ย้อนเวลาสู่ยุค 70: สร้างชีวิตใหม่ด้วยมิติซูเปอร์มาร์เก็ต 【จบ】

        ตอนที่ 56 เรื่องใหญ่ต้องปรึกษาหารือ

        หานชีเยวี่ยไม่ได้สนใจเขา หึ งานก็ยังไม่ได้กลับไม่ยอมตั้งใจอ่านหนังสือแบบนี้ไม่ได้ เดี๋ยวต้องไปบอกพี่สามให้คุยกับเขาดีๆอีกที อย่าให้เขาละทิ้งการเรียนเด็ดขาด

        หานซานหยางเห็นชีเยวี่ยไม่สนใจตัวเองเขาจึงไม่กล้าส่งเสียงอีก ได้แต่ก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสืออย่างตั้งใจ

        หานชีเยวี่ยมองไปรอบๆ ไม่รู้ว่าคนอื่นๆในบ้านหายไปไหนกันหมด เธอหยิบหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นมาค่อยนั่งลงใต้ต้นไม้แล้วเริ่มอ่านหนังสือจนกระทั่งความมืดโรยตัวลงจนมองตัวหนังสือไม่ชัดฉู่เจี้ยนกั๋วจึงลุกขึ้นขอตัวกลับบ้าน

        หลังจากส่งฉู่เจี้ยนกั๋วกลับไปแล้วหานชีเยวี่ยก็ไปต้มน้ำร้อนที่ห้องครัว รอคนในบ้านมาล้างหน้าบ้วนปาก ไม่นานนักครอบครัวหานก็กลับมาทีละคนสองคน หานชีเยวี่ยตักน้ำให้พวกเขาล้างหน้าบ้วนปากทุกคนในบ้านล้างหน้าบ้วนปากกันอย่างรวดเร็ว เร็วกว่าปกติมาก

        หลังจากนั้น  ภายใต้แสงจันทร์สลัวๆ  ทุกคนในบ้านกว่าสิบคนก็นั่งล้อมวงพูดคุยกัน

        หลายปีมานี้ครอบครัวหานมีธรรมเนียมปฏิบัติอย่างหนึ่ง คือเวลาที่บ้านมีเรื่องสำคัญไม่ใช่แค่ใครคนใดคนหนึ่งเป็นคนตัดสินใจแต่ทุกคนในครอบครัวต้องมานั่งล้อมวงปรึกษาหารือกัน

        ครั้งนี้ก็เป็นเรื่องสำคัญเช่นกันแน่นอนว่าต้องมาปรึกษาหารือร่วมกัน

        "หัวข้อหลักของการประชุมครอบครัวในครั้งนี้คือเรื่องตำแหน่งพนักงานชั่วคราวที่สถานีตำรวจ" ย่าเฒ่าหานเป็นคนเปิดบทสนทนา

        หลังจากพูดจบย่าเฒ่าหานก็มองไปที่หานชีเยวี่ย

        "อาเยวี่ย งานที่หลานพูดถึงมีโอกาสสำเร็จมากน้อยแค่ไหน? "

        ตั้งแต่ตอนกินข้าวย่าเฒ่าหานครุ่นคิดเรื่องนี้อยู่ตลอด แม้แต่ตอนออกไปคุยกับเพื่อนๆวันนี้เธอก็ยังรู้สึกกระวนกระวายใจไม่หาย แม้ว่าหานชีเยวี่ยพูดอย่างมั่นอกมั่นใจแต่ย่าเฒ่าหานกลับรู้สึกว่าเรื่องนี้คงไม่ได้ง่ายขนาดนี้

        อย่าให้ในตอนสุดท้ายแล้วมันกลายเป็นเพียงความหวังลมๆแล้งๆ เลย

        "ใช่ๆ ชีเยวี่ย  พวกเราต้องจ่ายเงินอะไรทำนองนี้ไหมลุงได้ยินมาว่างานในเมืองมีค่ามาก" ลุงหานพูดขึ้น

        ตอนอยู่ที่แปลงผักสวนตัวเมื่อครู่นี้สองพี่น้องก็เพิ่งพูดคุยเรื่องนี้กันคร่าวๆ ทั้งสองคนรู้สึกว่าชีเยวี่ยคิดเรื่องนี้ง่ายเกินไปหรือเปล่า?

        หานชีเยวี่ยรีบพูดว่า "ไม่ต้องค่ะไม่ต้องใช้เงินเพิ่มเลย  นี่ไม่ใช่งานประจำเป็นแค่งานชั่วคราวค่ะ"

        "ชีเยวี่ย หลานยังเด็กนักไม่รู้หรอกว่ามันยากขนาดไหน ถึงจะเป็นแค่งานชั่วคราว คนที่แย่งกันก็เยอะ"

        ย่าเฒ่าหานก็ยังคงรู้สึกว่าเรื่องนี้มันแปลกจนเหลือจะเชื่องานที่ดีแบบนี้ แค่ปล่อยข่าวออกไปก็มีคนมาสมัครกันมากแล้ว ทำไมถึงมาให้เปล่าเลยล่ะ?

        หรือว่าชีเยวี่ยยังเด็กฟังแล้วไม่เข้าใจความหมายที่เขาจะสื่อถึงหรือเปล่า?

        แท้จริงแล้วหานชีเยวี่ยก็คิดถึงเรื่องนี้เช่นกันเธอตั้งใจว่าจหยิบเอาของจากมิติออกมามอบให้กับอู๋เจี่ยฟั่งสักหน่อยนี่ไม่ใช่เพื่อติดสินบน แต่เพื่อเป็นการขอบคุณ!

        ตอนนี้ฐานะทางบ้านเธอยากจนข้นแค้นแทบจะไม่มีของขวัญที่เหมาะสม ดังนั้นเธอจัดเตรียมเองจะดีกว่า

        หานชีเยวี่ยเห็นท่าทีของคนในบ้านเหมือนยังไม่เชื่อเธอจึงพูดว่า"พรุ่งนี้เดี๋ยวหนูขอไปดูสักหน่อยนะคะว่าพวกเราต้องจ่ายเงินหรือไม่ถ้าต้องใช้ก็อาจจ่ายไปสักหน่อย แต่พวกเราไม่ต้องเป็นกังวลไปค่ะเรื่องนี้สำเร็จแน่นอน ถึงจะใช้เงินก็ไม่มากนักหรอก"

        ทุกคนล้วนพยักหน้า

        "ฉันคิดว่าถ้างานนี้สำเร็จไม่ว่าใครจะได้ไปทำงาน  ต้องแบ่งเงินเดือนหนึ่งในสามให้กับชีเยวี่ย" ลุงหาน เสนอขึ้น

        เมื่อลุงหานพูดว่าหนึ่งในสามของเงินเดือนหานซานหยางไม่ได้คัดค้าน เขารู้สึกว่าสิ่งที่พ่อพูดนั้นถูกต้องแล้วงานนี้ควรเป็นของชีเยวี่ยอยู่แล้วการที่แบ่งหนึ่งในสามของเงินเดือนก็ถือว่าเขาได้เปรียบแล้วแต่แล้วเขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติพ่อเขาพูดว่าอะไรนะ?

        "พ่อ พ่อหมายความว่ายังไง?"

        หานซานหยางหันไปมองที่พ่อตัวเอง อะไรนะใครได้ไปทำงานนะ?

        งานนี้ไม่ใช่ของเขาเหรอ?

        "ซานหยางเรื่องนี้ต้องปรึกษาหารือกันอีกที เหนือแกขึ้นไปยังมีพี่ชายจากแกลงไปก็ยังมีน้องชายอีก ฉันคนนี้เป็นพ่อ ต้องปฏิบัติต่อลูกๆอย่างเท่าเทียม"

        ตอนที่ลุงหานพูดมีสีหน้าลำบากใจอย่างมากการมีลูกชายเยอะ บางครั้งก็กลุ้มใจไม่น้อย!

        "พ่อครับ ผมอยากเรียนหนังสือ"หานเซียงหยาง พี่ใหญ่เข้าใจความหมายของลุงหาน จึงรีบบอกจุดยืนของตัวเองทันที

        หานอู่หยาง น้องรองที่ได้ยินพี่ใหญ่พูดก็รีบโบกมือปฏิเสธ "ผมไม่ชอบเป็นตำรวจ ไม่เห็นน่าสนใจเลย"

        การเป็นตำรวจถึงจะดูน่าเกรงขามแถมยังได้ทำประโยชน์เพื่อสังคมแต่สุดท้ายแล้วก็เป็นงานของคนธรรมดาไม่มีความรู้อะไรมากไม่ใช่หรือ?

        เขาไม่อยากเป็นคนหยาบกระด้างเขาอยากเรียนหนังสือเหมือนพี่ใหญ่ น้องสาวเคยบอกไว้ว่าถ้าเรียนจบมหาวิทยาลัยภายภาคหน้าก็จะได้นั่งทำงานในสำนักงาน มันดีกว่าตั้งเยอะ!

        "ให้พี่สามไปเถอะผมก็ไม่อยากไปครับพ่อ!" หานลู่หยาง น้องเล็กก็พูดขึ้นเช่นกัน

        ตอนที่หานซานหยางเห็นท่าทางท่าทีของพี่น้องที่พูดว่ายอมสละโอกาสนี้ให้แก่เขาเขาก็ตื้นตันใจแทบจะร้องไห้ออกมา นี่แหละพี่น้องที่แท้จริง!

        หานซานหยางดีใจมาก รีบบอกกับพี่ๆ น้องๆ ว่า"พอฉันหาเงินได้แล้วซื้อเนื้อมากินกัน! "

        หานเซียงหยางยิ้มแล้วต่อยเขาเบาๆ "แน่นอนอยู่แล้ว กินแค่มื้อเดียวไม่พอหรอก! "

        พี่น้องคนอื่นๆ หัวเราะออกมา

        ลุงหานมองไปที่พ่อหานแล้วพูดว่า"น้องรอง เรื่องนี้ซานหยางได้เปรียบแล้วต่อไปเรื่องงานในบ้านก็แบ่งให้แกเยอะหน่อยแล้วกันนะ"

        เขาพูดด้วยความจริงใจทำให้ซย่าซิ่วเหอที่เดิมทีรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้างรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นในทันที

        ซย่าซิ่วเหอไม่ใช่คนใจแคบแต่เมื่อได้โอกาสดีๆ ที่หายากแบบนี้มาแล้วคิดว่าลูกชายของตัวเองจะไม่ได้โอกาสที่ลูกสาวหามาให้ภายในใจก็ต้องรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง

        แต่ตอนนี้ ความไม่สบายใจนั้นก็หายไปหมดแล้ว

        เธอถึงขนาดเป็นคนเริ่มพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม"พี่ใหญ่ ดูพี่พูดเข้าสิ พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน ต่อไปถ้ามีอะไรดีๆพี่จะไม่คิดถึงซวงหยางกับน้องๆ เหรอ?"

        หยางชุนจือกับซย่าซิ่วเหอเป็นสะใภ้อยู่ด้วยกันหลายปีดีดักหยางชุนจือย่อมรู่ว่ารู้ว่าซย่าซิ่วเหอปล่อยวางเรื่องนี้ไปแล้ว

        เธอจับมือซย่าซิ่วเหออย่างอบอุ่นแล้วพูดว่า"น้องสะใภ้ เธอพูดถูก พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันมีปัญหาอะไรก็ต้องฝ่าฟันไปด้วยกัน"

        ย่าเฒ่าหานเห็นลูกสะใภ้ทั้งสองคนสนิทสนมกันแบบนี้ก็รู้สึกสบายใจขึ้นมา

        "เรื่องนี้ก็ตกลงตามนี้ ซานหยางแกไปทำงาน ทุกเดือนต้องแบ่งเงินเดือนหนึ่งในสามให้กับอาเยวี่ยส่วนที่เหลือก็ส่งเข้าบ้านเป็นกองกลางห้าหยวน"ย่าเฒ่าหานผู้ที่มีอำนาจในบ้านนนี้ได้ตัดสินใจขึ้น

        หานซานหยางรีบพูดว่า "ย่าพวกเรายังไม่ได้แยกบ้านกันเลย หลังจากนี้เงินเดือนของผม นอกจากส่วนของน้องสาวแล้วที่เหลือผมจะให้ย่าทั้งหมดเป็นค่าใช้จ่ายในบ้านนะ"

        ได้ยินหลานชายพูดแบบนี้ย่าเฒ่าหานก็ยิ้มแก้มปริ

        แบบนี้แหละถึงจะเป็นครอบครัวที่อยู่กันอย่างยั่งยืนซานหยางเป็นเด็กดี รู้จักดูแลครอบครัว

        "ซานหยางถึงแม้ว่าจะยังไม่ได้แยกบ้านกัน แต่ถ้าแกไปทำงานในเมืองก็จะไม่เหมือนเดิมแล้วค่าใช้จ่ายก็จะเยอะขึ้น"  ย่าเฒ่าหานพูดกับหานซานหยางถึงแม้ในใจจะดีใจมาก

        หานซานหยางรีบตอบ"ถ้ามีเรื่องต้องใช้เงินผมจะบอกย่า แล้วย่าค่อยให้ผมก็ได้ค่าใช้จ่ายในบ้านของเรานั้นเยอะ ผมจะมาใข้จ่ายมือเติบไม่ได้"

        หลังจากที่ทุกคนในครอบครัวตกลงกันได้อย่างราบรื่นแล้วก็แยกย้ายกันกลับไปพักผ่อน

        เช้าวันรุ่งขึ้นหานชีเยวี่ยเพิ่งกลับจากภูเขากับกระบุงใบใหญ่ ก็เห็นมีคนยืนอยู่หน้าบ้าน