ตอน 14 ใกล้ชิด
ค่ำคืนที่แสนสุข จบลงที่โต๊ะอาหารพวกเขาดื่มจนเมาหลับแอ๋ไปพร้อมๆกัน
เช้าวันต่อมา 6.00น.
แสงฟ้าสีส้มแสดส่องลอดผ่านกระจกบานใหญ่กระทบเปลือกตาจนผิงหว่านตื่นนอนเธอหาวกว้างบิดี้เีจนกระดูกกระเดี๋ยวกรอบดังกร๊อบๆ
"หลับสบายจังไม่เคยรู้สึกโล่งอะไรขนาดนี้มานานแล้ว"ผิงหว่านบ่นพึมพำ
"แจ้หลี... ตื่นเถอะ "ผิงหว่านสะกิดแขนของเขาเบาๆ แต่แจ้หลีดันหลับลึกไม่แม้แต่จะรู้สึกตัว
"คนอะไรขี้เซาชะมัด"ผิงหว่านรีบอาศัยจังหวะนี้รีบเข้าไปอาบน้ำ แต่งหน้าแต่งตัวให้เรียบร้อยซะ
"เอ๋? ทำไมยังไม่ตื่นอีกล่ะ"คราวนี้ผิงหว่านเข้ามาััตัวเขา
"ตัวร้อนจี๋!! แจ้หลี!! นี่คุณไม่สบาย"ผิงหว่านใช้หลังมืออังหน้าผากของเขาเบาๆ เธอใมากเพราะแจ้หลีไข้ขึ้นสูงสีหน้าดูไม่ค่อยดี ริมฝีปากที่เคยฉ่ำน้ำแห้งระแหงเป็เส้น
"ผิงหว่าน... อย่าเพิ่งไป "แจ้หลีเริ่มรู้สึกตัว เขาคว้าแขนของเธอไว้แน่น พูดเบาๆให้เธอสงสาร
"คุณตื่นแล้วหรอ ฉันกำลังจะไปตามเลขาชวนกงให้มาดูแลคุณ" ผิงหว่านเป็ห่วงเ้านายมาก
"ไม่... ผมไม่อยากให้ชวนกงมาดูแลผมให้เ้านั่นดูแล มีหวังผมได้อายุสั้นกว่าเดิมแน่!!" แจ้หลีปากแซ่บป่วยอยู่แท้ๆยังเ้าคิดเ้าแค้น
"จะว่าอย่างนั้นก็เถอะวันนี้ฉันก็ยังต้องไปทำงาน" ผิงหว่านพยาพยามจะปฏิเสธเขาให้ได้
"ผิงหว่าน... อยู่ดูแลผม นั่นก็คืองานของคุณจำไว้ว่างานของคุณไม่จำเป็ต้องเข้าบริษัทเสมอไป เวลางานของคุณขึ้นอยู่ที่ผม"
"ค่ะๆๆ" ผิงหว่านรีบวางกระเป๋าประคองแจ้หลีเข้าไปนอนที่เตียงในห้องนอนของเขา
"พักผ่อนนะคะ ฉันจะไปเตรียมอาหารเช้าและยาไว้ให้คุณ"ผิงหว่านเริ่มจะเหมือนภรรยาเข้าไปทุกที เหมือนผู้ช่วยพิเศษซะที่ไหน
หลังจากนั้น... แจ้หลีนอนหลับยาวกว่าจะตื่นขึ้นมาก็ครึ่งวัน เขาไข้ลดหายป่วยเป็ปลิดทิ้ง
"ทำไมดีขึ้นเร็วนักล่ะ !!"แจ้หลีจับหน้าผากตัวเอง พร้อมบ่นพึมพำ เขารู้สึกดีขึ้นมาก แต่ต้องแกล้งป่วยต่อไปเพื่อแผนการบางอย่าง
"แค่กๆๆ!!"เสียงไอแห้งๆของคนแกล้งป่วยดังไปถึงนอกห้องนอน
"แจ้หลี!! คุณตื่นแล้วหรอ"ผิงหว่านรีบเปิดประตูเข้ามาเพื่อดูอาการของเขา
"ผิงหว่าน... ผมอาการไม่ค่อยดีเท่าไหร่แบบนี้ถ้าผมเป็อะไรไปคงตายในคอนโดนี่แหละ ความจริงแล้วผมมักจะป่วยแบบไร้สาเหตุแบบนี้อยู่บ่อยๆ "
"ไหนๆผมก็จ้างคุณเป็ผู้ช่วยพิเศษแล้วผมจ้างคุณเป็คนคอยดูแลผมด้วยได้ไหม" แจ้หลีหัวหมอ ตั้งใจโกหกหน้าตาย
"คุณจะบ้าเหรอ... ฉันทำแบบนั้นไม่ได้หรอก"ผิงหว่านปฎิเสธแบบไม่คิด เพราะเธอมองว่ามันไม่ค่อยเหมาะสมสักเท่าไหร่
"ถ้าคุณยอมย้ายมาอยู่ดูแลผมล่ะก็...ผมจะเพิ่มเงินเดือนให้คุณ เป็เดือนละ 1 แสนหยวน!!!! "แจ้หลียื่นข้อเสนอที่เธอไม่อาจปฎิเสธได้
"1 แสนหยวน!!!"
"คุณบ้าไปแล้ว!!นี่คุณใส่ตัวเลขผิดหรือเปล่า!!" ผิงหว่านใตากลมโตเป็ไข่ไก่รีบหันกลับไปเขย่าตัวคุณชายแจ้หลี เพื่อเช็กให้แน่ใจ
"เห้อ... น่าเสียดายจริงๆคุณคงจะปฏิเสธน้ำใจของผมอีกแล้วสินะ ผมอยู่ที่นี่คนเดียวจะตายวันตายพรุ่งก็คงไม่มีใครรู้ "
"คุณมันเนรคุณ กล้าใจร้ายกับเ้านายเหรอผมเป็เ้านายของคุณนะ !!" แจ้หลีตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จไม่พอเขาปั้นหน้าเป็คนสิ้นหวัง ตัดพ้อกับชีวิตให้เธอเห็นใจ
"1แสนหยวน... 1แสนหยวน?หนึ่งแสนหยวน!!!" ผิงหว่านไม่ได้ฟังที่แจ้หลีพูดสักประโยคเธอมัวแต่เมาตัวเลข เพราะมันเป็ค่าตอบแทนที่เยอะมากต่อให้ตั้งใจทำงานไปทั้งชาติยังไม่มีโอกาสที่จะได้เงินเยอะขนาดนั้น
"เจียงผิงหว่าน!! เธอจะพลาดโอกาสดีๆแบบนี้ไปไม่ได้นะ!!"ผิงหว่านกำลังทะเลาะกับเสียงในหัวของตัวเอง
"สรุปยังไง!! " แจ้หลีเค้นเสียงกระตุ้น
"อืม... ฉันคิดดูแล้ว อยู่ดูแลคุณก็ดีเหมือนกันค่ะ่นี้ฉันทะเลาะกับหานตั้ว ปล่อยให้เ้าแฟนน่าโง่นั่นอยู่คนเดียวซะให้เข็ดจะได้สำนึกตัวเองซะบ้าง!!" ผิงหว่านตอบตกลงไวว่อง (แหม๋ไม่ค่อยจะโลภเลยนะจ๊ะยัยหนู55+)
"ผมขอเตือนไว้ก่อน!!ผมไม่้าให้คุณกลับไปเก็บของที่นั่น!! ผมไม่้าให้คุณเห็นหน้าเขา !!"แจ้หลีนั่งกอดอกบนเตียงทำหน้าเหวี่ยง เหมือนแฟนหนุ่มกำลังงอนเพราะผิงหว่านพูดถึงหานตั้ว
"นี่บัตรเครดิตของผม อยากได้อะไรก็ช้อปปิ้งออนไลน์เอาซะผมไม่จำกัดวงเงิน!!"
"อ้อ... แล้วก็ไม่ต้องกลัวว่าผมจะเรียกคืนหรือคุณต้องมาใช้หนี้ทีหลังนะ !! ระดับผม...ต่อให้เลี้ยงดูคุณไปทั้งชาติเงินในกระเป๋าของผมมันก็ยังไม่ลดลงถึงครึ่ง!!"แจ้หลีปากแซ่บ ทำสีหน้ายียวนกวนประสาท ประมาณว่า หล่อรวย อบอุ่น แสนดี!!! ขนาดนี้ หนูจะไม่สนใจพรี่หน่อยหรอ!!
"คนนิสัยรวยนี่เขาชอบใช้เงินแก้ปัญหากันทุกเื่หรือไง!!"ผิงหว่านหยิบบัตรเครดิตใบนั้นไว้กับตัว ทำหน้าเอ๋อๆ เดินงงๆออกจากห้องนอนนั่งช้อปปิ้งมันส์มือที่โซฟา หัวเราะคิกคักเป็่ๆ
แจ้หลีแอบแง้มประตูดูเธอเป็ระยะๆเขาเอ็นดูเธอทุกครั้งที่ได้แอบมองจากข้างหลังเพราะนั่นคือผู้หญิงที่เขาแอบรักมาหลายสิบปี"ผมดีใจ ที่อย่างน้อยหลังจากที่ผมกลับมาคุณก็มีรอยยิ้ม"
**********
"ท่านประธานครับ พรุ่งนี้มีประชุมใหญ่นะครับจะไม่ไปไม่ได้ ทุกอย่างผมเตรียมให้หมดแล้ว" สามวันหลังจากแจ้หลีเล่นละครแกล้งป่วยเป็คุณชายขี้โรค ชวนกงเริ่มจะจัดการกับความยุ่งเหยิงในบริษัทใหญ่ไม่ไหวโทรหาแจ้หลีก็แล้ว ส่งข้อความแจ้งก็แล้ว ชวนกงไม่ได้รับการตอบกลับใดเขาตัดสินใจรั้นบุกคอนโดเ้านายั้แ่เช้า
" นะ นะ นี่คุณ!! มาอยู่ที่คอนโดท่านประธานได้ยังไง? นี่ยังเช้าอยู่เลยนะ"ชวงกงยืนพูดซะยาวเหยียดอยู่หน้าประตู เขาก็ต้องใหนัก เมื่อคนไปเปิดประตูคือผู้ช่วยพิเศษผิงหว่าน
"ชวนกง... ทำใจให้ชินซะ นี่คนของผมต่อไปนี้เธอมีหน้าที่ดูแลผมที่นี่" ผิงหว่านรีบวิ่งไปหลบหลังแจ้หลีเพราะเธอเขินอาย
"ครับ" พวกเขาเดินไปนั่งที่โซฟาในห้องรับแขก
"ชวนกง งานที่บริษัทเป็ยังไงบ้างเรียบร้อยดีไหม" แจ้หลีนั่งไขว้ขาจิบชาร้อนอย่างสบายใจ
"ไม่ค่อยราบรื่นเท่าไหร่ครับสองสามวันมานี้ที่ท่านไม่เข้าบริษัทเลย คุณเยาเฟเข้าไปที่บริษัทอีกทั้งได้ยินมาว่า พรุ่งนี้เธอจะเรียกผู้ถือหุ้นทั้งหมดประชุมด่วนเพื่อปลดท่านประธานออกจากตำแหน่งครับ" ชวนกงทำสุดความสามารถแล้ว
"ได้!! ฉันดีขึ้นแล้วล่ะ ไม่ต้องห่วงพรุ่งนี้ฉันเข้าบริษัทแน่" แจ้หลีบีบแก้วชาแน่น เพราะรู้สึกไม่พอใจเหมือนกันว่าทำไมเยาเฟในนามป้าคนนี้ไม่ค่อยหวังดีกับเขาสักเท่าไหร่
"แก่ก็อยู่ส่วนแก่เถอะเื่บริษัทให้ผมดูแลมันดีที่สุดแล้ว"แจ้หลีคิดในใจและแสดงออกทางสีหน้าชัดเจน จนชวนกงเริ่มหวั่นใจเพราะไม่เคยเห็นท่าทางร้ายลึกขนาดนี้ของเ้านายมาก่อนเมื่อแจ้หลีได้รู้อะไรมากขึ้นเติบโตในโลกกว้าง เขากลับเป็คนรับมือกับทุกปัญหาได้ดีและเป็คนมีชั้นเชิงไหวพริบเกินคนวัยเดียวกัน
3K
