ปีกกาที่สาม
คุณน่ากลัวกว่าผีเสียอีก
สองวันผ่านไป อิไลรู้สึกตลอดเวลาว่ามีคนคอยจับตาดูเขาและเด็กหนุ่มก็คิดว่าคงจะเป็ชายแปลกหน้าคนนั้นที่พุ่งเขามาข่มขวัญเขาด้วยกำลังมหาศาล
ต่อให้ครุ่นคิดขนาดไหนอิไลก็ไม่พบสาเหตุที่เหมาะสมว่าชายคนนั้นรู้ได้อย่างไรว่าเขามีความไม่ปกติ
ใช่ อิไลคิดว่าที่เขามีร่างกายไม่ปกติก็เพราะตนเองได้รับผลกระทบจากสารพิษพวกนั้นไม่รู้ว่าเป็โชคดีหรือคำสาปที่พิษเ่าั้ไม่ได้ทำให้เขาป่วยตายและกลับช่วยให้เขาอยู่ได้ในโลกแคบ ๆในสถานที่กักกันที่แแสนโหดร้ายได้จนเป็เวลายี่สิบปี
บางที..โลกข้างนอกนี่อาจจะอันตรายยิ่งกว่าในกำแพงสูงลิบนั่นก็ได้
เด็กหนุ่มยิ้มก่อนที่เขาจะตัดสินใจประกาศขายเขี้ยวหมีั์อีกสักชิ้นหนึ่งเพราะิญญาพี่สาวน่าจะกลับมาในคืนนี้และเป็คืนสุดท้ายที่เขาจะอยู่ในเมืองเถื่อนเช่นนี้ต่อไป แม้ว่าบรรยากาศยามเช้าจะน่าอภิรมย์อยู่บ้างก็ตาม
เมื่อพี่สาวไม่อยู่อิไลจะต้องตระหนักรู้ด้วยตนเองและเขาก็บรรลุว่าไม่ควรอยู่ที่นี่นานนัก วันนี้เขาจะปิดประมูลให้เร็วที่สุดในยอดเงินที่สูงที่สุดเท่าที่จะทำได้
หวังว่าคน ๆ นั้นคงไม่ลงมือกับเราทั้งที่อยู่ในกลุ่มฝูงชนนับร้อยหรอกนะ..
เด็กหนุ่มกลืนน้ำลายอย่างลำบากเมื่อั์ตาเย็นเยียบของอีกฝ่ายฉายชัดอยู่ในมโนนึก ั์ตาที่ชวนพิศวงและพร้อมที่จะฉุดลากเขาไปสู่ความตายได้ทุกเมื่อ ไม่รู้ว่าการมาแค่ชั่วครั้งชั่วคราวของเขาจะไปส่งผลกระทบกับคนอันตรายแบบนั้นได้
อิไลยังคงประกาศและจดยอดประมูลของทุกคนต่อไปจนเข้าสู่่บ่ายเขาจึงทุบปิดประมูลเพราะราคาที่ไต่สูงขึ้นเรื่อย ๆ จนอาจทำให้เขาถูกดักปล้นก็เป็ได้
คิดไปแล้วเมืองนี้ก็สงบดีจนดูผิดปกติทั้งที่มีคนเอาของหายากราคาสูงมาประกาศขายปาว ๆ แบบนี้และเขาก็ไม่เห็นว่าใครจะมาดักซุ่มทำร้ายเพื่อเอาทรัพย์สินเลยแม้แต่คนเดียว
ใน่เวลาที่อิไลซ่าไม่อยู่อิไลจะไม่นอนเลยทั้งกลางวันและกลางคืน การอดนอนไม่ได้ส่งผลต่อเขามากนักที่เขานอนก็เพราะพี่สาวบังคับให้นอนต่างหาก
ใครจะไปอยากฝันร้ายซ้ำ ๆ ทุกวันล่ะจริงไหม ?
" เ้าหนูฉันบอกให้เธอหยุดขายเนื้อพวกนั้นไม่ใช่หรือไง ? " มือใหญ่กร้านคว้าลำคอเล็ก ๆ ของเด็กหนุ่มอย่างง่ายดายก่อนที่วายร้ายจะเข้าไปพ่นคำถามใกล้กับผิวเนื้อบนดวงหน้าที่กำลังตื่นตระหนก
" คุณ??..อึก..ผมก็บอกว่าจะไป..อีกไม่นาน "
" ฉันปล่อยเธอไปก็เพื่อให้ไปหาของที่เธอตามหาต่างหาก..แต่เท่าที่ดู..เธอรอแต่ไอ้หุ่นไม้นั่นกลับมาหา " เสียงใหญ่พร่าเล็ดลอดตามไรฟันในขณะที่อิไลได้ยินเสียงข่มสันกรามจนน่ากลัว
" ผม..ต้องหาค่าเช่านี่ " แม้ความกลัวจะแล่นปราดเข้าหาด้วยเด็กหนุ่มรู้ตัวว่าไม่สามารถมองเห็นช่องโหว่ของอีกฝ่ายได้
ถึงจะเคยฆ่าหมีตัวใหญ่ได้ แต่เราไม่มีทางฆ่าคน ๆ นี้ได้เเน่
ร่างผอมแห้งพยายามช่วยเหลือตนเองให้หลุดจากอุ้งมือแข็งแกร่ง ชายคนนี้ไม่ได้ตัวใหญ่เท่ากับหมีแต่พละกำลังคงเทียบเท่าหมีนั่นแน่ ๆ อีกอย่างยังมีความรวดเร็วและประชิดตัวอิไลได้ง่ายมากทั้งที่เด็กหนุ่มระวังตัวเองตลอดเวลา
" เนื้อพวกนั้นเธอรู้ไหมว่าพวกมันเอาไปทำอะไร "
" มะ..แค่ก..ไม่รู้ " อิไลขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิมเมื่ออีกฝ่ายเพิ่มแรงบีบคอของเขาไม่นานน้ำจากดวงตาก็ไหลอาบแก้ม
" ฉันจะบอกให้..เด็กกำพร้าอีกหลายคนจะตาย..เนื้อนั่นที่พวกมันเอาไปผสมบางอย่างและหลอกให้กิน "
ชายแปลกหน้ายอมคลายมือออก เสียงฮืดฮาดจากร่างกายบอบบางทำให้เขาต้องยอมปล่อยมือในที่สุดแต่ร่างใหญ่หนาก็ยังไม่ยอมที่จะคืนอิสระให้แก่อิไล เมื่อเขาเอาเข็มขัดของเด็กหนุ่มจับมัดข้อมือของเ้าตัว
" คุณแฮ่ก..จะทำอะไร ! แค่ก ! " อิไลเข้าใจเหตุการณ์นี้ดีตอนนี้เขาไม่ต่างจากหมูตัวเขื่องที่กำลังจะถูกคนงานในนร้านแทงตายเลยสักนิด
" ไม่ต้องมองฉันแบบนั้น..ฉันไม่ฆ่าเธอหรอกน่า "
ลิ้นของบุรุษแปลกหน้าแลบเลียริมฝีปากแห้งผากของตนั์ตาสีเทาด้านคล้ายสีของโลหะเกิดประกายวิบวับขึ้นชนิดที่อิไลต้องตะกายตัวหนีเพราะขนลุกชันไปทั้งร่าง
" กลัวฉันหรือไงทั้งที่เจอกันคราวก่อนเธอยังอยากจะแทงฉันด้วยมีดนี่อยู่เลย " ร่างใหญ่ดึงท่อเหล็กเล็กที่อิไลติดตัวไว้เสมอออกมาก่อนจะโยนทิ้งไป
ฝ่ายเด็กหนุ่มมองอาวุธของตนเองที่เขาอุตส่าห์เรียนรู้วิธีเพื่อดัดแปลงมันให้เหมาะมือและไม่เตะตา ทว่าชายคนดังกล่าวกลับรู้ทุกอย่างและกำจัดมันออกไปก่อนที่เขาจะได้ใช้งานจริงซะอีก
" คุณ..อื้อ ! !"
ไม่ทันคาดคิด ชายที่อิไลคิดว่าตนจะต้องถูกซ้อมจนกระอักเืก็เข้าจู่โจมเขา ทว่าสิ่งที่เขาโดนไม่ใช่หมัดหรือรองเท้าหากแต่เป็ริมฝีปากนั่นต่างหาก
" อึก !!..ฮืมม " เด็กหนุ่มขืนตัวสุดชีวิตแม้ว่าจะอยากสะบัดหน้าดีดตัวออกจากพันธนาการแต่ความชำนาญของอีกฝ่ายก็ไม่ปล่อยให้เขาหลุดรอดไปได้
ลิ้นหนายังคงจาบจ้วงไล่เล็ดกินรสชาติที่ตนสงสัยใคร่รู้ั้แ่แรกเห็นหน้าแม้ว่าฟันเล็ก ๆ นั่นจะพยายามกัดเขาก็ตามแต่กระดูกอ่อน ๆ คงไม่อาจทานทนต่อแรงบีบมหาศาลที่เขามี
แค่ร่างตรงหน้าขัดขืนเล็กน้อยกำลังวังชาที่ไม่รู้ขีดจำกัดก็ถูกบดขยี้ใส่
อิไลหอบฮักพร้อมน้ำตาที่ไหลหลั่งอย่างต่อเนื่องเมื่อคนตรงหน้าไม่พอใจแค่การจูบที่รุนแรง เด็กหนุ่มได้รสเืจาง ๆ ในปากในขณะที่อีกฝ่ายรื้อถอนเสื้อผ้าของเขาโยนออกไปกองบนพื้น
แววตากระหายส่องปรากฏเต็มที่สร้างความตื่นตระหนกให้แก่เด็กหนุ่มผู้ตกเป็เหยื่อ
" ไม่ ! จะทำอะไรน่ะ ? ..อย่าจับนะ !อื๊อ ! ! "
ข้อมือเล็กกระชากรุนแรงหวังจะให้หลุดจากปมของเข็มขัดเเรงเสียดสีก่อให้เกิดรอยแดงเป็เส้น ๆ และชัดขึ้นเรื่อย ๆ แต่อิไลก็ยังคงไม่ยอมแพ้ไม่ว่าสิ่งใดที่ชายคนนี้กำลังจะทำกับเขา เขาไม่สมควรที่จะต้องยอมรับมันสักนิด !
ฝ่ายได้เปรียบไม่กล่าวสิ่งใดและยังคงลูบไล้ผิวกายที่ผงาดต่อสายตา เ้าเด็กอวดดีกล้าสั่งไม่ให้เขาจับต้องทั้งที่มันกำลังเด่นหราอยู่กลางกาย
เขาใช้เน็คไทของตนเองผูกมัดแท่งเนื้อน้อยของร่างผมแห้งเอาไว้ปิดกั้นไม่ให้เด็กหนุ่มได้ถึงฝั่งฝัน ขณะที่ตนเองนั้นก็หันเหความสนใจจากอกผอมก้างลงไปที่ส่วนอื่น
เรียวขาที่ผอมและสั่นเทิ้มถูกจับแยกออกก่อนที่บุรุษผู้รุกรานจะสอดตนเองเข้าไประหว่างกลางเสียงร้องไห้และกรีดร้องโหยหวนดังขึ้นเพียงแค่เขาสอดนิ้วของตนเข้าไป
ไม่อยากจะใจร้ายเท่าไหร่ แต่ร่างนี่มันวอนให้ฉีกทึ้งซะเหลือเกิน
ชายแปลกหน้ากระตุกยิ้มก้มลงสูดดมกลิ่นหวานที่เริ่มแผ่ออกมาร่างกายที่ตอบสนองถูกใจเขาไม่น้อยและความคับแน่นที่ััได้นี้ไม่ต้องถามก็รู้ว่ามันคือครั้งแรกของคนด้านใต้
อิไลอ้อนวอนสุดเสียงแต่อีกฝ่ายก็ยังคงขยับนิ้วรุนแรงอยู่ในตัวเขายิ่งเขาฝืนตัวขยับหนีนิ้วนั่นก็ยิ่งใจร้ายกับเขามากขึ้นมันเพิ่มจำนวนและมีเล็บที่ครูดอยู่ด้านใน สร้างความปั่นป่วนให้สมองจนเหมือนจะเป็บ้า ที่สุดที่เด็กหนุ่มทำได้คือสั่นเทิ้มและครวญครางอยู่อย่างนั้น
ทำแบบนี้ฆ่ากันเลยดีกว่า !
แม้สัญชาตญาณจะคล้อยตามสักเท่าใดก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะยินยอมั์ตาสีเขียวหม่นที่เอ่อล้นด้วยน้ำใสส่องประกายถึงความมาดหมาย
ความโกรธและอาฆาต โดยที่อิไลไม่รู้เลยว่าสิ่งที่ตนคิดและสื่อไปทางแววตานั้นจะปลุกเร้าอีกฝ่ายยิ่งกว่าการยั่วยวนของสตรีเป็ไหน ๆ
และคงจะถูกใจขึ้นไปอีก หากชายแปลกหน้าได้ย่ำยีร่างผอมแห้งนั่นจนถึงที่สุด
" อึก..อ๊ะอ..ไม่..หยุดนะ..หยุดเถอะ "
เสียงกระท่อนกระแท่นยังคงดังให้ได้ยินและทุกครั้งที่ร่างผอมปฏิเสธอีกฝ่ายก็จะกระทุ้งท่อบางอย่างเข้าสู่ร่างของอิไลจมลึกจนเด็กหนุ่มที่เจ็บร้าวต้องนิ่วหน้าด้วยความเ็ป อยากจะะโร้องให้คนช่วยแต่เขาไม่มีเรี่ยวเเรงเหลืออีกแล้ว แม้แต่หายใจก็ยังยากลำบากในตอนนี้
อิไลหอบหนักและเริ่มมีอาการหายใจไม่ทันแต่ถึงอย่างนั้นบุรุษร่างใหญ่ยังไม่ยอมหยุดทรมานเด็กอวดดีของเขา ในเวลานี้เขาไม่สนแล้วว่าเด็กนี่จะมาทำความเดือดร้อนอะไรให้ใครในเมือง เขารู้เพียงว่าเขาเป็เ้าของร่างกายนี้แต่เพียงผู้เดียว
" ฉันจะไม่หยุดใช้มันจนกว่าเธอจะยอมให้ฉันไปด้วย "
" อึ่ก ?..แฮ่กกอ๊า..งคุณ..อั่ก ! " อิไลม้วนตัวงอหวังจะให้หลุดออกจากแท่งเย็น ๆ ที่ถูกสอดเข้ามาแต่มันก็ไม่ได้ผลซ้ำยังกลับเป็การช่วยให้อีกฝ่ายกระทำชำเลาตนเองได้ง่ายขึ้นอีกต่างหาก
" ตอบมาแค่ตกลง " ริมฝีปากหนากระซิบเสียงพร่าและไม่วายที่จะเเลบเลีบใบหูสีแดงก่ำ
" มะ..ไม่ได้..อั้ก..อื้อ!!..ฮื้อ!อ๊า..หยุดเถ..โอ๊ย ! " นิ้วเล็กที่ถูกรวบเอาไว้จิกขยำมือตนเองจนเกิดเป็รอย แผลยิ่งลึกขึ้นเมื่อชายร่างใหญ่ยังคงสอดยัดแท่งเย็น ๆเข้ามา
" อ้าคคคค ! ! ! " อิไลผวาสั่นเมื่อมีอะไรบางอย่างถูกสอดเพิ่มเข้ามาซ้ำเติมรอยแผลให้ฉีกขาด จมูกของเขาได้กลิ่นเืที่รุนแรงขึ้นแต่กลับยังไม่ชินชาในความเ็ป
" ฉันอยากได้คำตอบที่น่าฟังกว่านั้นนะ "
11K
