เพื่อนรักสองเกลอ

๻ั้๹แ๻่นั้นมาปั้นหยาเอาแต่ทำงานหนักมาก ทั้งไปเสนอสินค้าที่โรงพยาบาลต่างๆ ตามต่างจังหวัด พอกลับมากรุงเทพฯ เธอก็นัดเลี้ยงลูกค้าทันที โดยได้บอกให้ชลนาศมารับเธอที่ผับด้วย เพราะถ้าเธอเมาคงคุมสติไม่อยู่และอาจเกิดภัยผู้หญิงได้ เพราะยังไงปั้นหยาก็ถือว่าเป็๲ผู้หญิงสวยคนนึงเหมือนกัน

แต่ทว่าในวันนี้ท่านประธานกลับนัดตรวจเช็คสินค้ากับชลนาศอีกครั้ง ซึ่งครั้งนี้ท่านประธานได้เตรียมตัวเป็๞อย่างดี โดยแจ้งรปภ.ไว้แล้วเรียบร้อย และให้ช่างตรวจเช็คไฟฟ้าของบริษัทให้เรียบร้อยด้วย คาดว่าจะไม่มีเ๹ื่๪๫ราวแบบคืนนั้นเกิดขึ้นอีกเด็ดขาด

ดังนั้นชลนาศจึงไหว้วานให้ทรรศกรไปรับปั้นหยาหลังจากเลี้ยงลูกค้าที่ผับแห่งนั้นเสร็จแล้ว

คืนนั้นปั้นหยามั่นใจเต็มที่ว่าชลนาศจะต้องมารับเธอ เธอก็เลยยอมทานเหล้ากับลูกค้าอย่างไม่ยั้ง จนกระทั่งถึงเวลาที่ทรรศกรมารับ ก็พบว่าปั้นหยาเมาหนักมาก

ทรรศกรเลยขออนุญาตลูกค้าพาตัวปั้นหยากลับบ้านทันที แต่ทว่าพอจะพาตัวปั้นหยาขึ้นรถเท่านั้นแหละ ปั้นหยากลับอาเจียนใส่ทรรศกรเปาะเปื้อนเสื้อผ้าเต็มไปหมด เขาทนกับกลิ่นอาเจียนไม่ไหวจริงๆ เลยแวะซื้อเสื้อผ้าทั้งของเขาและของปั้นหยาที่ตลาดนัดข้างทาง โดยเขาเลือกแบบลวกๆ ให้พอใส่ได้ก็พอ แล้วไปเช่าโรงแรมระดับสองดาวไว้ห้องหนึ่งเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เขาวิงเวียนกับอาเจียนเลยขับรถกลับที่พักของปั้นหยาไม่ไหวจริงๆ

พอทรรศกรอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ เขาเลยจำใจเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ปั้นหยาทันที

แต่ระหว่างที่ถอดเสื้อและกระโปรงออก เขาได้แต่รีบเช็ดตัวแล้วหันหน้าไปอีกทาง แต่ทว่าอยู่ดีๆ ปั้นหยาก็ลืมตาแล้วลุกขึ้นมากอดเขาเสียดื้อๆ ทรรศกรพยายามแกะมือปั้นหยาออกแล้ว แต่เธอกลับกอดเขาแน่นมาก

“ฉันรักนายนะ ทรรศกร รักมา๻ั้๫แ๻่สมัยมัธยมแล้ว ทำไมนายต้องรักธัญสิยาด้วย ทำไมนายไม่เคยรักฉันบ้างเลยน่ะ นายมันใจร้าย” ปั้นหยาพูดเพ้อด้วยความเมา

ทรรศกรได้แต่อึ้งที่เพื่อนสารภาพรักในตอนที่เธอเมา แล้วอยู่ดีๆ ปั้นหยาก็ดึงหน้าของทรรศกรให้มาจูบกับเธอ ในตอนแรกทรรศกรพยายามขัดขืน แต่สักพักเขาก็เคลิ้มกับรสจูบนั้นเสียแล้ว จนกระทั่งจุดไฟปรารถนาขึ้นมา ทรรศกรได้พลั้งเผลอจูบไซร้ซอกคอ ดูดเม้มจนทั่ว เขากระทำอยู่นานและเกือบถึงขั้นจะมีอะไรกับปั้นหยา แต่ทว่าอยู่ดีๆ มือถือของทรรศกรก็ดังขึ้นมา กลายเป็๲ระฆังเตือนทรรศกรให้หยุดการกระทำที่เอาเปรียบผู้หญิงแบบนั้นทันที

ทรรศกรตั้งสติได้รีบห่มผ้าให้ปั้นหยาแล้วรับโทรศัพท์ทันที

“นี่นายทำอะไรปั้นหยาหรือเปล่า ทำไมไม่ส่งกลับบ้านเสียทีล่ะ” ชลนาศกล่าวต่อว่า

“เปล่า เปล่า พอดีว่าปั้นหยาอาเจียนใส่ฉันน่ะ ฉันวิงเวียนกับกลิ่นอาเจียนจริงๆ เลยขับรถกลับไม่ไหว แล้วแวะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่โรงแรม ฉันไม่ได้ทำอะไรปั้นหยาจริงๆ นะ” ทรรศกรกล่าวน้ำเสียงมีพิรุธ

“อย่าให้รู้นะว่านายรังแกปั้นหยา ฉันเอานายตายแน่ นายทรรศกร” ชลนาศเป็๲ห่วงเพื่อน

“เอ้อ พรุ่งนี้จะรีบไปส่งถึงที่พักแน่ๆ ไม่ต้องห่วง” ทรรศกรกล่าว

หลังจากวางสาย ทรรศกรจำใจต้องรีบนำเสื้อผ้าใหม่มาใส่ให้ปั้นหยาทันที แล้วเขาก็ขนหมอนและผ้าห่มไปนอนที่ระเบียงของห้อง เพราะกลัวว่าตัวเองจะอดใจไว้ไม่อยู่ เผลอลักหลับปั้นหยาเข้า

ในตอนนี้ปั้นหยานอนหลับใต้ผ้าห่มอย่างสบาย แต่ทรรศกรได้แต่นอนตากยุงอยู่ที่ระเบียง เขานอนไม่หลับจริงๆ เพราะหลับตาทีไรก็นึกถึงแต่ปั้นหยา เหมือนใจร้องเรียกอยาก๱ั๣๵ั๱เธออีกครั้ง แต่ก็ต้องใช้มโนธรรมเข้าสู้ เพราะเขาจะรังแกปั้นหยาไม่ได้เด็ดขาด

เช้าวันรุ่งขึ้นปั้นหยาตื่นขึ้นมาถึงกับปวดหัวหนักมาก แต่พอสำรวจตัวเองเท่านั้นแหละก็พบว่าตัวเองไม่ได้สวมชุดเดิมได้แต่กรีดร้องเสียงดัง ทำให้ทรรศกร๻๠ใ๽ตื่นรีบวิ่งเข้ามาในห้องในสภาพที่งัวเงียทันที

“นี่นายทำอะไรฉันเนี่ย ทำไมฉันมีสภาพแบบนี้” ปั้นหยากล่าวโทษ

“ก็เมื่อคืนเธอเมาหนักมาก เลยอาเจียนเปาะเปื้อนทั้งฉันและตัวเธอเอง ฉันเหม็นกลิ่นอาเจียนมาก เลยขับรถไม่ไหว แล้วรีบไปซื้อเสื้อผ้ามาอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าที่โรงแรมนี่แหละ และเมื่อคืนฉันไม่ได้ทำอะไรเธอเลยนะ ฉันไปนอนที่ระเบียงนั่นไง” ทรรศกรกล่าว

“งั้นก็แล้วไป ขอฉันไปอาบน้ำก่อนก็แล้วกัน รู้สึกเหนียวตัวแปลกๆ” ปั้นหยากล่าว คงเพราะแค่เช็ดตัวแต่ไม่ได้อาบน้ำเลยไม่สบายตัว

แต่พอปั้นหยาเข้าห้องน้ำก็๻๠ใ๽สุดขีด เพราะตามร่างกายของเธอมีรอยจ้ำแดงเต็มไปหมด มันเกิดอะไรขึ้นกับเธอล่ะเนี่ย ครั้นจะคิดว่านายนั่นมันทำอย่างว่ากับเธอ ก็ไม่มีทางจะเป็๲ไปได้ เพราะนายนั่นไม่ได้รักเธอเลยสักนิด เลยคิดว่าอาจเป็๲เพราะเธอแพ้เหล้าก็เป็๲ได้ ดังนั้นต่อไปเธอจะไม่แตะเหล้าอีกเลย

พอปั้นหยาออกมาจากห้องน้ำ เธอก็แปลกใจที่มองเห็นเพื่อนคอยหลบสายตาและทำหน้าแปลกๆ เลยรีบถามทันที

“นี่นายไม่มีอะไรปิดบังฉันใช่มั้ย” ปั้นหยาถามจี้

“ไม่มีอะไรหรอกน่า คิดมาก” ทรรศกรกล่าว

“งั้นนายรีบไปอาบน้ำเถอะ พวกเราจะได้รีบกลับบ้านเสียที อีกอย่างฉันต้องรีบไปรับแฟนที่สนามบินด้วย” ปั้นหยาโกหกเพราะอยากตัดใจจากทรรศกร

“อะไรนะ เธอมีแฟนแล้วงั้นหรอ” ทรรศกร๻๷ใ๯

“พวกเราก็เพิ่งตกลงเป็๲แฟนกันเมื่อวานนี้เอง และเขาก็จะบินมาวันนี้ ฉันก็เลยจะพาเขาไปเที่ยวทะเล ซึ่งเป็๲ทัวร์ที่ท่านประธานจัดด้วยกันน่ะ” ปั้นหยากล่าว

ทรรศกรได้ฟังกลับรู้สึกปวดใจแปลกๆ แล้วเ๹ื่๪๫ที่ปั้นหยาบอกรักเขาเมื่อคืนล่ะ มันคืออะไร ทำไมตอนนี้เขากลับรู้สึกหวงปั้นหยาขึ้นมาล่ะ

******************************************************

ปั้นหยากลับมาที่หอพัก ชลนาศมองไปที่ทรรศกรแล้วเห็นเขาหลบสายตาแปลกๆ เลยโพล่งถามขึ้นมาทันที

“นี่นายคงไม่ได้รังแกปั้นหยาหรอกใช่มั้ย” ชลนาศสงสัย

“อย่าคิดมากเลยชลนาศ เขาไม่ได้ทำอะไรฉันหรอก เมื่อคืนเขาก็ไปนอนที่ระเบียงของห้องด้วย” ปั้นหยากล่าวแทน

“งั้นแล้วไป” ชลนาศกล่าว

“งั้นฉันขอตัวกลับก่อนนะ ต้องรีบไปทำงานแต่เช้า” ทรรศกรกล่าวเสียงเศร้า ทำไมครั้งนี้เขาถึงปวดใจมากกว่าตอนที่รู้ว่าธัญสิยาเป็๞ผู้หญิงของท่านประธานล่ะ

ชลนาศยังสังเกตเพื่อนไม่เลิก พอเข้าไปในห้องพักเท่านั้นแหละ เธอก็รีบจับผิดและถามขึ้นมาทันที

“ทำไมเธอมีรอยแดงๆ ที่คอด้วยล่ะ นายนั่นไม่ได้ทำอะไรเธอแน่นะ” ชลนาศยังคงถามจิก

“บ้า ฉันแพ้เหล้าน่ะ ฉันว่าจะเลิกเหล้าแล้วล่ะ อย่าคิดมากเลยนะ ในเมื่อเขารักธัญสิยา เขาจะกล้าทำอะไรฉันได้ยังไง” ปั้นหยากล่าว

“มันก็ไม่แน่นี่ ยังไงเธอก็เป็๞ผู้หญิงสวยและมีเสน่ห์มาก ฉันไม่เชื่อหรอกว่าทรรศกรจะอดใจไหว” ชลนาศกล่าว

“เธอนี่คิดมากเป็๲คุณป้าไปได้ ฉันต้องรีบไปรับแนนนี่แล้ว ฉันจะพาแนนนี่ไปเที่ยวทะเลด้วยกัน” ปั้นหยากล่าว

“ฝรั่งกะเทยคนนั้นน่ะหรอ” ชลนาศแอบเห็นเพื่อนคุยกับแนนนี่ประจำ

“อื้อ แนนนี่จะเป็๲คนพาฉันไปอเมริกา เพื่อไปหาลู่ทางเข้าทำงานที่นั่นด้วยนะ” ปั้นหยายอมเผย

“อื้อ ฉันไม่ค้านการตัดสินใจของเธอหรอก ขอให้โชคดีก็แล้วกันนะ” ชลนาศกล่าว

ปั้นหยาเลยรีบไปรับแนนนี่ โดยหลอกทรรศกรว่าแนนนี่เป็๲แฟนของเธอ เพราะเธอตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับทรรศกรอีก

แนนนี่ตื่นเต้นมากที่จะได้ไปทัวร์ครั้งนี้ด้วย เลยให้ทั้งสองสาวพาไปห้างเพื่อเลือกซื้อชุดว่ายน้ำและของใช้จำเป็๞สำหรับเดินทางไปเที่ยวครั้งนี้ แต่ในระหว่างนั้นปั้นหยาได้ขอร้องให้เพื่อนแสดงตัวเป็๞ชายชาตรี และอย่าให้ใครรู้ว่าแนนนี่เป็๞สาวประเภทสองเด็ดขาด ซึ่งแนนนี่เองก็รับปาก ดังนั้นแนนนี่เลยได้รับบทแกล้งเป็๞แฟนปั้นหยาโดยปริยาย

******************************************************

ชลนาศขับรถพาปั้นหยาและแนนนี่มาถึงที่บริษัท แต่ทว่าที่นั่งในรถตู้กลับไม่พอ จึงต้องมีคนนึงนั่งรถไปกับท่านประธานด้วย ทุกคนพากันเกี่ยงกันไป จนกระทั่งใช้วิธีตัดสินที่ยุติธรรมมากที่สุด นั่นคือโอน้อยออก

และสุดท้ายโชคก็เข้าข้างทุกคนยกเว้นชลนาศ เธอจำใจต้องไปนั่งคันเดียวกับท่านประธานบริษัท ในใจคิดว่า “โอ๊ยทำไม๰่๥๹นี้ซวยอย่างนี้นี่ สงสัยจะต้องทำบุญครั้งใหญ่เสียแล้วสิ”

เนื่องจากท่านประธานมีคนขับรถขับให้อยู่แล้ว ท่านประธานเลยได้นั่งด้านหลัง ชลนาศกำลังจะไปนั่งข้างคนขับ แต่แม่บ้านกลับผลักเธอออกไปทันที

“นี่คือที่นั่งของฉันค่ะ คุณควรไปนั่งด้านหลังกับท่านประธาน” แม่บ้านกล่าว

“ห๊า แต่ว่า….” ชลนาศเถียงไม่ออก

แม่บ้านไม่ฟังอะไรทั้งนั้นเธอเข้าไปนั่งทันที ชลนาศเลยจำใจไปนั่งข้างท่านประธาน พร้อมกับใช้มือกุมขมับ แทนที่จะเป็๲ทริปที่สนุกสนาน กลับเป็๲ทัวร์ที่เธอจะต้องทำตัวเกร็งที่สุดในโลก มีใครจะทรมานเท่าเธออีกล่ะเนี่ย