ย้อนเวลาสู่ยุค 80 : สาวอวบผงาดฟ้า เปลี่ยนชะตามหาเศรษฐี 【จบ】

        หูหลันเยวี่ยเงยหน้าขึ้นมาสบตากับคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า

        "บนเขายังมีหมาป่าอีกเหรอ ฉันไม่เคยเห็นเลยนะได้ยินมาว่าหมาป่ากับหมาบ้านหน้าตาคล้ายๆ กัน จริงหรือเปล่า?"

        หูหลันเยวี่ยรู้ว่าที่หลินซือหย่วนบอกว่าบนเขามีหมาป่าก็แค่การแกล้งขู่เธอเล่นเท่านั้น

        สายตาของหลินซือหย่วนเป็นประกายในขณะที่มองหญิงสาวพร้อมกับมีรอยยิ้มไม่คล้ายยิ้ม"ไม่รู้สิว่าใครกันแน่ เห็นเจ้าด่างบ้านฉันก็กลัวแทบแย่หมาป่ามันดุร้ายกว่าเจ้าด่างเยอะเลยนะ"

        ว่าแล้วหลินซือหย่วนก็ทำท่าทางประกอบบอกว่าหมาป่าตัวยาวและสูงขนาดไหน

        "นายเคยเจอหมาป่าจริงๆ เหรอ?" หูหลันเยวี่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

        "เคยสิ!" หลินซือหย่วนตอบอย่างจริงจัง"ฉันเคยเก็บเล็บหมาป่าบนเขาได้ด้วยนะเขาว่ากันว่ามันรักษาโรคได้ ฉันเลยเก็บสะสมไว้ เธออยากไปดูที่บ้านฉันไหมล่ะ?"

        หูหลันเยวี่ยส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว"ไม่ดูหรอก! ฉันขนลุก"

        การคุยเรื่องหมาป่าในเขาลำเนาไพรแบบนี้ทำให้หูหลันเยวี่ยรู้สึกใจคอไม่ค่อยดี เธอเลยรีบเปลี่ยนเรื่องคุย

        "จริงสิหลินซือหย่วน นายไปซื้อลูกอมกระต่ายขาวที่ไหนมาเหรอ?" หูหลันเยวี่ยถอยหลังไปสองสามก้าวโดยไม่รู้ตัวเพื่อรักษาระยะห่างจากใครบางคน

        หลินซือหย่วนหาวด้วยท่าทางเกียจคร้านก่อนจะเอ่ยปากอย่างเนิบช้า "ลูกอมกระต่ายขาวใช่จะหาได้ง่ายในชนบทจริงๆขนาดในห้างสรรพสินค้าในอำเภอ บางทียังหาซื้อไม่ได้เลย เธออยากกินมากเหรอ?"

        "อืม ถิงถิงชอบกินมาก สองเม็ดเมื่อกี้ฉันเอาให้เธอไปหมดแล้ว" หูหลันเยวี่ยตอบตามตรง

        หลินซือหย่วนคลำกระเป๋ากางเกงของตัวเอง"ฉันมีลูกอมกระต่ายขาวเหลืออีกสิบเม็ด ถ้าเธอเรียกฉันว่าพี่ชายลูกอมพวกนี้ก็จะเป็นของเธอทั้งหมด"

        น้ำเสียงและสีหน้าของหลินซือหย่วนดูยังไงก็เหมือนพวกอันธพาลในหนังที่ชอบแซวสาวๆ

        "งั้นก็ถือว่าฉันไม่ได้พูดอะไรเลยก็แล้วกัน ฉันจะหาทางซื้อเอง"หูหลันเยวี่ยคร้านจะสนใจเขา จึงหันหลังให้แล้วเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

        หลินซือหย่วนแค่อยากจะแกล้งหญิงสาวเล่นๆไม่คิดว่าเธอจะโกรธจริง

        พอคิดว่าหญิงสาวโกรธจริงๆเสียแล้ว หลินซือหย่วนก็เริ่มใจเสีย เขารีบสาวเท้าตามไป"เมื่อกี้ฉันล้อเล่น เธออย่าโกรธเลยนะ"

        ว่าแล้วหลินซือหย่วนก็รีบควักลูกอมในกระเป๋าออกมายัดใส่มือหูหลันเยวี่ย

        "ฉันขอรับลูกอมไว้แล้วกันนะ แต่อย่าได้หวังว่าฉันจะเรียกนายว่าพี่ชายเลย"หูหลันเยวี่ยหยุดฝีเท้ารับลูกอมกระต่ายขาวที่หลินซือหย่วนยัดเยียดให้มาอย่างไม่เกรงใจจากนั้นก็แบ่งลูกอมส่วนใหญ่ให้ถิงถิง และเหลือเก็บไว้กินเองแค่เม็ดเดียว

        ดวงตาของถิงถิงเป็นประกายเมื่อเห็นลูกอมกระต่ายขาวที่อยู่ตรงหน้าจากนั้นเธอก็หันไปมองหลินซือหย่วน "พี่ซือหย่วนทำไมถึงให้ลูกอมกับขนมผิงพวกเราด้วยล่ะ? พี่สาวของหนูบอกว่าลูกอมกระต่ายขาวพวกนี้แพงนะ"

        เมื่อเจอคำถามของถิงถิงหลินซือหย่วนก็ตอบแบบเลี่ยงๆ "ฉันก็แค่เห็นพวกเธอเป็นน้องสาวพี่ชายมีของอร่อยก็ต้องเอาให้น้องสาวกิน มันก็เป็นเรื่องปกตินี่นา"

        ถิงถิงเป็นคนซื่อๆหลินซือหย่วนพูดอะไรเธอก็เชื่อตามนั้น

        สองบ้านนี้เป็นเพื่อนบ้านกันมาหลายปีนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่ถิงถิงได้กินของจากบ้านสกุลหลิน

        แต่หูหลันเยวี่ยไม่ได้ซื่อและหลอกง่ายเหมือนถิงถิงขนาดนั้น

        "ถิงถิง พวกเราไปกันเถอะ" หูหลันเยวี่ยหยิบตะกร้าไม้ไผ่ที่วางอยู่บนพื้นขึ้นมา

        ถิงถิงรีบตอบรับคำจากนั้นก็หยิบตะกร้าไม้ไผ่ของตัวเองขึ้นมาด้วย

        หลินซือหย่วนรีบพูดประจบเอาใจ"ฉันรู้นะว่าตรงไหนมีเหลียนเฉียวเยอะ พวกเธอตามฉันมาสิ"

        ถิงถิงมองหูหลันเยวี่ยแวบหนึ่งหมายความว่าถ้าพี่สาวตามเขาไป เธอก็จะไปด้วย

        หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่งหูหลันเยวี่ยก็ตัดสินใจตามหลินซือหย่วนไป

        เป็นอย่างที่หลินซือหย่วนพูดจริงๆตรงที่ที่เขาบอกว่ามีเหลียนเฉียวเยอะเป็นพิเศษ แค่ต้นเดียวก็เก็บได้หลายจินแล้ว

        หลินซือหย่วนนั่งอยู่บนพื้นลูบขนเจ้าด่างไปด้วย พลางมองสองสาวที่กำลังเก็บเหลียนเฉียวกันอย่างขะมักเขม้น

        ตอนลงจากเขาก็เป็นเวลาเที่ยงวันแล้ว

        พอมาถึงตีนเขาถิงถิงบอกว่าอยากเข้าห้องน้ำ พอดีกับที่แถวนั้นมีทุ่งข้าวโพดอยู่พอดี

        ถิงถิงเลยวิ่งไปเข้าห้องน้ำหูหลันเยวี่ยกับหลินซือหย่วนและเจ้าด่างจึงยืนรออยู่ตรงนั้น

        ระหว่างนั้นทั้งสองคนก็ยืนจ้องตากัน

        จริงๆแล้วหูหลันเยวี่ยอยากรู้ว่าตอนตีสามตีสี่ หลินซือหย่วนตื่นขึ้นมาทำอะไรกันแน่แต่เธอก็ไม่ได้ถามออกไป

        เธอคิดว่านั่นน่าจะเป็นความลับที่หลินซือหย่วนไม่อยากเปิดเผยดังนั้นหูหลันเยวี่ยเลยเลือกที่จะไม่ถามก่อน เว้นแต่หลินซือหย่วนจะยอมพูดเอง

        การได้เกิดใหม่ทำให้หูหลันเยวี่ยเข้าใจหลักการหลายๆ อย่างที่ไม่เข้าใจในชาติก่อนหนึ่งในนั้นคือการไม่ถามเรื่องส่วนตัวของคนอื่นง่ายๆ

        จริงๆแล้วหลินซือหย่วนกำลังรอให้หูหลันเยวี่ยถามบางอย่างกับเขา

        ถ้าหูหลันเยวี่ยไม่ถามก่อนหลินซือหย่วนก็ไม่รู้ว่าจะบอกความลับของตัวเองกับเธอได้อย่างไร

        มีแต่หลินซือหย่วนเท่านั้นที่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้ตรงหน้าเขาคือผู้หญิงคนแรกที่ตัวเองเอาลูกอมไปเอาใจ

        ถึงแม้ลูกอมจะถูกถิงถิงกินไปจนหมดแล้วแต่หลินซือหย่วนก็มั่นใจว่าคนที่เขาอยากเอาใจจริงๆ คือใคร

        ไม่นานถิงถิงที่ไปเข้าห้องน้ำในทุ่งข้าวโพดก็วิ่งกลับมาด้วยใบหน้าแดงก่ำ

        พอมาถึงตรงหน้าหูหลันเยวี่ยถิงถิงก็รีบจับมือเธอ "พี่คะเมื่อกี้ตอนที่หนูไปทุ่งข้าวโพด หนูบังเอิญไปเห็น…เห็นคนกำลังทำเรื่องน่าอายในนั้น"

        "หา?" หูหลันเยวี่ยเผลอร้องออกมาด้วยอาการตกใจ

        เธอเคยได้ยินมาว่าพวกผู้ชายกับผู้หญิงในชนบทที่ประพฤติผิดศีลธรรมมักจะมาทำอะไรกันในทุ่งข้าวโพด แต่ก็ไม่คิดว่าข่าวลือจะเป็นเรื่องจริง

        กลางวันแสกๆก็มีคนทำอะไรกันในทุ่งข้าวโพดแล้ว

        ห่างออกไปไม่ไกลเป็นทุ่งข้าวโพดเขียวชอุ่มขนาดใหญ่และในยามนี้ฝักข้าวโพดก็ออกผลอวบอ้วนเต็มต้นไปหมด

        เหลืออีกไม่กี่วันข้าวโพดก็จะสุกเต็มที่แล้ว

        ทุ่งข้าวโพดที่ถิงถิงไปเข้าห้องน้ำมีขนาดไม่ใช่เล็กๆเธอเดินเข้าไปจากหัวทุ่งข้าวโพด เดินไปสองสามก้าว กะว่าน่าจะปลอดภัยแล้วเธอก็เตรียมที่จะปลดทุกข์

        ตอนที่ถิงถิงกำลังจะนั่งลงเธอก็ได้ยินเสียงแว่วมาจากที่ไม่ไกลนัก

        ตอนแรกเป็นเสียงพูดของผู้หญิงจากนั้นก็เป็นเสียงตอบของผู้ชาย

        ทั้งผู้ชายและผู้หญิงพ่นวาจาหยาบโลนไม่หยุดหย่อนจากนั้นก็เป็นเสียงที่ไม่ควรได้ยินดังแทรกเข้ามาในหูของถิงถิง

        ถึงแม้ถิงถิงจะเป็นหญิงสาวที่ไม่เคยมีประสบการณ์แต่เธอก็รู้ดีว่าสองคนที่อยู่ลึกเข้าไปในทุ่งข้าวโพด กำลังทำอะไรกัน

        ถิงถิงไม่สนใจว่าตัวเองยังไม่ทันได้ปลดทุกข์ก็แทบจะรีบวิ่งหนีออกจากทุ่งข้าวโพดแบบไม่คิดชีวิต

        สิ่งที่ทำให้ถิงถิงกลัวไม่ใช่การที่เธอไปเจอคู่ชายหญิงกำลังลักลอบได้เสียกันในทุ่งข้าวโพดแต่เป็นเพราะเธอรู้จักสองคนที่กำลังมีความสัมพันธ์ชู้สาว

        เพราะว่าคุ้นเคยกันมากเธอเลยจำเสียงของคนทั้งสองได้

        ความอายกับความกลัวทำให้ถิงถิงรีบจูงมือหูหลันเยวี่ยแล้วเดินจากไป

        หลินซือหย่วนก็เดินตามหลังสองพี่น้องไปเงียบๆ

        พอเดินไปไกลๆแล้ว ถิงถิงก็หายใจหายคอได้คล่องขึ้น "พี่สาวพี่ซือหย่วน จริงๆ แล้วหนูรู้จักสองคนที่อยู่ในทุ่งข้าวโพดค่ะ"

        ตอนที่พูดคำนี้ถิงถิงก็จงใจมองไปยังหลินซือหย่วนที่เดินตามมาข้างหลัง

        "ถิงถิง เธอรู้จักคนสองคนนั้นเหรอ?" หูหลันเยวี่ยเห็นว่าถิงถิงจงใจหันไปมองหลินซือหย่วนเลยคาดเดาได้ว่าคนสองคนนั้นอาจจะเกี่ยวข้องกับหลินซือหย่วน

        แต่หลินซือหย่วนกลับทำหน้าตาเฉยเหมือนกับว่าเขาไม่ได้ยินอะไรเลย

        "คือป้าใหญ่ของพี่ซือหย่วน กับพ่อของเกาลี่ค่ะ" ถิงถิงพูดอย่างระมัดระวัง