ย้อนอดีตมามีครอบครัวที่อบอุน ยุค70

        หลังจากที่เด็กน้อยขอลงจากการอุ้มของพ่อ ทันทีที่เท้าเธอถึงพื้น เด็กน้อยก็เดินมายิ้มหวานหยุดยืนตรงหน้าของ จางเย่วซิน พร้อมกับแนะนำ ตัวเองอย่างฉะฉานว่า

        “สวัสดีค่ะ พี่สาวคนสวย หนูชื่อ หยางลี่มี่ อายุ 2 ขวบกว่าๆจะ 3 ขวบแล้วค่ะ และเป็นลูกสาวของคุณพ่อ หยางซีห่าว คนนี้ค่ะ” พร้อมกับชี้นิ้วสั้นๆ ไปที่พ่อของเธอ

        เมื่อทุกคนได้ยินเด็กสาวตัวน้อยแนะนำตัวเอง ก็ได้แต่อมยิ้มไปทั่วใบหน้า ส่วนจางเย่วซินนั้นเมื่อได้ยินเด็กตัวน้อยแนะนำตัวเองแทบจะเป็นทางการ เธอก็ได้พูดตอบออกไปด้วยรอยยิ้มว่า

        “พี่สาวชื่อ จางเย่วซินค่ะ พี่สาวอายุ 16 ปีกว่าๆ จะ 17 ปีแล้วค่ะ พี่สาวเป็นน้องสาวของ พี่ใหญ่จางห่าวอู๋คนนี้ค่ะ” และเธอก็ได้เลียนแบบเด็กน้อยพร้อมกับชี้ไปที่ จางห่าวอู๋

        หลังจากผ่านการแนะนำตัว ของหนึ่งสาวกับหนึ่งเด็กน้อยเสร็จแล้ว ทุกคนจึงนั่งล้อมเป็นวงกลมเพื่อที่จะกินอาหารกัน เธอแบ่งซาลาเปาไส้หมูสับให้พี่ชายใหญ่ 2 ลูก ไส้หวาน 1 ลูก จากนั้น เธอก็ได้แบ่งให้ หยางซีห่าว เท่ากันกับพี่ใหญ่ พร้อมกับตักเกี๊ยวน้ำให้อีกถ้วยใหญ่ด้วย

        เธอหันมาถามเด็กน้อยว่า “ลี่มี่หนูหิวรึยังค่ะ หนูมานั่งข้างพี่สาวมา พี่สาวจะได้ป้อนเกี๊ยวให้แทนพ่อของหนู พ่อของหนูจะได้ทานอาหารไงค่ะ”

พอจางเย่วซินพูดจบ หยางลี่มี่ แทบจะถลามาหาเธอทันที เพราะที่บ้านของเธอนั้น ไม่มีใครพูดดีกับเธอเลยนอกจากพ่อของเธอ แม้แต่ตอนที่แม่ของเธอยังอยู่ แม่ของเธอก็ไม่เคยพูดดีกับเธอ บางครั้งมีแอบตีเธอด้วย แต่เมื่อสามเดือนก่อนพ่อของเธอได้กลับมาอยู่ที่บ้าน จากนั้นไม่นาน แม่ของเธอก็ไม่ได้อยู่ที่บ้านนั้นอีก

        “หนูหิวแล้วค่ะพี่สาว” หยางลี่มี่ ตอบออกไปพร้อมกับยิ้มหวาน

        “ถ้าอย่างนั้นพี่สาวป้อนนะ มานั่งที่ตักพี่สาวมา” เธอพูดพร้อมกับอุ้มหยางลี่มี่มานั่งบนตัก เธอหยิบซาลาเปาไส้หวานแล้วบิดแบ่งครึ่งให้กับเด็กน้อย เด็กน้อยรับมากินพร้อมรอยยิ้ม

        “กินอาหารกันดีกว่า พี่ซีห่าว เดี๋ยวอาหารจะเย็นเสียก่อน ซินซิน น้องสาวผมทำอาหารอร่อยมากนะพี่” หลังจากที่นั่งมองน้องสาวคุยกับเด็กน้อยเสร็จแล้ว ก็ได้เอ่ยชวนหยางซีห่าวกินอาหารทันที

        “พี่เกรงใจนายนะ ห่าวอู๋ ให้ลี่มี่กินเถอะ พี่ค่อยกลับไปกินที่บ้านเอา” หยางซีห่าว ตอบกลับด้วยความเกรงใจพร้อมกับมองดูจางเย่วซินป้อนอาหารลูกสาวตัวน้อยของเขาไปด้วย

        “พี่กินเถอะ ไม่ต้องเกรงใจหรอก พี่ดูซินั่น สองคนนั้นพูดคุยป้อนอาหารกันสนใจเราสองคนซะที่ไหน” จางห่าวอู๋บอกออกไป เขารู้ว่าหย่างซีห่าว เป็นคนขี้เกรงใจแค่ไหน และเป็นคนที่ไม่ค่อยสุงสิงกับใคร

        ส่วนสาเหตุที่หยางซีห่าว ได้มาลงงานที่แปลงนานั้นเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสามเดือนก่อน หยางซีห่าวที่เป็นทหารได้ลาออกกลับมาที่บ้าน เพราะได้รับบาดเจ็บกลับมา แล้วมาเจอกับภรรยาตัวเองเล่นชู้กับชายคนอื่น ตอนเขากลับมา และต้องมาเจอกับภรรยาที่ไม่สนใจไม่ใส่ใจลูก มัวแต่เอาเวลามาแต่งตัวสวยแล้วออกไปข้างนอกทุกวัน จนเมื่อเขาตามไปดู เลยได้เห็นกับตาตัวเองว่าภรรยาของเขามีคนอื่น พอเขากลับถึงบ้านเขาขอหย่าทันที โดยไม่สนใจเสียงคัดค้าน เขาจะเป็นคนดูแลลูกสาวตัวน้อยเอง จากวันนั้นจนถึงวันนี้ก็เป็นเวลาสามเดือนกว่าแล้ว

        ด้วยตัวของหยางซีห่าวเอง ไม่ได้รักใคร่ตัวภรรยาตั้งแต่แรก ภรรยาคนนี้เขาแต่งงานด้วยเพราะเป็นหลานสาวทางบ้านของฝั่งแม่เลี้ยงของเขา แม่เลี้ยงเขาเป็นคนจัดการเรื่องงานแต่งให้ เขาลากลับมาเพียงแค่แต่งงานเท่านั้น เขาเขาหอกันแค่เพียงคืนเดียว หลังจากนั้นเขาก็กลับไปค่ายทหารเพื่อปฏิบัติภารกิจด่วน

        เขามารู้ว่าภรรยาเขาท้องก็ตอนที่แม่เลี้ยงเขาเขียนจดหมายบอกให้ส่งเงินกลับมามากกว่าเดิมที่เคยส่ง จากนั้นเขาก็ติดภารกิจและไม่ได้กลับบ้านมาสองปีเต็มๆ จนหยางลี่มี่เกิดมาก แต่ตัวเขานั้นก็ได้ส่งเงินเดือนมาให้ตลอดทุกเดือน ไม่มีเดือนไหนที่เขาขาดส่งเลยสักเดือน ถึงเขาจะไม่ได้อยู่ตอนลูกคลอดเขาแต่รักลูกสาวของเขามาก

        กลับมาที่ปัจจุบัน

        “ซินซิน พี่ลืมแนะนำน้องนี่คือพี่หยางซีห่าวหรือจะเรียกพี่ซีห่าวแบบพี่ก็ได้” เขาหันหน้าไปบอกน้องสาว พร้อมกันหันไปหาซีห่าวแล้วก็เอ่ยแนะนำ

        “พี่ซีห่าวครับนี่คือจางเย่วซินน้องสาวของผมครับ”

        “สวัสดีครับ/สวัสดีค่ะ”

        “พี่ไม่ต้องทำหน้าสงสัยครับพี่ พี่อาจจะไม่เคยเห็นเธอเพราะปกติซินซินไม่ค่อยจะออกจากบ้านไปไหนหรอกนอกจากตอนที่ยังเรียนคือไปแค่ที่โรงเรียนแล้วก็ที่บ้านบวกกับเธอพึ่งจะหายป่วยด้วย เลยไม่ค่อยมีใครจะเห็นเธอซักเท่าไหร่ยิ่งเป็นที่แปลงนานี้ เธอแทบจะไม่มาเลยครับ” จางห่าวอู๋บอกออกไปเมื่อเขาเห็น หยางซีห่าว คิ้วชนกันแสดงอาการสงสัย

        “แล้วนี่ ลี่มี่ ต้องมาทำงานด้วยเหรอคะพี่ซีห่าว น้องตัวแค่นี้เอง”

        “ไม่ใช่หรอก วันนี้ลี่มี่เกิดอาการงอแงง ขอตามมาด้วย ผมเลยต้องพามาด้วย” เขาต้อบข้อสงสัยของ จางเย่วซิน

        “แล้วช่วงบ่ายนี้ละค่ะ จะทำยังไง ลี่มี่พึ่งจะ 2 ขวบกว่าเองเด็กอายุเพียงแค่นี้ต้องนอนกลางวันด้วยนะคะ เอาอย่างนี้ไหมพี่ไว้ใจฉันรึปล่าว เดี๋ยวฉันจะดูแลลี่มี่ให้เองเอง พอพวกพี่เลิกงาน พี่ซีห่าวก็ไปรับลี่มี่ที่บ้านไปพร้อมกับพี่ใหญ่เลย เอาแบบนี้แหละเนอะ จบค่ะ” เธอพูดความต้องการของเธอเสร็จ เธอก็สรุปเอง ตกลงเอง โดยที่เธอไม่ขอคำตอบ ส่วนสองหนุ่มนั่งมองตากับปริบๆ ใครจะไปเถียงหรือพูดทันเธอละ เธอเล่นพูดเอง สรุปเองซะงั้น

        “ไปค่ะ ลี่มี่ ไปบ้านพี่สาวกัน ลี่มี่หนูต้องนอนกลางวันด้วยนะคะ อยู่ที่นี่แดดร้อน เดี๋ยวไม่สบาย ดูซิ มอมแมมหมดแล้วเนี่ย” เธอพูดเสร็จจัดการเก็บของ แล้วก็อุ้มลี่มี่ พาเดินออกมาจากสองหนุ่มทันที เหมือนเธอจะกลัวว่า ใครจะมาขโมยหนูน้อยลี่มี่ ไปจากอ้อมกอดเธออย่างนั้น

เมื่อเธอเดินออกไปแล้ว จางห่าวอู๋ หันไปมอง หยางซีห่าว พร้อมกับพูดขึ้นว่า

        “พี่ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ซินซินเธอดูแลได้ไม่ต้องเป็นห่วง และผมต้องขอโทษด้วยที่น้องสาวของผมทำเหมือนขโมยลูกสาวพี่กลับไปบ้าน หึหึ”

        “ไม่หรอกพี่กลัวว่าลี่มี่จะกวนเธอนะซิ นายบอกว่าเธอพึ่งจะหายป่วยไม่ใช่เหรอ”

        “ผมว่า เธอสามารถพูดจนเราไม่สามารถแทรกได้ และยังขโมยลี่มี่กลับบ้านไปได้ ผมว่าเธอคงหายป่วยแล้วละ” จากนั้นทั้งสองคนเอนลงนอนเอาแรงก่อนที่จะมีเสียงแตรดังขึ้นในช่วงบ่าย

        เมื่อจางเย่วซิน พา หยางลี่มี่ มาถึงบ้าน เธอก็ได้เดินไปเตรียมน้ำเพื่อมาเช็ดตัวให้เด็กน้อย

        “ลี่มี่รอพี่สาวแป๊บนึงนะ พี่สาวจะหาชุดให้เปลี่ยน” จากนั้นเธอได้เดินเข้าไปในห้องเปิดตู้เสื้อผ้า ทำเป็นหยิบชุดเด็กผู้หญิงออกมาจากในตู้ทั้งๆ ที่ความจริงแล้วเธอหยิบออกมาจากมิติ

        “ลี่มี่จ๊ะ มาค่ะ มาปะแป้งหอมหอมแล้วเปลี่ยนชุดใหม่กันดีกว่าค่ะ” เธอกวักมือเรียกเด็กน้อยที่นั่งรอเธอที่ห้องโถง

        “ชุดสวยจังเลยค่ะพี่สาว พี่สาวให้หนูจริงๆ เหรอค่ะ” เธอเห็นว่าชุดนั้นสวยมากจริงๆ เด็กน้อยจึงได้ถามออกไป พอเธอได้คำว่าว่าพี่สาวคนสวยให้เธอจริงๆ เธอก็ร้องให้ดีใจ แต่จางเย่วซิน เห็นน้ำตาของเด็กน้อย เธอรีบถามเด็กน้อยพร้อมกับรีบกอดเธอทันที

        “ลี่มี่ หนูเป็นอะไรค่ะ ร้องให้ทำไม ไหนหนูบอกพี่สาวซิค่ะ” เธอถามเด็กน้อยออกไป พร้อมทั้งเอามือลูบหลังเด็กน้อยไปด้วย ยิ่งทำให้ หยางลี่มี่ ร้องให้หนักกว่าเดิม

        ด้วยตัวลี่มี่เองไม่เคยได้รับอ้อมกอดที่อบอุ่นจากแม่ของเธอหรือคนในครอบครัวคนอื่นๆ เลย นอกจากพ่อของเธอแล้ว ก็มีพี่สาวคนสวยนี่แหละที่กอดเธออย่างเต็มใจ ถึงเธอจะอายุแค่สองขวบกว่าๆ เธอก็สามารถรับรู้ได้ว่าใครจริงใจกับเธอบ้าง

        “ไม่มีอะไรหรอกค่ะพี่สาว หนูแค่ดีใจค่ะ” เธอตอบออกไปพร้อมรอยยิ้ม

        “ไม่ร้องแล้วนะคนเก่ง เปลี่ยนชุดเสร็จแล้วไปนอนที่ห้องพี่สาวกันดีกว่านะคะ เดี๋ยวพี่สาวจะชงนมให้กิน เพราะเด็กน้อยต้องกินนมจะได้โตเร็วๆ เข้าใจไหมค่ะ” พูดจบเธอได้เปลี่ยนชุดให้หยางลี่มี่พร้อมกับชงนมให้ดื่ม จากนั้นจึงพาไปนอน

        หลังจากที่ หยางลี่มี่ ตัวน้อยได้นอนหลับแล้วเย่วซินจึงได้เดินออกมาที่หลังบ้านเพื่อที่จะดูแปลงผัก ว่าเธอยังสามารถปลูกผักหรือปลูกอะไรเพิ่มเติมอะไรได้บ้าง เพราะถ้าหากเธอไม่ปลูกผักเลยกลัวจะมีคนสงสัยว่าบ้านของเธอเอาอาหารมาจากไหน

        จากที่สำรวจพื้นที่เรียบร้อยแล้ว จึงได้กลับเข้ามาในห้องนอน เมื่อเห็นว่า ลี่มี่ตัวน้อยยังนอนหลับอยู่ เธอได้นั่งมองเด็กน้อยแล้วคิดว่าทำไม ลี่มี่จึงได้ออกมาที่คอมมูนกับพ่อของเธอ แล้วแม่ของเด็กไปไหน จากอาการที่เด็กน้อยร้องให้จนตัวโยนนั้นอีก หมายความว่าอะไรกันแน่ เด็กน้อย อายุจะสามขวบแล้ว แต่ตัวกลับผอมแห้งยิ่งกว่าเด็กสองขวบ

        “เฮ้อ ยิ่งคิดยิ่งสงสัย พี่ใหญ่กลับมาค่อยถามดีกว่า” จากนั้นจางเย่วซิน เดินเข้าครัวทำอาหารรอทุกคนกลับมากินกันช่วงเย็น

*** ขอบคุณรี้ดทุกคนที่เข้ามาอ่าน เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกของไรท์ผิดพลาดประการใดสามารถติชมได้นะคะ***