จอมโจรชิงรัก

แม้ยังรู้สึกปวดเนื้อปวดตัวอยู่มากอาการมึนศีรษะก็แทบเรียกได้ว่าถาโถมเข้าใส่จนรู้สึกได้หลังจากต่อปากคำกับหัวหน้ากลุ่มโจรจบแต่อู่เจียวเฉินก็รีบกินข้าวในถ้วยจนหมดโดยไว เพราะอยากออกจากกระท่อมของคนที่นางรังเกียจเต็มแก่แล้ว

        ครั้นกินข้าวเสร็จนางก็หยิบหมอนหยิบผ้าห่มบนเตียงมาโยนลงพื้นก่อนละเลงเท้าเหยียบย่ำลงไปเพื่อระบายแค้น หลังจากนั้นจึงยกถาดถ้วยชามออกมาคราแรกที่ไม่พบคนอยู่หน้ากระท่อม นางคิดอยากหลบหนี แต่อีกใจก็คิดว่าตนเองคงไม่อาจหนีรอดได้เพราะบทเรียนจากประสบการณ์เมื่อคืนวาน นางไม่รู้จะหันหน้าไปทางทิศไหนเกิดหลงป่าขึ้นมาคงช่วยเหลือตัวเองไม่ได้แน่ ล่วงเข้ายามบ่ายแล้ว อากาศฤดูฝนมืดค่ำเร็วนักนางไม่อยากเสี่ยงเอาชีวิตไปเป็๞อาหารเสือก่อนได้พบหน้าอาจื้อ

        อู่เจียวเฉินยืนอยู่บนลานดินหน้ากระท่อมดวงตาเรียวกวาดมองโดยรอบ กระท่อมแต่ละหลังปลูกสร้างหยาบๆ มุงหญ้าเป็๲หลังคาคล้ายมิตั้งใจลงหลักปักฐานที่นี่ตลอดไป

        พวกโจรกลุ่มนี้คงจะหนีการจับกุมของทางการไปเรื่อยๆกระมัง หญิงสาวคิดขณะก้าวเดินไปตามทางคดเคี้ยวเมื่อผ่านกระท่อมหลังอื่นก็เห็นสมาชิกกลุ่มโจรจับกลุ่มคุยกันแต่ละคนสวมเสื้อผ้าสีตุ่นคร่ำคร่า ส่วนใหญ่ไว้หนวดไว้เคราคล้ายกับหัวหน้าของพวกเขา

        แต่เดินมาสักพักอู่เจียวเฉินก็แทบหวีดร้องเมื่อจงหลิงโผล่พรวดเข้ามาขวางทางซ้ำยังกล่าววาจาผรุสวาทใส่หน้าแทบไม่ทันตั้งตัว

        “ผู้หญิงแพศยาชอบยั่วยวนผู้ชาย เหตุใดยังกล้ากลับมาที่นี่อีก”

        มองดูก็รู้ว่าผู้หญิงคนนี้หึงหวงนางกับเ๽้าหัวหน้าโจรร้ายนั่นด้วยความหมั่นไส้ อู่เจียวเฉินจึงกล่าวยั่วอารมณ์หึงหวงของอีกฝ่าย “ข้าไม่เคยยั่วยวนใคร มีแต่ผู้ชายวิ่งเข้าหาข้าเองและที่กลับมาก็เพราะหัวหน้าพวกเ๽้าพากลับมาเองนะ”

        “เ๯้า!” จงหลิงเงื้อฝ่ามือขึ้นสูง คนที่ตั้งท่ารอไม่ยอมถูกรังแกก็เตรียมตัวลงไม้ลงมือโต้กลับเช่นกันดีว่ามีเสียงของจงเทามาห้ามเสียก่อน ชายหนุ่มเข้ามาดึงแขนน้องสาวพาตัวให้ออกห่างอู่เจียวเฉิน

        “พอได้แล้วอย่าทำตัวเสียมารยาท”         

        “ทำไมข้าต้องมีมารยาทกับนางด้วยเล่า”คนเป็๞น้องมิวายเถียง ครั้นรู้สึกถึงแรงบีบตรงข้อมือก็นิ่วหน้าฮึดฮัดเก็บความไม่พอใจไว้

        อู่เจียวเฉินสบตาของชายหนุ่มก่อนเขาจะส่งยิ้มให้นาง หญิงสาวรับรู้ถึงความเป็๲มิตรเหมือนเคยได้รับจากป้าหวาง

        “ไข้ทุเลาแล้วหรือไยออกมาตากลมตากแดด”

        “ข้าจะต้องไปตักน้ำไปช่วยงานป้าหวางเพราะคำสั่งของเ๽้าโจรบ้านั่น” หญิงสาวบุ้ยหน้าไปทางกระท่อมของหัวหน้ากลุ่มโจร

        “อย่าเรียกพี่ต้าเสียงแบบนั้นนะ!”

        “ทำไมจะเรียกไม่ได้ในเมื่อข้าเกลียดขี้หน้าเ๽้านั่น ข้าไม่ได้ชอบเขาแบบที่เ๽้าชอบนี่”

        เมื่อน้องสาวทำท่าจะฟัดกับหญิงสาวต่างถิ่นอีกหนจงเทาก็จำต้องพาจงหลิงจากไปก่อนเ๹ื่๪๫จะบานปลาย

        “ไม่รบกวนเ๽้าแล้ว”กล่าวพลางลากตัวน้องสาว พร้อมหันมาสำทับว่าจะต้มยาให้ใหม่ในตอนค่ำ คนป่วยจึงได้รู้ว่าเขาเป็๲หมอยาของหมู่บ้านโจรแห่งนี้

        อู่เจียวเฉินเดินไปจนถึงกระท่อมหลังหนึ่งที่มีควันไฟลอยขึ้นมานางพบป้าหวางมายืนรอก่อนแล้ว

        “เสี่ยวหลิงยังเด็กอย่าถือสาความเอาแต่ใจของนางเลย” จากจุดนี้สามารถมองเห็นเหตุการณ์เมื่อครู่ได้ถนัดตา

        “นางก็คงอายุเท่าข้ากระมังแต่นิสัยเอาแต่ใจขี้โวยวายแบบนั้นพี่ชายคงจะปวดหัวรำคาญหูน่าดู”

        ป้าหวางยิ้มรับฟังแต่ไม่ตอบอะไร

        “ข้าต้องไปตักน้ำที่ไหน”อู่เจียวเฉินวางถาดลงบนแคร่แล้วเอ่ยถามถึงงานที่จะต้องทำ

        “ใกล้ๆนี้มีลำธาร ตามข้ามาเถอะ” ป้าหวางบอกพร้อมกับยื่นถังไม้ให้หญิงสาวสองถัง และตัวเองก็ถือติดมือไปด้วยเพื่อตักมาใช้ในครัว

        สตรีสองวัยเดินห่างออกมาจากหมู่บ้านแล้วก็พบธารน้ำดังว่ามีต้นเฟิงยืนต้นอยู่ริมธารใสเป็๞ทิวแถว ใบเฟิงสีแดงร่วงหล่นลงบนผิวน้ำและแนวกรวดหินสีดำธรรมชาติเบื้องหน้าสวยสะอาดจนอู่เจียวเฉินรู้สึกตะลึง ไม่คาดว่าในป่าเขาใกล้รังโจรป่าเถื่อนจะมีทัศนียภาพที่งดงามเช่นนี้

        “เพราะผืนป่าอุดมสมบูรณ์และมีลำธารสวยแบบนี้สินะพวกท่านถึงได้ตั้งหมู่บ้านที่นี่”

        “แต่คงอยู่ได้อีกไม่นานนักหรอกหากหัวหน้าปล่อยเ๯้ากลับไป เ๯้าก็คงจะไปแจ้งความกับทางการกระมัง” ป้าหวางหยั่งเชิงความคิดหญิงสาว

        “ข้า...”นางเกลียดเ๽้าคนที่จับตัวนางมา แค้นนี้อย่างไรก็ต้องชำระ แต่ถ้าหากนางแจ้งทางการนั่นเท่ากับเปิดเผยตัวตนต่อนางจูเหริน นางอาจจะถูกจับตัวไปขายเป็๲อนุของใครอีกก็ไม่รู้และการแจ้งความอาจจะนำพาคนในครอบครัวเปาห้าวสงมาวุ่นวายกับชีวิตนางก็เป็๲ได้

        อู่เจียวเฉินมองหน้าป้าหวางถ้าพวกมือปราบจับโจรกลุ่มนี้ นั่นเท่ากับว่ารวมป้าหวางที่มีน้ำใจกับนางไปด้วย คิดๆแล้วความรู้สึกผิดก็ผุดขึ้นในใจก่อนเ๹ื่๪๫จะทันเกิด  

        “พวกท่านจะย้ายที่อยู่ไปเรื่อยๆหรือ”

        “ห้าปีมานี้ข้ามีบ้านสามแห่งแล้ว”เอ่ยคำว่าบ้านซึ่งไม่มีที่ใดอยู่ได้ถาวร ถึงกระนั้นใบหน้าที่มีริ้วรอยแห่งวันเวลาก็เจือด้วยรอยแห่งความสุข

        “มีความสุขหรือไรกับการอยู่กับพวกโจร”อย่างไรเสีย หญิงสาวก็ไม่อยากยอมรับว่าจะมีคนดีๆ ที่ไหนยอมอยู่กับโจรถ้าหากไม่ใช่คนกระทำผิดแบบเดียวกัน นางขอบคุณน้ำใจของป้าหวางแต่ถ้าป้าหวางทำเ๱ื่๵๹ไม่ดีนางก็ไม่อาจนับถือได้สนิทใจ

        “...เ๯้ารีบตักน้ำเถอะอย่าทำข้าลำบากใจ ข้าไม่อยากเห็นหัวหน้าลงโทษใคร” หญิงวัยกลางคนตัดบท

        รู้ว่าตนเสียมารยาทกับเ๱ื่๵๹ส่วนตัวของคนอื่นอู่เจียวเฉินก็ยอมหุบปากแต่ในหัวยังคิดถึงชายร่างใหญ่ที่จับตัวนางมาเ๽้าโจรชั่วนั่นนับเป็๲คนป่าเถื่อนโหดร้าย ขนาดตัดแขนพี่น้องตัวเองก็ทำแล้ว นับประสาอะไรกับนางที่เป็๲คนนอกหากทำให้เขาไม่พอใจเขาก็คงลงโทษนางอย่างไม่รู้สึกผิดบาปอะไร มโนธรรมล้วนไม่มีในสันดานโจรอยู่แล้วคิดดังนั้นแล้วหญิงสาวก็ก้มลงตักน้ำ ดวงตาใสกระจ่างมองทางน้ำซึ่งไหลเรื่อยไปยังทิศปลายน้ำ

        “ธารน้ำนี่ไปสิ้นสุดที่ตรงไหนนะ”นางเปรยเบาๆ ราวพูดกับตนเอง

        “คิดจะหนีไปตามลำน้ำรึ”

        หญิงสาวยกถังน้ำขึ้นวางบนฝั่งแล้วหันกลับมามองคนที่ยืนอยู่ใกล้ “ถ้าข้าขอร้องให้ป้าปล่อยข้าไปจะได้ไหม”

        “ใกล้ค่ำแล้วไม่ปลอดภัย”

        “ข้าไม่ได้คิดจะไปตอนที่ร่างกายข้ายังไม่พร้อมได้หรือไม่ ปล่อยข้าไปเถอะนะท่านป้า” อู่เจียวเฉินยื่นมือมาจับมืออีกคน

        ป้าหวางดึงมือของตนออกจากการเกาะกุม“ข้าไม่ใช่คนที่จะตัดสินใจเ๱ื่๵๹นี้ได้” กล่าวจบนางก็ยกถังน้ำแล้วหันกายเดินกลับทางเดิมปล่อยให้หญิงสาวซึ่งอยู่ในสถานะไร้อิสรภาพมองสายน้ำไหลทอดไปไกลสุดตา น้ำไหลจากที่สูงลงที่ต่ำมีต้นย่อมต้องมีปลายสิ้นสุด หากเดินลัดเลาะไปตามริมฝั่งไม่แน่นางอาจจะหาทางออกจากหุบเขาได้ แต่นางจะทำบุ่มบ่ามเสี่ยงชีวิตอีกไม่ได้ อย่างน้อยต้องมีเสบียงและร่างกายก็ควรแข็งแรงกว่านี้

        สตรีซึ่งเดินนำไปก่อนหยุดก้าวแล้วมองกลับมาก็เห็นอู่เจียวเฉินเดินตามมาแล้ว นางค่อนข้างโล่งอกที่อีกคนไม่กระโจนลงน้ำหนีไปเสียดื้อๆ