เสียงกระหึ่มของรถบรรทุกดังขึ้นพร้อมกับแสงไฟที่สาดเข้ามาใกล้นทีแทบไม่มีเวลาตอบสนอง เมื่อเขาหันกลับไป แสงสว่างจ้าก็ปกคลุมทุกสิ่งและทุกอย่างก็ดับวูบลง
แต่เขาไม่หายไปไหนนทีตื่นขึ้นมาอีกครั้งในที่ที่ไม่ใช่โลกเดิม
ความมืดปกคลุมรอบตัวลมหายใจของเขาแปลกประหลาด มันไม่มีจังหวะไม่มีความรู้สึกของอากาศที่เคลื่อนไหวเข้าออกจากปอด
"ที่นี่ที่ไหน..." นทีพูดขึ้นแต่เสียงของเขากลับฟังเหมือนเสียงกระซิบเบา ๆ ที่เล็ดลอดจากความว่างเปล่า
เขามองไปรอบๆ ทุกอย่างดูบิดเบี้ยวเหมือนเงาสะท้อนบนผืนน้ำภาพเงาสีดำของต้นไม้และเนินเขาโผล่ขึ้นมาแต่ไม่มีแสงใดที่ควรจะทำให้เกิดเงานั้น
นทีลุกขึ้นยืนหรืออย่างน้อยที่สุดเขาพยายาม มันแปลกมากเพราะเขาไม่รู้สึกถึงพื้นดินใต้ฝ่าเท้าร่างกายของเขาดูเบาหวิวเหมือนไม่ได้มีอยู่จริง
"ฉัน...เป็อะไรกันแน่?"
ขณะที่เขากำลังตั้งคำถามกับตัวเองเสียงฝีเท้าดังก้องขึ้นมาในระยะไกลนทีหันไปมองและเห็นร่างของผู้ชายในชุดเกราะสีเงินกำลังวิ่งตรงมาที่เขา
"จับมัน! นั่นคือเงา!" เสียงหนึ่งะโ
"เงา? ฉันเนี่ยนะ?" นทีรู้สึกงุนงงแต่เมื่อมองไปยังมือของตัวเอง เขาเห็นว่ามันไม่ใช่มือในความหมายปกติอีกต่อไปมือของเขาดูเหมือนเป็เงาดำโปร่งใสที่สามารถแทรกซึมไปในความมืดรอบตัว
ทหารชุดเกราะเงื้อดาบขึ้นนทีถอยกรูดตามสัญชาตญาณ แต่ดาบกลับฟันทะลุร่างของเขาไปโดยที่ไม่โดนอะไรเลย
"มันเป็เงาแท้จริง! ใช้เวทแสงเร็วเข้า!" ทหารอีกคนะโ
แสงสีทองส่องประกายขึ้นจากปลายดาบของทหารคนหนึ่งนทีรู้สึกถึงความร้อนและความเ็ปที่แผ่ซ่านเมื่อแสงกระทบกับร่างของเขา
“นี่ฉันจะโดนฆ่าจริงๆ หรอเนี่ย?” นทีคิดก่อนจะรู้สึกถึงบางอย่างที่กระตุ้นอยู่ภายในเขายกมือขึ้นโดยไม่รู้ตัว และเงาสีดำจากพื้นดินรอบตัวพุ่งขึ้นมาเหมือนมีชีวิต
เงาพุ่งเข้าหาทหารคนนั้นและพันธนาการเขาไว้ทหารร้องเสียงดังด้วยความใ แต่เพียงครู่เดียวเงาก็คลายออกและหายวับไป
“อะไรกันเนี่ย...”นทีพูดเบา ๆ มองดูมือตัวเองที่ตอนนี้เหมือนจะควบคุมเงาเ่าั้ได้
นทีก้าวถอยหลังอย่างระแวดระวังเมื่อเห็นทหารคนอื่นเริ่มตั้งตัวได้ เขาเลือกที่จะวิ่งหนีแทนที่จะสู้ต่อ
"หยุดนะ!" เสียงะโดังไล่หลังแต่เงาใต้ฝ่าเท้าของนทีเหมือนมีพลังบางอย่างที่ทำให้เขาวิ่งได้เร็วกว่าเดิม
เส้นทางในป่ามืดทำให้นทีรู้สึกเหมือนถูกล้อมกรอบแต่เมื่อเขาเห็นแสงไฟอยู่ไกล ๆ เขาตัดสินใจวิ่งไปทางนั้น
สิ่งที่รอเขาอยู่กลับไม่ใช่ทางรอดแต่เป็ลานโล่งที่เต็มไปด้วยผู้คน พวกเขาหยุดชะงักเมื่อเห็นเขาและเสียงกระซิบดังขึ้นทันที
“นั่นมันเงาปีศาจ…”
“คำทำนายบอกว่ามันจะมาทำลายโลก!”
นทีหยุดชะงักและก่อนที่เขาจะอธิบายอะไรได้ แสงสีทองสว่างจ้าก็พุ่งตรงมาหาเขาอีกครั้ง
“อย่าเพิ่งฆ่ามัน!”เสียงของหญิงสาวดังขึ้น หญิงสาวในชุดคลุมสีขาวก้าวออกมาจากกลุ่มผู้คนเธอถือไม้เท้าที่เปล่งแสงอบอุ่น
“ข้าอีรีน่า นักบวชแห่งแสง ้าถามเ้า ก่อนจะพิพากษา!”
นทีไม่แน่ใจว่าเขาควรรู้สึกโล่งใจหรือหวาดกลัวอีรีน่ามองเขาด้วยสายตาเ็า ก่อนจะยกไม้เท้าขึ้นเธอร่ายคาถาที่ทำให้ร่างของเขาเหมือนถูกตรึงไว้
“เ้าคือเงาแห่งคำทำนายใช่หรือไม่?เ้าตั้งใจจะทำลายโลกนี้หรือเปล่า?”
“ฉันยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันคืออะไร!”นทีะโกลับ เสียงของเขาสั่นด้วยความสับสน
อีรีน่าจ้องมองเขาอยู่นานก่อนที่เธอจะลดไม้เท้าลงเล็กน้อย“เ้าดูสับสน...เหมือนว่าเ้าเองก็ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น”
“ฉันไม่ได้เป็อะไรที่พวกคุณคิดหรอก!”นทีพูดต่อ “ฉันแค่ตื่นขึ้นมาในร่างนี้ และฉันก็แค่พยายามจะเอาตัวรอด!”
ก่อนที่อีรีน่าจะตอบกลับเสียงคำรามดังมาจากขอบฟ้า ท้องฟ้ามืดลงกว่าเดิมและเงาสีดำมหึมาก็ก่อตัวขึ้นกลางอากาศ
“เงาที่แท้จริง...”อีรีน่ากระซิบเบา ๆ
ศัตรูที่แท้จริงปรากฏตัวในรูปของเงาปีศาจที่ดูเหมือนจะมีเป้าหมายเดียวคือทำลายทุกอย่างนทีพบว่าพลังเงาของเขาสามารถต่อสู้กับมันได้แต่เขาก็้าความช่วยเหลือจากอีรีน่า
“เราจำเป็ต้องร่วมมือกัน”นทีพูด
“เพื่อโลกนี้...ข้าจะยอมเสี่ยง”อีรีน่าตอบ พร้อมยกไม้เท้าขึ้นเพื่อเริ่มการต่อสู้
672
