"คุณชายอย่าลืมผ้าคลุม"
หลิงอี้รู้ว่าคุณชายไม่เข้ากับอากาศเย็นจึงรีบหยิบผ้าคลุมและวิ่งตามคุณชายของเขาไป
ตำหนักไท่จื่อ (หลงลู่เอิน องค์รัชทายาท)
ชายนุ่งอาภรณ์สีดำนิลทึบ ยากที่จะหยั่งรู้ถึงความรู้สึกภายใต้ใบหน้าอันเ็า ดวงตาเย็นะเืราวกับน้ำแข็งรอบห้องเขาตกแต่งไปด้วยของอันหรูหราสมกับเป็ตำหนักไท่จื่อ เขาถือฏีกาอยู่ในมือและอ่านมันอย่างไม่สนว่าใครจะมาเยือน ณ ที่แห่งนั้น
"องค์รัชทายาทจะเสวยข้าวเลยหรือไม่เพคะ"
หญิงสาวรับใช้หน้าตาใสซื่อมือสั่นระริ้กเกรงกลัวต่ออำนาจไท่จื่อและเกรงกลัวต่อความคิดภายใต้ใบหน้าอันไร้คำพูดและสีหน้า แต่ถึงกระนั้นด้วยใบหน้างดงามดั่งภาพวาดวาดเป็ที่หมายตาแก่องค์หญิงหลายเทพธิดาใน์
"องค์รัชทายา...ท.....เพคะ"
เขาไร้ซึ้งการหันมองใบหน้าสาวรับใช้น้อยหน้าตาน่ารักและยังคงไม่มีทีท่าจะตอบโต้เลยแม้แต่น้อย
"ไม่ต้อง...เตรียมผ้าคลุมให้ข้า...ข้าจักไปตำหนักฮองเฮา"
หลงลู่เอินตอบด้วยใบหน้าเรียบนิ่งและวางฏีกาภายในมือตนและยืนขึ้นด้วยท่าทีของบุรุษชายที่ถูกเลี้ยงด้วยการสั่งสอนพฤติกรรมการยืน นั่ง นอน เดิน พูด และเขียน
"เพคะองค์รัชทายาท"
หญิงสาวรับใช้ตอบโดยทันทีพร้อมหยิบชุดคลุมปักร้อยด้วยรูปัสง่างาม สวมให้แก่หลงลู่เอิน
ตำหนักฮองเฮา (ฮองเฮา)
สถานที่หรูอร่ามด้วยทองคำเลื่อมระยิบระยับ สตรีหญิงสูงวัยท่านหนึ่งกิริยานอบน้อมรินชาร้อนลงถ้วยชาด้วยท่าทีเรียบนิ่งเธอยกถ้วยชามอบแก่สตรีสาวองค์เครื่องยศหนักอึ้ง ใบหน้าสตรีสาวซีดเซียวไร้ความสุขมีเพียงแต่ความกังวล ร่างกายเสมือนคนไม่ได้หลับนอนค่อนข้างจะหลายคืน
"....เห้อ...ข้าจะไปเดินเล่นที่สวนเมฆาไร้แดนสักหน่อย"
สตรีสาวยืนด้วยท่าที่อ่อนแรงพึงยืนหยัดอย่างสง่าผ่าเผยทำให้เธอเปรียบดั่งเทพมารดาแห่ง์แม้เธอจะอ่อนแรงเพียงใดแต่ด้วยกิริยาท่าทีต่างๆนั้นทำให้กลบเกลื่อนความเหนื่อยและอ่อนแรงไปได้มากเสียทีเดียว
"ฮองเฮาเพคะ ผ้าคลุมเพคะ"
หญิงรับใช้สามถึงสี่เดินกรูเรียงรายเป็รูปแถวถือผ้าคลุมสวมแก่ฮองเฮาหญิงรับใช้สองคนเดินตามข้างคอยถือเครื่องชา หญิงรับใช้อีกหลายสิบคนเรียงแถวตอนลึกเดินอย่างเป็ระเบียบ พร้อมกับฮองเฮาที่เดินอยู่ตรงกลางแถวอย่างสง่าผ่าเผยด้วยร่างกายบางริบ
สวนเมฆาไร้แดนคือสวนไร้ผืนดินมีเพียงเมฆหมอก สถานที่ ณ แห่งนั้นมีไว้ให้เพียงเหล่าทหารของเหล่าเทพรัตติกาลทำการฝึก ฮองเฮามักมามองชมดาวที่หอคอยเมฆา และตนมักจะคลายกังวลมากขึ้น
(หอคอยเมฆา)
ชายชุดขาวปลายชายอาภรพัดพริ้วเส้นผมพัดไปตามแรงลมบางๆ เยว่ชิงเซียนทำหน้าที่อย่างไม่บกพร่องเช่นเคย ่นี้เขามักรับรู้ถึงสัญญาณของดาวหายนะเข้าใกล้กับ์เก้าชั้นฟ้าแห่งนี้ แม้แต่กลิ่นอายของมารก็มักจะลอยมาขัดกับจมูกของเขาเองโดยไม่ทันตั้งตัว
"เ้าไปตรวจสอบที่หลังตำหนักไท่จื่อที"
เยว่ชิงเซียนรับรู้ถึงกลิ่นมารอย่างกังวลเขารับสั่งให้องค์รักษ์ตนออกปฏิบัติหน้าที่โดยทันที และทันใดที่หลิงอี้รับสารเสร็จเขาซึ่งรับรู้ถึงความนัยต์ที่เยว่ชิงเซียนรับสั่งและพลันเขาก็หายวับไปโดยทันทีอย่างไม่ลังเล
"กลิ่นมาร..."
เขาทอดถอนลมหายใจอย่างกังวลแต่เมื่อพลันนึกขึ้นได้ว่างานตนกำลังค่างค้างหน้าที่ภาระงานไว้ก็หุบเก็บความกังวลนั้นเสียและเผยรอยยิ้มบังคับทับดวงดาวอย่างรื่นรมย์
ถัดจากนั้นมีสตรีที่ทั่วทั้งดินแดน์ต่างก้มหัวมาเยือน ณ ที่แห่งนั้นอย่างคุ้นเคย
"ถวายบังคมฮองเฮา ข้าไม่รู้ว่าท่านจะมาจึงไม่ได้ตระเตรียมสถานที่ไว้ให้พร้อม ขอประทานอภัยแก่ฮองเฮา"
"ตามสบายเถอะท่านเทพรัตติกาล ข้าเพียงอยากดูดาวเท่านั้น"
ร่างกายบางเฉียบของฮองเฮาเป็ที่กงวลนักต่อดินแดน์ หลายวันก่อนหน้าเขาได้รับรู้ถึงภาระหน้าที่ที่องค์รัชทายาทนั้นต้องไปรับด่านเคราะห์แต่หารู้ไม่ว่าได้รับสิ่งใดระหว่างอัศนี๘ทิศ หรือ ด่านเคราะห์กรรมโลกมนุษย์ แต่ถึงได้สิ่งใดอย่างไรแล้วล้วนเป็หน้าที่ที่เขาควรพึงทำ
"ท่านเทพรัตติกาลท่านว่าดาวนำโชคสามารถนำโชคให้จริงหรือไม่"
"....ฮองเฮาเปี่ยมด้วยความสามารถดาวนำโชคนั้นนำโชคได้จริง แต่ใจนั้นต้องบริสุทธุิ์"
"ใจคนนั้นยากหยั่งถึงนักข้าว่าดาวนำโชคนั้นมีไปคงทำร้ายคนหลายสิบหมื่น"
"....ฮองเฮาท่านอยากดูดาวผีเสื้อหรือไม่"
"ดาวผีเสื้อ....ข้าเคยได้ยินอยู่บ้าง...ท่านเทพนั่นจะไม่ผิดกฏใช่หรือไม่"
"ท่านคือฮองเฮา ท่านต้องช่วยข้าแก้ต่างกับมหาเทพด้วยล่ะ"
เยว่ชิงเซียนเผยรอบยิ้มแสนงดงามราวกับสตรีใบหน้าสวยยืนตรงหน้ากับฮองเฮา ลมบางพัดผ่านใต้ชายผ้าปลิดปลิวพริ้วสไหว รูปหน้าดั่งภาพวาดนิมิตประนีตเป็อย่างดี
ฮองเฮายิ้มตอบตอบอย่างเอ็นดูเด็กชายตรงหน้า เขาก็เปรียบเสมือนลูกชายตนอีกหนึ่ง มารดาท่านเทพรัตติกาลเองก็เป็สหายรักของฮองเฮา ถึงแม้นจากลาลับไปภพหน้าที่แห่งหนใดสักแห่งเหมือนกับสายลมหลุดลอยเหมือนดอกท้อในยามฤดูดอกไม้ผลิก็ตาม แต่เหมือนเธอนั้นเองไม่เคยหายจางไปจากที่ใด ใบหน้าคุ้นเคยเยว่ชิงเซียนนั้นคล้ายเธอไม่มีผิด
"ฮองเฮา ท่านรู้หรือไม่ว่าดาวผีเสื้อนั้นเกิดจากสิ่งใด"
ฮองเฮาชะงักงันครู่หนึ่ง จึงนึกถึงเทพเซียนที่แต่งนิทานเื่ผีเสื้อคอยรัก ครั้งนั้นผีเสื้อได้อธิฐานยามราตรีขอให้คู่รักของเธอนั้นกลับมาแต่ไม่ทันได้กล่าวคำอธิฐานก็ขาดสิ้นหัวใจพอยามกลับเป็ิญญาละอองผีเสื้อมักจะปรากฏตัวต่อผู้คนที่ต่าง้าขอพร ทุกค่ำคืนิญญาผีเสื้อจะมอบพรให้กับหญิงสาวที่มาร่ำไห้ขอพรในยามราตรี
"เกิดจากนิทานใช่หรือไม่"
ฮองเฮาตอบคำถามบุรุษชายเบื้องหน้า
"ยามนั้นใครต่างก็บอกว่านั่นเป็เพียงนิทาน แต่นั่นก็ไม่คิดว่าจะมีอยู่จริง ยามนั้นที่ท่านเทพาพบกับผีเสื้อละอองที่โลกมนุษย์ก็นึกโมโหที่นางทำผิดกฏ์จึงจับนางไปเป็ข้าบริวาลจักรวาลดวงดาว นั่นจึงเป็ที่มาของดาวผีเสื้อ"
เร้นกายซ่อนภายใต้ดาวอ่อนแสง ยากเข้าถึงเพราะถูกลงทัณฑ์ ทั้งน่าสงสารและน่าเวทนาชีวิตภพหน้าจะมีโอกาสได้เกิดใหม่ก็หารู้ไม่
ปลายนิ้วมือบางตวัดปัดสายลม ชักชี้จุดดาวผีเสื้ออ่อนแสงนานนับสี่หมื่นปีที่ได้ทำการรับใช้ท่านเทพรัตติกาล
"เชิญฮองเฮา"
"ลำบากท่านเทพแล้ว"
"เป็สิ่งที่ข้าควรพึงทำ"
สักพักหนึ่งนับว่าไม่ไกลจากหอคอยมีชายสูงศักดิ์มองสตรีบนหอคอยอย่างอบอุ่น เขาย่างก้าวเดินขึ้นมายังบนหอคอยและรับรู้ถึงความหนักใจของฮองเฮา มหาเทพได้สบตากับท่านเทพรัตติกาลครู่หนึ่ง และท่านเทพก็เข้าใจความนัยต์ที่้าสื่อ เยว่ชิงเซียนก้มถวายขอทูลลาฮองเฮาและระหว่างนั้นฮองเฮาจึงแสดงท่าทีว่าเขาเข้าใจแล้ว เยว่ชิงเซียนเดินย่างอย่างสงบนิ่งตรงไปยังมหาเทพและกล่าวคำนับมหาเทพเช่นอาจารย์ท่านหนึ่งอย่างเคยชิน
"ถวายบังคมมหาเทพ"
มหาเทพพยักหน้าเป็การตอบกลับ
"มหาเทพมีสิ่งใด้าเพิ่มหรือ"
"อือ มันก็ไม่มีอะไรมากนัก ข้าเพียงแค่จะมาดูรูปปราการแก้วของพ่อเ้า"
รูปปราการแก้วเป็รูปน้ำที่ควบคุมด้วยพลังเวทย์ทั้งหมดของเยว่ชิงถีแม้แต่มหาเทพก็ไม่อาจทำลายมันได้ นับครั้งนั้นที่เกิดาเยว่ชิงถีได้รู้สึกผิดถึงการตัดสายใยสหายที่สนิทสองหมื่นปีให้หลังเขาได้คลอดบุตรชายขึ้นมาหลังภายในอีกทีเขามอบตำแหน่งที่เขาทุ่มเททั้งชีวิตให้แก่บุตรชายคนเดียวและสร้างปราการแก้วไร้ซึ่งการติดต่อไร้ซึ่งความรู้สึก
"มหาเทพ ท่านยืนดูรูปแก้วนี้ทุกครั้งที่กังวล มีสิ่งใดที่ข้าพอช่วยได้หรือไม่"
"เ้านี่ รู้เสียทุกอย่าง เหมือนพ่อเ้าไม่มีผิด"
"พ่อข้ากับข้าอยู่ด้วยกันไม่ถึงสี่หมื่นปี จะบอกว่าข้ามีนิสัยเช่นท่านพ่อได้อย่างไร"
"ปากคอเ้าก็พอๆกับเขานั่นแหละ...เ้าก็อย่าถือโทษพ่อเ้านักเลย ที่เขาไม่ได้ดูแลเ้า"
เยว่ชิงเซียนห่างไกลจากพ่อนับั้แ่วัยเยาว์ เดือนหรือตะวันก็ยากจะเข้าใจความเด็ดเดี่ยวในใจที่เขาต้องอยู่ลำพังที่ไร้ซึ่งบิดามารดา ทุกยามวันที่เขานั้นได้เกิดมักร่ำสุราที่ไม้หินพำนักหยกขาวหน้ารูปปราการแก้ว
"ข้าเป็บุรุษยืนด้วยลำแข้งตนถือว่าไม่มีสิ่งใดต้องกล่าวผิดเขาเสียทีเดียว"
"นี่สิ คำพูดเ้านี่ปากแข็งพอๆกับพ่อเ้านั่นแหละ"
มหาเทพกล่าวว่าเด็กชายตรงเบื้องหน้าที่ใบหน้าไร้พิษภัยใสซื่อและบริสุทธิ์ น่าเสียดายนักที่เยว่ชิงเซียนมิใช่สตรี หากแม้นเป็สตรีคงเหมาะกับบุตรชายคนเดียวของเขา
"เมื่อครู่ข้าเห็นฮองเฮาร่างกายอ่อนแอ แม้นฮองเฮาจะเป็สตรีที่เคยโอ่อ่าเป็ถึงหัวหน้าแม่ทัพหญิงคนเดียวที่ควบคุมดูแลสนามรบ ถึงแข่งแกร่งเพียงใดแต่นางก็ยังคงเป็สตรี....."
"......อีกสามวัน องค์รัชทายาทจะต้องไปด่านเคราะห์เพื่อให้์เลือกเคราะห์ให้ ไหนเลยจะมีเวลาสนใจสิ่งอื่น นางเพียงแค่กังวลมากไปเพียงก็เท่านั้น"
1K
