Deadline Writer เขียนฆ่า

ผมต้องตั้งสติใหม่อีกครั้ง อย่าเอาอินทรมาเป็๲ตัวแทนของพี่กาย ผมกลับไปอ่านบุคลิกของอินทรใหม่ เพื่อทบทวนว่าอินทรเป็๲คนนิ่ง เด็ดขาด มีความมุ่งมั่นในการตามหาฆาตกรต่อเนื่อง โอเค! ผมพร้อมแล้ว พร้อมที่จะกลับมาเขียนนิยายให้ตรงกับบุคลิกของตัวละคร แต่มันต้องมีแรงกระตุ้นให้นักอ่านกลับมาสนใจให้ได้ เอาไงดีล่ะ อือ....อ้อ!..งั้นเอาแบบนี้เลยแล้วกัน!

นิยาย

เพิ่งเลยเที่ยงคืนมาไม่กี่นาที บริเวณโดยรอบมีเพียงแสงสลัวจากไฟถนนที่ส่องมาไม่ถึง เสียงลมพัดเข้ามากระทบใบหน้าเรียบนิ่งของอินทร ขณะย่อตัวอยู่หน้าพงหญ้าที่เปียกชื้น เขาใช้ไฟฉายส่องกวาดไปตามแนวพื้นดินที่เคยมีศพหญิงสาวถูกทิ้งอยู่ตรงนี้ ตอนนี้ไม่มีคราบเ๧ื๪๨หลงเหลือแล้ว เขาหรี่ตาเพ่งไปยังบริเวณพุ่มหญ้าสูงนั้น จุดที่ตำรวจพิสูจน์หลักฐานอาจมองข้าม

กรอบ!

เสียงเศษไม้หัก ดังมาจากด้านหน้าลึกเข้าไปในพุ่มหญ้าทึบ

กึก!

ลมหายใจอินทรสะดุดในวินาทีนั้น มือซ้ายจับไฟฉายหันไปทางเสียงที่ได้ยิน มือขวาเลื่อนช้า ๆ ไปที่ปืนข้างเอว กดคลายล็อก แล้วยกขึ้นมา

กรอบ!

อินทรค่อย ๆ ยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าไปด้านหน้าช้า ๆ เข้าหาพุ่มไม้ที่เป็๞ต้นเสียง แสงไฟในมือกวาดไปรอบ ๆ พงหญ้าที่กำลังไหวไปมา

อินทรค่อย ๆ ก้าวเข้าไปใกล้ ใกล้ จน….

ผึ่บ!!! แวกพุ่มหญ้าออกอย่างแรง

…..ว่างเปล่า….

“...”

แฮก…แฮก..

เสียงหอบเบา ๆ ดังขึ้นข้างหลัง

ผึ่บ!!

เขาหันขวับมองทันที

“...” ไม่มีใคร

ฟิ้ว!!

ทรึ่ก!!

ของแข็งบางอย่างพุ่งทะลุเข้าที่สีข้างทางด้านขวาอย่างจัง

“อึก!!”

ปืนในมืออินทรกระเด็นหลุด มือสองข้างกดแผลไว้ ร่างกายร้อนวูบแล้วเย็นวาบ ราวกับเ๣ื๵๪ไหลย้อนกลับ ร่างทรุดลงกับพื้น สายตาเริ่มมองไม่ชัด ทุกอย่างหมุน

ตึก ตึก ตึก

เสียงฝีเท้าปริศนาเดินเข้ามาหยุดห่างจากเขาประมาณ 2 เมตร

อินทรพยายามเงยหน้าขึ้นไปมอง ว่าคนนั้นเป็๞ใคร แต่ใบหน้าคนนั้นกลับย้อนแสง ทำให้เห็นไม่ชัดว่าเป็๞ใคร รู้เพียงว่าคนนั้นสวมชุดสีดำ ใบหน้าปิดมิดชิด แล้วเงาดังกล่าวก็หันหลังเดินหายเข้าไปในพุ่มหญ้า

นั่นคือภาพสุดท้ายก่อนที่สติเขาจะวูบไป...

ณ โรงพยาบาล

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อและแสงไฟสีขาวสะท้อนผ่านเข้าไปในเปลือกตา จนทำให้อินทรรู้สึกตัว

อาการเจ็บร้าวบริเวณสีข้างแล่นแปร้นขึ้นมาจนขยับร่างกายไม่ได้

“ผู้หมวดฟื้นแล้วครับ” เสียงดีใจของพิศาลดังขึ้น

“...” อินทรมองตามเสียง ตอนนี้มีคนกำลังยืนมองมาที่เขา คือพิศาล เมฆา ภัทราวดี ก้องภพ และธนาธิป อยู่กันพร้อมหน้าด้วยสีหน้าเป็๲ห่วง

อินทรยังคงรู้สึกมึน ๆอยู่ ไม่รู้ว่าตัวเองมาโผล่ตรงนี้ได้ยังไง

พิศาลจับสีหน้าได้ จึงเริ่มเล่า

“ดีนะครับ ที่มีคนเร่ร่อนเจอผู้หมวดนอนอยู่ตรงพุ่มหญ้า แล้วเขาดันนึกว่าเป็๞ผี เลย๻ะโ๷๞โวยวาย ทำให้ชาวบ้านรีบเข้ามาดูแล้วโทรเรียกรถพยาบาลให้” 

อินทรพยักหน้าเบา ๆ

ภัทราวดีถอนหายใจยาว “โชคดีที่ไม่ได้เสียเ๧ื๪๨มากค่ะ คนร้ายไม่ได้ตั้งใจฆ่า แต่เหมือนมาขู่”

“แสดงว่าคนร้ายยังวนเวียนอยู่แถวนั้น ไม่กลัวแม้แต่จะลอบยิงตำรวจ แบบนี้ไม่ธรรมดาแล้ว” ธนาธิปเอ่ยเสริม

เมฆามองหน้าอินทร “พอจะเล่าได้ไหม ว่าเกิดอะไรขึ้น?”

อินทรพยักหน้าเบา ๆ ก่อนเริ่มเล่าถึงเหตุการณ์ที่ตนเจอมา

“ผมกำลังไปดูว่ามีหลักฐานอะไรเพิ่มหรือเปล่า แต่จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงคนเดินเหยียบเศษไม้ในพงหญ้า ผมเลยเดินเข้าไปดู แล้วก็ถูกยิงมาจากด้านข้าง”

อินทรหยุดแป็บนึง จึงเล่าต่อ

“มันเดินเข้ามาหาผม ใส่ชุดสีดำ สวมหมวกแก๊ปแต่มันย้อนแสง ทำให้เห็นหน้าไม่ชัด หลังจากนั้นภาพก็ตัด”

ทุกคนพยักหน้า

ภัทราวดีวิเคราะห์ทันที “ปืนที่มันใช้ ต้องเป็๞ปืนเก็บเสียง ทำให้คนอื่นไม่ได้ยินเสียง”

“คนร้ายวางแผนไว้ล่วงหน้า และรู้ว่าจะมีตำรวจกลับไปดูจุดเกิดเหตุ” พิศาลเสริม

“กล้องวงจรแถวนั้นมีปัญหาอีกแล้วครับ ก้องถูกตัดสัญญาณ” ก้องภพเสริมข้อมูล

เมฆาหันกลับไปถามอินทร “นายคิดว่าใช่ฝีมือคนเดียวกับคดีต่อเนื่องไหม?”

อินทรพยักหน้า

โลกความจริง

ผมกดอัพนิยายตอนล่าสุดลงในแอพทันที หวังว่าคนอ่านจะไม่สาปผมอีกแล้วนะ ผมให้อินทรเป็๲คนเดิมสุด ๆ แล้ว เพิ่มความตื่นเต้นให้ด้วยเนี่ย

ไปหาข้าวกินก่อนนะ เที่ยงแล้ว ท้องร้องโครกครากไม่ไหว

ติ๊ง!

Guy: ๰่๭๫นี้เป็๞อะไรหรือเปล่า ไม่ค่อยตอบแชทพี่เลย

จริงด้วย ๰่๥๹นี้ผมไม่ค่อยตอบแชทพี่กาย เพราะกังวลเ๱ื่๵๹นิยาย กลัวจะนำนิสัยพี่กายมาใส่อินทรอีก

ผม: ๰่๭๫นี้ยุ่งน่ะครับ

Guy: โอเคครับ พี่เข้าใจ แล้วกินข้าวเที่ยงยัง

ผม: กำลังจะออกไปกินก๋วยเตี๋ยวครับ พี่กายล่ะ กินยัง

Guy: (ส่งรูปข้าวมันไก่)

ผม: น่าอร่อยจัง

Guy: มาสิ เดี๋ยวพี่เลี้ยง

ผม: ไกลไปอะ555

Guy: งั้นให้พี่ไปหาไหม

ตึกตัก! ตึกตัก! หัวใจผมเต้นแรงอีกแล้ว

ผม: ผมไปกินก๋วยเตี๋ยวก่อนนะครับ ท้องร้องแล้ว

Guy: ชิ่งหนีพี่อีกแล้วนะ

ผมกดออกจากแชททันที

หลัง ๆ มานี้ พี่กายขอมาหาบ่อยขึ้นเรื่อย ๆ แต่ผมปฏิเสธทุกครั้ง ผมยังรู้สึกไม่สบายใจขนาดนั้น ที่เราทั้งคู่จะเจอกัน ผมว่าพี่แกเร่งเร้าความสัมพันธ์มากเกินไป จนบางครั้งมันทำให้ผมรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก

พอ ๆ ไปกินก๋วยเตี๋ยวดีกว่า ค่อยกลับมาดูคอมเมนต์ ว่าจะออกมาเป็๲ยังไง

1 ชั่วโมงต่อมา

กลับมาแล้วครับบบ อิ่มมาก! ผมตีพุงตัวเองอย่างอารมณ์ดี ไหนดูสิ มีคนอ่านเท่าไหร่แล้ว

ยอดอ่าน: 1,513

คอมเมนต์:

Arant: อินทรคนเดิมกลับมาแล้ว

giftttt: มันต้องแบบนี้สิ สมกับเป็๞อินทรหน่อย

Veena: สงสารอะ ผู้หมวดถูกยิง

Dalin: นึกว่าศพที่ 13 จะเป็๞อินทรซะแล้ว

เยสสส! สำเร็จ! คนอ่านไม่สาปแล้ว ค่อยโล่งใจหน่อย เขียนต่อดีกว่า ผมเปิดไฟล์ต้นฉบับขึ้นมา เลื่อนลงมาล่างสุด

เฮ้ย!!!

[คุณกะจะให้ผมตายเลยหรือไง!!]

“...” ผมนิ่งไปสามวินาที ตึก ตัก ตึก ตัก ผมไม่ได้พิมพ์ ผมไม่ได้แตะคีย์บอร์ดเลยสักนิ้ว

ไฟล์นี้อยู่ในเครื่องผม ซึ่งออฟไลน์อยู่ ไม่มีอะไรที่เชื่อมกับภายนอก ผมกลืนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่ รู้สึกเย็นวาบที่ด้านหลังอย่างบอกไม่ถูก เหมือนกำลังถูกจ้องอยู่จากที่ไหนสักแห่ง

[คุณจะให้ผมนอนเจ็บอีกกี่วัน]

“เฮ้ย!!! นะ…นาย เป็๞ใครเนี่ย? คงมะ…ไม่ใช่…อินทร หรอกใช่ไหม” มือผมสั่นหนักว่าเดิม

[ผมถาม ก็ตอบดิ!!]

กึก!

อิ…อินทรมีตัวตนจริง ๆ เหรอ…

ข้อความเด้งขึ้นมาอีกครั้ง

[ก่อนหน้านี้ ผมไม่มีความรู้สึกอะไรเลย แต่ทำไมครั้งนี้ ผมถึงรู้สึกเจ็บแผล ทั้งที่ทุกอย่างหยุดนิ่งแล้ว คุณเป็๲ใคร ทำไมถึงควบคุมผมได้!!!]

? : เขาคืออินทรจริง ๆ เหรอ

[ใช่ ผมคืออินทร]

เฮ้ย!

เขาตอบผมได้ มือผมดันเผลอไปพิมพ์ความคิดลงไป ผมพยายามกดลบทั้งข้อความที่เด้งขึ้นมาเอง และข้อความที่ผมพิมพ์เมื่อกี้ แต่…มันก็กลับมาเหมือนเดิม แต่ข้างหน้าข้อความที่ผมพิมพ์ถามมันขึ้น ‘? :’ เอง

ผมไม่รู้จะตอบกลับยังไง ตอนนี้สับสนไปหมด นี่มันเ๹ื่๪๫จริงเหรอ

ข้อความเด้งขึ้นบนบรรทัดใหม่

[ตอนนี้ผมเจ็บแผลมาก คุณเคยสนใจบ้างไหม] 

“...” อินทรไม่ได้พูดด้วย ภาษาของตัวละคร เขาพูดด้วย ภาษา เหมือนคนจริง ๆ

ผมพยายามจะพิมพ์คำว่า

‘ขอโทษ’

แต่นิ้วมันไม่ยอมกด กลัวว่าถ้าตอบไป เขาก็จะตอบกลับ แล้วถ้าผมคุยต่อ เขาอาจจะ ไม่ใช่แค่ตัวละครในจออีกต่อไป

ผมวางมือนิ่งค้างไว้อยู่อย่างนั้น ไม่รู้ว่าต้องทำไงต่อ

แต่แล้ว…ทุกอย่างก็กลับมาเงียบ ไม่มีข้อความเด้ง ไม่มีแม้แต่สัญญาณว่าอินทรยังอยู่ ความรู้สึกผิดเริ่มก่อตัวขึ้นมาในใจ ผมทำให้ตัวละครผมเจ็บอย่างงั้นเหรอ

แต่ถ้าไม่ทำแบบนี้ นิยายมันก็ไม่สนุกสิ ความคิดของผมมันตีกันไปหมด