#วันจันทร์สีชมพู 26 ตอนจบ
“มันเดย์...”
“คะ?” ชักจะแปลกแล้วล่ะ
“่เวลาที่พี่รู้จักหนู คนอื่นอาจจะมองว่ามันเร็วเกินไป แต่พี่รู้นะครับ รู้และมั่นใจว่ายังไงพื้นที่ข้าง ๆ พี่มันเป็ของหนูั้แ่ต้น...”
“...”
“บางที พี่คิดว่า พี่ควรจะทำอะไรให้มันชัดเจนและให้เกียรติหนูมากกว่านี้” มือหนาอีกข้างประคองแก้มฉันเบา ๆ นิ้วโป้งเกลี่ยที่แก้มไปมาอย่างอบอุ่น รอยยิ้ม สายตาจริงนั้นนั้นสะกดให้ฉันหยุดนิ่งกับภาพตรงหน้า พี่พิงค์ค่อย ๆ คุกเข่าลงข้างหนึ่งก่อนจะเงยหน้าสบตาฉันด้วยความจริงจังและจริงใจ
“...”
“ขอให้พี่ได้ดูแลหนูให้ดีกว่าเดิมได้ไหมครับ”
“...”
“แต่งงานกับพี่นะ”
“...” ฉันใจนพูดอะไรไม่ออก ได้แต่พยักหน้ารับ ไม่รู้ว่าตัวเองร้องไห้ด้วยซ้ำ ยิ่งตอนที่พี่พิงค์หยิบแหวนขึ้นมาสวมให้ฉันยิ่งละสายตาไปจากเขาไม่ได้ ทุกอย่างมันตื่นตันในอยู่ในอก ตัวฉันไม่เคยคิดไม่เคยนึกถึงวันที่ตัวเองมีแฟนหรือคบกันจนถึงขั้นแต่งงานฉันไม่เคยคิดถึงจุดนี้เลยจริง ๆ ก่อนที่จะเจอกับพี่พิงค์ฉันใช้ชีวิตเรียบ ๆ ตื่นเช้าไปทำงานเสร็จกลับมาพัก ว่างไปเจอเพื่อนไม่ก็กลับบ้าน ฉันใช้ชีวิตนิ่ง ๆ แบบนี้อยู่นานจนมองตัวเองมีแฟนมีคนรักไม่ออก กระทั่งที่ได้เจอกับพี่พิงค์มันแปลกมากเลยนะที่คุณหมออย่างเขาบอกว่าขอติดค่ากาแฟไว้ก่อน มันตลกดี แล้วพอมองถึงตอนนี้ ฉันต้องขอบคุณเขาไม่น้อยที่ช่วยและดูแลฉันมาตลอด ระยะเวลาที่เราคบกันมามันไม่มากแต่มันก็ไม่น้อยและความรู้สึกเราตรงกันมันก็มากพอที่จะทำให้เราพร้อมที่จะจับมือกันแล้วก้าวเดินสู้กับอุปสรรคในวันข้างหน้าแล้ว
“ขอบคุณนะคะ” ฉันกระซิบบอกเ้าของวงแขนอบอุ่นที่โอบกอดฉันไว้
“ด้วยความยินดีครับ จากนี้ไปให้พี่ได้ดูแลหนูนะ”
“ค่ะ”
“ไม่ร้องไห้แล้วนะ อ้อ เรามีแขกรออยู่นอกห้องนอนด้วยนะ” พี่พิงค์ยิ้มสองมือเช็ดน้ำตาให้อย่างนุ่มนวล พี่พิงค์จับมือพาเดินไปนอกห้องนอน เสียงร้องดีใจดังขึ้นทันทีที่เราเปิดประตูออกมา ไฟในห้องถูกเปิดจนสว่างไปจนหมด ขนุนวิ่งเข้ามาใกล้ฉันพร้อมกับติดอะไรบางอย่างลงบนผมฉัน เป็ตาข่ายขาวเวลาเ้าสาวแต่งงานในโบสถ์อ่ะ ฉันนึกชื่อไม่ออกจริง ๆ นอกจากนั้นยังมีเธิร์สเดย์กับแฟน และกลุ่มเพื่อนคุณหมอที่ทั้งนั่งและยืนกันอยู่
“ดีใจด้วยนะ รอวันนี้มานานเลยล่ะ” ขนุนกอดฉันพรางโยกตัวไปมา
“ขอบใจนะ ทุกคนรู้หมดเลยเหรอเนี่ย” ฉันเอ่ยถามงอน ๆ
“ใช่แล้ว คุณหมอขอให้ช่วยน่ะ มาฉลองกันเถอะ” ขนุนชวน ฉันเดินไปหาน้องชายที่นั่งมองฉันยิ้ม ๆ ฉันตีไปที่ต้นแขนน้องแรง ๆ ด้วยความงอน จนเ้าตัวหัวเราะร่าอย่างสนุก และขยับขึ้นมานั่งกอดฉัน
“ไม่งอนน่า คุณหมอขอนี่นา พรุ่งนี้ก็เข้าไปเจอป๊ากับม๊าด้วยนะครับ”
“ได้ค่ะ”
“ฝากดูแลเพื่อนพี่ด้วยนะน้องมันเดย์”
“วันนี้พวกพี่ขอดื่มหน่อยนะ”
“ได้เลยค่ะ” ฉันส่งยิ้มให้กลุ่มเพื่อนที่พิงค์ที่เคยเห็นหน้าค่าตากันมาบ้างแล้ว ทุกคนดื่มและพูดคุยกันส่วนเพื่อนฉันอย่างขนุนนั่งคุยกับเธิร์สไม่หยุดน้องรักเขาน่ะนะตามเปย์ทุกงานแข่งเลยล่ะ ฉันเดินเข้าห้องครัวรู้สึกอยากทานข้าวยังไงไม่รู้สิฉันหิวอ่ะ
“ทำอะไรครับ” พี่พิงค์เดินเข้ามากอดจากด้านหลัง ยกแขนโอบรอบเอวฉันไว้หลวม ๆ วางคางบนไหล่อ้อน ๆ น่าบีบแก้มจริงเชียวผู้ชายคนนี้
“หิวค่ะ เลยจะหาอะไรในตู้มาทาน”
“ไม่ต้องก็ได้ครับ พี่สั่งอาหารมาแล้วล่ะ เดี๋ยวคงถึง”
“ก็ได้ค่ะ” พี่พิงค์ยิ้มบางกดริมฝีปากลงบนริมฝีปากฉันเบา ๆ ก่อนจะผละออกห่างเมื่อมีคนเดินเข้ามาใกล้
“พวกกูจะกลับแล้วนะพิงค์พรุ่งนี้มีเวรเช้า”
“เออ ๆ วันนี้ขอบใจมาก ๆ เดี๋ยวเลี้ยงข้าว”
“ตามนั้น พี่กลับแล้วนะมันเดย์” ท้ายประโยคพี่หมอเอ่ยบอกกับฉัน
“ขอบคุณนะคะ เดินทางปลอดภัยนะคะ”
“ขอบคุณครับ” กลุ่มพี่หมอเดินออกจากห้อง หลังจากนั้นไม่นานน้องชายและแฟนก็ขอตัวกลับโดยที่ไม่ลืมพาเพื่อนฉันอย่างขนุนกลับไปด้วย รายนั้นเมากอดคอกับแฟนของเธิร์สเดย์อยู่ เห็นแล้วก็ขำ มะรืนค่อยนัดเจอก็แล้วกัน
“ถึงแล้วบอกด้วยนะเข้าใจไหม” ฉันย้ำกับน้อง เมื่อทั้งสามกำลังจะกลับกันจริง ๆ
“ครับ รู้แล้ว”
“เดี๋ยวพี่ลงไปส่ง จะไปเอาข้าวด้วยหนูอาบน้ำเปลี่ยนชุดก็ได้เดินทางมาเหนื่อย ๆ จะได้ออกมาทานข้าวพอดี” พี่พิงค์บอกและเดินออกจากห้องไปพร้อมกับน้องฉัน ดีเหมือนกันเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดหน่อยก็ดี เหนียวตัวไปหมดแล้ว ตอนนี้จะเที่ยงคืนแล้วแต่ฉันยังรู้สึกหิวเลยตั้งใจว่าจะอาบน้ำเปลี่ยนชุดและรอทานข้าวกับพี่พิงค์ เมื่อแต่งตัวเสร็จฉันหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาถ่ายรูปไฟที่ถูกตกแต่งไว้บนผ้าม่าน ทำอะไรน่ารัก ๆ แบบนี้ก็เป็แฮะ ฉันยิ้มขำก่อนจะเดินออกจากห้องนอนไปยังห้องครัว
“ทานข้าวได้แล้วครับจะได้นอนพักกัน”
“ขอบคุณค่ะ แต่งเองหมดเลยเหรอวันนี้น่ะ” ฉันเอ่ยถามเสียงแซว มองดูคนตัวโตหูแดงคอแดงอย่างเขินอาย
“เปล่าหรอก เพื่อน ๆ มาช่วยนั่นแหละพวกมันว่าง รวมถึงน้องกับเพื่อนหนูด้วย พี่ทำไม่ทัน”
“ขอบคุณนะคะ”
“ด้วยความยินดีครับ” พี่พิงค์เดินเข้ามาจุ๊บเบา ๆ และผละออกห่างไปที่ซิงค์ล้างจาน
“พี่ทานอะไรหรือยัง”
“เรียบร้อยแล้วครับ เพื่อนลากไปก่อนหนูจะขึ้นเครื่องน่ะ”
“เดี๋ยวหนูรีบทานก่อนเราจะได้ไปพักกัน”
กลางดึก
“ขอบคุณนะครับที่ตกลงแต่งงานกับพี่” คนที่นอนกอดจากด้านหลังเอ่ยบอกเสียงนุ่มมือลูบวนบนแหวนวงเล็กบนนิ้วฉัน ปลายนิ้วร้อนลูบวนไปมาอย่างนึกขอบคุณ
“ขอบคุณพี่เหมือนกันนะคะที่คอยอยู่ข้าง ๆ คอยดูแลหนูมาั้แ่ต้น”
“พี่รักหนูนะมันเดย์ เื่ราวทุกอย่างสำหรับพี่มันไม่ได้เร็วและพี่มั่นใจว่ามันถึงเวลาแล้วที่จะพี่ทำแบบนี้...” สิ้นเสียง ฝ่ามือร้อนประคองใบหน้าให้หันกลับมารับจูบอันแสนอบอุ่นจากคนตัวหนา จูบที่โหยหาตลอดหลายวันที่เราได้ห่างกันไป ตอนนี้ เราได้กลับมาัักันอีกครั้งฝ่ามือเราทั้งสองจับประสานกันจนมั่น เป็การยืนยันว่าเราจะไม่มีวันปล่อยมือกันและกันไม่ว่าจะยามทุกข์หรือยาวสุข เราจะยืนอยู่ข้าง ๆ กัน อยู่ด้วยกันไปนาน ๆ นะคะพี่พิงค์
รักพี่นะคะ
====================
และแล้วก็มาถึงวันนี้ ตอนสุดท้ายของเื่แล้วนะคะ ตอนนี้มีอีบุ๊คในเม็บแล้วนะคะ ราคาโปรโมชั่น 199 บาท ฝากให้กำลังพี่หมอพิงค์ด้วยนะคะ
เื่ต่อไป เปิดไว้แล้วค่ะ เื่ของเธิร์สเดย์ #วันพฤหัสสีเขียว หากใครรับที่นางเอกอายุเยอะกว่าไม่ได้ ต้องขออภัยจริงๆค่ะ เื่นี้นางเอกอายุเพราะกว่าพระเอก 5-6 ปี หากใครรับได้ ฝากกดติดตามไว้ด้วยนะคะ ขอบคุณที่อยู่ด้วยกันมาตลอดหลายเดือน
รักทุกคนนะคะ
Nanaกะหอยทาก
18K
