“กลับมาแล้วหรือลูก”
“ค่ะแม่ หือ วันนี้มีอะไรหรือคะ จะไปไหนกัน” แม่ยิ้มให้ฉันก่อนจะพูดอะไรที่มันน่าแปลกใจ เพราะปกติแม่ไม่ค่อยออกไปไหนกับใคร
“ไปอาบน้ำแต่งตัวสวย ๆ ป่ะ วันนี้เรามีนัดทานข้าวกับเพื่อนของพ่อ”
“เพื่อนพ่อหรือคะ”
“ใช่แล้วลูก เพื่อนสมัยเรียนไม่ได้เจอกันมานานแล้ว” พ่อเดินมาเข้ามาระหว่างที่ฉันกับแม่กำลังคุยกัน
“งั้น หรือคะ แต่หนูทานข้าวกับการ์ตูนมาแล้วนะคะ” ฉันพูดเป็เชิงปฏิเสธไปในตัว ก็ไม่อยากไปนิ
“เอาน่าลูกไปหน่อย จะได้รู้จักกันไว้ อีกอย่างเพื่อนพ่อมีลูกชายหล่อด้วยนะ”
“พ่อจะเป็พ่อสื่อหาลูกเขยให้ลูกสาวหรือคะ อิอิ ไปแล้วค่าาา” ฉันล้อพ่อเล่นก่อนที่จะเดินขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ไม่อยากไปแต่ก็ต้องไป ขัดใจพ่อกับแม่ไม่ได้เลยสินะ
“เสร็จแล้วค่ะ ไปกันเลยไหมคะ”
“แหม ลูกสาวพ่อสวยเหมือนนางฟ้าเลย”
“ก็หนูลูกสาวพ่อนิค่ะ อิอิ”
พ่อกับฉันมักจะแซวเล่นกันแบบนี้เสมอ ความจริงฉันไม่ได้สวยอะไรขนาดนั้นหรอก ก็พอไปวัดไปวาล่ะน่า ฉันไม่ใช่ผู้หญิงทันสมัยอะไรเลย เป็ผู้หญิงธรรมดาทั่วไป ไม่ค่อยชอบแต่งตัวก็แต่งตามความเหมาะสมของตัวเองนั่นแหละ ไม่ถึงกับเฉิ่มหรอก เอาเป็ว่าธรรมดานั่นแหละ
......................................................................
“มึงไปกับพวกกูเปล่าไอ้แทน”
“กูมีนัดทานข้าวกับที่บ้าน”
“อะไรว่ะ อย่าบอกนะว่าพ่อแม่มึงจะหาคู่ให้มึงอีกแล้ว”
“มึงก็รู้จักกูดี”
ใช่ครับ ที่บ้านผมมักจะพาผมไปกินข้าวกับครอบครัวที่มีลูกสาว ก็เหมือนกับพาผมไปดูตัวนั่นแหละแต่ผมไม่ใช่คนที่ใครจะมาบังคับได้ หลายต่อหลายคนที่เข้ามาแล้วก็ออกไปเพราะทนผมไม่ได้ จะหาว่าผมใจร้ายก็ได้ แต่ผมยังไม่เจอคนของผมนิ วันนี้ก็อีกเช่นเคย พ่อกับแม่บังคับให้ผมทำแบบนั้นเองนะ
“เอ่อ ๆ งั้นพวกกูไปก่อนละกัน”
ผมขับรถกลับมาเปลี่ยนเสื้อผ้าที่คอนโด วันนี้แม่จะพาผู้หญิงแบบไหนมาให้ผมดูตัวล่ะ ก็คงจะเหมือนกันทุกคน ที่สนแค่เปลือกนอกของผม น่าเบื่อ
...........................................................................
ณ ร้านอาหาร
“ทำไมเ้าลูกชายตัวดีของเรามันยังไม่มาอีกนะ”
“เอาน่า รถคงติด ลูกรับปากว่าจะมาแล้วนิ”
“นั้นสิ ไม่เป็ไรหรอกเดี๋ยวหลานก็มา” อันนี้พ่อฉันเอง ว่าแต่ว่าลูกชายของคุณอานี่ยังไงกันให้ผู้ใหญ่รออยู่ได้ เสียมารยาทจัง อยากรู้นักว่าจะหล่ออย่างที่พ่อพูดไว้หรือเปล่า
“ขอโทษครับที่มาสาย”
“ตาแทน แม่นึกว่าลูกจะไม่มาซะอีก”
“มาสิครับแม่ ผมรับปากแล้วนิ”
“อ้าว ๆ มาแล้วก็นั่ง ๆ ก่อน” พ่อฉันอีกแล้ว
“อ่อ นี่เ้าแทนไท ลูกชายข้าเอง แทนนี่เพื่อนพ่อ อามัชกับน้าน้ำ”
“สวัสดีครับคุณอามัช คุณน้าน้ำ”
“ไหว้พระเถอะหลานชาย นี่น้ำหวาน ลูกสาวคนเดียวของอาเอง ไหว้พี่เขาสิลูก”
“สวัสดีค่ะ”
“สวัสดีครับน้องน้ำหวาน”
นี่มันอะไรกันลูกของอาพัฒน์คือไอ้ผู้ชายไร้มารยาทคนนั้นเองหรือ ทำไมโลกมันถึงได้กลมขนาดนี้นะ คนที่ไม่อยากเจอกลับต้องมาเจอกันอีก
“น้ำหวานกับตาแทนเรียนที่เดียวกันนิ” คุณน้านัทแม่เขาพูดขึ้นมา
“หรือครับแม่ ผมไม่เคยเจอน้องเลย จน...”
“จนอะไรลูก”
“จนวันนี้ครับ” เขามันเป็ผู้ชายที่ไม่น่าเข้าใกล้มากที่สุด ฉันเกลียดผู้ชายแบบนี้มาก
“ค่ะ น้ำหวานเรียนคหกรรมปีสองค่ะ”
“ตาแทนเรียนบริหารปีสี่แล้วลูก”
“แบบนี้ก็ดีสิต่อไปตาแทนจะได้ช่วยดูแลน้องได้”
“ไม่เป็ไรค่ะคุณน้า น้ำหวานเกรงใจค่ะ” จะให้คนแบบนี้มาดูแลฉันนะเหรอ คนที่วันๆ เอาแต่ทำหน้าตาเ็า เนี๊ยนะ เคยยิ้มบ้างหรือเปล่าก็ไม่รู้
“เกรงใจอะไรกันล่ะลูก คนกันเองทั้งนั้น ใช่ไหมตาแทน” ดูเหมือนแม่เขาจะเชียร์จังเลยนะ ชักจะอึดอัดแล้วสิ ไม่ชอบอะไรแบบนี้เลย แล้วดูสายตาที่เขามองเราสิ น่าเอาซ้อมจิ้มให้ตาบอด
“แล้วแต่แม่เลยครับ”
“นั้นสิลูกทำความรู้จักกับพี่เขาไว้ อย่างน้อยเราไปเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันเข้า พี่แทนจะได้ช่วยได้ไงลูก”
“แม่ค่ะ”
“ว่าแต่ว่าพ่อแทนนี่หล่อมากเลยนะยัยนัท มีลูกชายหล่อก็ไม่บอกเลย”
“ลูกเธอก็น่ารักใช่ย่อย ฉันชอบมากเลย”
เฮ้อ ผู้ใหญ่เขาเป็อะไรกันไม่ยอมฟังอะไรกันเลย ฉันไปเข้าห้องน้ำหน่อยดีกว่า
“แม่ค่ะ น้ำหวานขอไปเข้าห้องน้ำนะคะ”
ฉันเดินออกมาจากสถานการณ์ชวนให้อึดอัดตรงนั้น ปกติพ่อกับแม่ไม่เคยทำแบบนี้กับฉันเลยทำไมคราวนี้ถึงได้ทำเหมือนพาฉันมาดูตัวเ้าบ่าวเลยล่ะ อยากกลับบ้านแล้วสิ
ตุบ
“อ่ะ ขอโทษค่ะ”
“ใช้มุกเดิมอีกแล้วหรือ”
“คุณ”
“ใช่ ฉันเอง”
“คุณหมายความว่าไงคะ”
“คิดจะใช้มุกเดิมที่ร้านอาหารกับฉันมันไม่ได้ผลหรอก”
“ไม่น่าเชื่อว่าคุณจะหลงตัวเองได้ขนาดนี้”
“หรือไม่จริง เธอรู้อยู่แล้วใช่ไหมว่าคนที่มาวันนี้คือฉัน ถึงได้อ่อยฉันขนาดนั้น”
“ท่าทางคุณจะหลงอยู่ในโลกของตัวเองมากเกินไปนะคะ ขอตัวค่ะ”
หมับ
“นี่คุณ ปล่อยนะ”
“ไม่ว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่ ขอบอกไว้เลยว่ามันไม่ได้ผล แต่เอ๊ะ ดูไปดูมาเธอก็น่ารักดีนะ คงจะเอาได้สักครั้งสองครั้งล่ะมั้ง” เขามองฉันด้วยสายตาหยาบคาย ดูถูกเหยียดหยาม ฉันเกลียดเขา
เปรี๊ยะ
“คนเลว”
หลังจากที่ฉันตบเขาฉันก็เดินออกไปทันทีโดยไม่หันกลับไปมองเขาเลย
247
