"อะไรกันนี่ มาเอะอะ โวยวายกันแต่เช้า คนจะหลับจะนอนโว้ยยยย "
เสียงของพ่อเลี้ยงริสาะโดังออกมาจากในห้องนอน
พี่ชายเธอจึงตอบสวนกับไป
" พ่อ อิสามันแอบเก็บเสื้อผ้าหนีตามผู้ชาย แล้วมันยังมาอ้างโกหกว่าจะไปเรียนอีก "
พ่อเลี้ยงของเธอเดินออกมายืนอยู่หน้าประตูห้องฝั่งตรงข้ามเธอ ด้วยหน้าตาเหมือนคนง่วงอยู่พร้อมกับอ้าปากกว้างหาวยาวๆ พูดขึ้น
" อิสามึงจะไปหาผู้ชายที่ไหนวะ อิลูกชั่วเลี้ยงเสียข้าวสุก มึงรวยนักหรอวะเอาเงินไปเลี้ยงผู้ชาย หึ อย่าหวัง มึงมีเงินเท่าไหร่เอามานี่ "
ความชลมุลจึงบังเกิดขึ้น ริสาโดนกะชากกระเป๋าจนสายสะพายกระเป๋าขาดหล่นลงพื้นในบ้านหนึ่งใบ
" ไม่นะ สาเปล่าจะไปหาผู้ชายนะคะ สาจะไป... "
เพี้ย !!! ยังไม่ทันสิ้นเสียงของหญิงสาว ใบหน้าขาวๆ กับเริ่มแดงก่ำ หันตามแรงตบจากพี่ชายที่กำลังเมา
" กูไม่เชื่อ! "
พ่อเลี้ยงพูดเสริม
" กูไม่เอามึงไปขายที่ช่องก็บุญหัวมึงแล้ว มึงต้องไปทำงานหาเลี้ยงกูเข้าใจไหมห้ะ กูไม่ได้ให้มึงไปมึงก็ไม่ได้ไปจำเอาไว้! "
พี่ชายรีบหยิบกระเป๋ามาลื้อค้นเสื้อผ้าเธอกระจายลงพื้นเพื่อหาสิ่งที่้า
ส่วนพ่อเลี้ยงเธอเองก็ได้หันมาสนใจกับสิ่งที่อยู่ในกระเป๋าคือกระเป๋าเงินของเธอนั่นเอง
ริสาจึงใช้จังหวะนี้หันหลังให้ทั้งสองพร้อมวิ่งออกจากบ้านของพ่อเลี้ยงสุดชีวิตโดยไม่ฟังเสียงเรียกและด่าตามหลังมา
570
