บทที่ 5
ปีกที่น่าอิจฉา
"ยัยเด็กแสบ!" เสียงคุ้นเคยที่เรียกสติเด็กน้อยกลับมาจุติมาค่อยๆลุกขึ้นนั่งงัวเงียกึ่งหลับกึ่งตื่น ภายใต้แสงอาทิตย์ร้อนแรงเสียดสายตาให้หรี่ลง
"แกแอบมาอู้อีกแล้วสินะ"มือเรียวบางของไอร่ากระชากจุติมาขึ้นจากพื้น
"ไอร่า...." จุติมาไม่ค่อยมั่นใจกับผู้ที่อยู่ตรงหน้าความรู้สึกก้ำกึ่งระหว่างความจริงกับภาพในหัว
"ไอร่าจริงๆด้วย! เธอยังไม่ตาย..."จุติมาเปลี่ยนท่าทีเป็ดีใจในฉับพลัน
"โป๊ก!! อย่ามาพูดบ้าๆนี่แกฝันบ้าบออะไรอีกล่ะสิ" ไอร่าไม่สนใจเอามือเคาะหัวจุติมา
แม้จุติมาจะเอามือกุมหัวด้วยความเจ็บ แต่เธอก็แอบดีใจว่าสิ่งที่เพิ่งประสบมามันเป็แค่เพียงความฝันที่ตรงนี้ไอร่ายังมีชีวิตอยู่ เธอเหลือบซ้ายแลขวาไม่ยักเห็นสตรีผมแดงที่ดูน่ากลัว
"อย่ามัวชักช้า ไปขนของเข้าบ้านเดี๋ยวนี้!"ไอร่าออกคำสั่งด้วยความเหนื่อยหอบ
ไม่ว่าภาพที่เห็นมันเกิดขึ้นจริงหรือไม่แต่ผลึกกลางหลังกลับให้ความรู้สึกเ็ปจนิัแทบปริออก จุติมาเลือกที่จะไม่แสดงออกอะไรเธอปั้นหน้ายิ้มเดินตามไอร่าไปติดๆ
วันนี้บริเวณหน้าหอคอยมีลังไม้หลายใบวางกระจายอยู่จริงๆแล้วก็เป็เื่ที่ไม่น่าแปลกใจสักเท่าไหร่กลับเป็ความคุ้นชินเสียมากกว่าในทุกเดือนไอร่าต้องไปรับลังไม้ที่ถูกบรรจุเต็มไปด้วยสุราชนิดพิเศษเหล่านี้เป็ประจำตามคำสั่งของอาจารย์บนลังมีเครื่องหมายการค้าเป็ภาพภาพสัตว์ขนปุยชนิดหนึ่งกำลังหันหลังอยู่ เ้าสิ่งมีชีวิตตัวอ้วนกลมมีแถบสีดำคาดอยู่กลางหลังมีหางยาวขนาดเท่ากับกระรอกอาศัยอยู่เต็มฝืนป่าละแวกนี้อีกทั้งยังเป็แหล่งอาหารชั้นดีของเด็กน้อยทั้งสอง ทั้งคู่ช่วยกันลากลังไม้เข้าไปวางเรียงภายในส่วนกลางของตัวหอคอย
"นี่..ไอร่า..."จุติมามีท่าทีไม่มั่นใจดึงชายเสื้อเด็กสาวผมทอง
"พวกเรา...ตายได้หรือเปล่า?"ใบหน้าไร้เดียงสาของจุติมาดูมีความกังวลอยู่ในนั้น เธอพูดพร้อมภาพในหัวที่มีแต่ร่างกระจัดกระจายภายใต้เกราะสลับกับภาพผู้ที่เปรียบเสมือนพี่สาวตรงหน้า ไอร่าเลือกวางลังไม้ใบสุดท้ายไว้ชั้นบนสุดมีเพียงความเงียบชั่วขณะก่อตัวขึ้น
"ไม่รู้!! อย่ามาถามให้มาก"ไอร่าพูดปัดเลี่ยงไม่ตอบและจิกมือของตนไว้แน่นแล้วเดินออกไป พลันนึกถึงเื่ราวที่เธอไม่อยากจำ
จุติมามองตามท่าทีที่ดูผิดปกติจากไอร่าที่เธอเคยรู้จักแต่ไม่เข้าใจถึงความหมายของมันไม่ทันที่ไอร่าจะก้าวพ้นประตูพลังบางอย่างก็กระแทกเธอกลับเข้าไปภายในหอคอย เืสีแดงสดจากร่างเด็กผมทองสาดกระเซ็นพาดใบหน้าจุติมาที่กำลังตื่นตระหนกแขนข้างหนึ่งขาดวิ่นออกจากลำตัวกลิ้งไปกับพื้น
เสียงฝีเท้าจำนวนมากด้านนอกอยู่ล้อมรอบหอคอยทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วผู้คนต่างกรูกันเข้ามาในหอคอย เพียงชั่วขณะร่างเล็กๆของจุติมาที่จับต้นชนปลายไม่ถูกถูกมือกำยำกดลงกับพื้นจุติมานอนราบดวงตาเบิกโพลงมองแขนของไอร่าที่มันเพิ่งหยุดขยับ
"ที่สกปรกแห่งนี้มันอะไรกัน.."เสียงของหญิงสาวดังลอดผ่านประตูเข้ามา เธอค่อยๆย่างก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสะอิดสะเอียนต่อบรรยากาศเหม็นอับผ้าเช็ดหน้าปักลวดลายดอกไม้สีแดงในมือยกขึ้นมาปิดจมูก
"ท่านเอสเม่ต้องเป็ที่นี่อย่างแน่นอนเ้าแก่ร้านเหล้ามันไม่ได้พูดโกหก" ชายฉกรรจ์ร่างใหญ่พูดพร้อมสาวเท้าเข้ามาอย่างว่องไว
"แล้ว...แล้วพวกเราก็พบศพไม่ไกลจากที่นี่แม้ร่างบางส่วนจะถูกสัตว์ป่ากัดกินไปแล้วเอ่อ...จากบ่วงที่คอ..เป็คนของเราไม่ผิดแน่นอน" พอพูดจบเขาก็เลี่ยงตัวไปอยู่ข้างๆ
หญิงสาวที่สวมรองเท้าส้นแหลมกับชุดกระโปรงรัดรูปสีดำแซมแดงที่แหวกั้แ่ปลายเท้าจรดเอวครุ่นคิดพร้อมเหลือบมองเด็กน้อยทั้งสองเธอดูสง่างามยืนเชิดคอสูงพร้อมสายตามองไปโดยรอบ และกำลังเรียบเรียงเื่ราวทั้งหมดเข้าด้วยกันพร้อมรอยยิ้มมีเลศนัย
ไอร่าหายใจหอบถี่เธออยู่ในท่าคุกเข่าแขนอีกข้างยันกับพื้นเด็กสาวผมทองตัวเลอะโชกไปด้วยเื หัวไหล่กับท่อนแขนที่ขาดกำลังเรียกหากันเส้นเืมากมายขดเลื้อยไปตามพื้นเพื่อดึงท่อนแขนกลับเข้าที่
“ฉึก!” เสียงส้นรองเท้าปลายแหลมเสียบทะลุฝ่ามือเล็กๆที่กำลังขยับตามการดึงของเส้นเืบริเวณหัวไหล่หญิงสาวดวงตาลุกวาวจ้องไปที่เ้าของร่างนั้นด้วยท่าทีสนใจ
"น่าสนใจจริงๆ" เอสเม่เปลี่ยนท่าทีเป็ดูสนุกสนานผ้าเช็ดหน้าลายปักปลิวหล่นลงพื้น เธอไม่ใส่ใจกลิ่นอับชื้นอีกต่อไปเพราะสิ่งตรงหน้าดูน่าดึงดูดกว่าเยอะ
"ไม่คิดเลยว่าในที่แบบนี้...จะมาเจอเด็กน้อยแสนพิเศษแบบเธอ"เอสเม่ยิ้มอย่างพึงพอใจ ส้นรองเท้ากดลึกลงเรื่อยๆตอกย้ำความคิดต่อสิ่งที่ปรากฏตรงหน้า
ไอร่าไม่ทนอีกต่อไป ปีกสีมุกถักทอด้วยเส้นเืงอกทะลุแผ่นหลังดีดตัวกระแทกสตรีประหลาดทั้งสองลอยออกไปด้านนอก แขนขวาที่อยู่บนพื้นลอยตามมาติดๆเชื่อมเข้าที่หัวไหล่แล้วแปรเปลี่ยนเป็หอกแหลมคมแทงสวนในทันที
"ช้าไปเ้าเด็กน้อย..." เอสเม่หมุนตัวเบี่ยงหลบคมหอกใช้เพียงมือเปล่าจับปลายไว้แน่นเหวี่ยงเด็กสาวผมทองลงกระแทกพื้น ตามด้วยปลายแหลมของส้นรองเท้าข้างเดิมทิ่มลึกลงไปบนหน้าท้องของไอร่าและหมุนวนส้นเท้าขยี้ไปมา
"ถึงไม่ตายแต่เ็ป..." เอสเม่ชำเลืองมองผู้ที่อยู่แทบเท้าพร้อมรอยยิ้มบางๆ
"ช่างสวยงามนัก...จะขยี้ให้แหลกเป็ชิ้นก็น่าเสียดาย...ดวงตาอาฆาตคู่นั้นมันทำให้ข้าสั่นไหว"เอสเม่กอดร่างตนเองไว้แน่น ในขณะที่ไอร่าสำรอกเืออกมา
“ช่วยทรมานมากกว่านี้ที...ได้โปรดสาวน้อย” เอสเม่พูดด้วยความหลงใหลกับสิ่งที่เกิดขึ้น
"ท่านเอสเม่...แล้วเด็กผู้หญิงอีกคน..."เสียงชายด้านหลังดังขึ้นขัดจังหวะ เอสเม่ขมวดคิ้วด้วยสีหน้าไม่พอใจ สะบัดท่อนขาจนเกิดแรงลมหมุนวนรุนแรงซัดชายผู้โชคร้ายเซล้มลงกับพื้นไร้สิ้นเสียงอีกต่อไป บ่วงคอกลิ้งไปตามพื้นหมุนควงแล้วหยุดลง
"ไม่มีเด็กผู้หญิงอีกคน!!!" เธอะโลั่น ไอร่าใช้พลังที่มีทั้งหมดเพื่อพลิกตัวแต่ไม่สามารถทำได้เธอเหลือบมองขาของหญิงสาวข้างที่ปักลงบนหน้าท้องทะลุจรดพื้นดิน ที่ตอนนี้มันแปรเปลี่ยนเป็สิ่งที่มีรูปร่างประหลาดปรากฏเส้นเืผูกสานไปมาขดหมุนวนกลืนกินไปถึงต้นขาของเอสเม่ไม่ต่างกับหน้าท้องของไอร่าที่เส้นเืกำลังผูกสานาแรักษาตนเอง ไอร่าดิ้นจนาแบนหน้าท้องที่กำลังเยียวยาตนเองฉีกขาดอีกครั้งเธอเป็ห่วงจุติมาที่ตอนนี้ถูกล้อมไปด้วยชายติดอาวุธ เืไหลนองบนใบหน้าของไอร่าบดบังทัศนียภาพจึงทำให้เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นด้านในตัวหอคอยไม่ชัดเจน
"ช่างน่าอิจฉาปีกอันสวยงามนักทำไมฉันถึงไม่มีร่างอันสวยงามเช่นนี้บ้างกัน..." เอสเม่พูดตัดพ้อใช้กรงเล็บจิกกระชากปลายปีกของไอร่าออกมาเืตรงโคนปีกพุ่งพรวดไหลตามออกมาเป็ยวงทั่วร่างไอร่าเต็มไปด้วยาแสาหัส เส้นเืต่างทำหน้าที่เยียวยารักษาผสานาแจุดแล้วจุดเล่าไปทั่ว
"ดูร่างของข้าสิเด็กน้อย"ขาที่ดูผิดรูปบิดเบี้ยวกลายเป็เกราะกัดกินิั เผยรูปทรงดูแหลมคมถูกทักทอขึ้นไปจนถึงต้นคอมันดูวกวนเหมือนสายลมไหลผ่านถูกกรีดเป็ชิ้นๆ
306
