พื้นที่ป่าลึกเข้าไปค่อนข้างที่จะอยู่ในสภาพอุดมสมบูรณ์ ทั้งแสงแดด และความชื้นในอากาศ ปลายทางของจางเฉินครั้งนี้คือ เข้าไปลึกอีกนิดในป่าแถวูเาฉีชิง เขาเคยได้ยินว่าทีู่เาฉีชิง มีแร่ธาตุหายาก และสมุนไพรจำนวนมากแต่นั่นก็คือต้องเจอกับสัตว์อสูรจำนวนมากด้วยเช่นกัน มักมีนายพรานมาเสี่ยงดวงเป็ประจำ แต่โอกาสตายก็สูงมาก
ประมาณเที่ยงจางเฉินก็อยู่ที่เชิงเขาฉีชิง เขาเช็ดเหงื่อที่หน้าผากแล้วมองดูดอกไม้ ต้นไม้ มากมายที่ไม่รู้จัก ได้ยินเสียงคำรามของสัตว์อสูรเป็ระยะจากในูเาทำให้ใจเขาสั่นเล็กน้อย มีสมุนไพรและผลไม้ิญญาจำนวนมากนั่นหมายถึงสัตว์อสูรจำนวนมากต้องต่อสู้แย่งชิงเพื่อพัฒนาการเพาะปลูกของมัน ตัวที่เหลืออยู่ก็จะเรียกได้ว่าแข็งแกร่งที่สุด
“เสียงน้ำตก”
จางเฉินเปิดประสาทััทั้งหมดเพื่อไม่ให้ประสบกับสัตว์อสูรแบบไม่ตั้งตัว เขาวิ่งไปอย่างระมัดระวัง
“สวยมาก น้ำตก ลำธาร อุดมสมบูรณ์สุดๆ”
มีกุ้ง หอย ปู ปลา จำนวนมาก และที่สะดุดมากที่สุดก็พืชน้ำสีเขียวมรกต
“สาหร่ายจื่อไช่ สมุนไพริญญาที่โตในน้ำ” จางเฉินมองไปที่สาหร่ายสีม่วงแสนสะดุดตา เขาไม่ลังเลเลยที่จะย้ายสัตว์น้ำทั้งหมด และสาหร่ายทั้งหมดเข้าสู่โลกใบเล็ก
จางเฉินเดินไปตามทางน้ำพร้อมกับจับสัตว์น้ำ และขนย้ายสาหร่ายเป็ระยะกว่า 200 ลี้ เมื่อเขารู้สึกเพียงพอแล้วเขาก็กลับไปที่เชิงเขาฉีชิง เขาเดินรอบๆ เชิงเขาพบแต่สัตว์ป่าพวกกระต่าย บางตัวก็มีสีแปลกๆ ดูน่ารัก เขาจึงนำเข้าไปในมิติ
“ต้องขึ้นเขาสินะ” จางเฉินบ่น
ย้ายไปบนูเา เป็ป่าทึบ มีกลิ่นเืจางๆ ลอยมา ซึ่งน่าจะเกิดจากการต่อสู้ของสัตว์อสูรเพื่อแย่งชิงผลไม้ิญญา หรือสมุนไพริญญา
“มีการเคลื่อนไหว! ” จางเฉินจ้องมองอย่างฉับพลันที่พงหญ้าไม่ไกล งูหลามหลากสีตัวใหญ่เปิดปากอ้ากว้างราวกับกะละมังซักผ้า โผล่ออกมา กลิ่นคาวเหม็นคลุ้ง ตัวงูมีขนาดใหญ่ความกว้างไม่น้อยกว่าลำตัวของจางเฉิน และยาวห้าถึงหกเมตร
งูพยายามกัดจางเฉินทันที เขาจึงรีบหลบ
“งูเมฆาเจ็ดสี! ” จางเฉินแทบอย่างวิ่งหนี แต่เขาก็รู้ตัวว่าหนียังไงก็คงไม่รอด
“ตูม” เขากระแทกหมัดปราณลงไปตรงส่วนหัวของงู แล้วหลบหลีกหางงูที่สะบัดเขาหาเขา
เกล็ดของงูเมษานั้นยิ่งกว่าแผ่นเหล็ก มันแทบจะไม่มีผลอะไรเลยเพียงแค่ทำให้มันมึนงง
จางเฉินกระแทกหมัดลมปราณอีกครั้ง ร่างของงูกระเด็นไปชนต้นไม้ห่างไปหลายเมตร งูเมษาเจ็ดสี ยกหัวพ่นพิษกินบริเวณกว้างมาก จางเฉินแทบหลบไม่ทัน
มันรีบเลื้อยตรงมาหาจางเฉินอีกครั้งแล้วฟาดหางกระแทกต้นไม้ และก้อนหินที่อยู่ใกล้จางเฉิน จางเฉินหลบได้และจับหางของมัน เขาพยายามจับมันโยนไปกระแทกหน้าผาซึ่งอยู่ไม่ไกล
“ตูม” งูเมฆาเจ็ดสีกระแทกกับหน้าผาอย่างแรง
จางเฉินรีบอัดหมัดพลังปราณเขาที่หัวของมันอย่างต่อเนื่อง งูเมฆาเจ็ดสีก็พยายามหลบหลีก พอได้จังหวะจางเฉินก็จับหางงูอีกครั้ง แล้วฟาดมันเข้ากับหน้าผา ทำช้ำอยู่หลายครั้งจนจางเฉินเริ่มหมดแรง
ในไม่ช้างูเมฆาเจ็ดสีขนาดใหญ่ก็ไปสู่ความตาย
“เกือบ อีกนิดเดียว เราจะตายแทนมันแล้ว”
จางเฉินรีบขุดเอาแกนอสูรออกมา แล้วย้ายเข้าสู่มิติ เขามองไปที่แกนอสูรที่ได้รับมีขนาดใหญ่มากและมีหลากสี
“รวยๆ แล้วเรา อิอิ”
จางเฉินลอกิังู และเนื้องูไปตากแห้งที่เดิมตรงูเาไฟ แล้วนั่งพักฟื้นพลัง หลังจากฟื้นตัวแล้วเขาก็ออกจากมิติเพื่อสำรวจรอบๆ ว่างูน้อยตัวนี้มันกำลังรออะไรอยู่
“โสมแดง” จางเฉินใช้พลังปราณหาขุมทรัพย์พบโสมแดงอยู่บนหน้าผา เขารีบไต่หน้าผาขึ้นไป และใช้มิติส่งโสมแดง เข้ามิติทันที
“ไม่รู้ว่าเป็โสมอายุเท่าไหร่ ความรู้เกี่ยวกับการระบุอายุของสมุนไพรยังไม่มีให้เรียน”
จางเฉินลงจากหน้าผาเข้าสู่มิติ แล้วมองหาโสมแดง
“มันหนี มันเคลื่อนที่ได้! ” จางเฉินรู้สึกมึนงงมาก
วิ่งตามจนเหนื่อย จึงกลับมานั่งทำเนื้องูย่าง
“นี่คือ” หลังจากที่กินเนื้องูย่างแล้ว เขารู้สึกว่ากำลังจะทะลุผ่านกลั่นร่างกายขั้น 6 เขาจึงกินมากขึ้น มากขึ้น รู้สึกถึงความร้อนในตัวกำลังแผ่กระจาย จางเฉินรีบออกกำลังกายเพื่อถ่ายเทพลังไปทั่วร่าง
หลังจากออกกำลังกาย ปลดปล่อยเพลงหมัดอย่างต่อเนื่อง พลังในร่างเขาก็ปะทุออกมาเป็หมัดลมปราณ
ตูม
“ฮา ฮา ฮา กลั่นร่างกายขั้น 6 แล้ว”
309
