ยูจินฮาปล่อยให้ตัวเองนั้นถูกโจมตี เนื่องจากเขารู้สึกว่าการถูกโจมตีนั้นมีประโยชน์มากกว่าการป้องกัน หากเขาป้องกันการโจมตีของฮันมูนซอละก็ นอกจากเขาจะไม่ได้อะไรนอกจากคำชมแล้ว ทุกคนจะเพ้งเป้ามาที่เขา
การปล่อยให้ตัวเองถูกโจมตี ถึงแม้จะเป็การดึงดูดความสนใจของผู้คนแต่มันก็เท่านั้น พวกเขาสนใจว่าเขาจะเป็หรือตายมากกว่าเื่ของความสามารถของเขา
ส่วนฮันมูนซอที่โจมตีใส่เขาโดยการพลั้งมือนั้น เขาสามารถที่จะเรียกร้องอะไรบางอย่างจากเขาได้ เนื่องจากยูจินฮาได้รับาเ็เป็เพราะเขา
ยูจินฮาเพื่อความสมจริง เขานั้นใช้เคล็ดวิชาที่ผลักเืให้ออกมาจากปากของเขา ทำให้ดูเหมือนว่าอาการของเขาหนักจริงๆ เขาเห็นว่ามีเด็กผู้หญิงอายุรุ่นราวคราวเดียวกับน้องสาวของเขารีบวิ่งมาเพื่อรักษาเขา
ยูจินฮาอยากจะรู้ว่าเธอนั้นจะรักษาเขายังไง และเมื่อเขาได้รับการรักษา เขาบอกได้คำเดียวเลยว่ามันน่าผิดหวัง น่าผิดหวังมากๆ
สิ่งที่เธอใช้คือสกิลรักษา “ฮีล” มันสะดวกดี ทว่ามันห่วย มันสามารถรักษาร่างกายได้ก็จริง ทว่ามันก็เท่านั้น หากยูจินฮาได้รับาเ็ที่หนักกว่านี้ สกิลนี้ก็ไร้ประโยชน์
ฮีล จริงๆแล้วมันเป็เพียงแค่สกิลที่ช่วยเร่งให้ร่างกายนั้นรักษาตัวเองได้เร็วยิ่งขึ้น มันไม่สามารถสร้างสิ่งที่เสียไปแล้วได้ อย่างเช่นแขนขาด ขาขาด หรือแม้แต่ล้ำไส้ขาด อะไรที่ไม่สามารถสมานได้โดยธรรมชาติ ฮีลไม่สามารถรักษาได้
‘เป็สกิลที่สะดวกแต่ไร้ประโยชน์ในสถานการณ์เสี่ยงตายจริงๆ’
ทว่าในสถานการณ์นี้ที่เขาแค่าเ็ที่ซี่โครงเล็กน้อย มันใช้ได้ผลดี ยูจินฮาทำท่าทีว่าเขานั้นดีขึ้น
ลีโซอาร้องไห้และเรียกชื่อเขา เขาค่อยๆลืมตาขึ้นมาก่อนที่จะบอกกับเธอว่าเขานั้นไม่เป็อะไร
“พี่ไม่เป็อะไร แค่าเ็นิดหน่อยเท่านั้นโซอา”
“พี่จินฮา พี่ไม่เจ็บตรงไหนแล้วใช่ไหม พี่ไม่เป็อะไรแล้วจริงๆใช่ไหม”
ลีโซอากอดยูจินฮาด้วยความเป็ห่วง ก่อนหน้านี้เธอนั้นห้ามตัวเองเอาไว้เนื่องจากว่าเธอไม่รู้ว่าเขาได้รับาเ็ตรงไหนที่มันร้ายแรงหรือเปล่า หากเธอกอดเขาตอนที่เขาได้รับาเ็ เขาอาจจะได้รับาเ็มากกว่าเดิมก็เป็ได้
ยูจินฮาเห็นท่าทีที่เป็ห่วงมากๆของลีโซอาแล้วเขาก็ช่วยไม่ได้ที่จะคิดถึงน้องของเขาในอดีต น้องของเขานั้นตายไปแล้ว เขาไม่ควรที่จะติดอยู่กับมัน
ยูจินฮาลูบหัวลีโซอาก่อนที่เขาจะบอกกับเธอว่าเขานั้นไม่เป็อะไรจริงๆ เมื่อลีโซอาสงบลงแล้วเขาก็มองไปยังคนที่ช่วยเขาไว้
ฮันซูยอนมองไปที่ยูจินฮาด้วยสายตาแปลกๆ เธอนั้นใช้สกิลรักษาเขาก็จริงอยู่ แต่เขาก็ไม่น่าจะหายไวขนาดนี้
“ขอบคุณมากที่ช่วยรักษา เธอมีชื่อว่าอะไร”
ยูจินฮาถามฮันซูยอนด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความขอบคุณ ความสามารถในการแสดงของเขานั้นไร้เทียมทาน เขานั้นคิดว่าการแสดงของเขาจะได้ผล ใครจะไปคิดว่าฮันซูยอนนั้นมองเขาด้วยสายตาที่เ็า
‘อย่าบอกนะว่าการแสดงของเราถูกมองออก มันเป็ไปได้ยังไง’
และในขณะที่ยูจินฮากำลังคิดอยู่ว่าจะดำเนินการต่อไปยังไง เขาก็ได้ยินเสียงของเด็กผู้หญิงที่ช่วยเขาไว้พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ติดๆขัดๆ
“ม-ไม่เป็ไร มันเป็ความผิดของคุณปู่ที่ไม่ทันได้ยั้งมือเอง”
ยูจินฮาถอนหายใจโล่งอก เธอนั้นไม่ได้มองเขาออก เธอแค่อายที่จะพูดกับคนแปลกหน้ามันก็เท่านั้นเอง และในขณะที่เธอนั้นพยายามที่จะพูดประโยคต่อไป ลีโซอาก็กอดเธอด้วยความดีใจ
“ขอบคุณ ขอบคุณ ขอบคุณ ขอบคุณที่ช่วยพี่จินฮา!”
ฮันซูยอนนั้นหน้าแดงก่ำ นี่เป็ครั้งแรกที่มีคนกอดเธอแบบนี้ นอกจากปู่ของเธอแล้วก็ไม่มีใครอีกที่กล้าแตะต้องตัวของเธอ
“อืม”
ฮันซูยอนสามารถพูดออกมาได้แค่นั้นเท่านั้น
“ขอโทษด้วยเ้าหนู ฉันพลั้งมือไปทำให้ได้รับาเ็ ตอนนี้อาการของเธอเป็ยังไงบ้าง”
ยูจินฮามองไปที่ชายชราที่ซัดเขาจนกระเด็น สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด จังหวะนี้แหละที่เหมาะที่สุดแก่การใช้ให้เป็ประโยชน์
“อาการของผมเป็ปกติดี โชคดีที่ผมยังไม่ตาย ถ้าผมตายไปไม่รู้ว่าใครจะดูแลน้องสาวของผม”
ยูจินฮาพูดขยี้เข้าไป ฮันมูนซอหน้าเจื่อนที่ได้ยินว่าเขาโชคดีที่ไม่ตาย ฮันมูนซอไอเล็กน้อย เขามองไปที่ยูจินฮา เขามองเด็กหนุ่มออกว่าเด็กหนุ่มนั้น้าอะไรบางอย่างจากเขา
‘ถึงเราจะผิดเองที่พลั้งมือ แต่ทำไมรู้สึกเหมือนว่ามันมีอะไรไม่ถูกต้องตอนนี้ เอาเถอะ ดูจากข้อมูลที่เรามี เพื่อเป็การขอโทษ ให้เงินค่าทำขวัญน่าจะเป็สิ่งที่ดีที่สุด และจากนั้นก็ชวนเข้ากิลด์’
ทุกอย่างเป็ไปตามที่ยูจินฮาคิดเอาไว้ ชายชรานั้นสนใจเขามาั้แ่แรกแล้ว เขาไม่แปลกใจหากชายชรานั้นจะรู้เกี่ยวกับตัวเขามากกว่าตัวเขาเองเสียอีก
แย่หน่อยที่ความทรงจำที่เขาได้รับมาจากร่างกายนี้มันเกิดความเสียหาย เขาจำอะไรได้ไม่ค่อยมากนัก ส่วนใหญ่จะเป็เื่ที่สำคัญๆกับยูจินฮาเท่านั้นเอง เขาควรที่จะใช้สถานการณ์นี้ให้เป็ประโยชน์มากกว่านี้
416
