เวลาจวบจะบ่ายคล้อย ทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยเมื่อถึง่เย็น เหล่าทหารและนางกำนันกลับไปยังต้นสังกัดเดิมจะเหลือก็แต่นางกำนัน 5-6 คน ที่ซูเจินขอให้มาช่วยรับใช่ที่จวนของสนมลี สองแฝดนั่งหอบแฮ่กๆ โดยมีป้าฉางกับอาเฟยยืนพัดให้อย่างใกล้ชิด แต่ถึงกระนั้นสายตาของทั้งคู่ก็ยังไม่วายที่จะหันกลับมามองหน้าซูเจินอยู่เป็ระยะๆและดูเหมือนว่าเธอเองก็จะรู้ตัวอยู่เช่นกันว่ากำลังมีคนแอบมองอยู่
"เอาล่ะ..ทุกอย่างเป็ไปตามที่ฉันคิดไว้ นี่ลี ต่อไปนี้เธอห้ามคิดเด็ดขาดว่าเธออยู่คนเดียวในโลกเพราะเธอยังมีฉันแล้วก็มีฝาแฝดคู่นี้ด้วย จริงไหม พวกนายอ่ะ"
"เอ้อ!! เฮ้อ!!วันนี้พวกข้า 2 คนตั้งใจทำเพื่อเ้าอย่างเต็มที่ เ้าไม่ต้องคิดอะไรมากนะใช้ชีวิตอย่างสุขสบายและสงบสุขเถิด สนมลี"
"ขอบคุณองค์ชายทั้งสองที่ทำให้ข้ารู้ว่าบนโลกใบนี้ข้าไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว ยิ่งไปกว่านั้น…ซูเจิน..ข้าไม่รู้ว่าจะต้องตอบแทนเ้ายังไง เ้าคือเพื่อนที่ดีที่สุดของข้าในตอนนี้"
"เธออยากจะตอบแทนฉันหรอ ได้นะ!!"
"ยังไง…ขอเพียงข้าตอบแทนเ้าได้ เ้ารีบบอกมาเถิด"
"วันนี้จวนของเธอถูกตกเเต่งขึ้นมาใหม่ ซึ่งอาจเป็ได้ว่าถ้านอนคนเดียว เธออาจจะรู้สึกแปลกๆไป งั้นเอาเป็ว่าให้ฉัน…มานอนเป็เพื่อนเธอดีไหม?"
"ฮ้ะ??"
"คือฉันเป็ห่วงว่าเธออาจจะ……" สองแฝดรู้ถึงแผนการของเจินเจินในทันทีว่านางกำลังจะหลบหนีอีกครั้ง พวกเขาสองคนพยักหน้าใส่กันแล้วรีบเข้าไปรวบตัวเจินเจินทันที ผู้พี่ใช้มือคล้องคอเจินเจินและยืนพูดกับสนมลี ส่วนผู้น้องก็รู้งาน เขารีบเอามือขึ้นมาปิดปากเจินๆไว้ไม่ให้นางได้พูดต่อ
"เห็นทีว่าพวกข้าจะยอมให้เป็เช่นนั้นมิได้จริงๆ สนมลี..เ้าก็รู้ว่าเวลานี้ชายาเจินเพิ่งจะเเต่งานกับพวกข้าและนางก็ยังไม่ได้เข้าร่วมหอกับพวกข้าเลยแม้เเต่คืนเดียว เพราะฉะนั้นข้าหวังว่าเ้าจะสามารถนอนคนเดียวได้ในคืนนี้"
"หากที่นี่ไม่มีอะไรแล้ว ข้า ท่านพี่และซูเจินต้องขอตัวก่อน เชิญสนมลีพักผ่อนตามสบาย..ขาดเหลืออะไรให้บอกนางกำนันพวกนี้ พวกข้าขอตัว ไปเถอะท่านพี่"
"เอี๋ยวๆๆๆ อี้อันอังไอ่ไอ้ออกอ่าอะไอเอยอ้ะ!!" (พูดแบบโดนมือปิดปาก) ซูเจินโดนสองแฝดลากตัวดึงเเขนออกไปจากจวนเพื่อกลับจวน ทำเอาถึงกลับงงให้กับพฤติกรรมของสามคนนี้ ครั้นเมื่อออกมาพ้นจวนของสนมลี เจินเจินก็จัดการงับมือของอี้เฉียนทันที
"โอ้ย!!กัดมือข้าทำไมเนี้ย ข้าเจ็บนะ"
"พวกนายทำอะไรเนี้ย เสียมารยาทต่อหน้าเพื่อนฉันได้ยังไง ถอยไปเลย ฉันจะเข้าไปหาสนมลี" สองแฝดยืนยิ้มพร้อมกับกางมือขวางทางไม่ให้เจินเจินหลุดไปได้ อี้เถียนอาศัยจังหวะที่นางเผลอรวบตัวอุ้มนางกลับจวนพวกเขาทันที อี้เฉียนผู้เป็พี่ไม่รอช้ารีบวิ่งตามไปทันทีทิ้งให้อาฉางกับอาเฟยต้องวิ่งตามพวกเขาไปติดๆ เเต่เมื่อหันกลับมาและพบว่าสองบ่าวรับใช้กำลังวิ่งตามมา อี้เฉียนก็รีบหยุดวิ่งเเล้วหันมาทำหน้าเคร่งขรึมทันที เขาใช้มือสองข้างไขว้หลังเมื่อสองคนนั้นคุกเข่าลงต่อหน้า
"องค์ชาย จะให้พวกข้ารับใช้อะไรหรือพะยะค่ะ"
"ไม่มี.."
"..............." อาฉางและอาเฟยมองหน้ากันอย่างงงๆ
"วันนี้ข้าอารมณ์ดี อนุญาตให้พวกเ้าพักได้หนึ่งวัน อ่อ..นี่คือค่าแรงในการช่วยงานที่จวนสนมลีของพวกเ้า ไปได้!"
"ขอบพระทัยองค์ชาย" อี้เฉียนพูดจบก็ทำเป็เดินเนิบๆจากไปและค่อยๆเร่งจัวหวะขึ้นเรื่อยๆจนกลายเป็วิ่งแทน อี้เถียนอุ้มซูเจินมาที่จวนของนางซึ่งก่อนจะเข้าไปในห้องเธอก็เห็นกล่องน้อยใหญ่หลายกล่องด้วยกัน ทันทีที่อี้เถียนปล่อยเธอลงที่เตียงเธอก็รีบวิ่งมาดูทันที เมื่อเปิดกล่องเเรกเห็นเป็เสื้อผ้า กล่องสอง สาม สี่ก็เป็เสื้อผ้าของใช้ของผู้ชาย เจินเจินรีบหันควับกลับมาหาสองแฝดทันที
"นี่อย่าบอกนะว่าพวกนาย!!"
"ใช่แล้ว..ข้ากับน้องสามจะย้ายมาอยู่ที่นี่กับเ้าเพื่อช่วยอำนวยความสะดวกในการผลิตทายาท พวกข้าหวังว่าเ้าจะไม่ปฏิเสธ เพราะถึงปฏิเสธข้าก็จะไม่มีวันขนของกลับเด็ดขาด"
"ก็ไหนพวกนายบอกว่าจะผลัด….."
"ใช่ๆๆๆ…ข้ากับท่านพี่ตกลงกันเช่นนั้นจริง ถ้าเป็วันของท่านพี่ ข้าก็จะกลับไปนอนที่จวนเดิม เเต่เมื่อใดที่เป็วันของข้า ข้าก็จะมานอนที่นี่ เพราะงั้นพวกข้าจึงได้เอาของใช้และเสื้อผ้าบางส่วนมาไว้ที่ห้องเ้ายังไงล่ะ.."
"ถึงตรงนี้แล้ว เ้ามีอะไรสงสัยอีกไหม?"
"มี!! ฉันสงสัยว่าทำไมพวกนายทำอะไรไม่คิดจะปรึกษาฉันก่อน"
"ก็ถือว่าหายกัน เพราะเื่ที่เ้าใช้พวกข้าไปยกของที่จวนสนมลี เ้าก็ไม่ได้บอกพวกข้าเช่นกันและแผนการหนีไปนอนกับสนมลีของเ้า ข้าก็รู้!! ซูเจิน เ้าคิดว่าจะผลัดพวกข้าไปได้ถึงเมื่อไหร่กัน"
"ก็ฉันยังไม่พร้อม!!"
"ถึงจะไม่พร้อม เเต่ยังไงคืนนี้เ้าก็สัญญากับพวกข้าแล้ว เ้าเป็คนยื่นข้อเสนอเองเพราะฉะนั้นเ้าไม่มีสิทธิค้าน!!"
"ยังไงคืนนี้พวกข้าก็ต้องเอาคืน!"
"เดี๋ยวนะ พวกข้า! หมายถึงพวกนายทั้งสองคนเลยหรอ!!"
"ข้าบอกแล้วไงว่าเพื่อคืนนี้ ข้ายอมทำทุกอย่างน้องสามเองก็เช่นกัน ข้ากับน้องไม่เคยเอาเปรียบกัน ในเมื่อวันนี้ข้ากับน้องสามช่วยงานเ้าแล้ว คืนนี้เ้าก็ต้องช่วยงานพวกข้าด้วย เข้าใจไหม?"
"พวกโรคจิต วันนี้คิดเเต่จะปล้ำผู้หญิงที่เค้าไม่มีทางสู้ พวกนายไม่คิดบ้างหรอว่าฉันจะเหนื่อยเเค่ไหนที่ต้องรับมือกับพวกนายถึงสองคนด้วยกัน"
"ฮึฮึฮึ วางใจได้ พวกข้าสองคนจะไม่เอาเปรียบเ้า พวกเราจะค่อยๆเข้าหาเ้าอย่างเท่าเทียมกัน เชื่อใจพวกข้าได้" อี้เฉียนเอื้อมมือมาลูบไล้มือของเจินเจิน พร้อมกับอี้เถียนก็สอดมือเข้ามาคล้องไหล่ของซูเจินอีกทาง สายตาของทั้งคู่ทำให้ซูเจินรู้ได้ทันทีว่าเธอไม่รอดเเน่ๆคืนนี้….
806
