ตอนที่ 14 มาถึงหมู่บ้านตระกูลจ้าว (2)
ตอนนี้เป็่ชุนเฟิน[1]เดิมทีก็เป็่เวลาดีที่เหมาะแก่การดำนาอยู่แล้วแต่เนื่องด้วยเหตุการณ์เด็กหายสาบสูญนี้ ทำให้ผู้คนแตกตื่นหวาดกลัวไม่เพียงในที่นาเท่านั้น ยามนี้บนท้องถนนก็แทบไม่มีเงาคนให้เห็น
หลินเฉินเดินไปอีกสองสามก้าวทว่ายังเดินไปได้ไม่ไกลเท่าไรก็มีเสียงเด็กร้องไห้ดังขึ้นกะทันหันเสียงร้องนั้นดังไม่หยุด ก้องกังวานเป็อย่างมาก
เขาชะงักฝีเท้าเล็กน้อย ในใจกลับสับสนงุนงงไปหมดนี่มันเื่อะไรกัน หากมันหนักหนาสาหัสเช่นที่เขียนเล่ามาในจดหมายเหตุใดป่านนี้ถึงยังมีเสียงเด็กร้องไห้ได้อีกเล่าในขณะที่เขากำลังครุ่นคิดอยู่นั้น ฉือม่อก็ลากแขนเขาเบาๆพลางชี้มือไปยังทิศทางหนึ่ง “อาจารย์ ดูสิขอรับ”
หลินเฉินมองไปตามทิศทางที่ฉือม่อชี้เขาเห็นต้นไม้ต้นหนึ่งที่ใหญ่มาก ใหญ่สุดๆ กิ่งก้านแข็งแรงอุดมสมบูรณ์ถึงขั้นแบกผืนฟ้าเอาไว้ได้กว่าครึ่งเลยทีเดียวสิ่งที่ดึงดูดความสนใจเขากลับเป็เด็กน้อยที่กำลังร้องไห้โยเยอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่นั้น
ฉือม่อเห็นดังนั้นก็รีบเดินเข้าไปหาเด็กน้อยหลินเฉินยืนครุ่นคิดอยู่กับที่ชั่วครู่ จากนั้นก็เดินตามไป
เด็กน้อยร้องไห้ราวกับเ็ป ใบหน้าเล็กเลอะไปด้วยน้ำมูกมองแล้วไม่รื่นตาเอาเสียเลย ฉือม่อยื่นมือไปลูบหลังอีกฝ่ายเบาๆอย่างอดไม่ได้และเอ่ยถามขึ้น “หนูน้อย ทำไมเ้าถึงมาอยู่ที่นี่คนเดียวเล่า”
เด็กน้อยคนนั้นร้องไห้ พลางยกมือน้อยๆ ขึ้นปาดเช็ดน้ำตาเอ่ยเสียงสะอื้น “พี่ชาย ข้าหาท่านพ่อไม่เจอขอรับ”
“งั้นเ้ารู้หรือไม่ว่าพ่อตัวเองอยู่ที่ไหน” ฉือม่อนั่งยองๆลง ถามขึ้นอย่างอ่อนโยนเป็มิตร
เมื่อเด็กน้อยคนนั้นได้ยินก็เงยหน้าเล็กๆ ขึ้นจากนั้นก็หันไปมองชายหนุ่มชุดขาวด้านหลังฉือม่อ จ้องเขม็งไม่วางตาน้ำมูกน้ำตาพลอยหยุดไหลไปด้วย ก่อนขยับขาน้อยๆ โผเข้าไปหาหลินเฉินพลางร้องเรียกด้วยน้ำเสียงหวานชื่น “พี่ชายเทพเซียนขอรับ”
ฉือม่อเห็นสีหน้าอาจารย์มืดมนขึ้นเรื่อยๆก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติขึ้นมาฉับพลัน จึงรีบลากตัวเด็กคนนั้นออกมาจากหลินเฉินเด็กน้อยเบ้ปากเหมือนจะไม่ยินยอม
เด็กน้อยพยายามจะโผเข้าไปหาหลินเฉินอีกครั้งกลับถูกฉือม่อฉุดเอาไว้ ฉือม่อพูดกับเด็กคนนั้นอย่างจริงจัง “หนูน้อยเขาเป็อาจารย์ของข้า อาจารย์ข้าไม่ชอบให้ใครมาแตะเนื้อต้องตัวโดยพลการน่ะ”
เด็กน้อยใเพราะสีหน้าจริงจังของฉือม่อจนแผดเสียงร้องไห้ขึ้นมาอีกครั้งทั้งยังมิวายพูดพึมพำไม่หยุดปาก “พี่ชายคนนี้นิสัยไม่ดี นิสัยไม่ดี! ข้าจะไปหาพี่ชายเทพเซียนข้าจะไปหาพี่ชายเทพเซียน...”
ฉือม่อลำบากใจมาก จึงหันไปมองหลินเฉินอีกฝ่ายเพิ่งจัดแจงเสื้อผ้าที่เด็กน้อยโผเข้ากอดกะทันหันจนยับยู่ยี่ให้เรียบตึงเสร็จเวลาอยู่ข้างนอกแบบนี้ ผู้าุโหลินเฉินนั้นให้ความสำคัญแก่ภาพลักษณ์มาก
เขาเหลือบมองเด็กน้อยคนนั้นทีหนึ่ง พลางเอ่ยเสียงเรียบ“ปล่อยตัวเขาลงเถิด”
“อาจารย์ แต่ว่า...” ฉือม่ออยากจะพูดอะไรทว่าสุดท้ายก็ได้แต่เงียบไป
หลินเฉินมองออกว่าฉือม่อกังวล จึงพูดปลอบ “ไม่เป็ไรฟังที่อาจารย์พูด ปล่อยตัวเขาลง”
ฉือม่อวางตัวเด็กคนนั้นลงอย่างเชื่อฟังเมื่อเด็กคนนั้นเท้าเหยียบพื้นแล้ว ก็คิดจะโผเข้าไปซบหลินเฉินทันทีทว่าหลินเฉินได้เอี้ยวตัวหลบ เด็กน้อยเลยโผเข้าใส่ความว่างเปล่าหน้าจมดินไปในทันใด
ในตอนนั้นเองก็มีเสียงเรียกหาอย่างร้อนรนดังขึ้นมาจากที่ไกลๆ“เสียวเป่า เสียวเป่า...”
เมื่อเด็กชายได้ยินเสียงร้องเรียกก็เงยหน้าขึ้นเสียงเล็กแหลมเจื้อยแจ้วขานตอบ “ท่านพ่อ ข้าอยู่ตรงนี้!”
จ้าวไคฝูได้ยินเสียงลูกตัวเองก็รีบเข้ามาหาเขาอุ้มเสียวเป่าขึ้นจากพื้น พูดด้วยน้ำเสียงร้อนรนโมโห“ใครใช้ให้เ้าวิ่งเพ่นพ่าน ไม่รู้หรือไรว่าข้างนอกมันอันตรายแค่ไหนถ้าเ้าเป็อะไรขึ้นมา จะให้พ่อไปบอกแม่ของเ้าที่อยู่บน์ว่าอย่างไร...”
เสียวเป่าขดตัวอยู่ในอ้อมกอดจ้าวไคฝู เอื้อมมือน้อยๆขึ้นไปลูบหน้าอีกฝ่าย ก่อนเอ่ยเสียงอ่อน “ท่านพ่อ ท่านไม่ต้องเสียใจไปนะท่านพ่อดูสิ ข้าเจอพี่ชายเทพเซียนด้วย...”
พอได้ยินเสียวเป่าพูดแบบนี้จ้าวไคฝูถึงค่อยสังเกตเห็นว่าด้านข้างยังมีคนยืนอยู่อีกสองคน
สองคนนั้นดูไม่ธรรมดาเลยชายหนุ่มชุดขาวที่อยู่ด้านหน้านั้นหล่อเหลาสง่างามราวกับเทพ์ส่วนเด็กหนุ่มที่อยู่หลังกายเขานั้นผิวขาวนวลผ่องใส หน้าตางดงามเปล่งปลั่งให้ความรู้สึกเหมือนผู้ยิ่งใหญ่ทัดฟ้าเลย
สองคนนี้ล้วนไม่ใช่สามัญชน
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/270f92ed871ddcac593159d4b48f26a8
[1] ่ชุนเฟิน เป็่กลางฤดูใบไม้ผลิ โดยใน่นี้พฤกษานานาพันธุ์พรรณและพืชผลจะงอกงามได้ดีเนื่องจากอากาศอบอุ่นมากขึ้น เริ่มมีฝนโปรย จึงเป็่เวลาที่ดี เหมาะแก่การเพาะปลูกได้อย่างเต็มที่
![[นิยายแปล] Naughty Queen! ยัยตัวแสบขอเกิดใหม่ มัดใจคุณพ่อซุปตาร์ ★](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1769914722_39971644.webp)
17K
