ทว่าระหว่างที่นางนอนนิ่งคิดแผนอยู่นั้นก็ไม่รู้ตัวเลยว่าตนเองค่อยๆหลับตาลงแล้วหลับไปั้แ่เมื่อใด ชายหนุ่มที่แอบโปะผงนิทราให้นางพึมพำ ขอโทษก่อนจะดึงผ้าห่มคลุมให้ถึงคอ
“คุณหนูหลูขออภัยด้วย!ข้าแค่ทำให้นอนหลับเท่านั้นมิได้คิดเป็อื่น”
หลูฉิงซวงงัวเงียตื่นขึ้นเมื่อได้ยินเสียงชายหนุ่มข้างๆทั้งร้องเรียกทั้งเขย่า
“คุณหนูรองตื่นเถอะ!ท่านลวนลามข้าจนหัวหน้าเข้าใจผิดแล้ว!”
พอนางลืมตาก็เห็นเทียนเล่มใหญ่สว่างอยู่ใกล้จนต้องหยีตานางจึงถามออกไป “เช้าแล้วหรือ?”
นางได้ยินเสียงของโหยวอีดังขึ้นด้วยความใ
“หลูฉิงซวง! เ้ามาอยู่นี่ได้อย่างไร?”
นางจึงพลันรู้ตัวว่าคืนที่ผ่านมาตนเองนอนร่วมเตียงอยู่กับพ่อค้าซาลาเปาที่เป็สายลับในสังกัดของโหยวอีมือปราบสายลับจึงรีบอธิบายว่าพวกเขามิได้เกินเลยกันแต่อย่างใดทว่าสีหน้าของโหยวอีกลับมิได้ดูดีขึ้นสักนิด เขารีบบอกให้นางกลับจวนโดยเร็วด้วยความอับอายนางรีบลงจากเตียงสวมรองเท้าแล้วตรงไปยังประตูไม้เล็กที่กำแพง
เหยียนถังรีบสวมรองเท้าเดินตามนางมาติดๆ
“คุณหนูท่านกอดข้าแล้วจะให้ข้าเข้าใจอย่างไร?”
“กะ...กะ...ก็ข้าก็แค่หนาว เ้าอย่าคิดเลยเถิดสิ!”
แม้นางจะพยายามปัดเพื่อให้เขาเลิกสนใจเื่นี้ทว่าชายหนุ่มกลับเอ่ยคำที่ทำให้นางต้องอึ้งยิ่งกว่าเดิม
“ถ้าเช่นนั้นอากาศหนาวคราวหน้าข้าจะมาให้ท่านนอนกอดใหม่ก็ แล้วกัน!”
นับจากวันนั้นนางก็ตั้งใจเอาไว้ว่าจะไม่ให้เขาได้เห็นหน้านางอีก!
หลังจากการแต่งงานของหลูฉิงกวางกับโหยวอีกผ่านไปไม่นานน้องสาวของนางก็มาบอกว่าจะเดินออกไปอำเภอเฉินเพื่อตามหาจ้าวชิงชิงหลูฉิงซวงเองก็สนิทสนมกับอดีตฮูหยินของโหยวอีเช่นกัน จึงเอ่ยปากขอติดขบวนไปด้วยโดยที่นางไม่รู้ว่ามือปราบซาลาเปาผู้นั้นจะติดตามไปรถม้าของนางมีสาวใช้อีกสองคนติดตามไปคอยดูแล
“คุณหนูเ้าคะพ่อค้าซาลาเปารูปงามผู้นั้นก็มาด้วยนี่?”
“อืม...เขาเป็สหายของมือปราบจั๋วน่ะ!”
“มิน่าวันที่พวกเราไปซื้อซาลาเปาจึงได้เห็นมือปราบจั๋วนั่งอยู่แถวนั้น”
“คนหนึ่งบึกบึนหล่อเหลาอีกคนรูปงามอ้อนแอ้น เป็ข้าก็ไม่รู้จะเลือกผู้ใดดี?”สาวใช้ทั้งสองลอบมองบุรุษที่ขี่ม้าตามมาข้างหลังแล้วหัวเราะกันคิกคัก
หลูฉิงซวงแสร้งทำเป็เวียนหัวแล้วหลับตาใบหน้าของนางร้อนผ่าวเมื่อนึกถึงค่ำคืนที่ร่วมเตียงโดยมิได้ตั้งใจตอนที่นางตื่นขึ้นมาสองแขนของนางยังโอบรอบเอวของเหยียนถังอยู่ ช่างน่าขายหน้านัก!
โหยวอีให้พักม้าเพื่อรับประทานอาหารกลางวันคุณหนูรองหลูพยายามที่จะไม่หันไปทางเหยียนถังและจั๋วเหรินหาว ทว่าโหยวอีกลับร้องเรียกให้คนทั้งคู่มานั่งกินอาหารใกล้ๆ
“ข้าอิ่มแล้วขอไปเดินเล่นทางโน้นก่อนก็แล้วกัน”นางคิดจะลุกไปให้ห่างจากการเผชิญหน้าทว่ากลับรีบร้อนจนตัวเองสะดุดก้อนหินโผเข้าไปในอ้อมกอดของเหยียนถังต่อหน้าคนที่ร่วมเดินทางทั้งหมด
“โอ๊ะ!”
“คุณหนู! ท่านไม่เจ็บใช่หรือไม่?”
หลูฉิงซวงที่หน้าคะมำแล้วถูกเหยียนถังกอดเอวด้านข้างเอาไว้อายจนแทบแทรกแผ่นดินหนีเมื่อเสียงของเขาดังขึ้นใกล้ๆ หูเขาใช้แขนที่รองเอวด้านหน้าของนางดันให้นางยืนตรงหญิงสาวหน้าแดงก่ำไม่กล้าสบตาพ่อค้าซาลาเปา
“มะไม่เป็ไร! ข้าไปแล้ว!”
สายลับเหยียนขยับไปนั่งใกล้จั๋วเหรินหาวแล้วเหวี่ยงหมัดต่ำระดับเอวใส่ท้องของมือปราบรุ่นพี่ที่อายุเท่ากันด้วยกำลังพอประมาณเขาชะโงกหน้าเข้าไปกระซิบ
“ข้ารู้นะว่าเป็ฝีมือเ้า!”
“เ้าไม่ชอบหรือ?ข้าเห็นเ้ากับนางหน้าแดงพอกันเลย!”
โหยวอีลอบสังเกตอาการของสองหนุ่มสาวแล้วยกยิ้มมุมปากเ้าสายลับซาลาเปาสุดหล่อผู้นี้ เห็นทีจะคิดกินเนื้อหงส์เสียแล้วกระมัง?ในฐานะบุรุษด้วยกันเขาพอจะมองสายตาของเหยียนถังออกว่าพึงใจพี่สาวของภรรยา
“พวกเ้ารีบกินเถอะเราจะได้ถึงอำเภอเฉินเร็วหน่อย จะได้มีเวลาเดินเที่ยวตลาดกับวัดพระโพธิสัตว์”
“ท่านพี่ข้าได้ยินว่าวัดแห่งนี้สวยงามมากพระชายาชิงหลานทรงเคยมารับจ้างวาดภาพฝาผนังด้วยใช่ไหมเ้าคะ?”
“ใช่! องค์ชายเห็นว่าพระชายาฝีมือดีจึงได้ว่าจ้างมาเป็จิตรกรแทน จิตรกรหลวงที่ขาดงานไป”
หลูฉิงซวงเดินเล่นไม่ไกลจากที่จอดรถม้านักบริเวณนั้นอยู่ใกล้หนองน้ำเล็กๆ สาวใช้สองคนเดินตามหลังนางอยู่ไม่ไกล
“งู! งูใหญ่เ้าค่ะ!” ด้วยความใสาวใช้สองคนะโหนีถอยออกมา คุณหนูรองกระโจนไปด้านหน้างูใหญ่ตัวนั้นเลื้อยผ่านระหว่างพวกนาง
เหยียนถังที่สังเกตหลูฉิงซวงอยู่ห่างพอประมาณรีบใช้วิชาตัวเบากระโจนเข้ามากอดเอวนางไว้แล้วพุ่งขึ้นสูงลอยข้ามงูตัวนั้นกลับไปยังบริเวณจอดรถม้านางใจหายใจคว่ำจึงได้แต่กอดเอวเขาไว้แน่นพร้อมหลับตาเม้มปากแน่น
“คุณหนู! ปลอดภัยแล้วขอรับ!”
นางลืมตาขึ้นจึงค่อยรู้ตัวว่าตนเองซบอกเขาอยู่จึงสะดุ้งและรีบคลายแขนออกจากตัวเขาในทันที
“พี่รองงูกัดท่านหรือไม่?”หลูฉิงกวางพุ่งเข้ามาจับพี่สาวกางแขนหมุนตัวดูร่องรอยความเสียหาย
“ไม่! ไม่เป็ไร!มันแค่เลื้อยผ่านมาเท่านั้น!”
*********************
ไรท์แนะนำ...อีบุ๊กยกเซ็ทจ้า
https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiNDQ1ODg3MCI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjE3ODMzNyI7fQ

