[จบ] ปลดล็อคระบบแพทย์มือใหม่ยอดอัจฉริยะ

บทที่ 40 ถูกวิพากษ์วิจารณ์

วันรุ่งขึ้น

ตอนที่อิงชื่อจ้งกำลังยืนรอลิฟต์ตรงแผนกผู้ป่วยนอก ยังนึกถึงสิ่งที่เฉินฟาพูดกับตัวเอง เรื่องปัญหาชีวิตส่วนตัวของหานชิงอวี่

ว่ากันตามเหตุผลแล้ว เรื่องแบบนี้มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเขาเลย หานชิงอวี่ไม่ใช่คนในแผนกของตัวเองด้วยซ้ำ แม้ว่าจะอยากเข้าไปยุ่ง ก็ควรต้องเป็นหัวหน้าของพวกเขาไปเตือนด้วยความหวังดี

ในทุก ๆ เรื่อง จะทำอะไรก็ต้องค่อยเป็นค่อยไป อย่าให้เป็นเพราะพฤติกรรมของตัวเองมาส่งผลกระทบที่ไม่ดีต่อโรงพยาบาล

ส่วนสิ่งที่เขาไม่ได้สนใจก็คือ ที่ด้านหลังของเขามีสายตานับถือกำลังจับจ้องมาที่ตัวเองอยู่

เยี่ยเจียอี๋ที่ใส่แว่นทรงกลมกรอบดำขอบหนา ในเวลานี้กำลังยืนอยู่ข้างหลังอิงชื่อจ้ง สายตาจับจ้องที่เทพบุตรของตัวเองอย่างร้อนแรง เป็นนักเรียนนอกกลับมาทั้งยังหล่อเหลาอีก อิงชื่อจ้งคงจะเป็นสเปคในฝันของตัวเองแน่ ๆ

ที่เธอทะเลาะกับหานชิงอวี่เมื่อวาน นอกจากเรื่องตรวจเช็กอาการคนไข้แล้ว ยังมีเรื่องตอนกลางวันที่เธอรู้มาว่าอีกฝ่ายได้ทะเลาะกับอิงชื่อจ้งเทพบุตรของตนตรงทางเดินอยู่นานสองนาน

ในเมื่อเป็นแบบนี้ เดิมทีเยี่ยเจียอี๋ที่ความประทับใจต่อหานชิงอวี่ไม่ดีนัก พอได้ยินว่าชายหนุ่มกล่าวโทษตัวเอง ก็ยิ่งโกรธมากขึ้นอีก

อย่างเช่นตอนนี้ ที่หานชิงอวี่แค่ยืนอยู่ข้างหลังเธอเฉย ๆ มันก็มากพอที่ทำให้โมโหแล้ว

การที่เธอจะได้อยู่กับเทพบุตรในลิฟต์ตามลำพังมันยากมากที่จะเกิดขึ้น แต่ตอนนี้ดันมีตัวซวยเข้ามาขั้นกลางระหว่างเธอกับเทพบุตรในฝันเสียได้

หานชิงอวี่ก็เห็นเยี่ยเจียอี๋ที่อยู่ตรงหน้า ทว่าปกติแล้วเขาเองก็ไม่ค่อยได้พูดคุยกับผู้หญิงมากเท่าไหร่นัก ดังนั้นจึงปล่อยไปแบบนี้

ติ๊ง!

ในที่สุดลิฟต์ก็มาถึง เวลานี้นี่คือลิฟต์รอบสุดท้ายสำหรับไปทำงาน ถ้ารอลิฟต์รอบต่อไป ก็น่าจะไปสายแล้ว

ดังนั้นในลิฟต์นี้จึงเห็นได้ชัดว่ามันค่อนข้างอ้างว้างไร้ผู้คน มีเพียงแค่พวกเขาสามคนเท่านั้น

เยี่ยเจียอี๋ชิงเข้าไปในลิฟต์ก่อน แล้วหันไปพูดกับอิงชื่อจ้งที่อยู่ข้าง ๆ

“สวัสดีค่ะ จะไปชั้นไหนคะ?”

น้ำเสียงนั้นอ่อนหวานและน่ารัก ทั้งยังเต็มไปด้วยความอ่อนโยนด้วย ทำให้หานชิงอวี่ค่อนข้างสงสัย ว่าคนตรงหน้านี้ใช่เพื่อนร่วมงานใบหน้าเย็นชาที่ทะเลาะกับตัวเองเมื่อวานหรือเปล่า

อิงชื่อจ้งตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่น่าดึงดูดโดยไม่รู้ตัว

“ชั้นสี่ครับ ขอบคุณครับ”

ความจริงแล้วมีหรือที่เยี่ยเจียอี๋จะไม่รู้ว่าห้องทำงานของอิงชื่อจ้งอยู่ชั้นสี่ แต่เธอแค่อยากจะใช้โอกาสนี้พูดคุยกับเทพบุตรของตัวเองสักหน่อยเท่านั้นเอง

เดิมทีหานชิงอวี่ก็ไม่ได้สนใจอะไร แต่ตอนที่กำลังจะก้าวขาเข้าลิฟต์ไปนั้น กลับพบว่ามีบัตรงานตกอยู่อีกด้าน

เขาจึงก้มลงไปเก็บโดยไม่รู้ตัว แต่กลับพบว่าเวลานี้เยี่ยเจียอี๋ได้กดปิดประตูลิฟต์ไปแล้ว

ประตูลิฟต์ปิดไปอย่างช้า ๆ ต่อหน้าต่อตาเขา หานชิงอวี่อยากจะยกมือขวางไว้ แต่ผลกลับพบว่าไม่ทันแล้ว

หลังจากกดลิฟต์เสร็จ เยี่ยเจียอี๋ก็ถอยไปอยู่ด้านหลังของอิงชื่อจ้ง แล้วแลบลิ้นปลิ้นตาใส่หานชิงอวี่

กระทั่งหลังจากลิฟต์ปิดไป เธอก็แอบเหลือบมองเทพบุตรของตัวเองบ้างเป็นครั้งคราว ดื่มด่ำกับโลกของสองเราอันแสนสั้นนี้

กระทั่งถึงห้องทำงานของคลินิกผู้ป่วยนอก เห็นว่าเจิ้งอวิ๋นนั่งอยู่ข้างใน เยี่ยเจียอี๋ก็มองนาฬิกาข้อมือของตัวเองเงียบ ๆ และลอบถอนหายใจโล่งอก

หนึ่งนาที

เหลือเวลาเข้างานอีกแค่หนึ่งนาที

แต่ผ่านไปครู่หนึ่ง หานชิงอวี่ก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้าประตูมา แค่มองก็รู้แล้วว่าขึ้นบันไดมา

วิ่งจนหอบแต่ก็ยังสาย เยี่ยเจียอี๋แอบหัวเราะหานชิงอวี่อยู่ในใจ

ในเวลานั้นเอง ในที่สุดเจิ้งอวิ๋นก็ปิดหนังสือการแพทย์เล่มหนาตรงหน้าของตัวเอง แล้วยืนขึ้นหันมามองทั้งสองคน

หานชิงอวี่ถูกสายตานี้มองมาก็รู้สึกผิด แต่เยี่ยเจียอี๋กลับมีท่าทางมั่นอกมั่นใจ พลางเหลือบมองหานชิงอวี่อย่างภาคภูมิใจ

ดูท่าทางวันนี้จะมีคนถูกสั่งสอนแล้วล่ะ

ผลก็คือ เวลานี้เจิ่งอวิ๋นกลับพูดหน้านิ่ง ๆ

“วันแรกของการเข้างานอย่างเป็นทางการ พวกคุณทั้งสองคนไม่มีใครผ่านเลย”

เยี่ยเจียอี๋รูม่านตาเบิกกว้าง แล้วค่อย ๆ เอ่ยปากอย่างประหลาดใจ

“ผู้อำนวยการคะ ฉันเข้าห้องทำงานตรงเวลานะคะ！”

แม้ว่าตอนที่ต้องเผชิญหน้ากับเทพบุตรของตัวเองจะดูค่อนข้างขี้อาย แต่ในเวลาปกติ เธอเป็นประเภทที่พูดจาตรงไปตรงมา ดังนั้นพวกเรื่องที่ไม่ยุติธรรม จะไม่มีทางได้เกิดขึ้นกับตัวเธอเด็ดขาด

เจิ้งอวิ๋นสีหน้าเคร่งขรึม พลางเอ่ยปากถามออกไปอย่างเรียบ ๆ

“ไหนบัตรงานล่ะ?”

เมื่อผู้อำนวยการพูดแบบนี้ เยี่ยเจียอี๋ก็ก้มหน้ามองที่หน้าอกของตัวเอง

เห็นตรงหน้าอกชุดกาวน์ ที่เดิมทีควรจะเป็นบริเวณที่มีบัตรงานติดอยู่ ตอนนี้กลับว่างเปล่า

เยี่ยเจียอี๋เห็นดังนั้น ในใจก็ตื่นตระหนกเล็กน้อย

เธอจำได้แม่นว่าตอนที่มาถึงหน้าโรงพยาบาลขณะที่ตัวเองเปลี่ยนชุดกาวน์อยู่นั้น ก็ติดบัตรงานไว้ตรงหน้าอกแล้ว แต่ผลกลับกลายเป็นว่าตอนนี้มันไม่มี

แต่ทันใดนั้น หานชิงอวี่ก็พูดขึ้นมาเรียบ ๆ

“อยู่ที่ผม”

พูดแล้วก็เอาบัตรงานของเยี่ยเจียอี๋มาวางไว้บนโต๊ะ

เยี่ยเจียอี๋สีหน้าดูดุขึ้นมาทันที

“เห้ย บัตรงานของฉันไปอยู่ที่คุณได้อย่างไร คงไม่ใช่ว่าตั้งใจจะใส่ร้ายฉันหรอกนะ?”

ตัวเธอเป็นคนตัวเล็ก หน้าตาก็ค่อนข้างน่ารัก พอจู่ ๆ มาทำท่าทางดุแบบนี้ ก็ให้ความรู้สึกเหมือนแมวน้อยขู่ ทำให้รู้สึกแปลก ๆ

หานชิงอวี่ถอนหายใจอย่างจนใจ แล้วพูดเสียงอ่อน

“ก็ไม่รู้ว่าใครทำบัตรงานของตัวเองตกตรงหน้าลิฟต์ ผมก็ต้องทำเรื่องดี ๆ แบบที่ต้องฝืนทำไป”

“แต่กลับกลายเป็นว่ามีคนกดปิดลิฟต์ไปเพื่อที่จะได้ดื่มด่ำกับโลกที่มีสองเรากับเทพบุตรของตัวเอง”

“ทำให้สุดท้ายผมทำได้แค่ต้องวิ่งขึ้นมาเอง ถึงแม้ว่าจะเหนื่อยหอบ แต่สุดท้ายก็ยังมาสายอยู่ดี เห้อ ผิดหวังจัง”

คำพูดของหานชิงอวี่ทำเอาเยี่ยเจียอี๋หน้าแดงเล็กน้อย

เมื่อสักครู่นี้ ดูเหมือนว่าเธอก็เห็นว่าตรงข้างถังขยะหน้าลิฟต์จะมีบัตรงานอยู่จริง ๆ เดิมทีคิดอยู่ว่าใครกันมาทำตกอยู่ที่ถังขยะตรงนั้น แต่ก็ไม่ได้ไปสนใจอะไร

ทว่าคิดไม่ถึงเลยว่าบัตรใบนั้นจะเป็นบัตรงานของตัวเอง!

เยี่ยเจียอี๋ได้ยินหานชิงอวี่พูดแบบนี้ก็แทบจะมุดแผ่นดินหนีทันที แต่เพราะว่าตอนนี้ยังอยู่ในห้องทำงาน เธอจึงทำได้เพียงแค่พูดกับหานชิงอวี่ตรงหน้าด้วยเสียงต่ำ

“ขอบคุณ”

เมื่อเห็นว่าเรื่องนี้มีสาเหตุอื่นด้วย เจิ้งอวิ๋นจึงเปลี่ยนจุดสนใจ

เดิมทีวันนี้อยากจะวิจารณ์หานชิงอวี่สักหน่อยเรื่องความตรงต่อเวลา เพราะว่าบนโต๊ะผ่าตัด เวลาคือชีวิตเลยจริง ๆ ถ้าแม้แต่เวลาที่เป็นพื้นฐานที่สุดยังไม่สามารถควบคุมเองได้ ถ้าในอนาคตเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นมาในห้องผ่าตัดเพราะเรื่องเวลาจะทำอย่างไร?

แต่ตอนนี้ เขาอยากจะวิจารณ์เยี่ยเจียอี๋ให้หนักสักหน่อย

เพราะว่านี่มันเป็นปัญหาที่เกี่ยวข้องกับการทำงานเป็นทีม ตอนนี้หานชิงอวี่กับเยี่ยเจียอี๋เป็นเพื่อนร่วมงานกันในแผนก หากถึงวันที่ต้องมีการผ่าตัดขึ้นมา ก็ต้องร่วมมือกันทำงาน ต้องสามัคคีเพื่อให้งานสำเร็จ

แต่ดูจากท่าทีของเยี่ยเจียอี๋แล้ว พวกเขาในตอนนี้ไม่ได้มีความรู้สึกในการเป็นทีมเดียวกันเลย

จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ได้อย่างไร

ในทางตรงกันข้าม อย่างน้อยวันนี้หานชิงอวี่ก็มีท่าทีที่ดีมากต่อด้านนี้

ดังนั้นเจิ้งอวิ๋นจึงหันไปคุยกับเยี่ยเจียอี๋อยู่เป็นเวลานาน ในที่สุด จากการแนะนำของเจิ้งอวิ๋น เธอก็พูดขอโทษกับหานชิงอวี่ไป

แต่ผ่านไปสักพัก เธอก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ แล้วมองไปทางหานชิงอวี่ที่นั่งอยู่ที่โต๊ะด้านหลังของตัวเอง

นี่ เขาไม่ได้จงใจให้เป็นแบบนี้ใช่ไหม?