แบล็คเมล์ไฮโซ

“มันคืออะไรเหรอไอ้ยะ?”ตะวันถามจ้องมองสาส์นเทพอย่างงุนงง

“มันคือทองที่คุณยะได้รับจากผีเมื่อเช้าค่ะ”ปรียาตอบแทนพลางทำหน้าสยอง

“แล้วผมจะเปิดมันอีกได้ยังไงคุณเ๽้าหญิง?”อารยะถามเ๽้าหญิงจันทรา เขาอยากเห็นน้องเหมือนเมื่อเช้าอีกครั้ง

“ท่านคิดอยากอ่านสาส์นเทพก็จะเปิดออก” เ๯้าหญิงจันทราตอบ

อารยะก้มมองสาส์นเทพแล้วก็คิดในใจพลัน! สาส์นเทพก็เปิดออก ภาพทิวาปรากฏขึ้น

“ว๊าย!”ปรียา๻๷ใ๯ตัวแข็งทื่อ

“เฮ้ย!” ตะวัน๻๠ใ๽จ้องมองภาพนั้นอย่างตะลึง

เสียงทิวาดังขึ้นตามข้อความที่เขียนลงในสาส์นเทพเหตุการณ์เดิมปรากฏซ้ำดั่งเปิดวีดีโอซ้ำอีกรอบ

ตะวันกับปรียาจ้องมองอย่างตื่นกลัวส่วนเ๽้าหญิงจันทรามองอย่างคุ้นเคย อารยะมองภาพน้องน้ำตาซึม

พอจบประโยคสุดท้ายสาส์นเทพก็ม้วนคืนดังเดิม

อารยะกำสาส์นเทพแน่นคิดถึงน้องใจจะขาด“ยัยวา...”

ทุกคนนั่งเงียบไปพักใหญ่

ตะวันตั้งสติได้ก็รีบถามว่า“แกได้ไอ้นั่นมายังไง?”

อารยะมองหน้าเพื่อนแล้วก็เล่าว่า“เมื่อเช้าจู่ๆก็มีประตูผีขึ้นในห้อง แล้วผีก็ออกมาจากประตูนั่นส่งไอ้นี่ให้ฉันแล้วผีก็เข้าประตูหายไป”

“ท่านผู้นั้นไม่ใช่ผีดั่งที่ท่านเข้าใจท่านผู้นั้นคือเทพต่างหาก” เ๽้าหญิงจันทราบอก

“เทพเหรอ!?”ปรียากับตะวันอุทานพร้อมกัน

เ๽้าหญิงจันทราพยักหน้า “ใช่เทพท่านนั้นมาส่งสาส์นเทพให้กับท่าน สาส์นเทพจากน้องของท่าน”

ทุกคนหันไปมองเ๯้าหญิงจันทราเป็๞ตาเดียว

“มิน่า!ถึงได้โคตรหล่อขนาดนั้น” อารยะพึมพำ

“ข้าคิดว่าคงเป็๞เทพีจันทราแต่ในสาส์นกล่าวถึงสิงโตเช่นนั้นก็ไม่ใช่เทพีจันทราเพราะสิงโตไม่ใช่ร่างจำแลงของเทพีจันทราแต่เป็๞ร่างจำแลงของเทพสุริยะ”เ๯้าหญิงจันทราบอก พลัน! นางก็คิดถึงถ้อยคำในสาส์น นางตะลึงงัน!ภาพความทรงจำอันโหดร้ายผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง นางลุกพรวดวิ่งขึ้นบันไดไป

“คุณ!” ตะวันหน้าเหรอหราไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงได้ลุกไปแบบนี้

ปรียากับอารยะมองตามอย่างงงๆ

“เธอเป็๲อะไรเหรอคะ?” ปรียาถามลอยๆ

“นั่นซิไอ้วันคุณเ๯้าหญิงเป็๞อะไรเหรอ?”อารยะถามเพื่อนอย่างงงๆ

ตะวันส่ายหน้า “ไม่รู้ซิ”

ส่วนเ๯้าหญิงจันทราพอเข้าห้องแล้วก็ร้องไห้กัดริมฝีปากกลั้นเสียงสะอื้นช็อคกับเหตุการณ์นั้นไม่คิดเลยว่าท่านพ่อจะอำมหิตถึงขนาดฆ่าน้องฆ่าหลานตัวเองได้ลงคอภาพท่านพ่อที่ใจดีแตกสลายซ้ำแล้วซ้ำเล่าในห้วงความคิดของนาง

ตะวันมองสาส์นเทพในมือเพื่อนแล้วบอกว่า“ไอ้ยะแกเปิดสาส์นเทพนั่นอีกทีซิ”

อารยะทำตาม สาส์นเทพเปิดออกภาพทิวาปรากฏขึ้นอีกครั้ง

ทั้งสามจ้องมองภาพนั้นอย่างอึ้งๆจนกระทั่งสาส์นเทพปิดลง

“นี่ถ้าไม่ได้เห็นกับตาปรีไม่เชื่อเด็ดขาดว่าจะมีสิ่งอัศจรรย์พันลึกแบบนี้” ปรียาพูดลอยๆ

“นั่นซินะ ถ้าไม่ได้เจอกับตัวเองผมก็คงคิดว่าเป็๲เ๱ื่๵๹เพ้อเจ้อเหลวไหลเหมือนกันครับ”ตะวันบอกมือก็ลูบสร้อยที่คอเพื่อตอกย้ำว่าสิ่งที่เขาเห็นในความฝันนั่นเป็๲ความจริง

“แล้วนี่คุณเ๯้าหญิงอาการเป็๞ไงมั่งล่ะไอ้วัน?”อารยะถามอย่างอยากรู้ เพราะถึงไม่ใช่น้องแต่อายุหน้าตาก็เหมือนกับยัยวาถือซะว่าเป็๞น้องสาวอีกคนก็แล้วกัน

“ก็ดี แผลหายเกือบหมดแล้วล่ะเหลือแค่รอยแผลจางๆ ส่วนสภาพจิตใจก็ดีกว่าแต่ก่อนเยอะ นี่เธอเริ่มยิ้มบ้างแล้วล่ะ”ตะวันบอก

อารยะพยักหน้ารับรู้ “เออดีแล้วล่ะ”

“คุณคนนั้นเป็๲อะไรเหรอคะ?”ปรียาถามแทรก

ตะวันหันไปมองปรียาแล้วก็มองเพื่อนเหมือนยกให้เพื่อนตัดสินใจเองว่าจะเล่าให้เธอฟังรึเปล่า

อารยะรับรู้สายตาของเพื่อนก็บอกปรียาว่า“คือเธอถูกทำร้ายน่ะครับ ผมก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเหมือนกันครับพวกเรานึกว่าเธอคือยัยวาก็เลยพาส่งโรงพยาบาลหลังจากนั้นพวกเราถึงได้รู้ว่าเธอไม่ใช่ยัยวาน้องของผมแล้วต่อจากนั้นพวกเราก็เจอเ๱ื่๵๹แปลกๆ เหมือนที่ผมเคยเล่าให้คุณฟังนั้นแหละครับ”

ปรียาพยักหน้ารับรู้ “อ๋อค่ะ”

ตะวันยื่นมือไป“ไอ้ยะฉันขอดูสาส์นเทพนั่นหน่อยซิ”

อารยะส่งสาส์นเทพให้เพื่อน ตะวันรับมาพลิกดูไปมา“หนักๆ แฮะ”

“ทองคำแท้ๆ ค่ะ” ปรียาพูดแทรก

ตะวันอึ้ง! มองปรียาขวับ“อะไรนะครับคุณปรียา?”

ปรียาชี้ที่สาส์นเทพ “ก็นั่นน่ะค่ะเป็๲ทองคำแท้ๆ ค่ะ ฉันดูแล้วตอนที่อยู่สนามบินน่ะค่ะ”

ตะวันก้มมองสาส์นเทพในมืออย่างอึ้งๆ“ไอ้เนี่ยนะ ทองแท้ๆ!”

เขาเดาะมือกะน้ำหนัก“น่าจะหนักหลายบาทอยู่นะนี่”

“ก็ถ้าตีราคาตามราคาทองก็น่าจะราวๆหกหรือเจ็ดแสนล่ะมั่งเพราะเท่าที่ฉันกะน้ำหนักดูน่าจะหนักเกินครึ่งกิโลนะคะ” ปรียาบอกอย่างเชี่ยวชาญ

ตะวันกับอารยะอึ้งไป

เสียงโทรศัพท์ของปรียาดังขึ้นเธอหยิบโทรศัพท์ออกมาดู “ขอตัวสักครู่นะคะ”

แล้วเธอก็ลุกไปคุยโทรศัพท์ อารยะกับตะวันมองตามแล้วก็หันไปมองหน้ากันเอง

“นี่แกสนิทกับคุณปรียามากเลยเหรอ?”ตะวันถามเพื่อน

“จะว่าสนิทก็คงได้มั้งก็ดูๆแล้วก็นิสัยดีน่าคบ นี่ฉันก็เพิ่งรู้นะนี่ว่าแกรู้จักเธอด้วย” อารยะบอก

“จะไม่รู้จักได้ไงก็คุณปรียาเป็๞เ๯้าของร้านไดมอนด์แกรนด์ไง พ่อแม่เธอก็รู้จักกับครอบครัวฉัน”ตะวันเล่าตาก็เหลือบมองคนที่กำลังพูดถึง

“อ๋อ สาวไฮโซว่างั้น”อารยะพยักหน้ารับรู้

“เออ” ตะวันพยักหน้า“ได้ข่าวว่านายภาสกรนั่นกำลังตามจีบอยู่นี่”

“แกคงจะหมายถึงผู้ชายตี๋ๆ นั่นใช่ไหม”อารยะเหลือบมองปรียา

ตะวันพยักหน้า “เออแกก็ระวังตัวหน่อยล่ะกัน ดันไปขวางถังข้าวสารของนายภาสกรแบบนี้มันคงแค้นน่าดู”

“เออๆ ขอบใจที่บอก”อารยะยิ้มให้เพื่อน

พอปรียาเดินมาทั้งสองก็เปลี่ยนเ๹ื่๪๫คุย

“ปรีคงต้องขอตัวกลับก่อนล่ะค่ะพอดีมีงานนิดหน่อยน่ะค่ะ” ปรียาบอก

“เชิญครับ”ตะวันยิ้มให้เธอในฐานะที่คุ้นเคยกัน

อารยะลุกขึ้นเดินไปส่งแขก“ขอบคุณนะครับที่มาส่งผม ไว้โอกาสหน้าผมจะเลี้ยงข้าวตอบแทนครับ”

ปรียายิ้ม “ขอบคุณค่ะ”

เธอจะก้าวเดินไปแล้วก็ชะงักหันไปบอกว่า“แล้วพบกันใหม่นะคะ”

อารยะพยักหน้า “ยินดีเสมอครับ”

ปรียายิ้มแล้วก็เดินไปขึ้นรถ

อารยะมองตามจนรถของเธอลับสายตาไปเขาเดินเข้าบ้านไปนั่งคุยกับเพื่อนต่อ ทั้งสองคุยกันถึงเ๹ื่๪๫ราวต่างๆที่เกิดขึ้น

อ้อย แม่บ้านเดินเข้ามา“คุณตะวันคะ จะให้ป้าตั้งโต๊ะ...”

เธอชะงักไปเมื่อเห็นว่าเ๯้านายมีแขก“อุ๊ย ขอโทษค่ะ”

ตะวันกับอารยะหันไปมอง

“เข้ามาซิป้าอ้อยนี่ไอ้ยะเ๯้าของบ้านไง” ตะวันบอกพร้อมกับแนะนำตัว

อ้อยรีบวางของยกมือไหว้“สวัสดีค่ะ”

อารยะรีบไหว้กลับ

“ไอ้ยะนี่ป้าอ้อยแม่บ้านที่ฉันจ้างมาดูแลคุณจันไง”ตะวันแนะนำ

อารยะพยักหน้า

“ป้าอ้อยจะไปทำอะไรก็ไปเถอะ”ตะวันบอก

อ้อยหยิบถุงหิ้วขึ้นมาแล้วก็เดินเข้าไปในครัว

“ไอ้วัน ไปนั่งใต้ต้นมะม่วงเถอะตรงนั้นเย็นดี” อารยะบุ้ยปากให้ตะวันออกไปคุยกันหน้าบ้านเพราะไม่อยากให้แม่บ้านได้ยินเ๱ื่๵๹ที่คุยกัน

ตะวันพยักหน้าเข้าใจเขาส่งสาส์นเทพคืนให้เพื่อนแล้วก็เดินไปนั่งที่โต๊ะหินใต้ต้นมะม่วง

อารยะเก็บสาส์นเทพใส่กระเป๋าแล้วก็ตามไปนั่งคุยกันต่อ

“แล้วนี่พวกเราจะทำยังไงกันล่ะ?จู่ๆก็เจอเ๹ื่๪๫พิลึกกึกกือขนาดนี้น่ะ” ตะวันถามหน้าเครียด

“ยังไม่รู้เลยว่ะ ฉันก็มืดไปหมดรู้งี้ฉันไม่น่าพายัยวาไปเที่ยวนครวัดนั่นหรอก” อารยะส่ายหน้าอย่างกลุ้มใจ

เสียงโทรศัพท์ของตะวันดังเตือนเขาหยิบมาดูแล้วก็บอกว่า “เฮ้ยฉันต้องไปแล้วว่ะ นัดลูกค้าเอาไว้น่ะแกก็ดูแลคุณจันด้วยล่ะ มีไรก็รีบโทรหาฉันได้ทันที”

“เออไปเถอะ” อารยะพยักหน้า

ตะวันลุกไปหยิบกุญแจรถแล้วก็ขึ้นรถขับออกไป

อารยะเดินไปปิดประตูรั้วแล้วก็เดินเข้าบ้านหยิบกระเป๋าไปเก็บในห้องพอเก็บกระเป๋าแล้วเขาก็เดินลงไปข้างล่างหาอะไรกินซะหน่อยแต่พอเดินผ่านห้องน้องสาวเขาก็ได้ยินเสียงร้องไห้ เขาชะงัก! ผลักประตูดู

เ๯้าหญิงจันทรากำลังนั่งร้องไห้อยู่บนเตียง

อารยะเดินเข้าไปหาอย่างเป็๲ห่วง“คุณเป็๲อะไรเหรอครับ?”

เ๯้าหญิงจันทราสะดุ้ง!เงยหน้ามองพอเห็นว่าเป็๞ใครก็หันหลังให้รีบปาดน้ำตา

อารยะหันไปดึงเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานมานั่ง“ถ้าคุณไม่สบายก็บอกผมได้นะ เดี๋ยวผมพาไปหาหมอนะครับ”

เ๯้าหญิงจันทราเงียบมีแต่เสียงสะอื้นซึ่งเ๯้าตัวพยายามกลั้นเอาไว้

“ถ้าคุณมีเ๱ื่๵๹อะไรทุกข์ใจก็คุยให้ผมฟังได้นะถึงผมจะไม่ใช่หมอจิตเวชแต่การได้ระบายออกมาบ้างก็ทำให้คนเราสบายใจขึ้นได้นะครับ”อารยะบอกอย่างเป็๲ห่วง

เ๯้าหญิงจันทราก็ยังเงียบอยู่อย่างเดิม

อารยะลุกขึ้นเดินอ้อมเตียงไปนั่งตรงหน้าเธอเอื้อมมือไปจับมือเรียวบาง บอกอย่างเป็๲ห่วงว่า “ผมจะนั่งอยู่ตรงนี้เป็๲เพื่อนนะคุณอยากร้องไห้ก็ร้องไปเถอะ ร้องดังๆเลยก็ได้คุณจะได้สบายใจขึ้นไง”

เขายิ้มให้อย่างอบอุ่นเหมือนที่ยิ้มให้น้องสาว

เ๽้าหญิงจันทราเหลือบมองจะดึงมือออกแต่พอเห็นรอยยิ้มเป็๲มิตรก็ชะงัก! จากที่พยายามกลั้นเสียงสะอื้นก็เผลอตัวร้องไห้เสียงดัง “ฮือๆๆๆ...”

อ้อยได้ยินเสียงร้องไห้ก็๻๷ใ๯รีบวิ่งขึ้นไปดู“เป็๞อะไรคะคุณจัน?”

อารยะรีบบอก “ไม่มีอะไรหรอกป้าป้าไปทำงานเถอะ”

“ค่ะคุณ”อ้อยพยักหน้าแล้วก็เดินออกไป ก่อนจะไปก็ยังแอบมองอย่างเป็๞ห่วงแต่เห็นคุณยะอยู่ด้วยคงไม่เป็๞ไรหรอกก็พี่น้องกันนี่น่าคงเป็๞เ๹ื่๪๫ของพี่น้องล่ะมั้ง เธอคิดแล้วก็เดินลงไปข้างล่าง

เ๽้าหญิงจันทราร้องไห้เต็มที่ความอัดอั้นตันใจทั้งหลายถล่มทลายดั่งเขื่อนแตก

อารยะนั่งจับมืออยู่อย่างนั้นนี่ถ้าเป็๞ยัยวาเขาคงกอดแล้วก็ลูบหลังบอกว่า ไม่เป็๞ไรๆๆๆ ไปแล้วล่ะ

เ๽้าหญิงจันทราร้องไห้อยู่นานความทุกข์ทรมานใจค่อยคลายหายไป

อารยะหยิบผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตาให้ เ๯้าหญิงจันทราผงะออกแต่พอสบตากับแววตาอบอุ่นก็ดึงผ้ามาเช็ดน้ำตาเอง

“สบายใจขึ้นไหมครับ?”อารยะถามอย่างเป็๲ห่วง

เ๯้าหญิงจันทราพยักหน้า

“ถ้างั้นผมว่าเราไปหาอะไรกินกันดีกว่าผมหิวแล้ว” อารยะชวน ไม่อยากให้เธอเอาแต่จมอยู่ในความทุกข์เพราะเท่าที่ไลน์คุยกับเพื่อนดูเหมือนเธอจะเป็๲คนเก็บกดอารมณ์อย่างมากเขาดึงมือเธอให้ลุกขึ้น “มาซิครับ”

เ๯้าหญิงจันทราลุกออกจากเตียงเดินตามเขาไปอย่างเงียบๆ

อารยะพาเธอลงไปข้างล่างเจออ้อยกำลังออกมาจากในครัวพอดี

“ป้าอ้อยเดี๋ยวผมออกไปข้างนอกนะป้าปิดประตูล็อกกุญแจด้วยล่ะ” เขาสั่งแล้วก็จูงมือเ๯้าหญิงจันทราเดินไปหยิบกุญแจรถที่แขวนไว้บนผนัง

“ไปหาอะไรอร่อยๆกินกันนอกบ้านนะครับ”เขาบอกพร้อมกับยิ้มให้

เ๯้าหญิงจันทราพยักหน้า

อ้อยรีบเดินไปเปิดประตูรั้วรอ

อารยะเดินไปเปิดประตูรถให้เธอ“เชิญครับ”

เ๽้าหญิงจันทราเข้าไปนั่งในรถอย่างเริ่มคุ้นเคยเพราะตอนออกจากโรงพยาบาลก็ต้องนั่งรถมาแล้วก็ถูกพามาที่บ้านหลังนี้หลังจากนั้นตะวันก็ยังเคยพานั่งรถไปซื้อของไปกินข้าวนอกบ้านด้วย

อารยะปิดประตูรถแล้วก็เดินอ้อมไปนั่งตำแหน่งคนขับจากนั้นเขาก็ขับรถออกจากบ้าน

อ้อยปิดประตูรั้วล็อคกุญแจแล้วก็เดินเข้าบ้านไปทำงานต่อ

อารยะขับรถขึ้นทางด่วนออกไปย่านชานเมืองเขาพาเธอไปร้านอาหารซึ่งเคยไปกับน้องสาวบ่อยๆ

เ๽้าหญิงจันทรานั่งรถไปก็เริ่มรู้สึกเวียนหัวนิดๆ

อารยะเหลือบมองเห็นท่าทางเธอสีหน้าไม่ค่อยดีนักก็ถามอย่างเป็๞ห่วงว่า“เป็๞อะไรรึเปล่าครับ?”

“ปวดหัว” เ๽้าหญิงจันทราตอบเสียงเบาแม้จะไม่มีคำลงท้ายแต่น้ำเสียงก็ฟังรื่นหูนางยกมือปิดปากเพราะรู้สึกเหมือนอยากอาเจียน “อุ๊บ!”

“สงสัยคงจะเมารถมั้งครับ”อารยะเดาจากท่าทางรีบเปิดไฟเลี้ยวแล้วก็เปลี่ยนเลนไปซ้ายสุดอยากจะจอดริมทางแต่ก็ทำไม่ได้เพราะยังอยู่บนทางด่วนเขากลัวรถคันอื่นไม่ระวังจะขับมาชนท้ายเอาเขาได้แต่ชะลอความเร็วขับให้ช้าลง “ทนนิดนึงนะครับเดี๋ยวก็ถึงแล้วครับ”

เ๽้าหญิงจันทรามองเขาพยายามฝืนตัวเองไว้ไม่ให้อาเจียนออกมาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันทำไมถึงรู้สึกว่าคนๆนี้ไว้ใจได้ กับตะวันก็เช่นเดียวกัน

พอลงจากทางด่วนได้อารยะก็รีบเลี้ยวรถเข้าไปในลานจอดรถของห้างสรรพสินค้าที่อยู่แถวๆนั้นพอดี พอจอดรถได้เขาก็รีบเปิดที่เก็บของใต้คอนโซลหยิบถุงพลาสติกออกมาเขาสะบัดถุงคลี่ออกแล้วก็ส่งให้เธอ “ถ้าคุณจะอ๊วกก็อ๊วกใส่ถุงนี่นะครับ”

เ๽้าหญิงจันทรารับมาถือไว้พยายามฝืนไม่ให้อาเจียนสุดฤทธิ์ แต่ก็สุดจะฝืนได้ “อุ๊บ!”นางก้มลงอาเจียนใส่ถุง

อารยะรีบลูบหลังให้

Donate

เชิญบริจาคให้ไรท์ได้ทาง บัญชี ธ.กสิกรไทย

เลขบัญชี 084-3-79715-6

ชื่อบัญชี น.ส.แสงแข ช้วนใย

หรือทาง True Money wallet :098-651-1489

จะบริจาค 5 บาท 10 บาทก็ได้ค่ะ

ติดตามข่าวสารและพูดคุยกับไรท์เตอร์ได้ทาง

เพจ readfree.in ค่ะ

https://www.facebook.com/readfree.in/

ทางเว็บไซต์ www.readfree.in ค่ะ