.... ทั้งสอง ต่างก็จดจ้องซึ่งกันและกัน ก่อนที่นายกองหวังจะเป็ฝ่ายลงมือก่อน เขาหมุนทวนไปด้านหลังก่อนจะฟาดฟันทวนออกไปใส่ เฟยหลง
.... ด้านเฟยหลง. ยกทวนต้านรับก่อนจะแทงทวนออกไปด้วยความเร็ว กระบวนท่าของเขาช่างรวดเร็วยิ่งนักแม้แต่ ขุนพลจางยังอดชื่นชมไม่ได้
.... ทั้งสองต่างก็ผลัดกันรุกผลัดกันรับต่างฝ่ายต่างก็ใช้ทวนได้คล้องแคลวและว่องไวไม่ต่างกัน. " ดูท่า เ้าหนุ่มนี้จะไม่ธรรมาซะแล้ว แม้ว่านายกองหวังจะเป็ทหารขั้นนายกองเล็กๆ แต่ฝีมือของเขาได้รับการยอมรับว่าเก่งกาจเทียบเท่าขุนพลด้วยซ้ำ. แต่เ้าหนุ่มนี้กับสามารถสู้ได้สูสีเช่นนี้. ไม่ธรรมาดาเลยจริงๆ."
. .... นายกองหวัง. ที่กำลังต่อสู้อยู่ยังอดชื่นชมเพลงทวนของ เฟยหลงไม่ได้ ตัวเขาเริ่มที่จะเอาจริงมากขึ้น. วิชาตัวเบาถูกใช้ออกมา. เขาพุ่งทะยานขึ้นไปบนหลังคา
.... เฟยหลง เองก็พุ่งทะยานตามขึ้นไป. เฟยหลงเองเริ่ม. ร่ายรำทวนในมืออย่างว่องไว กระบวนท่าในตำราถูกใช้ออกมา...
.... นายกองหวังเห็นดังนั้นก็ต้านรับได้เพียง สามกระบวนท่าก่อนจะถูกทวนของ เฟยหลงตีตกลงมาจากหลังคา. อั๊กก... เขาสำลักโลหิตออกมาเล็กน้อย
.... เฟยหลง เห็นเช่นนั้นรีบพุ่งทะยานลงมาทันที. " ท่านนายกอง ขอน้อยขออภัยด้วย " เฟยหลงเอ่ยขึ้นพร้อมกับกุมมือคำนับ
" ไม่เป็ไรน้องชายาเ็เล็กน้อย. เพลงทวนของเ้าร้ายกาจจริงๆ วันนี้ข้าได้เปิดหูเปิดตาแล้ว " นายกองหวังเอ่ยออกไป
.... เฟยหลงรีบหันไปหา ขุนพลจาง. " ท่านขุนพล. วันนี้ข้าน้อยได้เห็นเพลงทวนที่ร้ายกาจของท่านนายกอง จึงได้พลั้งมือทำให้ท่านนายกองได้รับาเ็ ขอท่านขุนพลอภัยให้ข้าน้อยด้วย "
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า. ไม่คิดเลยว่าเ้าอายุแค่นี้กับมีเพลงทวนที่ร้ายกาจนัก ทั้งยังสามารถเอาชนะนายกองหวังได้ ข้าดูเบาเ้าไปจริงๆ. หนุ่มน้อย เ้ามีชื่อแซ่ว่าอะไร..." ขุนพลจางเอ่ยถาม
" เรียนท่านขุนพล ข้ามีชื่อว่า. หลี่เฟยหลง. ขอรับ " เฟยหลงตอบออกไป
" วรยุทธของเ้าร้ายกาจปานนี้ไม่ทราบว่าเป็ยอดคนท่านใดสอนเ้ามา." ขุนพลจางเอ่ยขึ้น
" นั่นสิน้องเฟยหลง. เพลงทวนของเ้าช่างรวดเร็วและว่องไวยิ่งนัก หากเ้าใช้มันออกมาั้แ่แรก เกรงว่าข้าคงรับได้ไม่เกินสามกระบวนท่า. " นายกองหวังเอ่ยขึ้น
.... ขุนพลจางได้ยินเช่นนั้นภายในใจก็ใเป็อย่างยิ่ง ขนาดนายกองหวังทหารคนสนิทของตนยังเอ่ยออกมาว่ารับมือได้ไม่เกินสามกระบวนท่า ถ้าเช่นนั้นแสดงว่า ที่ประมือกันเมื่อครู่ เฟยหลงออมมือให้เขานั้นเอง
" เรียน ท่านขุนพล และท่านนายกอง. วิชาที่ข้าฝึกนั้นเป็าุโท่านนึงถ่ายทอดให้ เพียงแต่ว่าเมื่อปีก่อนเขาได้จากข้าไป ก่อนไปเขาบอกข้าว่าไม่ให้เอ่ยนามของเขาให้ใครรู้ หวังว่าท่านทั้งสองคงจะเข้าใจด้วย." เฟยหลงแต่งเื่ขึ้น
" อืม ยอดคนมักไม่เผยตัว ข้าเข้าใจแล้ว เอาเถอะ ในเมื่ออาจารย์ของเ้าไม่ให้บอก. ข้าก็จะไม่ถาม. เฟยหลง แม้เ้าจะอายุยังน้อยแต่กับมีวรยุทธที่ร้ายกาจยิ่งนักขนาดนายกองหวังยังชื่นชม แล้วข้าก็ได้รับปากเ้าไปแล้วว่าจะรับเ้าเข้ามาเป็ทหารใต้บัญชาข้า. มาเถอะตามข้ามาข้าจะพาเ้าไปพบใครคนนึง." นายกองหวังเอ่ยขึ้นก่อนจะพาเฟยหลงเดินเข้าไปยังด้านใน
" นี่น้องเฟยหลง ในเมื่อเ้าเข้ามาเป็ทหารแล้ว วันหน้าพวกเรามาประลองกันอีกนะ." นายกองหวังรีบพูดขึ้น
" ได้เลยพี่ชาย. ข้าเองก็อยากให้ท่านชี้แนะเช่นเดียวกัน. " เฟยหลงตอบออกไป
.... ระหว่างทางที่เดิน เฟยหลงก็พบกับ มู่ปิง ที่กำลังเข้าทดสอบด้านอาวุธต่างๆอยู่
" เฟยหลง วรยุทธของเ้าข้าได้เห็นแล้ว. เ้าจึงไม่จำเป็ต้องทดสอบด้านนี้ ตามข้ามาเถอะ ข้าจะพาเ้าไปพบใครคนนึง. ขุนพลจางเอ่ยขึ้น
" ขอรับท่านขุนพล. " เฟยหลงรับคำก่อนจะเดินตาม. ขุนพลจางไป
.... ไม่นานทั้งสองก็มาถึงห้องขนาดใหญ่. ซึ่งดูแตกต่างจากห้องอื่นมานัก เนื่องด้วยว่าด้านนอกเต็มไปด้วยเหล่าทหารฝีมือดียืนรายล้อมอยู่นับสิบๆคน
.... ด้านในมี บุรุษหนุ่มถือพัดที่กำลังนั้นดื่มชาอยู่. ข้างๆเขามีชายวัยกลางคนนั้งอยู่. เขาทั้งสองกำลังสนทนากันอยู่
" เรียนองค์ชายรอง ท่านขุนพลจางขอเข้าพบพะย่ะค่ะ." ทหารเฝ้าประตูเอ่ยขึ้น
" อืม...ให้เข้ามาได้. " บุรุษหนุ่มตอบออกไป ที่แท้เขาคนนี้ก็คือองค์ชายรองแห่งต้าเหลียงนั้นเอง. หากมองดูให้ชัดๆ เขาคนนี้ก็คือ. เ้าจื่อ. ส่วนคนที่นั่งข้างๆก็คือเ้าเมืองหลิว หยางฟาง
"หม่อมฉัน จางชิง คารวะองค์ชายรอง หยางเ้าจื่อ. คำนับท่านเ้าเมืองหยางฟาง " ขุนพลจางเอ่ยขึ้น
" ลุกขึ้นเถอะท่านขุนพล. " หยางเ้าจื่อเอ่ยขึ้น
" ขอบพระทัยองค์ชาย. จางชิงตอบออกไป
" ท่านขุนพล มาพบข้ามีธุระอะไรอย่างนั้นหรือ หยางเ้าจื่อถามออกไป
" นั่นหน่ะสิท่านขุนพล ท่านรีบร้อนมาแบบนี้เกิดเื่อะไรขึ้นหรือ. " หยางฟางพูดเสริม
" เรียนองค์ชาย. วันนี้หม่อมฉันได้พบหนุ่มน้อยผู้นึง มีวรยุทธร้ายกาจนัก ขนาดนายกองหวังยังแพ้เขาภายในสามกระบวนท่า. จึงอยากจะพามาพบองค์ชาย พะย่ะค่ะ "
" หือ. เ้าว่าอะไรนะ. หวังกุนยอดฝีมือแห่งเมืองหลิงแพ้อย่างนั้นหรือ." หยางฟางรีบพูดขึ้น
" ใจเย็นๆท่านอา ให้ท่านขุนพลพูดให้จบก่อน. " หยางเ้าเอ่ยออกไป
" ใช่แล้วครับ ท่านเ้าเมือง เด็กหนุ่มคนนี้มีอายุแค่สิบหกปีเอง แต่เพลงทวนของเขาช่างพิสดารยิ่งนัก. ข้าเห็นมากับตาเขาใช้ทวนได้ราวกับัที่กำลังร่ายรำ..... " จางชิงยังพูดไม่ทันจบ. หยางเ้าจื่อก็พูดแทรกขึ้น
" เอาเถอะๆ ท่านอย่ามัวสาธยายอยู่เลย ไปพาเขามาพบข้าสิ ข้าเองก็อยากจะรู้เช่นกันว่า เขาจะเก่งเหมือนที่ท่านว่ามาหรือไม่." หยางเ้าจื่อเอ่ยออกไป
" นั้นสิท่านขุนพล ข้าเองก็อยากจะเห็นเพลงทวนของเขาแล้วสิ. " หยางฟางพูดเสริม
" ถ้าเช่นนั้น ท่านทั้งสองรอข้าซักครู่." พูดจบ จางชิงก็เดินออกไป
" องค์ชาย ข้าว่าที่ขุนพลจางพูดมา ดูออกจะเกินจริงไปนะพะย่ะค่ะ อะไรกันเด็กหนุ่มอายุแค่สิบหก กับมีวรยุทธที่ร้ายกาจจนสามารถเอาชนะ. หวังกุนได้ " หยางฟางเอ่ยออกไป
" นี่ ท่านอา หากว่าคนที่ท่านขุนพลจางพูดขึ้นเป็คนที่ข้าได้เจอล่ะก็ ข้าว่าไม่เกินจริงเลยแม้แต่น้อย." หยางเ้าจื่อเอ่ยออกไป
" ท่านจะบอกว่า คนที่ขุนพลจางพูดถึงอาจจะเป็คนที่ท่านหมอบหยกให้หรือพะย่ะค่ะ. หยางฟางเอ่ยออกไป
" อืม. ก็อาจจะเป็ไปได้นะ แต่ช่างเถอะเดี๋ยวเขามาพวกเราก็จะรู้เอง. " หยางเ้าเอ่ยออกไป
" องค์ชายหม่อมฉันพามาแล้วพะย่ะค่ะ." จางชิงเอ่ยขึ้นก่อนจะพา เฟยหลงเข้ามา
" หม่อมฉัน หลี่เฟยหลง คารวะองค์ชายรอง กับท่านเ้าเมืองขอรับ "
" ลุกขึ้นเถอะ." หยางเ้าจื่อเอ่ยออกไป
" ขอบพระทัยองค์ชาย." แต่เมื่อเฟยหลง เงยหน้าขึ้นก็ต้องใ
" เอ๊ะ... เป็ท่าน. ท่านพี่เ้าจื่อ. ท่านมาอยู่ที่นี้ได้ยังไง ?"
" บังอาจ นี่คือองค์ชายรองแห่งต้าเหลียง หยางเ้าจื่อ. อยาได้เสียมารยาท " ขุนพลจางรีบเอ่ยขึ้น
.... เฟยหลง ได้ยินเช่นนั้นก็ชะงักไปชั่วครู่.
" ท่านขุนพลอย่าได้เสียมารยาท ข้ากับน้องเฟยหลงเป็สหายกัน." หยางเ้าจื่อรีบพูดขึ้น
" อะไรนะ ท่านกับเด็กหนุ่มผู้นี้ เป็สหายกันหรือพะย่ะค่ะ." ขุนพลจางเอ่ยขึ้น
" ใช่แล้ว " หยางเ้าเอ่ยออกไป
" เฟยหลง เ้ามานี้. " หยางเ้าพูดขึ้น
" ท่านทั้งสอง หนุ่มน้อยคนนี้หล่ะ คือคนที่ข้ากล่าวถึง หลีเฟยหลง " หยางเ้าเอ่ยออกไป........
.
435
