ตอนที่ 13 กัดไม่ปล่อย (1)
“แน่นอน” ผู้เฒ่าเถียนเกิดความสงสัยในใจแวบหนึ่ง หลังจากเด็กชั้นต่ำไฉ่เวยถูกตีจนตายแล้วฟื้นขึ้นมาใหม่อย่างแปลกประหลาด ก็เหมือนเปลี่ยนเป็คนละคน กลายเป็เขี้ยวลากดินผิดปกติ ไม่เช่นนั้นวันนี้คงไม่เกิดคลื่นลมถาโถมแบบนี้แน่ ทว่าเหตุใดอยู่ๆ ถึงกลายเป็ซื่อบื้อไปแล้วเล่า หลอกง่ายเช่นนี้ หรือว่า...นางจะกลับไปเป็ปกติแล้ว
เถียนไฉ่เวยเห็นสีหน้าผู้เฒ่าเถียนแปรเปลี่ยนซับซ้อน รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ก็สบถเสียงเย็นในใจ สิ่งที่เ้าพูดมา ข้าจะให้พวกมันกลายเป็กระบี่คมทิ่มแทงหัวใจเ้า!
นางเอ่ยกับพวกชาวบ้าน “ท่านลุงท่านป้า ท่านน้าท่านอาทุกท่าน พวกท่านได้ยินแล้วใช่ไหม ปู่ข้าพูดแล้วว่ารายจ่ายแต่ละเดือนของท่านพ่อมีมากมายไม่ใช่เพราะสำมะเลเทเมา แต่เป็เพราะชดเชยไปกับงานราชการ”
พอเถียนไฉ่เวยเอ่ยจบ บริเวณโดยรอบก็กลายเป็ไร้เสียงเงียบสงัด พวกชาวบ้านต่างใช้สายตามองคนโง่งมอย่างนางอึ้งๆ จากนั้นคนทั้งหมดก็พากันห่อเหี่ยว ดูท่าความปรารถนาที่อยากจัดการตระกูลเถียนของพวกเขาคงเลือนรางแล้ว ในเมื่อเ้าทุกข์เป็คนโง่ผู้หนึ่ง จะให้พวกเขาช่วยอย่างไร
อย่างไรโคลนตมก็ไม่สามารถก่อเป็กำแพงได้...
ชาวบ้านคนหนึ่งมองเถียนไฉ่เวยอย่างสงสาร แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนใจ “ไฉ่เวย คำพูดของปู่เ้าแค่ฟังก็รู้แล้วว่าเป็เท็จ เ้าเชื่อถือได้อย่างไร”
ผู้เฒ่าเถียนไม่พอใจยิ่งนัก “ไฉ่เวยของข้าหาใช่คนโง่ ทั้งยังอายุสิบสองแล้ว แยกแยะจริงเท็จออก ไม่ต้องให้เ้ามาชี้แนะ”
เถียนไฉ่เวยเอ่ย “เชื่อ! ข้าเชื่ออยู่แล้ว ท่านปู่บอกว่าท่านพ่อเป็คนดีมาก เมื่อครู่พวกท่านคงได้ยินคำกล่าวเ่าั้ของท่านปู่แล้ว ตอนนี้พวกเรามาสร้างหลักฐานไว้เป็ลายลักษณ์อักษร ป้องกันไม่ให้ภายหน้าปู่ข้าไม่ยอมรับ ทางที่ดีควรให้ทุกคนประทับฝ่ามือเ้าค่ะ”
ชาวบ้านพวกนั้นไม่รู้ว่าควรปั้นหน้ามองนางแบบไหนดี ทำได้เพียงเอ่ยว่านางมีสติปัญญาน้อยนิดจนน่าสงสาร...
เถียนไฉ่เวย้าให้ผู้เฒ่าเถียนเขียนคำพูดเมื่อครู่ของเขาลงบนกระดาษเป็ลายลักษณ์อักษร
ผู้เฒ่าเถียนไม่แน่ใจว่าเถียนไฉ่เวยทำแบบนี้มีเป้าหมายอะไร แต่ง้างคันศรแล้วก็ต้องปล่อยลูกศร เมื่อครู่ตัวเองเอ่ยขนาดนั้นแล้ว หากไม่กล้าเขียนลงไปก็เท่ากับยืนยันว่าที่เขาพูดเมื่อครู่เป็เื่เท็จ เขาแค่ไม่อยากให้เงินชดเชยแก่หลินซื่อสามแม่ลูกเองไม่ใช่หรือ ไม่เช่นนั้นเงินค่ายาค่าหมอหนึ่งตำลึงก็คงต้องจ่ายออกไปอย่างไม่ต้องสงสัย
อีกอย่าง วาจาของตนก็ไม่ได้ขัดหลักกฎหมาย ทั้งยังไม่มีหลักฐานให้เทียบเคียง ต่อให้เขียนเป็ลายลักษณ์อักษรไปก็คงไม่เป็ปัญหา
ด้วยเหตุนี้ผู้เฒ่าเถียนจึงเอ่ยอย่างครึ้มอกครึ้มใจ “ถึงอย่างไรวาจาของข้าก็เป็ความจริงทั้งหมด รู้อยู่แก่ใจ เขียนก็เขียน”
เขาสั่งให้จี้ซื่อไปหยิบเครื่องเขียนของบุตรชายนางมา แล้วลงมือเขียนด้วยตัวเอง
เว่ยซื่อโยนหลักฐานลายมือของผู้เฒ่าเถียนแรงๆ ไปข้างเท้าเถียนไฉ่เวย “เอาไป!”
ไฉ่เวยไม่โกรธ นางก้มลงหยิบ จากนั้นขอให้พวกชาวบ้านที่อยู่ในเหตุการณ์ประทับฝ่ามือ ทว่าไม่มีดินแดง ผู้ใหญ่บ้านจึงเอาดินแดงมาจากบ้านของตนให้ทุกคนประทับฝ่ามือ แต่ละคนล้วนรู้สึกแปลกๆ อยู่ในใจ
ไฉ่เวยเก็บกระดาษแผ่นนั้นไว้อย่างดี
ผู้ใหญ่บ้านเริ่มปั้นหน้าไม่อยู่ เขาถูกพวกชาวบ้านตั้งใจเรียกมาให้คลี่คลายปัญหาอย่างเร่งด่วน ตัวเองก็สรุปคลี่คลายปัญหาแล้ว แต่คิดไม่ถึงว่าเ้าเด็กซื่อบื้อจะทำเช่นนี้ ผู้เฒ่าเถียนไม่มีทางจ่ายเงินหนึ่งตำลึงแน่ ตนก็ไม่ต่างจากตัวตลกที่มาเหนื่อยเปล่าตั้งครึ่งค่อนวัน ด้วยเหตุนี้ทำให้ผู้ใหญ่บ้านมีสีหน้าไม่น่าดูยิ่งนัก เขาอ้าปากเอ่ย “ในเมื่อเป็เช่นนี้ เื่ในบ้านพวกเ้าก็จัดการเอาเองก็แล้วกัน ข้าขอตัว”
ผู้เฒ่าเถียนลอบดีใจ เตรียมจะไปน้อมส่งผู้ใหญ่บ้าน ทว่าได้ยินเถียนไฉ่เวยร้องเรียกขึ้นก่อน “เดี๋ยวเ้าค่ะ” รั้งผู้ใหญ่บ้านเอาไว้ “ผู้ใหญ่บ้านตัดสินแล้วไม่ใช่หรือว่าให้ท่านปู่ชดเชยค่าบำรุงร่างกายหนึ่งตำลึงให้ท่านแม่ข้า ท่านปู่ยังไม่ได้ให้พวกข้าเลย ผู้ใหญ่บ้านจะกลับได้อย่างไร หากท่านไปแล้ว ท่านปู่ไม่มีทางให้เงินพวกข้าแน่”
122
