จากนั้นซินฉางจ้ายก็ทำท่าทีเป็ลม ฝางหลูเข้าไป ประคองไว้ แต่ต้องใซินฉางจ้าย มีเืไหล จึงรีบร้องเรียงฝ่าาทันที
ฝางหลู “ฝ่าาเพคะซินฉางจ้ายเป็รมแล้วเพคะเื!! เืฉางจ้ายมีเืออกเพคะ”
ฝ่าาท่าทีตื่นใรีบอุ้มฉางจ้ายกลับตำหนักทันที แล้วรีบสั่งให้หลี่กงกง ตามหมอหลวงโหทั้นที
ตาอิ้งเห็นว่าฝ่าาโมโหมาก จึงรีบสำนึกผิดทันที
ตาอิ้ง “หม่อมฉันไม่ได้ตั้งใจเพคะ”(กอดขาฝ่าา)
ฝ่าา “ปล่อยมือ. หลี่กงกง พาตัวตาอิ้งไปขังในตำหนักเย็นปลดเป็สามัญชน ถ้าซินฉางจ้ายกับรัชทายาทในครรภ์ไม่เป็อะไรก็แล้วไป แต่ถ้าเป็อะไรขึ้นมาข้าจะไม่ยกโทษให้เ้าเด็ดขาด”
ตาอิ้ง “ฝ่าา… ฝ่าาเพคะ”
ณตำหนัก เสียนฝู
ฝาหลู “หมอหลวงยังไม่มาเพคะ หม่อมฉันว่าฝ่าาเสด็จออกไปก่อน หม่อยฉันจะเปลียนชุดให้ซินฉางจ้าย
ฝ่าา (ลูบหัวซินฉางจ้าย)“อย่ากังวนไปเลยข้าจะให้คำตอบกับเ้าแน่น”
จากนั้นฝ่าาหน้าตาบึ่งตึงไปที่ตำหนักเย็นกล่าวโทษตาอิ้ง
ฝากหลู “ซินฉางจ้ายเพคะ ลืมตาได้แล้วทุกอย่าเรียบร้องแล้วเพคะ”
ซินฉางจ้ายที่แกล้งเป็ลม ก็ตื่นขึ้นหยิบเอาเืปลอมที่เตรียมไหวออกมายื่นให้ฝางหลูไปจัดการให้เรียบร้อย ฟางหลูยิ้ม แล้วกล่าวกับซินฉางจ้าย
ฟางหลู “ซินฉางจ้ายท่านชั่งเก่งจริงๆ ดีนะที่วันนั้นท่านเห็นเข้ากับนางกำนัลของตาอิ้งก่อน จึงคิดแผนนี้ขึ้นมาได้ ท่านรู้ว่านางต้องไปบอกเ้านายของตนแน่ ท่านเลยแกล้งพูดไปเช่นนั้น ให้นางตกหลุดพราง สมน้ำหน้าตาอิ้งใครบอกให้นางชอบรังแก ซินฉางจ้ายของข้า สมควรแล้ว ต่อไปนี้ ก็จะไม่มีผู้ใดกล้าทำอะไรท่านอีกแล้ว
ซินฉางจ้าย “ตาอิ้ง เดิมทีก็มีความแค้นกับข้าอยู่แล้ว ข้าจะไม่ปล่อยให้เป็ภัยกับลูกของข้าแน่ ตอนนี้ก็มาเกี่ยวข้องกับเื่นี้อีก ข้าต้องกำจัดนาง”
จากนั้นหมอหลวงโหก็ได้มาถึงตำหนักเสียนฝู พร้อมกับหลี่กงกง
หลี่กงกง “เร็วเข้าหมอหวงโหรีบไปตรวจให้ ซินฉางจ้ายเร็วเข้า อย่าทำให้ฝ่าาต้องเป็กังวน”
หมอหลวงโห ได้!!.....ได้หลี่กงกงเชิญท่านออกไปก่อน”
หลี่กงกง “หมอหลวงโหท่านตรวจให้ดีดี อย่าให้มีอันใดผิดผลาดละ”
จากนั้นหมอหลวงโหก็เข้าไปตรวจชีพจร แล้วกล่าวกับซินฉางจ้าย
หมอหลวงโห “ยินดีกับซินฉางจ้ายด้วยพะยะคะ ซินฉางจ้ายตั่งครรภ์ได้ สองเดือนแล้ว พระนางและครรภ์ของพระนางมีความมั่งคงดี ไม่มีอะไรหน้าเป็ห่วงพะยะคะ”
ซินฉางจ้าย “ขอบคุณท่านหมอโห”
หมอหลวงโห “งั้นไม่มีอะไรแล้วกระหม่อมของตัวไปจัดยาให้พระนางก่อนพะยะคะ”
หมอหลวงโหเดินออกมาที่หน้าตำหนัก เจอกับฝ่าาเดินไปเดินมาหน้าตำหนักเสียนฝู จึงถามถึงอาการของซินฉางจ้าย
ฝ่าา “หมอหลวงโหอาการซินฉางจ้ายเป็อย่างไรบาง นางกับลูกในครรภ์ปลอดภัยดีหรือไม”
หมอหลวงโห “กราบทูลฝ่าา ซินฉางจ้ายและรัชทยาทในครรภ์ปลอดภัยดีพะยะคะ กระหม่อมกำลังจะไปจัดยาให้พระนาง ขอทูลลาพะยะคะ”
ฝ่าา “ไป!....ไปเ้ารีบไป”
พูดจบ ฝ่าาก็เข้าไปหาซินฉางจ้ายที่ตำหนักทันที ฝ่าาปลอบซินฉางจ้าย ให้นางดูแลครรภ์ของนางให้ดีดี ส่วนเื่ตาอิ้งนั้น ฝ่าาได้จัดการขับไล่ออกจากวังหลวงเรียบร้องแล้ว ทุกอย่างดูเหมือนจะราบรื่น แต่คงไม่จบลงแค่นี้ ยังมีเล่าสนมมากมายที่จ้องจะโคนล้นซินฉางจ้าย หนึ่งในนั้นคือ ฮองเฮา.......
ณ.ตำหนักฮองเฮา
ในห้องบรรทมของฮองเฮา ที่มีแค่ฮองเฮากับแม่นมเ้า อยู่ในห้องเพียงสองคนพูดคุยกระซิบกระซาบกัน
ฮองเฮา “แม่นมเ้าข้าโมโหยิ่งนัก ใจของข้าจะสบงนิ่งไม่ไหวแล้ว ต่อสู้กับเล่านางสนมพวกนั้นมานาน ไม่เคยเจอผู้ใดที่ฝ่าาโปรดปรานถึงเพียงนี้ ซินฉางจ้ายผู้นี้ไม่ธรรมดาจริงๆ จะต่อกรกับนางคงไม่ง่าย”
แม่นมเ้า “ฮองเฮาโปรดระงับโทสะ ต่อไปนี้พระองค์จะใช้แผน แม่พระแล้วยืมมือผู้อื่นเหมือนที่เคยทำมาไม่เป็ผลแล้ว ดูท่านางสนมเล่านั้นคงรับมือซินฉางจ้ายไม่ไหว สงสัยงานนี้พระองค์คงต้องลงมือเองแล้วเพคะ”
ฮองเฮา “จะจัดการนาง พวงเราต้องว่างแผนให้ดีดี จะผิดพลาดไม่ได้แม้แต่น้อย”(พร้อมกำมือทุบไปที่โต๊ะ)
เช้าวันรุ่งขึ้นณ.ตำหนักฮองเฮา
เล่าสนมทั้งหมดได้มาถวายพระพรฮองเฮาตามปกติ เว้นแต่ซินฉางจ้ายที่ฝ่าาสั่งไว้ว่าให้ดูแลครรภ์อยู่ในตำหนัก ถ้าไม่มีเื่สำคัญอันได้ก็ห้ามออกมา
สนมทั้งหมดถวายพระพรฮองเฮาแล้วนั่งประจำที่ของตนพูดคุยกันตามปกติ
ฮองเฮาที่คิดจะว่างแผนกำจัดซินฉางจ้าย ก็คิดหาคนที่จะลงมือไว้อย่างรอบขอบ เป้าหมายของฮองเฮาคือ จางกุ้ยเฟยนั้นเอง เหตุเพราะจางกุ้ยเฟยเป็คนโปรดของไทเฮา เดิมที่จางกุ้ยเฟยที่เข้าวังมาได้ก็เพราะ นางเป็หลานสาวของเพื่อนสนิทของไทเฮา
ไทเฮาจึงรักและโปรดปรานนางมาก ถ้าเกิดเื่ผิดพลาดขึ้นมา ก็จะไม่เป็เื่ใหญ่ ฮองเฮาคิดไว้รอบขอบเช่นนี้ จึงกล่าวกับเล่าสนม
ฮองเฮา “พวกเ้าเงียบก่อน ข้าคิดว่าซินฉางจ้ายกำลังตั้งครรภ์รัชทายาท ตำหนังเสียนฝูก็ต้องบูรณะใหม่ พวกเ้าว่าดีหรือไม่”
หลูผิน “ฮองเฮาท่านใจดุจดั่งโพธิสัตว์ หม่อมฉันคิดว่าเป็การดีเพคะ ฝ่าาจะได้วางพระทัยที่วังหลังรักไคร่ปองดองกัน”
ฮองเฮา “งั้นข้ารบกวนจางกุ้ยเฟย ดูแลงานนี้แทนข้าได้หรือไม่นี้ข้าไม่ค่อยสะบายนัก”
จางกุ้ยเฟย “ได้เพคะ หม่อมฉันจะดูแลเป็อย่างดี ไม่ให้มีอันใดผิดพลาดแม้แต่น้อย”
ฮองเฮา “งั้นข้าฝากเ้านำดอกไม้ไปตกแต่งตำหนักให้ซินฉางจ้ายด้วยละ ข้าคิดว่าดอกโบตั๋นมีกลิ่นหอม เหมาะกับการตั้งครรภ์ นางได้กลิ่นจะได้สดชื่น”
(สนมแต่งตั่งใหม่) เฉินตาอิ้ง
เฉินตาอิ้ง “ฮองเฮามีพระเมตตาเช่นนี้ เป็ความโชคดีของฝ่าาอย่างยิ่งเพคะ”
จางกุ้ยเฟย “งั้นหม่อมฉันของตัวไปจัดการงานให้พระองค์ก่อนนะเพคะ”
ฮองเฮา “ถ้าไม่มีอันใดแล้วพวกเ้าก็กลับไปพักผ่อนเถอะ”