คุณภรรยาราคาแพงแรง 100%

บทที่ 40 คุณหนูซูกลับมาแล้ว

ชั่วขณะ จิ้นเฉินรู้สึกว่ามีปริศนาบางอย่างผุดขึ้นมาในใจ

เขาคิดว่าเขารู้เรื่องราวทุกอย่างของเธอเป็นอย่างดี ไม่ว่าจะเป็นช่วงสี่ปีที่อยู่ต่างประเทศ หรือหลังจากที่เธอกลับมาประเทศจีน

แต่คำพูดของเธอในตอนนี้  กลับทำให้ความคิดของเขาพังทลายลง

เห็นได้ชัดว่าระหว่างเธอกับจิ้นเหยียนเฟิง มีเรื่องบางอย่างที่เขาไม่รู้เกิดขึ้น

“การรักษา..”

ดูเหมือนว่าต้องให้ลู่ซานตรวจสอบดูหน่อยแล้ว จิ้นเฉินคิด

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร จิ้นเฉินเองก็รู้สึกหนาวจนทนแทบไม่ไหวแล้ว จู่ ๆ ก็มีเสียงหัวเราะดังมาจากนอกประตู

คนงานทั้งสองคนเข็นรถเข้ามา และหยุดที่หน้าประตูห้องแช่แข็ง

หนึ่งในนั้นใช้บัตรเพื่อเปิดประตู

ทันทีที่ประตูเปิดออก จิ้นเฉินก็อุ้มร่างเฉียวอันอันและเดินออกมา

คนงานทั้งสองตกใจจนอ้าปากค้าง นี่มันเรื่องอะไรขึ้น?

“เฮ้ย! พวกคุณเป็นใคร แล้วมาอยู่ในห้องนี้ได้ยังไง?”

จิ้นเฉินทำเป็นไม่ได้ยิน สีหน้าเย็นชา พลางก้าวออกไปอย่างรีบเร่ง ไม่ช้าเขาก็หายลับไปที่ทางออกในพริบตา

ลู่ซานรออยู่ที่ลานจอดรถ เขาเห็นจิ้นเฉินอุ้มใครบางคนมาแต่ไกล

พอเดินเข้ามาใกล้ เขาจึงเห็นชัดว่าคนที่ถูกอุ้มมานั้นเป็นใคร

ลู่ซานตกใจเล็กน้อย รีบเปิดประตูรถด้านหลัง “คุณจิ้น เกิดอะไรขึ้นกับคุณหนูเฉียวเหรอครับ?”

จิ้นเฉินไม่ตอบ เมื่อวางเธอลงในรถอย่างเบามือ และขึ้นรถตามหลัง "ออกรถ!"

“ไปโรงพยาบาลใช่ไหมครับ?” ลู่ซานเปลี่ยนเกียร์แล้วถามขึ้น

เมื่อนึกย้อนไปถึงตอนที่อยู่ในห้องแช่แข็ง ท่าทางที่เจียวอันอันต่อต้านโรงพยาบาล จิ้นเฉินก็โบกมือ “กลับคฤหาสน์ แล้วค่อยเรียกหมอไปที่นั่น”

“ครับ”

เมื่อกลับมาที่คฤหาสน์ แม้ว่าพ่อบ้านหวงจะแปลกใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับเฉียวอันอัน

แต่เมื่อเห็นสีหน้าดำทะมึนของจิ้นเฉิน ก็ไม่กล้าที่จะซักถาม รีบขึ้นไปชั้นบนเพื่อเปิดประตูให้กับพวกเขา พอวางตัวหญิงสาวลงบนเตียง หมอประจำตระกูลก็มาถึง

หลังจากตรวจดูแล้ว หมอจึงฉีดยาให้กับเฉียวอันอัน และกำลังจะเขียนใบสั่งยา

จิ้นเฉินยืนอยู่ข้างเตียงปรายตามองหญิงสาวลมหายใจกลับมาสม่ำเสมอแล้ว ถามเสียงเย็นชา "เธอเป็นยังไงบ้าง?"

“มาพบแพทย์ได้ทันเวลา ไม่มีอะไรที่เป็นปัญหาใหญ่ ให้น้ำเกลือจนหมด ไข้ก็ลดเกือบเป็นปกติแล้ว” หมอตอบพร้อมกับเขียนใบสั่งยาไปด้วย

ได้ยินแบบนั้น สีหน้าเครียดของจิ้นเฉินก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย

“คุณจิ้น ยาพวกนี้ต้องกินวันละสามครั้ง ผมวางไว้ตรงนี้นะครับ”

“อืม” จิ้นเฉินพยักหน้า แล้วหันไปมองพ่อบ้านหวง “ไปส่งหมอข้างนอก”

“ครับ” พ่อบ้านหวงตอบรับ

หลังจากหมอไปแล้ว จิ้นเฉินนั่งลงข้างเตียง แตะหน้าผากของเฉียวอันอัน พบว่าไม่ร้อนเท่าตอนแรกแล้ว เขาก็โล่งใจขึ้นบ้าง

เขาดึงผ้าห่มขึ้นมาอีกนิด เพื่อให้คลุมไปทั้งตัวของเฉียวอันอัน ยกเว้นส่วนศีรษะและแขนข้างที่ให้น้ำเกลือเอาไว้

เมื่อครู่หมอบอกว่า ให้เหงื่อออกถึงจะสามารถลดไข้ได้ดี

หลังจากทำเสร็จ จิ้นเฉินก็ลุกขึ้นยืน ตั้งใจจะกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องตัวเอง

เพิ่งจะเดินไปได้สองก้าว เขาก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

จิ้นเฉินหันหลังกลับไปมอง เห็นผู้หญิงบนเตียงไม่มีการเคลื่อนไหว เขาก็ยื่นมือออกไปหยิบกระเป๋าที่อยู่ข้างหัวเตียงขึ้นมา ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมา

สายเรียกเข้าแสดงชื่อ ‘เหยียนเฟิง!’

“ชื่อเล่นก็ดูสนิทสนมกันจริงนะ” แววตาของจิ้นเฉินเย็นชาวูบหนึ่ง แล้วกดปิดโทรศัพท์ทันที

เขามีข้อสงสัยมากมายเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างจิ้นเหยียนเฟิงกับเฉียวอันอัน แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไปถามจิ้นเหยียนเฟิง 

อีกอย่างจิ้นเหยียนเฟิงคนนี้ก็ไม่ได้ง่ายดายอย่างที่ดูจากภายนอกเลย

หลังจากเอาโทรศัพท์ใส่กลับไปในกระเป๋าแล้ว จิ้นเฉินก็ออกจากห้องไป

ที่หน้าประตู เขาเห็นพ่อบ้านหวงรีบร้อนขึ้นบันไดมา

“คุณจิ้น”

“มีอะไร” จิ้นเฉินชายตาขึ้นเล็กน้อย

พ่อบ้านหวงมองประตูห้องที่ปิดสนิทด้านหลังเขาอย่างไม่ได้ตั้งใจ สีหน้าดูซับซ้อน “คุณหนูซูกลับมาแล้วครับ”

“เธออยู่ไหน”

“ตอนนี้อยู่ข้างล่างครับ”

“เข้าใจแล้ว” จิ้นเฉินพูดพร้อมแสยะยิ้ม มือข้างหนึ่งสอดเข้ากระเป๋ากางเกงแล้วเดินลงบันได

เห็นได้ชัดว่า คุณหนูซูคนนี้ต้องมีความสำคัญกับเขาไม่น้อย แค่ได้ยินว่าเธอกลับมา ใบหน้าที่ไร้อารมณ์ของเขาก็มีรอยยิ้มที่จริงใจปรากฏขึ้น

ขณะที่พ่อบ้านหวงได้แต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่

คุณหนูซูกลับมาแล้ว ต่อไปคุณหนูเฉียวคงจะลำบากแน่...

แน่นอนว่าเฉียวอันอันไม่รู้ว่าพ่อบ้านหวงกำลังเป็นห่วงเธอ ตอนนี้ในหัวของเธอรู้สึกแย่มาก ความทรงจำที่เจ็บปวดในอดีตผุดขึ้นมาในหัวของหญิงสาว ไม่ว่าจะขับไล่อย่างไรก็ไม่มีทางหายไป

เธออยากจะตื่นขึ้น ทว่าเปลือกตาก็หนักเกินกว่าจะลืมตาขึ้นได้

กระทั่งเช้าวันรุ่งขึ้น เสียงเรียกของสาวใช้ก็ทำให้หญิงสาวลืมตาขึ้นมาได้

“คุณหนูเฉียวฝันร้ายเหรอคะ” สาวใช้ถามด้วยความหวังดี

เฉียวอันอันยกมือปาดที่หางตาชื้นแฉะ “อืม ฝันร้ายมาก”

มากกว่าจะเรียกว่าฝัน มันเหมือนเป็นการย้อนความทรงจำ ประสบการณ์แสนเจ็บปวดในอดีตมากกว่า

ตั้งแต่แม่ฆ่าตัวตาย จนเธอเป็นโรคซึมเศร้าและอยากกระโดดตึก จนถึงตอนนี้

เฉียวอันอันถูกทรมานด้วยเรื่องราวในอดีตเหล่านี้มาทั้งคืน ตอนนี้หัวใจของเธอก็เต็มไปด้วยความหดหู่

โชคดีที่มีคนมาปลุก ไม่อย่างนั้นเธอก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะต้องเผชิญกับฝันร้ายต่อไปอีกนานแค่ไหน

“แค่ฝันร้ายเท่านั้น คุณหนูเฉียวอย่าได้ใส่ใจเลยค่ะ ดื่มน้ำหน่อยนะคะ” สาวใช้ยื่นแก้วน้ำให้

เฉียวอันอันรับแก้วน้ำมาดื่ม ความหดหู่ในใจลดลงไปบ้าง “ขอบใจนะ”

“เป็นหน้าที่ของฉันค่ะ คุณหนูเฉียวล้างหน้าแปรงฟันก่อนเถอะค่ะ คุณชายจิ้นกับคุณหนูซูกำลังรอคุณอยู่ที่ชั้นล่างเพื่อทานอาหารเช้าค่ะ”

คุณหนูซู?

เฉียวอันอันชะงักมือที่กำลังจะลงจากเตียง รู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก “คุณซูคนไหน”

“คุณหนูซูเหยียนจากกลุ่มบริษัทซูค่ะ”

“เป็นเธอนี่เอง!” เฉียวอันอันตาเบิกกว้าง นึกได้ในทันที

ซูเหยียนเป็นคุณหนูใหญ่ของกลุ่มบริษัทซู และเป็นลูกสาวคนเดียวของตระกูลซู

ตระกูลซูกับตระกูลจิ้นเป็นเพื่อนสนิทกันมานาน ลูก ๆ ของทั้งสองตระกูลเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่เด็ก ทั้งยังเติบโตมาด้วยกัน

ตอนที่แม่ยังมีชีวิตอยู่ เธอยังเคยได้ยินจากปากแม่ว่า ตระกูลจิ้นตั้งใจจะแต่งงานกับตระกูลซู

แต่หลังจากนั้นคุณชายใหญ่ของตระกูลจิ้นก็ ‘ไปเรียนต่างประเทศ’ อย่างกะทันหัน การแต่งงานระหว่างตระกูลจิ้นกับตระกูลซูจึงต้องยกเลิกไป

ตอนนี้พอนึกย้อนกลับไป สิ่งที่ตระกูลจิ้นบอกว่าคุณชายใหญ่ไปเรียนต่างประเทศนั้น ก็แค่เป็นคำพูดที่ตระกูลจิ้นบอกคนภายนอกเท่านั้น เพราะที่จริงแล้วคุณชายใหญ่ของตระกูลจิ้นไม่ได้ไปเรียนต่างประเทศ แต่มาอยู่กับเธอต่างหาก

สิ่งที่ทำให้เฉียวอันอันสงสัยมากที่สุดก็คือ ตอนนั้นทำไมจิ้นเฉินถึงไม่ไปเรียนต่างประเทศ แต่กลับมาใช้ชื่อปลอมว่าลู่จิ่นเฉิน ปกปิดตัวตนและอยู่ในประเทศแทน

“คุณหนูเฉียวคะ?” เห็นเฉียวอันอันเหม่อลอย สาวใช้จึงโบกมือไปมาตรงหน้าเธอ

เฉียวอันอันได้สติ เก็บความสงสัยเอาไว้ในใจ ยิ้มขอโทษ “ขอโทษค่ะ เผลอคิดเรื่องอื่น”

“ไม่เป็นไรค่ะ คุณหนูเฉียวไปล้างหน้าล้างตาเถอะค่ะ ฉันเตรียมน้ำไว้ให้แล้ว” สาวใช้พูด

เฉียวอันอันพยักหน้า เดินไปที่ห้องน้ำ

เธอมีกลิ่นเหงื่อออกชัดเจน ควรจะอาบน้ำให้ร่างกายสะอาดสดชื่นเสียหน่อย

หลังจากอาบน้ำเสร็จอย่างรวดเร็ว เฉียวอันอันก็เดินออกจากห้องน้ำ สวมเสื้อผ้าที่สาวใช้เตรียมไว้ให้ จากนั้นก็เดินตามสาวใช้ลงไปชั้นล่าง

ห้องอาหารไม่มีประตู เฉียวอันอันมองเห็นร่างที่งดงามนั่งอยู่ข้าง ๆ จิ้นเฉินอยู่ไกล ๆ ดวงตาของเธอก็หม่นหมองลงในพริบตา

ตำแหน่งนั้นก่อนหน้านี้เป็นที่ของเธอ และเป็นหนึ่งในตำแหน่งที่ใกล้จิ้นเฉินมากที่สุด

แม้ว่าจะไม่ได้กำหนดอย่างชัดเจนว่าตำแหน่งนั้นต้องเป็นของเธอ แต่ตอนนี้เมื่อเห็นคนอื่นนั่งอยู่ตรงนั้น หญิงสาวกลับไม่ค่อยสบายใจเอาเสียเลย

“คุณจิ้น” เฉียวอันอันเดินเข้าไปทักทายจิ้นเฉิน พร้อมกับกดความรู้สึกไม่สบายใจเอาไว้

แต่จิ้นเฉินกลับเมินเฉยไม่สนใจเธอเลย พลางยกกาแฟขึ้นมาจิบ

สีหน้าของเฉียวอันอันเกร็งขึ้นเล็กน้อย ก้มหน้าลงเพื่อปิดบังความอับอายในดวงตา

ถ้าเป็นปกติที่เขาเป็นแบบนี้ เธอคงไม่รู้สึกอะไร เธอชินกับการที่เขาจะสนใจหรือไม่สนใจแล้ว

แต่ตอนนี้มีคนอื่นอยู่ด้วย เธอจะกลายเป็นตัวตลกในสายตาคนอื่นอย่างไม่ต้องสงสัย เป็นเหมือนตัวตลก…

เฉียวอันอันสูดหายใจเข้าลึก ๆ กลั้นน้ำตาแห่งความน้อยใจเอาไว้ และหันไปยิ้มอย่างเป็นมิตรให้กับหญิงสาวหญิงที่อยู่ตรงหน้า “สวัสดีค่ะ คุณคือคุณหนูซูใช่ไหมคะ ฉันชื่อเฉียวอันอันค่ะ”