ทะลุไปในโลกนิยายพร้อมระบบเกมทำสวน

ตอนที่ 19 ฉลองกัน

        ตอนนี้บ่ายโมงกว่าแล้ว ม่านฟ้ากำลังขุดมันฝรั่งอยู่ในสวนกับเหล่าคนงาน มันฝรั่งของเธอเป็๞ที่๻้๪๫๷า๹อย่างมากในเดือนนี้ พวกฝรั่งได้ชิมมันฝรั่งจากสวนเธอไปจึงติดใจกันถ้วนหน้า พวกเขาต่างชมว่ามันอร่อยกว่าพวกเขาปลูกเองเสียอีกนะ น้าพายบอกเธอมากอีกที เธอไม่ได้พูดเองนะ!

         จะว่าไป มันฝรั่งมันใหญ่โตเกินไปจริงๆ แค่ลูกเดียวก็กินอิ่มได้ทั้งวันแล้ว

        พอมานึกๆดูแล้ว คิดถึง KFC จังเลยน้า∼

        “คุณหนู เป็๲อะไรครับ? น้ำลายไหลแล้วนะครับ”

        ม่านฟ้ารีบเช็ดปาก “นึกถึงของกินอร่อยๆน่ะสิ อยากกินมันฝรั่งทอดจัง”

        “มันฝรั่งทอดเหรอครับ?”

        “เธออยากกินไหมล่ะแก้ว?”

        แก้วพยักหน้า “ผมก็อยากกินของอร่อยครับ”

        ม่านฟ้ากับแก้วช่วยกันขุดมันฝรั่งมาสองตะกร้าใหญ่ ทั้งสองชนกันขนและเดินไปที่โรงอาหาร ในโรงอาหารมีแม่ครัวสิบคนกำลังเตรียมอาหารสำหรับมื้อใหญ่เพื่อฉลองต้อนรับทุกคนที่มาอาศัยที่นี่ แม่ครัวทั้งสิบเป็๞คนในหมู่บ้านเขาเขียวเพราะค่าจ้างเงินเดือนหนา มันจึงทำให้เหล่าแม่ครัวที่กำลังว่างงานตัดสินใจแย่งกันมาทำที่นี่ รับแค่สิบคนแต่มากันถึงห้าสิบคนเลย

        เธอเองก็อึ้งๆเหมือนกัน แต่ก็รับแม่ครัวแค่สิบคนเหมือนเดิมนะ

        ยายแตนยังจะมาสมัครงานกับเขาด้วยนะ เพราะว่างมาก!

        แน่นอนว่าเธอไล่กลับไป จะให้เธอมาใช้งานคนชราทำงานได้ที่ไหนกัน! 

        รวยจะตายอยู่แล้วยังจะมาอีก!

        “คุณหนูจะทำอาหารหรือคะ?”

        “ค่ะป้าแจ่ม มันก็แค่ของกินเล่นค่ะ ล้างพวกนี้เสร็จแล้ว ป้าก็เอาไปปอกเปลือกและหั่นเป็๞เส้นๆ แล้วก็เอาไปแช่น้ำนะคะ”

        “มันฝรั่งในสวนของเราใหญ่โตมากจริงๆค่ะ”

        ปลูกยังให้ใหญ่กว่าฝักทอง?

        “กินได้หลายร้อยคนเลยล่ะ แค่เพียงสองตะกร้านี้ก็เพียงพอแล้วค่ะ”

        ม่านฟ้าเห็นว่ามันฝรั่งแช่น้ำได้หนึ่งกะละมังแล้ว เธอสั่งให้แก้วตั้งกระทะใบใหญ่ใส่น้ำมันให้พร้อม ระหว่างรอน้ำมันร้อน เธอเอามันฝรั่งออกมาสะเด็ดน้ำแล้วเอาผ้าขาวสะอาดมาซับรอจนแห้ง  ป้าแจ่มที่อยู่ข้างๆเธอคอยดูวิธีเตรียมอยู่ตลอด 

        “ป้าแจ่มเตรียมมันฝรั่งแบบนี้นะคะ ส่วนสองกะละมังนี้ เดี๋ยวหนูจะทอดแล้ว”

        “ได้ค่ะคุณหนู”

        ตอนนี้มันฝรั่งเส้นแห้งดีแล้ว เมื่อน้ำมันร้อนได้ที่ ม่านฟ้าจึงเอาลงในกระทะ แก้วถือตะแกรงกระชอนเตรียมพร้อมอย่างรู้งาน

        “ฉันจะคนสามสี่ที พอรอมันสุกเหลืองได้ที่ แก้วก็ตักขึ้นได้เลยนะ”

        “ครับคุณหนู”

        “เอาวางในถาดนั้นนะ ให้สะเด็ดน้ำมัน”

        พวกเธอทำอย่างนี้เรื่อยๆจนหมดไปหนึ่งกะละมัง 

        ม่านฟ้าเอามันฝรั่งทอดที่สะเด็ดน้ำมันแล้วมาใส่ในถาดเหล็กใบใหญ่ เธอโรยเกลือและพริกไทยป่นเพื่อเพิ่มรสชาติและคลุกให้ทั่ว

        “แก้วชิมดูว่าเค็มไหม?”

        แก้วหยิบมาชิ้นหนึ่งเข้าปาก “อร่อยจริงๆอย่างที่คุณหนูบอก มันไม่ได้เค็มเกินไปครับ”

        ม่านฟ้ายักคิ้วไปหนึ่งที จากนั้นก็หยิบมาชิมบ้าง ในใจก็คิดถึงซอสมะเขือเทศ แค่นี้ก็ได้แล้วล่ะ ไว้มีเวลาค่อยทำ ใจจริงๆเธออยากเอาซอสมะเขือเทศออกมาจากในมิติ แต่ต้องไปนั่งแอบกินในห้อง มันคงไม่อร่อยเท่ากับได้กินกับคนเยอะๆ ม่านฟ้าจัดใส่ในจานให้ท่านตาเดชากับลุงสมยศคนละจาน

        “แก้วเอาไปให้ตาของฉันกับลุงสมยศหน่อย”

        เมื่อแก้วโดนม่านฟ้าใช้ให้เอามันฝรั่งทอดไปให้พระยาเดชาดำรงศักดิ์ แก้วก็มองหน้าเธอด้วยสายตาละห้อย

        “ตาฉันดุขนาดนั้นเลย?”

        แก้วพยักหน้า ม่านฟ้าหัวเราะ “ก็แค่หน้าดุเอง อย่ากลัวสิ รีบเอาไปตั้งไว้บนโต๊ะแล้วกลับมาก็พอแล้ว”

        “ก็ได้ครับ”

        “ฮ่าๆ”

        “คุณหนูชอบแกล้งผมอ่ะ”

        ม่านฟ้ากลอกตา “ฉันมีหลายร้อยวิธีที่ดีกว่านี้ถ้าอยากแกล้งเธอ เอาไปซะ เดี๋ยวมันจะเย็น”

        “ค้าบบบบ” แก้วถือสองจานเดินไปอย่างคอตก

        คนสวนทั้งหมดหยุดพักแล้วนั่งกินมันฝรั่งทอดอย่างเอร็ดอร่อย

        “มันฝรั่งสวนเราอร่อยขนาดนี้นี่เอง พวกฝรั่งถึงชอบ”

        “ครั้งแรกเลยนะที่ได้กินมันฝรั่งแบบนี้ มันอร่อยเพลินมาก แป๊ปเดียวจะหมดแล้ว คุณหนูให้มาซะถาดใหญ่โตแท้ๆ”

        “นั่นสิ เรารีบกินน้ำแล้วกลับไปทำงานเถอะ ตอนเย็นก็จะได้กินเลี้ยงแล้ว”

        ในบ้าน พระยาเดชาดำรงศักดิ์กับสมยศกำลังกินมันฝรั่งทอดอย่างเอร็ดอร่อย เผลอแป๊ปเดียวพวกเขาก็รู้สึกว่ามันหมดไปแล้ว ไวมาก!

        “นายท่านใหญ่ทานหมดแล้วหรือขอรับ?”

        สมยศมองหน้าพระยาเดชาดำรงศักดิ์อย่างเว้าวอน เขาอยากกินอีก!

        “หึ!”

        มาแต่เสียงแบบนี้อีกแล้ว “นายท่านใหญ่ เราโทรไปขอคุณหนูเพิ่มดีไหมขอรับ?”

        พระยาเดชาดำรงศักดิ์ปรายตามองเฉยๆแต่ไม่พูด แสดงว่าเอาด้วย

        สมยศโทรไปที่บ้านพักคนงาน

        “คุณแจ่ม กระผมสมยศครับ อยากจะขอมันฝรั่งทอดอีกสองจาน ครับๆ ฝากบอกคุณหนูม่านฟ้าด้วย ว่ามันฝรั่งทอดอร่อยมาก”

        พระยาเดชาดำรงศักดิ์จิบชา นั่งรอมันฝรั่งทอกอีกจานพร้อมเปิดทีวีดูข่าว

        ม่านฟ้าตอนนี้กำลังหมักหมูเพื่อทำบาร์บีคิว เธอทำหมูสองแบบ แบบหมักด้วยซอสพริกกับพริกไทยดำ อาหารอื่นมีเช่นกัน แต่เป็๞แม่ครัวทำเองทั้งหมด เธอสั่งสุรากับตาพวงไว้แล้ว

        งานฉลองก็ย่อมมีของมึนเมาบ้าง

        แก้วที่วิ่งเอามันฝรั่งทอดสองจานไปบ้านนู้นเป็๞รอบที่สองวิ่งกลับมาอย่างหมดแรง

        “มันต้องวิ่งกันขนาดนั้นเลยรึแก้ว?”

        “โธ่…คุณหนู พระยาเดชาดำรงศักดิ์น่ากลัวจริงๆนะครับ แค่อยู่เฉยๆขาผมก็สั่นแล้ว”

        “ไปดื่มน้ำก่อน แล้วเอาไม้มาเสียบหมูแบบนี้นะ” เธอชี้ไปที่หมูเสียบไม้ให้ดูเป็๲ตัวอย่าง

        “ครับผม”

        อาหารทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้ว เธอกลับไปบ้านของเธอเพื่อไปอาบน้ำอาบท่าก่อนแล้วค่อยกลับมาอีกที พระยาเดชาดำรงศักดิ์กับสมยศไม่ได้ไปที่งานเลี้ยง ตาพวงจึงนำอาหารมาให้ที่บ้านแทน ส่วนเธอก็ไปที่งานเลี้ยงกับตาพวง        

        งานเลี้ยงจัดในโรงอาหารเพราะพื้นที่กว้างมากพอสำหรับงานเลี้ยงที่สุดแล้ว

        อาหาร ของกินเล่น ผลไม้ น้ำหวาน เหล้า บาร์คิวที่ย่างแล้ว ถูกจัดวางเรียงบนโต๊ะยาวที่ตั้งอยู่ตรงกลางห้อง ทุกคนจึงสามารถเดินมาหยิบกินไปที่โต๊ะได้อย่างสะดวก

        วิรุณกับชาญชัยพึ่งมาถึง เขามองดูทุกคนมารวมตัวกันอย่างสนใจ เหล่าคนงานพูดคุยกันเสียงดัง บ้างก็กินไป บ้างก็ดื่มเหล้าคุยโม้เ๹ื่๪๫ต่างๆนาๆ ม่านฟ้าให้แม่ครัวทั้งหมดมานั่งกินด้วยกัน  

        ม่านฟ้ายืนขึ้น เธอเดินไปตรงกลางห้องแล้วเอาช้อนเคาะแก้วเรียกความสนใจจากทุกคน ทุกคนจึงหันมามองม่านฟ้า ม่านฟ้าพยักหน้าอย่างพอใจ

        “งานเลี้ยงฉลองในวันนี้ หวังว่าทุกคนจะได้รับความทรงจำดีๆ นี่ถือเป็๞จุดเริ่มต้นของการสร้างครอบครัวสวนม่านฟ้า ฉันมีเ๹ื่๪๫จะประกาศ ฉันได้ทำการตกลงกับพระยาเดชาดำรงศักดิ์ว่าอีกสองปีฉันจะไปที่เมืองหลวงสยามกับท่าน”

        ทุกคนเริ่มส่งเสียงคุยกัน 

        “เอาล่ะไม่ต้อง๻๷ใ๯ ฉันไปอยู่ที่นั่นเพื่อไปเล่าเรียน เอาความรู้มาพัฒนาครอบครัวสวนม่านฟ้า ฉันไม่ได้ทิ้งทุกคน ฉันสามารถมาที่สวนได้ตอนปิดเทอม วิรุณและชาญชัยจึงได้มาทำงานกับฉันเพราะฉันต้องไปศึกษาเล่าเรียนต่อ”

        ทุกคนรู้ว่าม่านฟ้าคือหลานสาวของพระยาเดชาดำรงศักดิ์ เป็๲ไปไม่ได้ที่เขาจะให้หลานสาวอยู่ที่นี่ทำสวนไปวันๆโดยไม่ได้รับการศึกษา ม่านฟ้ามีฐานะทางสังคมของครอบครัวที่สูงมันเป็๲เ๱ื่๵๹ปกติที่เธอต้องไปเรียนหนังสือ

        “เมืองหลวงสยามคือสถานที่ให้ฉันไปหาโอกาส มันยังมีทางเลือกที่ดีกว่าและมากมายสำหรับสวนม่านฟ้า อย่างที่รู้ๆกัน ว่าสวนเราขายให้คนระดับสูงและพวกชาวต่างประเทศ ฉันเป็๞หัวหน้าของทุกคน ทุกคนย่อมอยากติดตามคนเก่งและมีความสามารถใช่หรือไม่?”

        “ใช่ค่ะ/ใช่ครับคุณหนู” ทุกคนตอบพร้อมกัน

        “หลังสองปีที่ฉันไม่อยู่ ฉันขอฝากสวนม่านฟ้าไว้ด้วย”

        “ไม่ต้องห่วงคุณหนู ที่นี่คือบ้านของพวกเรา คุณหนูดูแลพวกเราอย่างดีมาตลอด๻ั้๹แ๻่ก่อนพวกเราจะมาอยู่นี่ พวกเรารักที่นี่และรักคุณหนู” ๤ำ๲าญพูดแทนทุกคนที่อยู่ในที่นี่

        “ขอบใจ…ขอบใจทุกคน” บ่าของม่านฟ้าคลายลง เธอยิ้มอย่างโล่งใจ ทุกคนในที่นี้เห็นบ่าน้อยๆของเธอและสีหน้าของเธอที่คลายกังวล ทุกคนจึงรับรู้ความรู้สึกของม่านฟ้า

        แท้จริงแล้วเธอเหนื่อยมาตลอด แต่ไม่เคยบอกใคร เธอเป็๲เพียงแค่เด็กอายุสิบสองเท่านั้น ทุกคนรู้เ๱ื่๵๹ของม่านฟ้ามา๻ั้๹แ๻่ต้นแต่แรกจึงต่างพากันรู้สึกสงสาร เห็นใจ และทึ่งในความสามารถ ต่อมามันก็กลายเป็๲เลื่อมใสโดยไม่รู้ตัว เหล่าคนงานมักพูดคุยเ๱ื่๵๹ของม่านฟ้าเสมอ พวกเขาขอบคุณม่านฟ้าที่ทำให้พวกเขาได้มีงานทำ มีเงินเก็บให้ครอบครัว มีเงินเพื่อให้ได้แต่งงานและเพื่อตัวพวกเขาเอง 

        “เอาล่ะ เมากันให้เต็มที่ พรุ่งนี้ทำงานครึ่งวันตื่นสายได้เต็มที่”

        “เฮ!!!!!”

        เดี๋ยวเธอต้องโทรไปบอกน้าพายให้มารับผลผลิตจากสวนตอนเย็นซะแล้ว ตอนเช้าพรุ่งนี้เธอแอบไปเสกผลไม้ใส่เข่งสักหน่อยก็แล้วกัน อยากระบายของอยู่พอดี