กระจกส่องใจ: วิถีแห่งการปล่อยวาง (The Mind’s Mirror)

ตอนที่ 15 — เงากระจกแห่งกาลเวลา และพันธสัญญาแห่งสัจธรรม

ฉาก: ชานบ้าน ยามค่ำคืน — เวลา 20.30 น.

ความเงียบสงบโอบล้อมบ้านหลังเล็ก อาเจียงพาลูกชายกลับไปนอนแล้ว กิมหลวนเข้านอนเรียบร้อย เหลือเพียงเฉินที่ยังคงนั่งอยู่บนม้านั่งไม้หน้าบ้าน ลมคืนนี้พัดเบาๆ สายตามองออกไปที่แสงดาวดวงน้อยบนท้องฟ้า 

สายลมยามดึกพาความคิดของเฉินย้อนกลับไปสู่๰่๭๫วัยหนุ่ม... ภาพในอดีตที่เคยฝุ่นฟลบพลันชัดเจนขึ้นมาในความทรงจำ

ในวัยหนุ่ม เฉินก็เคยเป็๞เหมือนอาเจียงและต้นกล้า—ติดอยู่ในลูปของอารมณ์ ร้อนรุ่ม หงุดหงิด และพยายามดิ้นรนแก้ไขชีวิตเพียงลำพัง ในยุคนั้น เขาไม่มี "ตัวช่วย" ไม่มีผู้ใหญ่คอยแนะแนวทาง ชี้ทางสว่าง หรือคอยโอบกอดให้อภัยเหมือนอย่างที่เขาเป็๞ให้ลูกและหลาน เขาสะดุดล้ม สะบักสะบอม และต้องเคี่ยวกรำตัวเองในความมืดมนอยู่นานนับปี

เฉิน:

(ยกมือขึ้นแตะอกตัวเองเบาๆ หลับตาลงด้วยแววตาเปี่ยมด้วยความสงสารและเห็นใจตัวเองในอดีต)

*(ยิ้มบางๆ ให้กับตัวเองในวัยหนุ่ม)*

"ตอนนั้น... แกก็ทำเต็มที่ตามกำลังสติและปัญญาเท่าที่มีในตอนนั้นแล้วนะ ไม่ต้องรู้สึกผิดหรือเสียดายอะไรอีกแล้ว เก่งมากแล้วที่พาตัวเองรอดมาได้จนถึงวันนี้..."

ความรู้สึกอุ่นวาบและโปร่งเบาคลุมเครือใจ ความเห็นใจและให้อภัยตัวเองในอดีตกลายเป็๲สายน้ำเย็นที่ชโลมหัวใจเฉินให้ยิ่งบริสุทธิ์ 

เมื่อเขามองสะท้อนความจริงข้อนี้ออกไปสู่ผู้คนรอบข้าง ไม่ว่าจะเป็๲เจ๊เหมย หัวหน้างานของอาเจียง หรือคนในสังคม เขาก็เกิดความเข้าใจและเห็นใจอย่างลึกซึ้ง... เพราะทุกคนต่างก็กำลังดิ้นรนและทำดีที่สุดเท่าที่ "กำลังสติปัญญาและกำลังใจ" ของพวกเขาในขณะนี้จะมีได้เหมือนกัน

--------------------------------------------------

ฉาก: โต๊ะกินข้าว ยามเช้าวันถัดมา — เวลา 07.30 น.

บรรยากาศการกินอาหารเช้าเป็๞ไปอย่างเรียบง่าย กิมหลวนและอาเจียงนั่งคุยกันเ๹ื่๪๫ชีวิตประจำวัน อาเจียงเล่าถึงรุ่นน้องที่ออฟฟิศที่เริ่มมาพึ่งพาเขามากขึ้นเรื่อยๆ จนบางครั้งเริ่มจะคาดหวังให้เสนอหน้าแก้ปัญหาแทน หรือเอาอารมณ์มาระบายใส่แบบไร้ขอบเขต

อาเจียง:

"พ่อครับ... ๰่๥๹นี้พอน้องๆ เห็นว่าผมใจเย็นลง กลายเป็๲ว่าหลายคนเอาความเครียดเอาปัญหามาโยนให้ผมตัดสินใจแทนตลอด บางคนพอทำผิดก็ประชดประชันใส่ เพราะรู้ว่าผมไม่โกรธ... ผมเริ่มรู้สึกว่าการใจดี บางทีมันเปิดช่องให้เขาเอาเปรียบอารมณ์เราหรือเปล่าครับ?"

เฉินวางแก้วชาลง มองหน้าลูกชายด้วยสายตานิ่งสงบแต่เฉียบคม

เฉิน:

"การเมตตาและให้อภัย ไม่ได้แปลว่าเราต้องยอมเป็๞ 'เบาะรองรับอารมณ์' หรือสนับสนุนให้คนอื่นทำผิดศีลและเอาเปรียบเรานะเจียง..."

อาเจียงและกิมหลวนชะงัก นั่งฟังด้วยความตั้งใจ

เฉิน:

(น้ำเสียงทุ้มต่ำ ชัดเจน และทรงพลัง)

"การที่เรายอมให้คนอื่นเอาเปรียบทางความคิด อารมณ์ หรือการกระทำ... เท่ากับเรากำลัง 'สนับสนุน' ให้เขาสะสมความเคยชินผิดๆ สร้างนิสัยเบียดเบียนผู้อื่น (ทำผิดศีลข้อ 2 หรือข้อ 4 ทางอารมณ์และวาจา) เพิ่มดีกรีความเคยชินชั่วร้ายในใจเขาให้หนักขึ้น นั่นไม่ใช่ความเมตตา แต่คือการส่งเสริมกิเลสของเขา"

เฉินจ้องมองลูกชายด้วยแววตาแห่งปัญญา

เฉิน:

"ในทางกลับกัน... พ่อก็ขอบคุณอดีตของพ่อที่ทำให้เห็นว่า ตัวพ่อเองก็เคยมีนิสัยชอบยอมถูกเอาเปรียบเพราะอยากเป็๲คนดี หรือแอบเอาเปรียบคนอื่นโดยไม่รู้ตัวผ่านกิจกรรมประจำวัน วันนี้พ่อจะไม่สนับสนุนความเคยชินเดิมๆ นั้นอีกต่อไป"

อาเจียง:

(พยักหน้าเข้าใจอย่างลึกซึ้ง)

"หมายความว่า... เราต้องมี 'ขอบเขตที่ชัดเจน' ใช่ไหมครับพ่อ?"

เฉิน:

"ถูกต้อง... เราเมตตาและเข้าใจว่าเขาทำตามกำลังปัญญาของเขา แต่เราต้องตั้งขอบเขตด้วยความสงบ ไร้ความโกรธ ไม่ให้เขาใช้เราเป็๞เครื่องมือในการทำผิดศีลหรือสะสมนิสัยเอาเปรียบ และเราเองก็ต้องไม่เอาเปรียบใคร แม้แต่เ๹ื่๪๫เล็กน้อยในชีวิตประจำวัน เช่น การแซงคิว การผลักภาระ หรือการใช้คำพูดกดคนอื่น... นี่คือการเคารพตนเอง เคารพผู้อื่น และหยุดวงจรแห่งบาปอย่างแท้จริง"

กิมหลวนยิ้มออกมาด้วยความสว่างไสวในใจ บทเรียนวันนี้ไม่ได้มีแค่ความนุ่มนวล แต่แฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยวแห่งธรรม

เฉิน อาเจียง และกิมหลวน สบตากันด้วยความโปร่งเบา ความเมตตาที่ไม่หย่อนยานและไม่อ่อนแอ บัดนี้ได้กลายเป็๞เกราะป้องกันอันแข็งแกร่ง ที่พาให้ชีวิตของพวกเขาก้าวไปข้างหน้าอย่างสมบูรณ์ ทรงพลัง และบริสุทธิ์ผุดผ่องในทุกๆ วัน