Last War of Mine

ปกตินั้น...คนที่มักจะเป็นตัวเอก ย่อมมีการเปิดตัวที่ดูอลังการ น่าจำจดอยู่เสมอ นี่เป็นบทส่งที่ให้ตัวละครนั้นดูโดดเด่นและมีราศีมากกว่าใคร...สิ่งนั้น...กำลังเกิดขึ้น เฉกเช่นเดียวกับสิ่งที่กล่าวมาข้างต้น...
ไฟสีแดงอ่อนกำลังลุกเต้นอย่างเริงร่า มันกำลังพุ่งทะยานไปบนฟ้าให้ไกลที่สุดเพื่อแสดงถึงพลังอำนาจของผู้เป็นนายที่ได้ครอบครองเอาไว้ ไฟพวกนี้สีแดงสวยน่าสัมผัสกว่าไฟอื่นใด อันแสดงถึงว่าไฟนี้ไม่ใช่ไฟธรรมดา... มีรูปลักษณ์ปรากฏให้เห็นว่าแท้จริงแล้วมันคือไฟจากสิ่งใด ที่ดูทรงพลังและน่าหลงใหลตามตำนานจของมัน เปลวไฟรูปนกบินว่อนไปให้ทั่วพื้นที่...และส่งให้คนที่เห็นต่างก็สามารถบอกเจ้าของของไฟพวกนี้ได้...มันคือ ฟินิกส์ นกอมตะ ตามตำนานนิยายปรัมปรา สัตว์ในตำนานที่มีพลังอำนาจเทียบเคียงพระเจ้าบางองค์ได้...ไม่มีใครที่เคยเห็นมันเลยแม้แต่...คนเดียว... ตอนนี้ ไฟนั่นกำลังมอดดับไป หลงเหลือไว้เพียง ไฟรูปนกบินว่อนไปมาเพียงเล็กน้อย...เท่านั้น
นี่คือ พลังของ จ๋า นักเรียนที่ได้ค่าสถานะ ออลเอส(All S) อันดับสอง ของชั้น มอห้า(อันดับหนึ่งของนักเรียนหญิง) ฉายาที่คนมอบให้ ปีศาจเพลิงแห่งพิชัย...

ทุกคนกำลังตะลึงและตะโกนร้องด้วยความดีใจกับ พลังใหม่ของเธอที่ปรากฏ...มันไม่ใช่พลังไฟที่ดูคลุ้มคลั่งเหมือนแต่ก่อน ที่เป็นเหตุการณ์ที่ซ้อมรุ่นพี่มอหกหลายคนก่อนจะถึงวันหยุดยาวในช่วงปีใหม่...คราวนี้มันดูสงบเสงี่ยมเรียบร้อย ราวกับถูกเจ้าของของมันอบรมสั่งสอนมาอย่างดี มันน่าแปลกใจที่ไฟคลั่งของเซอร์เทอร์จะยอมสงบลงไปง่ายๆแบบนั้น...
เช่นเดียวกับ ผู้มีอำนาจทั้งสองที่ยืนดูอยู่ พวกเขาอึ้งในสิ่งที่เห็น ตามข้อมูลที่ได้รับมันไม่ควรจะเป็นแบบนี้ สิ่งที่เห็นนั้นต่างจากข้อมูลในกระดาษมากเกินไป...ไม่รอช้า ผู้ว่าหนุ่มเอ่ยปากชมอย่างไม่หยุดหย่อน เขาพูดชมราวกับนักวิทยาศาสตร์ที่ค้นพบสิ่งใหม่ๆ ใบหน้าที่ปลื้มปลิ่มในการค้นพบของเขา มันทำให้บางคนรู้สึกเสียวสันหลัง...รองพัชชาก็เข่นกัน เธอพยักหน้ารับ พลางทำหน้าเหมือนคิดอะไรบางอย่าง...ตอนนี้ทั้งสองคนกำลังปฏิบัติตัวที่แตกต่างจากสิบแปดคนที่แนะนำมาก่อนอย่างสิ้นเชิง
"ไม่น่าเชื่อ ว่า...นั่นคือพลังผสม" ผู้ว่าหนุ่มพูดขึ้นมาและทำท่าทีเหมือนจะอธิบายอะไรบางอย่าง"อย่าบอกนะว่า ตำนานเรื่องนั้นเป็นจริง ไม่คิดว่าฟินิกส์เองก็มาอยู่ในร่างเดียวกับอริของมัน"ท่านรองสาวพูดแทนผู้ว่าหนุ่มทันที เป็นการต่อคำแบบลงตัวมาก
ทั้งสองร่ายบทพูดให้คนอื่นๆฟัง...ตำนานที่เคยกล่าวเอาไว้ว่า...ในอดีตไม่กี่สิบปีก่อน มีการต่อสู้ขึ้นระหว่างผู้ครอบครองพลังไฟทั้งสอง ศึกระหว่างฟินิกส์และเซอร์เทอร์...คนร้ายที่เผาทำลายบ้านเมืองเสียหายเป็นบริเวณกว้างขวาง คนร้ายนั่นหมายมั่นที่จะขึ้นเป็นใหญ่ด้วยการทำลายและสูบพลังจากคนตายมาเป็นของตน ก่อนจะถูก นักท่องเที่ยวสาวที่มีพลังฟินิกส์เข้ามาหยุดยั้ง...การต่อสู้กินเวลาถึงสองวันครึ่ง ก่อนที่จะแลกด้วยการเข้าสังเวยชีวิตของนักท่องเที่ยวคนนั้นไปกับร่างต้นของปีศาจเพลิงเซอร์เทอร์ สิ่งนี้ถูกจารึกเอาไว้เป็นรูปปั้นพร้อมลายลักษณ์อักษรที่ประดับหราอยู่ท่ามกลางวงเวียนนำพุของหมู่บ้านแห่งหนึ่งในเมืองลักซอร์ ประเทศอียิปต์ทั้งหมดที่ถูกกล่าวโดยคนทั้งสอง ทำให้คนบางคนถึงกับตะลึงในสิ่งที่ได้ยิน บางคนก็นึกตลกจึงพูดแซวในตัวของหญิงสาวคนนี้ แต่เจ้าตัวก็ไม่ได้สนใจเท่าไหร่นัก
หลังจากที่ฟังเรื่องทั้งหมด เธอที่เริ่มรู้อะไรๆมากขึ้น จึงแสดงดาบใหญ่คู่กายออกมา เธอชูมันขึ้นชี้ไปยังตัวของผู้มีอำนาจทั้งสอง ด้วยสีหน้าที่มุ่งมั่น ดาบนั่นเปล่งประกายขึ้นด้วยไฟสีแดงสดก่อนจะหลอมลายขึ้นเป็นรูปปีกนก ในขณะนี้เธอรู้สึกพร้อมแล้วที่จะรับแรงกระแทกจากผู้มีอำนาจทั้งสอง

"นันคือเจตนาของคุณสินะ จ๋า""ใช่ค่ะ หนูว่า คุณเองก็มาเพื่อสิ่งนี้เหมือนกัน"ทั้งสองเผชิญหน้า ด้วยคำพูดก่อนจะสบตาหมายมั่นหวังที่จะเข้าห่ำหั่นกัน ผู้ว่าหนุ่มก้าวเดินตรงเข้าหาหญิงสาวผู้หัวรั้น ร่างกายเกร็ง แสดงถึงการพยายามใส่แรงลงไปกับเหล่ากล้ามเนื้อทั้งหลายเพื่อหวังทำอะไรบางอย่าง เมื่อได้อยู่หน้าของเธอเพียงแค่เอื้อมมือซ้ายของเขาได้ลุกคืบเข้ามายั่งพื้นที่ของเธอ...ด้วยสายตาที่น่ากลัว และมือที่กำลังพยายามทำอะไรอยู่นั้น คนทั้งห้องต่างรู้สึกกลัวจนขยับไปไหนไม่ได้...แค่เพียงครู่เดียวก็อาจจะตัดสินทุกสิ่งได้...และมันก็เป็นแบบนั้น...
"ทำได้ดี ผมขอฝากอนาคตนั้นไว้กับคุณแล้วกัน จ๋า"คำพูดของชายคนนี้ทำให้ทุกอย่างคลี่คลายลงอย่างรวดเร็ว ความกลัวและความตรึงเครียดทั้งหมดแทบจะหายไปหมดทันที มันเริ่มเปลี่ยนเป็นความสับสน วุ่นวายแทนเสียแล้ว
จ๋า กระพริบตาถี่เพื่อกำลังทวนสติให้กลับมาเข้ารูปเข้ารอย เธอไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่กำลังพบเจอ ตอนนี้ในสายตาของเธอ ผู้มีอำนาจทั้งสองกำลังยิ้มใส่ในแบบที่ไม่เคยคิดว่าจะได้เห็น มันช่างดูอบอุ่นซะเหลือเกิน...เช่นเดียวกันนั้น เหล่าผู้มีอำนาจทั้งสองที่กำลังยิ้มและทำทีท่าตื่นเต้น ได้หันมาสบตากันก่อนจะหันกลับมาแจกรอยยิ้มให้กับทุกๆคนที่เหลืออยู่ พลางพูดขึ้นว่า"พวกคุณมันน่าสนใจ ผมไม่แปลกใจ ที่รองพัชชาจัดพวกคุณมาอยู่ในห้องเดียวกัน พวกคุณคือคนวิเศษ และนั่นทำให้ผมได้เห็นว่า การตัดสินใจที่ผมจะมาพบกับพวกคุณ มันช้าเกินไป...ผมควรมาให้เร็วกว่านี้ด้วยซ้ำ" ผู้ว่า เอก กล่าวขี้นพร้อมกับเดินเข้าไปตบบ่าของ จ๋า หลายครั้ง"ไหนคุณลองแสดงให้ผมเห็นที ว่าพวกคุณมีของแค่ไหน"

จ๋าที่เห็นดังนั้น จึงเริ่มที่เดินถอยห่างเพื่อซัดไฟใส่ตัวของผู้ว่าอย่างไม่ปราณี มันถูกป้องกันได้ทั้งหมด...เขาเดินใส่หญิงสาวอย่างรวดเร็ว และกำหมัดเพื่อที่จะห่ำหั่นกับเธอ หญิงสาวที่เห็นดังนั้นจึงยิ้มเพราะเธอนั้นถนัดเรื่องการตั้งรับและสวนกลับเป็นที่สุด และเธอพร้อมที่จะรับการโจมตีของผู้ว่าแล้ว...

5 นาทีผ่านไป...
หญิงสาวผู้แข็งแกร่งล้มลง ผู้ว่าหนุ่มคนนั้นคือผู้ชนะ แต่ก่อนที่จะเขาจะพูดประกาศให้ทุกคนทราบ ลูกธนูชุดใหญ่พุ่งเข้าใส่เขาจนต้องหลบมันทันที...
หงส์ เพื่อนรักของจ๋า เลขที่ 20 พลังเวทย์ สร้างอาวุธประเภทธนู...เธอยิงธนูใส่ผู้ว่าไม่ยั้งมือเพราะเห็นเพื่อนสนิทของเธอเพรี่ยงพร่ำไปแล้ว...ผู้ว่าหนุ่มได้แต่หลบและถอนห่างออกมาเพื่อตั้งตัว แต่ก็ไม่สามารถตั้งตัวได้จากการที่หญิงสาวหน้าหมวยคนนี้ไม่ยอมปล่อยให้อีกฝ่ายตั้งตัวเลยแม้แต่น้อยจังหวะนั้น เธอจึงเรียกเพื่อนสนิทอีกสามคนมาช่วยสู้ทันที...
ซัน(เลขที่21) นักเรียนหญิงร่างท้วมน่ารัก เป็นคนที่ติ๋มๆเป๋อๆ และเป็นที่รักของคนในห้อง
ไซน์(เลขที่22)สาวห้าวประจำห้องซึ่งขัดกับหน้าตาที่น่ารักน่าชังของเธอมาก...เธอมีสายตาที่คมกริบ พอรวมกับใบหน้าที่ดูน่ารักเรียวสวยเหมือนคนญี่ปุ่นและทรงผมบ๊อบ ทำให้เธอเรียกว่าเป็นหนึ่งในคนที่ชายรุมจีบเลยทีเดียว(ถึงเธอจะมีทรงชอบผู้หญิงก็เถอะ)
และ ออม(เลขที่36) สาวหน้าตาบ้านๆ มีความน่ารักนิด สวยหน่อย กริยาเรียบร้อยดูมีเสน่ห์สำหรับคนชอบสาวสไตล์แม่ศรีเรือน เข้ามาร่วมวงแจมด้วย
ซันเธอมีพลังในการผนึกการเคลื่อนไหวเช่นเดียวกันนอร์ท แต่ว่า...เธอยังมีพลังในการกางบาเรียแสงป้องกันเพิ่มเติมอีกด้วย...
ไซน์ คือพลังในการสร้างร่างปลอมเข้าต่อสู่ เธอสามารถสลับตัวไปมากับร่างปลอมนั้นๆได้ และร่างปลอมพวกนี้ก็มีความสามารถเทียบเท่าตัวจริง ออม มีพลังในการอัญเชิญ เธอสามารถอัญเชิญสัตว์ในเทพนิยายต่างๆมาสู้ได้ชั่วขณะหนึ่ง
ในตอนนี้กลุ่มของจ๋า รวมตัวกันครบต่อหน้าผู้ว่าแล้ว...
ทั้งสี่คน เริ่มพยายามประจำตำแหน่งและเข้าโจมตีตัวผู้ว่าทันทีโดยหวังแก้แค้นให้เพื่อนของตน...ไซน์เข้าประจัญหน้าพร้อมกับร่างปลอมอีกร่างหนึ่ง...มีลิงหงอคงของออมเข้ามาช่วยในการโจมตีอยู่ข้างหลัง และตามด้วยหงส์มี่ยิงธนูโจมตีในจุดที่อีกฝ่ายหลบออกมา... ส่วนซันพยายามที่จะตรึงร่างให้ได้ การโจมตีที่ดูเพอร์เฟคนี้เอง ที่ตัวของผู้ว่าชอบมันมากจนใจไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวเท่าไหร่...ก่อนที่จะรู้ตัวเอาหลังจากโดนตรึงร่างเข้าเสียแล้ว...
เขาสลัดมันออกด้วยการเสริมพลังเวทย์ลงที่มือก่อนจะตัดสายเวทย์ที่ตรึงอยู่ตามร่างให้ขาด และเอี้ยวตัวหลบการโจมตีของไซน์ พร้อมทั้งสวนกลับด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว ไซน์ล้มลงทันที...
หลังจากนั้นเขาก็หันไปมุ่งเป้าหวังโจมตีแนวหลังที่มี ซัน หงส์และออมอยู่ เขาไม่สนใจการโจมตีของหงอคง ที่ออมอัญเชิญมาเลยแม้แต่นิดเดียว...การโจมตีพวกนั้นไม่สามารถโดนชายคนนี้ได้...นั่นจึงเปิดโอกาสโล่งที่ทำให้เขาสามารถเข้ามาจัดการคนที่แนวหลังได้ทันที ผู้ว่าเอก พุ่งตรงไปจัดการตัวเจ้าของก่อน และเข้าไปโจมตีหญิงสาวอีกสองคนจนสลบไป ...กลุ่มของจ๋า...แพ้แล้ว

ผู้ว่าหนุ่ม หันมามองกับนักเรียนหญิงที่เหลือ... พวกเธอเหล่านั้นอีก ยี่สิบเอ็ดคน หันมาสบตากันก่อนจะเริ่มเข้าโจมตีตัวผู้ว่าหนุ่ม...
มีการจัดระเบียบเรียบร้อยที่ เป็นทีมที่มีกำลังพลทั้งแนวหน้า แนวหลัง และหน่วยสนับสนุน...
แนวหน้าที่เข้าโจมตีมี...
แพรว(เลขที่23) สาวร่างยักษ์ ที่มาพร้อมกับพลังในการสร้างหิน เป็นหนึ่งในคนที่แข็งแกร่งมากพอๆกับพวกชายในห้องที่เป็นสายพละกำลัง
จูน(เลขที่24) สาวสวยคมคล้ายๆนางรำในแถบอินเดีย ผิวคล้ำคนนี้ มีความสามารถในการบลิ๊ง(เคลื่อนย้ายพริบตา)ได้ในระยะสั้นๆ และรวมกับความสามารถด้านการต่อสู้ที่มีทำให้เธอแข็งแกร่งรองจากไซน์เพียงเล็กน้อยเท่านั้น
หนู(เลขที่29) สาวสูงร่างท้วม คนนี้มีพลังในการแปรงร่างเป็นสัตว์ต่างๆได้ ด้วยความสามารถนี้บวกกับการที่เธอชอบการพุ่งตัวเข้าโจมตี จึงมักเป็นคนที่กลุ่มของ จูน ใช้เป็นนักรบแนวหน้าอยู่เสมอ...
เน็ค(เลขที่30) สาวน้อยต้วเตี้ยมน่ารัก ที่ความสามารถนั้นไม่ได้น่ารักตามตัวไปด้วย เธอมีพลังในการใช้เวทย์ผนึกหลากหลายธาตุ เช่นการผนึกด้วยความมืด หรือการใช้น้ำกักขังได้ และการประยุกต์ใช้ของเธอทำให้มันสามารถที่จะรักษาด้วยการผนึกได้อีกด้วย
ฝ้าย(เลขที่39) สาวน้อยน่ารักร่างบางคนนี้ มีพลังการโจมตีด้วยใยล่องหน ถึงจะไม่เหมาะกับแนวหน้ามากนักแต่คู่หูคนสำคัญของเธอนี่แหละที่ทำให้เธอชอบการต่อสู้ในแนวหน้าสุดๆ
และ ตาล(เลขที่44) สาวท้วมสวยคนนี้นี่เองที่เป็นคู่หูและเพื่อนสนิทของ ฝ้าย พลังสายตาของเธอทำให้การโจมตีผสานนั้นดูน่ากลัวเป็นที่สุด
ทั้งหกคน คือแนวหน้าของฝั่งหญิงที่พร้อมจะเข้าปะทะกับชายที่แข็งแกร่งตรงหน้านั่น ในขณะที่ห่างออกไปประมาณสองเมตร กลุ่มหญิงอีกสิบเอ็ดคนกำลังทาบทามผู้ชายทั้งหมดให้มาช่วยจัดการ ผู้ว่า เพื่อแสดงพลังของห้องให้ได้เห็น...
แอน(เลขที่43) สาวบ้าน หน้าบานน่ารักคนนี้กำลังที่จะสั่งแผนให้ทุกคนเริ่มเข้าที่ก่อนจะต่อสู้ เธอมีพลังในการกางข่ายบาเรียป้องกันระดับสูง และเธอเองก็สามารถอัญเชิญบาเรียได้ในระยะไกลอีกด้วยเธอ ได้สั่งให้กลุ่มเพื่อนอีกสิบคนที่เหลือแบ่งออกเป็นสามกลุ่ม โดยกลุ่มแรกคือกลุ่มที่จะโจมตีผู้ว่าเป็นหลัก มีสมาชิกดังนี้...
พลอย(เลขที่28) สาวสวยน่ารักดุจขวัญ ดาราหญิงชื่อดัง คนน้อง เธอมีความสามารถที่จะยิงแสงเลเซอร์ที่มีพลังธาตุผสมระหว่างสายฟ้ากับแสงได้ ทำให้การโจมตีมีความรุนแรงและการเจาะทะลวงที่สูงมาก
กานต์(เลขที่31) สาวบ้านที่หน้าตาไม่ได้สวยน่ารักมากนัก กริยาท่าทางดูเรียบร้อย เป็นคนที่เงียบขรึมคนนี้ มีพลังในการ สร้างเขตเวทย์มนต์ ซึ่งเขตเวทย์มนต์นี้นั้นจะทำให้การโจมตีใดๆภายในเขตนี้ เป็นไปดั่งที่ใจเธอสั่ง เช่นการเบี่ยงเบนการโจมตีของคนที่ภายในนั้นให้สามารถโจมตีกลับไปยังเจ้าของได้
แอมมี่(เลขที่32) สาวสวยน่ารักสไตล์สาวจีนคนนี้ เป็นคนที่สามารถสร้างภาพลวงตาได้เป็นวงกว้าง
จูน(เลขที่33) สาวสวยใส่แว่นทีมีความหยิ่งผยองคนนี้ เป็นหนึ่งในคนที่มีความสามารถเทียบเคียงกับแอนได้เลย โดยคนในห้องมักจะเรียกเธอว่า จูนโหด(เพื่อแยกแยะเมื่อทั้ง สองจูน มาอยู่ด้วยกัน) เธอมีพลังในการใช้เวทย์ดวงตาที่ความสามารถขั้นต้นคือการหาจุดอ่อนของศัตรูและสามารถใช้เวทย์มนดำในการสร้างผลเสียให้คนที่โดนได้
กิ๊ฟ(เลขที่34) สาวผิวคล้ำ หน้าตาคล้ายสาวภาคเหนือของไทย มีพลังในการใช้เวทย์ดิน
มาร์(เลขที่35) สาวผิวคล้ำ หน้าตาคล้ายคนในประเทศตะวันออกกลาง คนนี้มีพลังที่จิตที่แข็งแกร่ง เธอมีความชำนาญมากกว่าฟลุคแบบไม่ทิ้งฝุ่นเลย
หกคนนี้คือกลุ่มแรก เป็นกลุ่มเพื่อนที่มักจะทำอะไรหลายๆด้วยกันเสมอ และด้วยความเข้ากันของพลังทำให้เมื่อกลุ่มนี้รวมตัวกัน ศัตรูของพวกเธอแทบจะหมดโอกาสหนีรอดจากความพ่ายแพ้ทันที

กลุ่มที่สองคือ กลุ่มที่ทำหน้าที่ซัพพอร์ตเพิ่มเติมโดยรวมกับแอน
ฟ้า(เลขที่25) สาวสวยน่ารัก คล้ายกับเจ้าหญิงในนิยาย คนนี้มีพลังในการสร้างบาเรียสะท้อนการโจมตีได้ ถึงจะไม่ได้มีความสามารถที่หวือหวามากนัก แต่เธอมีจุดเด่นตรงที่มีความไวในการร่ายได้ไวมากๆ
ดรีม(เลขที่26) สาวสวยน่ารักหน้าตาที่เป็นเสน่ห์ปกติของนักกีฬาหญิง มีฟันเขี้ยวที่น่าหลงใหล เธอมีพลังในการสร้างร่างเงาของคนที่ต้องการ และสามารถใช้ประโยชน์กับร่างนั้นๆได้ และเธอเองก็มีพลังของความมืดเช่นกัน จึงเป็นคนที่มีความสารพัดประโยชน์ในการต่อสู้มากเลยทีเดียว
เจเจ(เลขที่27) สาวบ้านที่มีความเป็นสาวภาคใต้ของไทย เธอมีความสามารถการสร้างลม ในการระเบิดสร้างแรกกดอากาศมหาศาลได้
แตงกวา(เลขที่38) สาวน้อยผิวคล้ำน่ารัก มีพลังไฟไว้ในการครอบครอง แต่อ่อนแอกว่าของจ๋าพอสมควร
มด(เลขที่40) สาวบ้านที่มีหน้าตาคล้ายเจเจ แต่ผิวคล้ำกว่า เธอมีความสามารถในการเสริมพลังโดยที่ไม่ต้องตัวสัมผัสได้
แฟง(เลขที่41) สาวสวยไทยแท้ มีความสวยและเบ้าหน้าที่เป็นสาวไทยแบบสุดๆ ทำให้เธอมีเสน่ห์น่าดึงดูดชายหลายๆคน ถึงแม้ว่าจะมีเจ้าของแล้วก็ตาม เธอมีพลังในการสร้างเหล็กในการโจมตี และยังเป็นแม่เหล็กได้อีกด้วย ทำให้เธอดูแข็งแกร่งและน่ากลัวในเวลาเดียวกัน
ฟ้า(เลขที่42) สาวสวยทอปๆของห้อง เธอมีพลังสายฟ้าและพลังจิต ทำให้เธอนั้นติดอันดับที่ดีในชั้นเรียน
ทั้งเจ็ดรวมกับ แอน จึงเป็นกลุ่มแปดคนที่พร้อมจะทำหน้าที่ในการซัพพอร์ตทีม โดยที่เหลืออีกหนึ่งคนนั้นคือ...
หญิง(เลขที่37) สาวสวยรูปร่างผอมบาง มีไฝเสน่ห์ตรงใกล้ตาซ้าย เธอเป็นคนที่เรียกได้เลยว่า เก่งไล่เลี่ยกับจ๋า เลยทีเดียว...พลังของเธอคือพลังไม้ สามารถควบคุมและสร้างไม้ในการโจมตีได้ ดุจเทพีไกอา ตัวตนของเธอคือปริศนา เรื่องพลังเพราะไม่ทราบว่าเธอจะมีพลังของเทพไกอาหรือไม่...แต่คนในใจของเธอนั้นมีแล้ว เขาคนนั้นคือ จีโน่...
เธอเป็นคนเดียวที่ไม่ได้รวมกลุ่มกับนักเรียนหญิง แต่พยายามจะรวมกลุ่มกับนักเรียนชาย เพราะเธอมีความสนิทสนมกับพวกเขาพอสมควร อย่างน้อยๆในวันที่เธอเบื่อหน่าย เธอก็พร้อมที่จะลงไปเตะบอลกับพวกเขาได้อย่างไม่ถือสาใดๆเลย
ในระหว่างที่กำลังจัดทีมบุกอยู่นั้น ผู้ว่าเอก ไม่รอช้ามากนักที่จะรอเวลาให้คนที่เหลือเตรียมพร้อมในการต่อสู้ เขาจึงพุ่งเข้ามาประจัญหน้ายังกลุ่มแนวหน้าทันที...หลังจากที่เกิดการปะทะ...อีกสองกลุ่มที่เหลือพยายามที่จะล้อมตัวของผู้ว่าด้วยจำนวนและการโจมตีในหลายทิศทาง แต่ทว่าก็โดน รองพัชา ขัดขวางไปกลุ่มนึง...กลุ่มของแอน โดนรองพัชชาใช้พลังไม่ให้เข้าล้อม ผู้ว่าเอก และเธอพยายามที่จะเก็บพวกเธอในทันที...แต่ก็โดนกลุ่มของหญิงที่รวมกับกลุ่มผู้ชายทั้งห้องเข้ามารุมในอีกครั้ง การโจมตีแบบ สามสิบเก้าต่อหนึ่งได้เริ่มขึ้นมาทันที...

ตอนนี้ ตัวของผู้ว่าเอก กำลังถูกกักตัวไว้ในเขตเวทย์มนต์ของ กานต์ ที่ผสานรวมกับพลังของ แอมมี่ โดยมี แนวหน้าที่อยู่ครบทีมอยู่ภายในนั้น...มีการโจมตีจากภายนอกเป็นระลอก
ส่วนทางฝั่งของรองพัชชา...เธอได้ทำการหลบการโจมตีของเหล่าชายหนุ่มทั้งหลาย พร้อมกับกำลังมองหาช่องในการสวนกลับ
ในทางฝั่งผู้ชายนั้น ที่ได้รับพลังการเสริมพลังของแบงค์เข้าไป เช่น คิว กอลฟ์ ติ เป็นคนที่พยายามหาจังหวะโจมตีอย่างต่อเนื่อง โดยใช้กลุ่มของ แชมป์ ไอซ์ แมน เป็นตัวล่อ รวมไปถึง การโจมตีแนวหลังอย่าง เจ ภพ ไนซ์ และคนอื่นๆที่เหลืออยู่ การต่อสู้เริ่มเห็นผลลางๆว่า ฝ่ายที่อยู่สองคนกำลังพ่ายแพ้เป็นแน่ เพราะโลกใบนี้จำนวนแทบจะเป็นทุกอย่างของการต่อสู้ ในสังคมของคนที่อายุยังไม่เกิน ยี่สิบปี...

รองพัชชาที่เริ่มเห็นเค้าลางนี้เอง จึงเริ่มหลับตาคิดพลางหลบการโจมตีต่อไป...สิ่งที่เธอคิดขึ้นนั้น คือการเจาะทะลวงกลุ่มๆนี้เพื่อเข้าตรงไปยัง แอน ที่เป็นเป้าหมายหลัก... ด้วยเวลาคิดที่ไม่มากนัก เธอจึงเริ่มใช้พลังในการสร้างปืนพกกระบอกนึงขึ้นมา และยิงสาดไปยังกลุ่มของ แชมป์ทันที...
กระสุนเวทย์พุ่งเจาะหัวกับชายทั้งสามก่อนที่จะล้มสลบลงไป นั่นทำให้การโจมตีทั้งหมดหยุดลงชั่วครู่ ทุกคนยืนตะลึงเล็กน้อยถึงความแม่นของรองพัชชา ก่อนจะได้สติกลับคืนมาจากการเรียกของ แบงค์
คนที่เหลือ เริ่มที่จะถอยล่นกลับมาตั้งหลักกันก่อน เพราะกลัวโจมตีจากปืนของรองพัชชา ซึ่งในจังหวะที่กำลังถอยล่นอยู่นั้น รองพัชชาที่สังเกตเห็นช่องว่างขนาดใหญ่ของทั้งสองกลุ่ม เธอจึงยิงไปยังจุดที่ กลุ่มของแอนที่กำลังโฟกัสกับการป้องกันตัวเองอยู่ทันที คนทั้งหมดในกลุ่มนั้นล้มลง...
ในขณะที่ตอนนี้ฝั่งของรองพัชชาเริ่มที่จะนำความได้เปรียบกลับมาทีละน้อยฝ่ายชายที่เหลือ เริ่มที่จะพูดคุยวางแผนกัน พลางบ่นถึงความห่างชั้นของคนทั้งสองกับพวกเขา ที่มีพลังห่างกันมากกว่าสิบเท่าหรือมากกว่านั้นเสียอีก...
ตอนนี้ ภพ ได้ออกความเห็นในการตรึงการเคลื่อนไหวของรองพัชชา และลุ้นให้อีกกลุ่มหนึ่งสามารถล้มผู้ว่าเอกลงได้ แทนที่จะเน้นการโจมตีเพื่อล้มรองพัชาก่อน ทุกคนเห็นดังนั้นจึงเริ่มตั้งกระบวนทัพใหม่...
แบงค์เสริมพลังให้กับคนที่เหลือ ยกเว้น ไกร ที่ไม่ค่อยจะสนิทกันมากนัก...ดูเหมือนเขาจะไม่ค่อยต้องการพลังของแบงค์สักเท่าไหร่ด้วยเช่นกัน ส่วน หญิง ที่ได้รับพลังของแบงค์ครั้งแรก ก่อนที่จะรู้สึกทึ่งในพลังที่ได้รับมา เพราะมันดูแปลกและดูทรงพลังในความคิดของเธอ...ก่อนที่ทั้งหมดเริ่มที่จะวางตัวปิดล้อมรองพัชชาทันที...
รองพัชชารู้ถึงสาเหตุทั้งหมด จึงพยายามเล็งปืนใส่ภพ และแบงค์ ซึ่งเป็นคนแนวหลังอย่างจริงจัง... แต่ด้วยการป้องกันที่หลายๆคนร่วมกันช่วยเหลือจึงทำให้การโจมตีนั้นไร้ผล ส่วนคนอื่นๆที่เหลือก็พยายามโจมตีเข้าใส่โดยหวังเพื่อให้หล่อนหลบการโจมตี และไม่สามารถโจมตีสวนกลับได้เพื่อถ่วงเวลาให้นานที่สุด...

กลับมาในฝั่งของ ผู้ว่าเอก ตอนนี้เขาเองก็กำลังได้เปรียบ จากสิ่งที่เขาครอบครองเช่นกัน ไม่มีวันที่เจ้าของมิติ จะแค่สร้างมิติทื่อๆเอาไว้ โดยไม่ใส่กลไกที่จะทำให้ตัวเองได้เปรียบในการต่อสู้... บัดนี้มันกำลังคลืบคลานเข้ามาหายังกลุ่มสาวที่ปิดล้อมเขาเอาไว้อย่างรวดเร็ว...
การโจมตีที่คาดไม่ถึงเกิดขึ้น สามถึงสี่คนล้มลงทันทีด้วยการโจมตีลึกลับนั้น จนทำให้รูปขบวนเริ่มเสียทรงทันที พร้อมทั้งเริ่มที่จะเปิดช่องว่างให้ผู้ว่าเอกได้ตอบโต้บ้าง เขาเริ่มโฟกัสการโจมตีใส่ยังกลุ่มแนวหน้าทันที...ถึงแม้จะโดนเบี่ยงเบนการโจมตีเกือบทั้งหมดมายังตัวเองจากเวทย์ของกานต์ หรือการลวงตาของแอมมี่...ที่ทำให้เขามีความลำบากในการที่จะโจมตีในแต่ละครั้ง แต่ทั้งหมดกำลังจะหายไปด้วย สิ่งๆนั้นที่กำลังทำหน้าที่ของมันอยู่...
จ๋า ฟื้นคืนสติกลับมา ก่อนที่จะกวาดสายตามองไปรอบๆ เธอจำได้ว่าเธอโดนสิ่งที่มองไม่เห็นนั้นเล่นงานจากข้างหลังก่อนที่จะทำให้เธอสลบลงไป และเธอสัมผัสมันได้ว่ามันคือสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่ง ในสายตาของเธอตอนนี้นั้น นอกจากกลุ่มเพื่อนสนิทที่ล้มลงนอนแน่นิ่ง เธอได้เห็นการชุลมุนวุ่นวายของกลุ่มที่ต่อสู้กับผู้ว่าเอก
ตอนนี้กานต์กับแอมมี่โดนเล่นงานไปแล้ว และรวมไปถึงพวกแนวหลังคนอื่นๆด้วย คงเหลือแต่ ฟ้าสองคน และดรีมกับพวกแนวหน้านั้นที่ยังอยู่...
หญิงสาว ตระโกนไปหากลุ่มคนที่เหลืออยู่ทันทีว่า...มันคือสัตว์ที่สามารถล่องหนได้ และมันมีมากกว่าหนึ่งตัว แต่ในขณะที่กำลังจะลุกขึ้นและก้าวขาเดินไปช่วย จ๋า ก็รู้สึกถึงสิ่งที่กำลังจะเข้าชนเธอก่อนที่เธอจะรับการโจมตีนั่นจนกระเด็นไปยังฝั่งของกลุ่มรองพัชชา...

กลุ่มของรองพัชชาเริ่มเขว้ทันทีเมื่อเห็นคนที่เก่งที่สุดในห้องกระเด็นปลิวมาหาพวกเขา...จึงเกิดการละสมาธิเพียงครู่เดียวของคนที่กำลังป้องกัน แบงค์และภพอยู่รองพัชชาจึงสามารถโจมตีทะลวงมาที่คนพวกนั้นจนล้มลงตามไปอีก...สองถึงสามคน ได้แก่ ฟลุค ไนซ์ บิณ
ก่อนที่แบงค์และภพจะแยกตัวกันออกมา หลับการโจมตีนั้นด้วยตัวเอง ภพที่เห็นจ๋ากำลังฝืนตัวลุกขึ้น จึงเสนอไอเดียให้แบงค์ตามไปใช้พลังของเขากับจ๋าซะ เพื่อที่จะได้ชิงความได้เปรียบขึ้นอีกครั้ง และเขาจะรับการโจมตีแทนเอาไว้เอง ทุกคนได้ยินคำพูดของภพ จึงเริ่มที่จะวางตัวเป็นแนวปกป้องแบงค์แทนที่จะปิดล้อมรองพัชชาทันที
ไม่นานนักก็โดนการโจมตีที่มองไม่เห็น ไกร ติ ล้มลง กอลฟ์หลบการโจมตีจนต้องหนีขึ้นไปบนอากาศ และโดนสอยล่วงโดยรองพัชชาในเวลาต่อมาเพียงไม่กี่วินาที... คิว ฟิล์ม ต๊ะ ชัย นอร์ทจึงเริ่มที่จะไม่สนใจข้างหลังและระดมพลโฟกัสกับการโจมตีข้างหน้าอย่างเลี่ยงไม่ได้
ต๊ะ ใช้ระเบิดปาไปยังทางขวาของตนเพื่อหวังสกัดเจ้าตัวล่องหนนั่น และพลางใช้ระเบิดควันปกปิดตัวตนจากรองพัชชา แต่ด้วยการที่ตัวเองก็โดนปิดทัศนวิสัย จึงโดนการโจมตีแบบสุ่มจนล้มลงทันที...เช่นเดียวกับที่คนอื่นก็โดนการโจมตีนั่นด้วยเช่นกัน...ซึ่งรวมไปถึงภพที่ยืนกันตัวของแบงค์ไว้อีกด้วย...คิว ปลีกตัวออกมาจากกลุ่มควันได้สำเร็จ จึงเริ่มโจมตีเข้าใส่รองพัชชาเพียงคนเดียว เพื่อหวังที่จะทำให้จุดประสงค์ของพวกเขาสำเร็จ...

ส่วน จ๋า หญิงสาวสวยคนนี้ ก็กำลังป้องกันตัวจนถอยเข้ามาใกล้แบงค์... ในขณะที่แบงค์ก็กำลังหลบการโจมตีของสิ่งล่องหนนั่น...เมื่อ ชายแปลก เห็นว่าพวกเขาอยู่ใกล้เพียงไม่กี่เอื้อมมือ จึงหันหลังกลับไปและทำทีท่าว่าจะวิ่งไปสัมผัสตัวของหญิงสาวเพื่อมอบพลังให้...แต่นั่นก็ไม่ทันเสียแล้ว...

หยุด!!! เจ้าแบงค์เสียงของรองพัชชาที่เขารู้จักเป็นอย่างดีดังขึ้น จึงทำให้เขาหยุดที่จะวิ่งและหันซ้ายกลับไปมองหายังรองพัชชา...
ขณะนี้ รองผู้อำนวยการโรงเรียนสาว ได้ทำการเช็คบัญชีกับคนทุกคนไปหมดแล้ว คงเหลือแต่เขาเพียงคนเดียวเท่านั้น...จ๋า หันมามองยังจุดที่แบงค์ยืนอยู่ เพราะรู้สึกว่า ไอตัวล่องหนนั่นมันหยุดเคลื่อนไหวแล้ว และมันกำลังล้อมทั้งสองคนเอาไว้
เช่นเดียวกันนั้น ผู้มีอำนาจทั้งสองก็เดินมาล้อมทั้งสองคนอีกชั้นนึงด้วย...
สถานการณ์...กำลังย่ำแย่อย่างถึงที่สุด...
"มันจบแล้ว เจ้าแบงค์"รองพัชชากล่าว พร้อมกับชี้ปืนตรงไปยังตัวของเขา"บ้าหน่า อาจารย์ เก่งเกินไปแล้ว"เขาพูดชมกลับโดยมีทีท่าที่ไม่ยอมแพ้ พร้อมทั้งได้ใช้นิ้วชี้ขวากระดิกเรียกจ๋าที่ยืนอยู่นิ่งๆ "นั่นๆ ลูกเด็กของเธอ กำลังกระดิกนิ้วเรียกสาวอยู่ล่ะ"ผู้ว่าเอกที่ยืนอยู่ทางขวาของแบงค์และจ๋า สังเกตเห็นกริยาของแบงค์ชัดเจนก่อนที่จะบอกกับรองพัชชาให้ทราบ..."โห...นี่ยังเจ้าเล่ห์ไม่เปลี่ยนไปจริงๆ หันตัวมาทางนี้ให้ครบหน่อยสิ๊ ไม่ใช่หันข้างให้อาจารย์คนนี้""แค่กระดิกนิ้วเพราะมันเกร็งแค่นั้นเองหน่า"เขายังคงกระดิกนิ้วอย่างต่อเนื่อง เพื่อเรียกหญิงสาว..."ทำอีกแล้วนะ พัชคุง""ห้า...สี่..."เขากระดิกอย่างต่อเนื่องจนเป็นกวัดมือเรียกแทน จ๋าที่กำลัง งงๆจึงเดินเข้ามาหาอย่างช้าๆ
สาม...สอง...หนึ่ง...
ปัง!!เสียงปืนดังขึ้น...
เกมโอเวอร์...ฝั่งนักเรียนแพ้...

"หึ! นี่เห็นว่าเพราะโดนบ่อยหรอกเลยไม่ยิงให้โดนอีกรอบน่ะ"รองพัชชาพูดใส่แบงค์ที่กำลังยืนแข็งทื่อ...เช่นเดียวกับจ๋าที่ ยืนตั้งรับจนไม่กล้าขยับไปไหน...
"แบงค์ จะทำอะไรน่ะ?"หญิงสาวถามเขาอย่างสงสัย ถึงการที่เขาพยายามกวักมือเรียกเธอให้เดินมาหา..."ให้พลัง...แค่นั้นแหละ""แค่นั้นเองหรอ...แล้วไงต่อ เราจะสู้ได้ป่าวเนี่ย??""ได้มั้ง...ไม่ลองก็ไม่รู้หรอก""พวกเธอสองคนทำได้ดีมาก..."ผู้ว่าเอกเดินเข้ามาพร้อมกล่าวคำพูดให้กำลังใจและควงตัวของแบงค์ เดินไปหาจ๋าด้วยกัน"พวกเราแพ้นะคะ / ครับ...""แถม แพ้ขาดลอย/เละเป็นขี้ ด้วย""แต่...ก็ยังดีที่มีใจสู้ ถึงจะเจอกับ จอมเวทย์อย่างพวกเรา...""...ไม่แปลกใจ ที่คุณเก่งเท่ารองพัชชาที่เป็นระดับบียอนเดอร์""จริงหรอ!??"จ๋าตกใจลั่นทันที..."พวกเราก็ไม่เท่าไหร่หรอก""ไม่เท่าไหร่เนี่ยนะ...?""จริงหรอแบงค์ ที่ทั้งสองคนเป็นระดับบียอนเดอร์""ใช่...""ไม่แปลกใจเลยที่เราแพ้ขนาดนั้น พลังห่างกันตั้ง ยี่สิบเท่า...""แต่การที่พวกคุณต้อนพวกเราได้มากขนาดนี้ มันก็ต้องให้เครดิตพวกคุณด้วยเช่นกัน""ใช่...เพราะถ้าเป็นห้องอื่นบางทีอาจจะจบตั้งแต่แรกๆเลยก็ได้"รองพัชชาเข้ามาเสริมด้วยอีกคน...

หลังจากนั้น รองพัชชาจึงสั่งให้ อาจารย์อึ่งทำการรักษาร่างกายให้กับคนที่ได้รับบาดเจ็บทุกคน...เวลาผ่านไปชั่วโมงเกือบสองชั่วโมง ทุกคนถึงหายดีและฟื้นคืนสติกลับมา...ในระหว่างนั้น จ๋าจึงมีเรื่องถามแบงค์เต็มไปหมดและก็ได้ข้อมูลต่างๆอีกมากมาย ทั้งจากแบงค์และทั้งสองผู้อำนาจ
หนึ่ง สิ่งที่รู้จากแบงค์คือ รองพัชชากับเขานั้นสนิทกันมากๆ เธอไม่แปลกใจที่แบงค์นั้นจะเข้ากับอาจารย์ดุๆได้ทั้งหมด เพราะเขามักจะช่วยเหลือและมีรอยยิ้มให้แก่เหล่าอาจารย์อยู่เสมอ... แต่เธอก็ตกใจเล็กๆที่ถึงขั้นรู้ว่า รองพัชชาคือจอมเวทย์ระดับ บียอนเดอร์ ซึ่ง ผู้อำนวยการโรงเรียนก็แค่คนธรรมดาเท่านั้นเอง... นั่นหมายความ...รองพัชชาสามารถขึ้นมาแทนตำแหน่งได้อย่างสบายๆตามใจต้องการ เหตุเพราะความห่างชั้นระหว่างจอมเวทย์ซึ่งทั่วทั้งโลกจอมเวทย์ระดับบียอนเดอร์ก็มีสิทธิ์เหนือกว่าคนธรรมดาพอสมควร...และมักจะได้สิ่งที่ต้องการได้อย่างสบายๆ สิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือ การที่คนภายนอกทั้งหมดแทบไม่รู้จักทั้งสองคนเลยว่าเป็นจอมเวทย์ระดับนี้ เพราะตามปกติจอมเวทย์พวกนี้แทบจะมีชื่อเสียงติดตัวมากพอสมควร แต่ทั้งสองกลับปิดเงียบได้อย่างน่าตกใจ...
สอง ตอนนี้ ระนอง กำลังเกิดวิกฤต เพราะการเจรจากับกลุ่มนักเรียนที่กำลังเป็นตัวแทนไม่เป็นผล...พวกเขาไม่รับฟัง นั่นทำให้ ผู้ว่าเอกต้องเลื่อนการส่งรายชื่อออกไปอีกสามอาทิตย์ ซึ่งในระหว่างรายชื่อมีสิทธิ์เปลี่ยนแปลงได้...โดยจ๋าเองก็สนใจและขอคำแนะนำจากทั้งสอง เขาทั้งคู่ต่างตอบกลับมาว่า ทำได้และควรลองทำ...แต่เขาไม่มีทางลัดให้กับจ๋าเพราะด้วยเงื่อนไขสัญญาที่ผู้ว่าคนก่อนทำเอาไว้เพื่อแก้เผ็ดผู้ว่าเอกที่แย่งชิงเก้าอี้ของเขาไป...
สาม แผนปีหน้า ผู้ว่าเอก บอกกับจ๋าเองเลยว่า...ตอนนี้เขากำลังสนใจ เธอกับชายที่ชื่อ ชิน(นักเรียนที่เก่งที่สุดในชั้นมอห้า) และกำลังตัดสินใจอยู่ว่าใครควรเป็นหัวหน้าทีมในอนาคต เช่นเดียวกันรองพัชชาก็เห็นด้วย และเธอเสียดายที่ชินไม่ยอมมาอยู่ห้องเดียวกัน...
สี่ สิ่งที่รู้มาจากแบงค์อีกอย่างคือ ตัวล่องหนนั่นคือ กิ้งก่ายักษ์ เขามองเห็นมันได้ยังไง???
ห้า คนที่ไม่เป็นอะไรเลยคือ หญิง โดยเธอสลบไปตอนที่โดนกิ้งก่ายักษ์ชน ในระหว่างที่อยู่ในควัน และเธอไม่ได้ใช้พลังในการโจมตีเลยแม้แต่น้อย จากปากของรองพัชชา
หลังจากนั้น ทั้งหมดก็ได้ออกจากมิติของผู้ว่าเอก...เขากล่าวลาทุกคนอย่างสุภาพก่อนที่จะเดินออกไปกับรองพัชชา คำพูดสนับสนุนของทั้งสองเป็นแรงผลักดันที่ทำให้จ๋าเริ่มคิดอนาคตในก้าวถัดไปอย่างจริงจัง...

ในระหว่างที่เดินอยู่นั้น ทั้งสองต่างก็พูดชมนักเรียนภายในชั้นยกใหญ่แต่...ตัวของผู้ว่าเอกก็ยังไม่เชื่อว่า สิ่งที่รองพัชชาทำมันถูกทั้งหมด และนั่นทำให้รองพัชชาท้าทายเขาให้ลองพิสูจน์สิ่งที่รองพัชชาทำดูสิ...

ในวันนั้นเอง...เรื่องราวทั้งหมดกำลังเกิดขึ้น และจะเป็นจุดเริ่มต้นของสิ่งใหม่ๆอย่างเลี่ยงไม่ได้...
"น้ำฟ้า ดูสิข่าวนั่นน่ะ"นักเรียนหญิงคนหนึ่งทีมีเข็มกลัดคณะกรรมการนักเรียนของโรงเรียนสตรีเดินเข้าไปนักเรียนหญิงอีกคนเช่นกัน"เอ...จริงด้วยสิ ไม่คิดว่าข่าวนั่นจะเป็นจริงเลย""ข่าวบ้าอะไรกัน นักเลงเจ็บเจ็ดคนรุมนักเรียนชายโรงเรียนพิชัยแต่สู้ไม่ได้ เนี่ยนะ บ้ามากเลย เจ็ดแพ้หนึ่งได้ยังไงกันแถมเกิดหลังโรงเรียนเราด้วยซะอีก...โรงเรียนกำลังมีปัญหาอยู่แท้ๆ""ปัญหาซ้อนกันเลยหรอ...อืมม...""ทำไงดีล่ะ น้ำฟ้า!?""สงสัย...ต้องคุยกับ ผู้ว่าคนนั้นแล้วสินะ"...ตอนต่อไป...จะเป็นการพบกัน...ของชายหนุ่ม และหญิงสาว...ที่บ้านอยู่ใกล้กัน...และจะเป็นเรื่องราวเล็กๆ ที่จะมาคั่นกลาง...อยู่ระกว่าง เรื่องของจ๋า...