไม่ต้องยกให้เมื่อยปวดหลังปวดเอวอีกแล้ว
ยามเย็นทุกคนก็พากันไปจับจ่ายซื้อของใช้ในห้างสรรพสินค้าและแวะทานข้าวเย็นที่นั่นกัน วันนี้เหนื่อยมามากแล้วเนตรดาวจึงไม่อยากจะเข้าครัว อีกอย่างจูจูได้สัญญากับจูจินไว้ว่าจะซื้อไก่บอนชอนไปฝาก ภารดาจึงพาลูก ๆ มาห้างสรรพสินค้าเพื่อไก่บอนชอนของลูกรักตัวน้อยโดยเฉพาะ เนตรดาวก็ได้แต่ส่ายหัวกับการตามใจของคุณพ่อ แต่เมื่อเป็ความสุขของท่านก็ให้ท่านทำตามที่้า เธอก็แค่หมั่นไส้ในความช่างฉอเลาะของจูจูก็เท่านั้นเอง
เมื่อกลับมาถึงบ้านทุกคนต่างแยกย้ายกันเข้านอน เนตรดาวส่งจูจูเข้าไปหาจูจินในมิติพร้อมกับไก่บอนชอนในส่วนของตนเองและส่วนของจูจิน ส่วนเธอต้องเตรียมชุดนักศึกษาเพื่อเข้าไปรายงานตัวที่มหาวิทยาลัยในวันพรุ่งนี้ ส่วนจูจินในปีนี้ไม่ยอมใส่เครื่องแบบนักศึกษาแล้วบอกเหตุผลกับเธอว่าอยากแต่งชุดไพรเวตไปเรียนบ้างเพราะอย่างไรอาจารย์ก็ไม่เห็นจูจูอยู่ดี ก็ทำเอาเธอแอบอิจฉาอยู่เหมือนกัน
หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จเนตรดาวจึงเข้ามิติเพื่อไปรับจูจูพร้อมกับสอบถามเื่ที่คาใจหลังจากเธอได้รัับกำไลจากคุณยายที่ศาลเ้าด้วย
“จูจู จูจิน อยู่ไหนนะ พี่เข้ามาหาแล้ว”
“พวกหนูอยู่นี่จ้าพี่สาว” จูจูกับจูจินที่อยู่ในชุดสไปเดอร์แมนเด็กที่ดูจะรัดพุงรัดตัวของเซียนน้อยทั้งสองก็ดูน่าขบขันอยู่ไม่น้อย อีกทั้งทั้งคู่ยังลอยตัวเข้ามาหาแล้วทำท่ายิงใยแมงมุมนั่นอีก
“อื้ม! สนุกไหมหล่ะ พากันไปเที่ยวในป่ากันมาใช่หรือเปล่า แล้วจูจินชอบไก่บอนชอนที่คุณพ่อซื้อมาฝากไหมจ้ะ”
“สนุกมากจ้ะพี่สาว, ข้าชอบอาหารที่จูจูนำเข้ามาให้ขอรับพี่สาว ข้าว่ามันอร่อยดีขอรับ”
“อิอิ ข้าบอกแล้วว่าอร่อย แต่ก็สู้อาหารฝีมือของพี่สาวไม่ได้อยู่ดีนั่นแหละ”
“อืม ถ้าจูจูกับจูจินอยากกินอะไรก็บอกพี่ได้ ถ้าพี่มีเวลาพี่จะทำให้นะจ้ะ , จริงสิจูจู พี่มีเื่สงสัยว่าจะถามมานานแล้วว่ากำไลก่อนที่คุณยายมอบให้พี่คุณยายบอกว่าให้พี่หมั่นสะสมความดี อันนี้พี่เข้าใจได้ แต่ว่าที่คุณยายบอกว่าให้พี่เก็บสะสมสิ่งที่จำเป็ไว้ในกำไลนี้เพื่อนำไปช่วยเหลือผู้อื่นในดินแดนอันไกลโพ้น เื่นี้คืออะไร ดินแดนอันไกลโพ้นคือที่ไหน จูจูบอกพี่ได้หรือเปล่า”
“หนูบอกได้จ้ะ ที่ท่านยายบอกก็คือพี่สาวต้องหมั่นทำความดี แล้วก็พี่สาวให้เก็บสะสมสิ่งของที่จะเอาไปช่วยเหลือผู้ยากไร้ที่พวกเขาไม่สามารถเข้าถึงสิ่งพวกนี้ได้ อย่างเช่นข้าวปลาอาหารแห้ง ยารักษาโรค อุปกรณ์อำนวยความสะดวกต่าง ๆ ยังไงหล่ะจ้ะ พี่สาวก็รู้ว่ากำไลสรรพสิ่งสามารถเก็บบรรจุสิ่งของต่าง ๆ ได้ หากพี่สาวไปทำบุญในที่ห่างไกลพี่สาวก็จะมีของใช้ที่อยู่ในนี้ครบโดยไม่ต้องจัดหาไงจ๊ะ”
“อืม อย่างนี้นี่เอง สงสัยท่านยายจะรู้ว่าเราจะย้ายมาอยู่ที่นี่ อันที่จริงที่นี่ยังมีเด็ก ๆ กับผู้คนที่อยู่บนที่ราบสูงที่ไม่สามารถเข้าถึงสาธารณูปโภคกับโอกาสในการช่วยเหลือ พี่ก็ว่าดีอยู่เหมือนกัน”
“ใช่จ้ะ แบบนี้ดีที่สุดจ้ะ”
จูจูน้อยแอบเหงื่อตก ความจริงที่ท่านยายบอกไว้คือให้พี่สาวจัดเตรียมสิ่งของต่าง ๆ เพื่อตัวของพี่สาวเองนั้นแหละ เพราะอีกเจ็ดปีพี่สาวกับพวกเขาต้องย้ายไปอยู่ในโลกอีกใบที่ห่างไกลจากโลกใบนี้ จูจูก็มีหน้าที่ที่จะช่วยบอกให้พี่สาวจัดเก็บอะไรบ้างเพราะจูจูรู้จักที่ที่พวกเขาจะไปเป็อย่างดี ท่านปู่เซียนมอบหมายภารกิจให้กับเขาแล้วจูจูก็จะทำให้สำเร็จและจะต้องไม่ให้พี่สาวรับรู้ถึงเวลาที่จะอยู่ในโลกใบนี้ด้วย เฮ้อ! สู้ ๆ นะ จูจู
*********************