การเผชิญหน้าระหว่างขบวนการตัดไม้และเ้าหน้าที่ป่าไม้เต็มไปด้วยความตึงเครียดปลายกระบอกปืนของทั้งสองฝ่ายถูกหันเข้าหากันอย่างไม่มีใครยอมใคร
“พวกแกยอมซะ ลูกเมียจะได้ไม่เดือดร้อน ฉันหาข้อมูลที่อำเภอแปบเดียวข้อมูลญาติพี่น้องพวกแกก็มาอยู่บนฝ่ามือของฉันแล้ว”
“สารเลว”
กานติมาสบถเอ่ยขึ้นด้วยความกล้ำกลืนแต่ปฏิกิริยาของเพื่อนร่วมงานด้านหลังที่พึ่งยกให้เธอเป็หัวหน้าชั่วคราวกำลังสั่นเทาอย่างเกรงกลัว
ตุบ ตุบ ตุบ ตุบ ตุบ
เ้าหน้าที่ป่าไม้ทั้งห้าได้โยนปืนทิ้งไปด้านหน้าอย่างรวดเร็วพลางยกมือขึ้นเดินแยกออกไปจากกานติมา
“ฮ่า ๆ ๆ ดีว่าง่ายดี จับพวกมันทั้งหมดมัดเอาไว้”
แม้กานติมาจะไม่ยินยอม แต่ปืนหนึ่งกระบอกหรือจะสู้ปืนสิบสองกระบอกได้สุดท้ายเธอและพรรคพวกจึงถูกมัดมือมัดเท้าอยู่หน้ารถบรรทุก
“ภัทร แกรีบพารถบรรทุกสองคันไปให้นายเดี๋ยวนี้”
“โถ่ พี่อ้น ให้ผมได้ร่วมสนุกกับเ้าหน้าที่สาวคนนี้ก่อนสิ”
“ถ้าสาย ฉันไม่รับประกันว่าพ่อแกจะช่วยไม่ให้แกหลุดออกจากตำแหน่งได้นะท่านกำลังรออยู่”
ในตอนแรกธนภัทรยังมีท่าทีอิดออดอยากจะอยู่ต่อเพื่อเล่นสนุกกับหญิงสาวด้านหน้าแต่ทันทีที่ได้ยินคำว่า ‘ท่าน’ มันรีบขึ้นรถบรรทุกพร้อมกับลูกน้องขับออกไปในทันที
“ทีนี้ก็เหลือแต่เราแล้วนะสาวน้อย เฮ้ย พวกแกเอาไอห้าคนนี้ไปยิงทิ้งแล้วฝังซะหลังจากข้าเล่นสนุกกับนังนี่แล้วจะโยนให้พวกเอ็งเล่นต่อเอง”
หลังจากหมวดอ้นออกคำสั่ง กานสิมาและพรรคพวกมีสีหน้าซีดเผือดลูกน้องกลุ่มตัดไม้ลากตัวของเ้าหน้าที่ป่าไม้ทั้งห้าไปในทันที
ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง
เสียงะุนับไม่ถ้วนดังขึ้นห่างออกไปประมาณสามร้อยเมตรหมวดอ้นมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความหื่นกระหาย
“ลูกน้องฉันคงทำงานเสร็จแล้ว เราไปหาที่เงียบ ๆ คุยกันดีกว่า”
“อย่านะ”
กานสิมาเอ่ยเสียงสั่นเครือ แต่หมวดอ้นไม่ได้สนใจลากกานสิมาไปจากบริเวณนั้นประมาณหนึ่งร้อยเมตร ใต้ต้นไม้ใหญ่ มีต้นไม้ใบหญ้าบดบัง
แคว่ก
เสื้อของกานสิมาถูกฉีกกระชากออก เผยให้เห็นเสื้อในสีดำภายใต้ชุดตรวจของกรมป่าไม้ ยิ่งทำให้อารมณ์ของหมวดอ้นพลุ่งพล่าน
“มาให้ฉันได้สนุกกับเธอหน่อยเป็ไง”
“อย่า…”
ฉึก
“อ๊าก”
หมวดอ้นคำรามเสียงดังด้วยใบหน้าเ็ป พลางมองลงไปบริเวณอกของตัวเองเป็กิ่งไม้ยาวประมาณไม้บรรทัดไม่หนามากเจาะทะลุกลางอกมัน
“ใคร… ใครกัน”
มันเอ่ยด้วยเสียงแหบแห้ง ก่อนที่สติจะค่อย ๆ วูบดับลงไปเป็ไปได้หรือที่กิ่งไม้ธรรมดาสามารถเจาะทะลุร่างกายของมนุษย์ได้
ฟึ่บ ฟึ่บ
กานสิมาลืมตาตื่นขึ้นด้วยความใร่างกายของหมวดอ้นล้มทับลงไปข้างกายของหญิงสาวเธอรีบลุกขึ้นมองหมวดอ้นอย่างไม่เชื่อสายตา
“ใครกัน”
กานสิมามองไปรอบ ๆ ไม่พบใคร หญิงสาวข่มสติพลางกดโทรศัพท์แจ้งเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในใจครุ่นคิดถึงปริศนากับเหตุการณ์ตรงหน้า
ที่แท้เป็ไตรภพที่ใช้พลังลมปราณสีม่วงของผู้บ่มเพาะซัดกิ่งไม้ทะลุร่างของหมวดอ้นจากนั้นจึงรีบทะยานร่างด้วยวิชาตัวเบาไปจากพื้นที่ที่ก่อเหตุทันที
ธนภัทรนั่งข้างคนขับรถบรรทุกคันที่หนึ่งส่วนคันที่สองลูกน้องที่เป็ตำรวจนั่งคุมคนขับอยู่ แม้จะมียศสิบตำรวจตรีท่ากันแต่ด้วยความมีอิทธิพลจากนายกองค์การบริหารส่วนตำบลทำให้ธนภัทรกลายมาเป็หัวหน้าของเหล่าตำรวจยศเท่ากันในตำบลท่าน้าว
เอี๊ยดดดด
รถสิบล้อคันแรกชนเข้ากับต้นไม้อย่างจัง ทำให้รถบรรทุกคันที่สองเบรกไม่อยุ่ชนเข้ากับรถคันแรกอย่างรุนแรง
“เฮ้ย”
รถบรรทุกทั้งสองคันพลิกหงายตะแคงชนกับรถที่สวนทางไปมาสร้างความแตกตื่นแก่ผู้สัญจรและชาวบ้านแถวนั้น
ข่าวท้องถิ่นของอำเภอขึ้นหน้าหนึ่งทั้งหนังสือพิมพ์ สื่อโซเชียลมิเดียและโทรทัศน์ เ้าหน้าที่ตำรวจพบศพ ร.ท.เดชา หรือ หมวดอ้น ผู้บังคับกองร้อยในค่ายทหารของอำเภอ พร้อมกับจับกุม ส.ต.ต.ธนภัทรลูกชายเพียงคนเดียวของนายกองค์การบริหารส่วนตำบลท่าน้าวที่าเ็สาหัสกับเพื่อตำรวจนอกจากนี้ยังพบศพกลุ่มขบวนการตัดไม้ 8 คนและทำการช่วยเหลือเ้าหน้าที่ป่าไม้ที่ถูกมัดมือมัดเท้าพร้อมกันทั้งห้าคนได้สำเร็จ
กานติมา ได้รับความชื่นชมถึงความกล้าหาญจากการให้ปากกคำของผู้ร่วมปฏิบัติการถูกเลื่อนตำแหน่งขึ้นเป็เ้าหน้าที่ระดับ 2ในทันที พร้อมเงินบริจาคจากเอกชนจำนวนหลายแสนบาท เ้าหน้าที่ตำรวจ กรมการปกครองและเ้าหน้าที่ทหาร สนธิกำลังกันขยายผลจับกุมขบวนการตัดไม้เถื่อนจนนำไปสู่ความตื่นตัวเป็วงกว้าง
“นี่มันอะไรกันวะ”
เสียงะโของชายวัยกลางคนในชุดทหาร ตัดผมสั้นเกรียนปาหนังสือพิมพ์ใส่หน้าลูกน้องตรงหน้าที่ใส่เครื่องแบบทหารยศพันตรี
“ท่านรองฯ ครับ ไม่ต้องห่วงครับจะไม่สืบสวนมาถึงตัวท่านแน่นอน”
“เออ ถ้ามันสืบมาถึงตัวข้าเมื่อไหร่ อย่าหวังว่าพวกเอ็งจะรอดเลยไปเก็บไอพวกที่รู้เื่เราทั้งหมดอย่าให้สาวมาถึงตัวเราได้”
“แล้ว ลูกนายกเล็ก จะเอายังไงครับ”
“มันสมควรตายที่สุด ถ้าไม่ใช่รถคว่ำในถนนหลวงจนเป็ข่าวใหญ่คงไม่ลุกลามบานปลายใหญ่โต ยังดีที่มันเป็หลานของพี่ณรงค์ถ้าเราใช้ทหารทำอะไรมัน พี่ณรงค์ต้องรู้แน่นอน ส่งคนไปกำชับมันว่าอย่าปริปากแล้วฉันจะหาทางช่วยมันเอง”
ทหารยศพันตรีโค้งคำนับให้กับผู้บังคับบัญชาของตนก่อนที่จะรีบเดินออกด้านนอกในทันที
นายกองค์การบริหารส่วนตำบลท่าน้าว หรือ นายกพงศ์ กำลังมีสีหน้าเคร่งเครียดจากการดูโทรทัศน์นั่งอยู่ในห้องประชุมหรูหราแห่งหนึ่งในสถานีตำรวจภูธรอำเภอ
“ท่านนายก แม้เราจะช่วยเหลือกันมานานแต่นี่มันออกข่าวเป็วงกว้างจนเกินไป แถมในอินเตอร์เน็ตยังลุกลามบานปลายยังไงก็ช่วยเหลือไม่ได้”
“ท่านผู้กำกับ ต้องช่วยลูกผมนะ โครงการที่ประมูลไปผมก็ช่วยท่านนะ”
“ช่วยหนะมันช่วยได้ แต่ต้องให้เื่เงียบก่อนยังไงก็ต้องออกจากราชการไว้ก่อน รอเื่มันเงียบแล้วค่อยให้แอบกลับเข้ามารับราชการเหมือนเดิม”
ผู้กำกับการยศพันตำรวจเอกกล่าวกับนายกพงศ์ผู้เป็พ่อของธนภัทรด้วยใบหน้าเคร่งขรึมตัวมันเองหนักใจเป็อย่างยิ่ง ทางหนึ่งก็กระแสสังคมอีกทางหนึ่งก็เพื่อนร่วมวงการ(ทุจริต)ของมันเองความสัมพันธ์ระหว่างมันกับนายกพงศ์เป็ไปด้วยผลประโยชน์มหาศาลมูลค่าหลายสิบล้านบาทหากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเพลี่ยงพล้ำ ย่อมซัดทอดถึงอีกฝ่ายอย่างแน่นอน
“ท่านนายกต้องออกไปแถลงข่าวกับสื่อท้องถิ่นก่อนนะไม่งั้นจะลุกลามไปมากกว่านี้ ทางกองทัพเองก็ออกมาแถลงข่าวว่าไม่เกี่ยวข้องแล้วเช่นกัน”
การแถลงข่าวในสถานีตำรวจเป็ไปด้วยความอึดอัดนักข่าวหลายสิบชีวิตได้ซัดคำถามจนนายกพงศ์ตอบไม่ได้ ทำให้ผู้กำกับต้องแก้ต่างให้โดยยืนยันว่าลูกชายของนายกพงศ์ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องเป็การจับกุมขบวนการตัดไม้เถื่อน ให้ขับไปยังสถานีตำรวจเพื่อให้ดำเนินคดี
“ท่านกำลังจะบอกว่า สิบตำรวจตรีธนภัทรเป็ผู้จับกุมขบวนการตัดไม้เถื่อนหรอคะ”
“ใช่ครับ ภัทรเขาบอกผมและขอกำลังสนับสนุนไป เป็ราชการลับ”
“จริงหรอคะ ท่านผู้กำกับ”
“จริงครับ ผมได้รับรายงานจากหมู่ภัทร จึงให้เขาไปสืบเื่ราวผมยืนยันว่าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอย่างแน่นอน”
“แล้วเ้าหน้าที่ ที่ชื่อ กานสิมา บอกว่าหมวดอ้น และ หมู่ภัทรเป็ผู้ร่วมขบวนการเดียวกันหละคะ ท่านจะว่าอย่างไร”
“เื่นี้ไปพูดกันในศาลนะครับ ขอตัวก่อน”
นายกพงศ์และผู้กำกับรีบหนีนักข่าวท่ามกลางการชุลมุนวุ่นวายระหว่างเ้าหน้าที่ตำรวจที่คอยกันนักข่าวไม่ให้เข้าไปด้านในของสถานีตำรวจ
ทางด้านช่อผกาที่กำลังรับประทานอาหารในบ้านกับไตรภพ ถอนหายใจหลังจากวางโทรศัพท์เพื่อสอบถามเื่ราวของหลานชายจากผู้เป็พ่อ
“ตาโกรธใหญ่เลยไตรภพ ยืนยันว่ายังไงก็จะไม่ช่วยเ้าภัทร”
“ทำไมคุณตาถึงไม่ช่วยหละครับแม่”
“ถึงแม้คุณตาของลูกจะเกษียณด้วยยศ พันตรี แต่ลูกน้องก็มากเพราะคุณตาไม่อยากย้ายไปไกลบ้านจึงไม่ขึ้นตำแหน่งเลื่อนยศแม้แต่ผู้บัญชาการค่ายทหารของอำเภอเรา ยังเคยเป็ลูกน้องของตาลูกเลยนะ”
ไตรภพอึ้งไปชั่วขณะ ครุ่นคิดถึงภาพชายชราที่มีใบหน้ายิ้มแย้มใจดีมีเมตตาเป็นิจอยู่เสมอ มักจะเอ็นดูและตามใจตัวมันเป็อย่างยิ่ง
“เฮ้อ เป็เวรกรรมอะไรกัน”
“ช่างมันเถอะครับแม่ ว่าแต่ทำไมวันนี้แม่ปิดร้านเร็วหละครับปิดก่อนเวลาตั้ง 2 ชั่วโมง”
ไตรภพเอ่ยถามด้วยความสงสัย เพราะปกติช่อมณีจะปิดร้านในเวลา 17.00 น.แต่ในวันนี้ช่อมณีปิดร้านั้แ่ 15.00 น. กลับมาก็วุ่นวายกับการจัดของ
“พรุ่งนี้ ‘ท่านมงคล’ จะมาเอาสมุนไพรหนะสิ”
“เอ๋ ? ท่านมงคลหรอครับ”
“ลูกลืมคุณมงคลหรอ เขาเป็ลูกค้าใหญ่ของร้านเรานะถึงแม้จะซื้อปีละหนึ่งครั้ง แต่ก็เป็จำนวนเงินหลายหมื่นบาท”
ไตรภพค่อย ๆ ประมวลความคิด มงคล เศรษฐีใหญ่ในตัวเมืองแม้จะไม่ได้ร่ำรวยเป็อันดับต้น ๆ ภายในจังหวัด แต่หากมีการจัดลำดับทรัพย์สินคงติดหนึ่งในสิบได้อย่างไม่ยากเย็นจังหวัดน่านที่มีอุตสาหกรรมเื่ชื่อเื่ยาและสมุนไพรเป็รองแค่จังหวัดเชียงใหม่ทำให้พืชหลายชนิดสามารถซื้อได้แค่จังหวัดน่านเพียงเท่านั้น
“คุณมงคล ที่เป็เ้าของโชว์รูม Benz ที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดน่านไงหละลูก”
“แล้วเขาจะซื้อสมุนไพรไปทำไมหละแม่”
“เ้าลูกคนนี้ถามได้ คุณมงคลเขาก็ป่วยหนะสิต้องพึ่งสมุนไพรดับอาการร้อนในร่างกายอยู่เสมอ”
ช่อผกาไม่มีเวลามากนักหลังจากรับประทานอาหารเสร็จจึงล้างจานและไปเตรียมยาบริเวณห้องยาหลังบ้านต่อส่วนไตรภพเดินขึ้นไปพักผ่อนในห้องนอน บ่มเพาะพลังลมปราณต่อทั้งคืนอย่างไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อย
‘ปฏิเสธว่าไม่ได้ร่วมขบวนการรึ ฮึพลิกลิ้นเก่งจังนะพี่ภัทร คุณลุง รอก่อนเถอะ ไว้ฉันมีเวลาเมื่อไหร่แกต้องชดใช้กรรมที่ทำเอาไว้มากกว่านี้’
923
